Carzap HCT

Carzap HCT to lek dostępny wyłącznie na receptę, który łączy w sobie dwie substancje czynne: kandesartan cyleksetylu oraz hydrochlorotiazyd. Produkt jest przeznaczony dla osób dorosłych z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym, u których leczenie jedną substancją nie przynosi wystarczających rezultatów. Każda tabletka zawiera 8 mg kandesartanu cyleksetylu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

Lek zawiera dwie substancje, które działają uzupełniająco, co pozwala skuteczniej kontrolować ciśnienie tętnicze. Kandesartan cyleksetylu należy do grupy leków zwanych antagonistami receptora angiotensyny II. Angiotensyna II to hormon, który powoduje zwężanie naczyń krwionośnych i w konsekwencji podnosi ciśnienie. Kandesartan blokuje działanie tego hormonu, dzięki czemu naczynia się rozszerzają, a ciśnienie spada.

Hydrochlorotiazyd to lek moczopędny z grupy tiazydów. Działa głównie w nerkach, gdzie zwiększa wydalanie sodu, chlorków i wody z organizmu. To zmniejsza objętość płynów w naczyniach krwionośnych i prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. Długotrwałe stosowanie hydrochlorotiazydu zmniejsza również opór w naczyniach obwodowych.

Połączenie obu substancji daje efekt addytywny – ich wspólne działanie jest silniejsze niż działanie każdej z nich osobno, co pozwala lepiej kontrolować ciśnienie tętnicze.

Lek jest przeznaczony do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Pierwotne nadciśnienie to stan, w którym ciśnienie krwi jest podwyższone, ale nie jest to spowodowane inną konkretną chorobą. Carzap HCT przepisuje się wtedy, gdy:

• Stosowanie samego kandesartanu lub samego hydrochlorotiazydu nie obniża wystarczająco ciśnienia.
• Pacjent wcześniej przyjmował jeden z tych leków i potrzebuje wzmocnienia terapii.
• Lekarz uzna, że połączenie dwóch substancji będzie dla pacjenta najbardziej odpowiednie.

Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę. Lek można przyjmować niezależnie od posiłków – pokarm nie wpływa na wchłanianie substancji czynnych. Tabletkę można podzielić na pół wzdłuż linii podziału, jeśli jest taka potrzeba.

Najlepszy efekt obniżenia ciśnienia pojawia się zazwyczaj w ciągu czterech tygodni od rozpoczęcia leczenia. Działanie utrzymuje się przez cały okres między kolejnymi dawkami, dzięki czemu jedna tabletka dziennie zapewnia skuteczną kontrolę ciśnienia przez całą dobę.

Dostosowanie dawki u różnych grup pacjentów

Osoby starsze: U osób w podeszłym wieku nie ma konieczności zmniejszania dawki, choć warto wiedzieć, że stężenie kandesartanu we krwi może być u nich nieco wyższe niż u osób młodszych.

Osoby z zaburzeniami czynności nerek: U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi problemami z nerkami może być konieczne dostosowanie dawki. Lek jest przeciwwskazany u osób z ciężką niewydolnością nerek.

Osoby z zaburzeniami czynności wątroby: U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi problemami z wątrobą również może być potrzebne dostosowanie dawki. Lek jest przeciwwskazany u osób z ciężkimi zaburzeniami wątroby.

Dzieci i młodzież: Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leku u osób poniżej 18. roku życia, dlatego nie powinny go stosować.

Istnieje szereg sytuacji, w których nie można przyjmować tego leku:

• Uczulenie na kandesartan, hydrochlorotiazyd lub inne składniki preparatu.
• Uczulenie na pochodne sulfonamidów (hydrochlorotiazyd należy do tej grupy).
• Drugi i trzeci trymestr ciąży.
• Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min/1,73 m² powierzchni ciała).
• Ciężkie zaburzenia czynności wątroby lub zastój żółci.
• Oporna na leczenie hipokaliemia (zbyt niski poziom potasu) lub hiperkalcemia (zbyt wysoki poziom wapnia).
• Dna moczanowa.
• Jednoczesne stosowanie z lekami zawierającymi aliskiren u osób z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron

Nie należy jednocześnie stosować Carzap HCT z innymi lekami działającymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron, takimi jak inhibitory konwertazy angiotensyny (inhibitory ACE) czy aliskiren. Takie połączenie zwiększa ryzyko niedociśnienia, zbyt wysokiego poziomu potasu we krwi oraz pogorszenia czynności nerek. U osób z nefropatią cukrzycową (uszkodzeniem nerek spowodowanym cukrzycą) absolutnie nie wolno łączyć tych leków.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej

Hydrochlorotiazyd może wpływać na poziom elektrolitów we krwi. Może powodować obniżenie poziomu potasu (hipokaliemia), sodu (hiponatremia) i magnezu (hipomagnezemia), a także podwyższenie poziomu wapnia (hiperkalcemia). Z kolei kandesartan może podwyższać poziom potasu, szczególnie u osób z niewydolnością serca lub problemami z nerkami. Dlatego podczas leczenia lekarz będzie regularnie kontrolował poziom elektrolitów we krwi.

Zaburzenia czynności nerek

Lek może wpływać na czynność nerek, szczególnie u osób z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki. U takich pacjentów może dojść do wzrostu poziomu mocznika i kreatyniny we krwi.

Zmniejszona objętość płynów w organizmie

U pacjentów z odwodnieniem lub niedoborem sodu (na przykład po intensywnym stosowaniu leków moczopędnych, wymiotach, biegunce) może wystąpić znaczne obniżenie ciśnienia. Przed rozpoczęciem leczenia Carzap HCT należy uzupełnić płyny w organizmie.

Zaburzenia czynności wątroby

U osób z chorobami wątroby tiazydy należy stosować ostrożnie, ponieważ nawet niewielkie zmiany w równowadze płynów i elektrolitów mogą wywołać śpiączkę wątrobową.

Cukrzyca i zaburzenia metaboliczne

Hydrochlorotiazyd może zaburzać kontrolę poziomu cukru we krwi. U osób z cukrzycą może być konieczne dostosowanie dawki leków przeciwcukrzycowych lub insuliny. Lek może również podwyższać poziom cholesterolu, trójglicerydów i kwasu moczowego, co u osób ze skłonnością może prowadzić do ataków dny moczanowej.

Zabiegi chirurgiczne i znieczulenie

Podczas narkozy i zabiegów chirurgicznych u osób przyjmujących leki z grupy antagonistów receptora angiotensyny II może wystąpić znaczne obniżenie ciśnienia. Należy poinformować lekarza i anestezjologa o przyjmowaniu Carzap HCT.

Ochrona przed słońcem

Hydrochlorotiazyd może zwiększać wrażliwość skóry na światło słoneczne i promieniowanie UV. Jeśli podczas leczenia wystąpi nadwrażliwość na światło, należy przerwać stosowanie leku. Warto również wiedzieć, że długotrwałe stosowanie hydrochlorotiazydu może zwiększać ryzyko rozwoju nieczerniakowych nowotworów skóry (raka podstawnokomórkowego i kolczystokomórkowego). Dlatego pacjenci powinni regularnie sprawdzać skórę i unikać nadmiernego nasłonecznienia.

Problemy ze wzrokiem

W rzadkich przypadkach hydrochlorotiazyd może powodować nagłe problemy ze wzrokiem, w tym ostrą jaskrę zamkniętego kąta. Objawy obejmują nagły ból oka i pogorszenie ostrości widzenia. W takiej sytuacji należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skontaktować się z lekarzem.

Carzap HCT może wchodzić w interakcje z wieloma innymi lekami. Szczególnie ważne są następujące grupy:

Leki zwiększające ryzyko hiperkaliemii (zbyt wysokiego poziomu potasu)

Jednoczesne stosowanie z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu, substytutami soli zawierającymi potas, heparyną lub kotrimoksazolem (trimetoprim z sulfametoksazolem) może prowadzić do niebezpiecznego wzrostu poziomu potasu we krwi.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

Leki takie jak ibuprofen, naproksen czy kwas acetylosalicylowy w dużych dawkach mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe Carzap HCT oraz zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek. Jeśli konieczne jest stosowanie NLPZ, lekarz będzie kontrolował czynność nerek i poziom potasu.

Lit

Jednoczesne stosowanie z litem może prowadzić do zwiększenia jego stężenia we krwi i objawów toksyczności. Połączenie to nie jest zalecane, a jeśli jest konieczne, wymaga ścisłego monitorowania poziomu litu.

Glikozydy naparstnicy

Obniżenie poziomu potasu i magnezu spowodowane przez hydrochlorotiazyd może nasilać toksyczne działanie digoksyny i innych glikozydów naparstnicy na serce.

Leki przeciwcukrzycowe

Hydrochlorotiazyd może osłabiać działanie leków obniżających poziom cukru, dlatego może być konieczne dostosowanie ich dawki.

Inne leki

Alkohol, leki uspokajające i nasenne mogą nasilać obniżenie ciśnienia. Kolestypol i cholestyramina zmniejszają wchłanianie hydrochlorotiazydu. Leki zwiotczające mięśnie używane podczas znieczulenia mogą działać silniej w obecności hydrochlorotiazydu.

Ciąża

Nie należy rozpoczynać leczenia Carzap HCT podczas ciąży. Jeśli kobieta planuje ciążę, lekarz powinien przepisać inny lek przeciwnadciśnieniowy o udokumentowanym bezpieczeństwie stosowania w ciąży. Jeśli ciąża zostanie stwierdzona podczas leczenia, należy natychmiast przerwać stosowanie leku.

Stosowanie kandesartanu w drugim i trzecim trymestrze ciąży może powodować poważne uszkodzenia płodu, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie (zbyt małą ilość płynu owodniowego) i opóźnienie rozwoju kości czaszki. U noworodka może wystąpić niewydolność nerek, niedociśnienie i zbyt wysoki poziom potasu.

Hydrochlorotiazyd również nie jest zalecany w ciąży, szczególnie w drugim i trzecim trymestrze, ponieważ może zmniejszać przepływ krwi przez łożysko i powodować zaburzenia u płodu i noworodka.

Karmienie piersią

Nie zaleca się stosowania Carzap HCT podczas karmienia piersią. Hydrochlorotiazyd w niewielkich ilościach przenika do mleka matki, a w dużych dawkach może hamować wytwarzanie mleka. Brak jest danych dotyczących przenikania kandesartanu do mleka matki.

Jak każdy lek, Carzap HCT może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. W badaniach klinicznych większość działań niepożądanych była łagodna i przemijająca.

Często występujące (u 1 do 10 na 100 osób)

• Zakażenia układu oddechowego.
• Zawroty głowy, ból głowy.
• Zaburzenia równowagi elektrolitowej (zbyt wysoki poziom cukru, kwasu moczowego, zbyt niski poziom sodu lub potasu).
• Uczucie pustki w głowie.
• Osłabienie.
• Zwiększenie poziomu cholesterolu i trójglicerydów.
• Cukromocz (obecność cukru w moczu).

Niezbyt często występujące (u 1 do 10 na 1000 osób)

• Niedociśnienie ortostatyczne (nagłe obniżenie ciśnienia przy zmianie pozycji ciała).
• Utrata apetytu, nudności, podrażnienie żołądka, biegunka, zaparcie.
• Wysypka skórna, pokrzywka, nadwrażliwość na światło słoneczne.

Rzadko występujące (u 1 do 10 na 10 000 osób)

• Zaburzenia składu krwi (leukopenia, neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość).
• Reakcje alergiczne, w tym reakcje anafilaktyczne.
• Zaburzenia snu, depresja, niepokój.
• Mrowienie skóry.
• Przemijające niewyraźne widzenie.
• Zaburzenia rytmu serca.
• Zapalenie naczyń.
• Niewydolność oddechowa, zapalenie płuc, obrzęk płuc.
• Zapalenie trzustki.
• Żółtaczka.
• Kurcze mięśni.
• Zaburzenia czynności nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek.
• Gorączka.
• Zwiększenie poziomu mocznika i kreatyniny we krwi.

Bardzo rzadko występujące (u mniej niż 1 na 10 000 osób)

• Agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, zahamowanie czynności szpiku kostnego.
• Zbyt wysoki poziom potasu, zbyt niski poziom sodu.
• Kaszel.
• Biegunka.
• Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby.
• Obrzęk naczynioruchowy, świąd.
• Bóle pleców, stawów, mięśni.
• Pogorszenie czynności nerek, w tym niewydolność nerek.
• Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
• Zespół ostrej niewydolności oddechowej.

Częstość nieznana

• Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry (rak podstawnokomórkowy i kolczystokomórkowy).
• Ostra krótkowzroczność, wtórna ostra jaskra z zamkniętym kątem przesączania, nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką.
• Toczeń rumieniowaty układowy, toczeń rumieniowaty skórny.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepokojące lub nasilające się, należy skontaktować się z lekarzem. Szczególnie ważne jest zgłaszanie ciężkich reakcji alergicznych, problemów z oddychaniem, nagłych problemów ze wzrokiem czy objawów niewydolności nerek.

W przypadku przyjęcia zbyt dużej dawki leku głównymi objawami mogą być: znaczne obniżenie ciśnienia, zawroty głowy, szybka utrata płynów i elektrolitów, uczucie pragnienia, przyspieszenie akcji serca, senność, osłabienie świadomości i kurcze mięśni.

W przypadku przedawkowania należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala. Leczenie polega na kontrolowaniu podstawowych funkcji życiowych i wyrównywaniu zaburzeń elektrolitowych. Jeśli wystąpi znaczne obniżenie ciśnienia, pacjenta układa się na plecach z uniesionymi nogami i podaje dożylnie płyny.

Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Nie stosować po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa.

Każda tabletka Carzap HCT 8 mg + 12,5 mg zawiera:

• Substancje czynne: 8 mg kandesartanu cyleksetylu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.
• Substancje pomocnicze: laktoza jednowodna (111,43 mg), skrobia kukurydziana, hydroksypropyloceluloza, kroskarmeloza sodowa, magnezu stearynian, trietylu cytrynian.

Tabletki są okrągłe, dwustronnie wypukłe, białe lub prawie białe, z wytłoczeniem CH/8 i linią podziału na jednej stronie. Średnica tabletki to około 8 mm. Tabletkę można podzielić na równe dawki.

Ważne: Lek zawiera laktozę. Osoby z nietolerancją laktozy powinny skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem stosowania.

Carzap HCT dostępny jest w blistrach w następujących wielkościach opakowań: 7, 14, 28, 30, 56, 70, 90, 98 tabletek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą być dostępne w obrocie.

Carzap HCT to skuteczny lek na receptę łączący dwie substancje działające przeciwnadciśnieniowo. Jest przeznaczony dla osób, u których leczenie jedną substancją nie wystarcza do kontrolowania ciśnienia. Lek wymaga regularnego monitorowania przez lekarza, szczególnie w zakresie poziomu elektrolitów i czynności nerek. Należy ściśle przestrzegać zaleceń lekarza dotyczących dawkowania i regularnie zgłaszać się na kontrolne badania.