Maalox

Co to jest Maalox i jak działa?

Maalox jest lekiem złożonym, zawierającym dwie substancje czynne: wodorotlenek glinu (400 mg) i wodorotlenek magnezu (400 mg). Lek działa miejscowo, zobojętniając nadmiar kwasu solnego w soku żołądkowym. Posiada również właściwości ściągające i osłaniające błonę śluzową żołądka i dwunastnicy. Dzięki temu chroni ściany przewodu pokarmowego przed szkodliwym działaniem kwasu.

Ważną zaletą leku Maalox jest to, że nie powoduje nadmiernego zobojętnienia treści żołądka ani wtórnego pobudzenia wydzielania kwasu, co mogłoby zakłócać procesy trawienne. Lek działa tylko na istniejący kwas żołądkowy, nie wpływając na jego wytwarzanie.

Wskazania do stosowania

Maalox jest wskazany w leczeniu objawowym zaburzeń ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego, związanych z nadkwaśnością:

• Nieżyt żołądka
• Zarzucanie wsteczne treści żołądka do przełyku w przebiegu przepukliny rozworu przełykowego przepony
• Niestrawność i zgaga z powodu nadkwaśności

Lek może być również stosowany pomocniczo w leczeniu:

• Choroby wrzodowej dwunastnicy
• Choroby wrzodowej żołądka

Jak stosować lek Maalox?

Zalecane dawkowanie to 1-2 tabletki, które należy ssać lub żuć po posiłku lub w czasie bólu. W przypadku wrażenia, że działanie leku jest za mocne lub za słabe, należy skonsultować się z lekarzem.

Ważne: Lek nie jest przeznaczony do stosowania przewlekłego. Jeśli po 14 dniach objawy nie ustąpią lub ulegną nasileniu, należy skonsultować się z lekarzem.

Przeciwwskazania

Nie należy stosować leku Maalox w przypadku:

• Uczulenia na wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu lub którykolwiek z pozostałych składników leku
• Ciężkiej niewydolności nerek

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Maalox należy zachować szczególną ostrożność w przypadku:

• Pacjentów z niewydolnością nerek lub poddawanych hemodializie
• Dzieci poniżej 6 lat (lek podawać po konsultacji z lekarzem)
• Pacjentów w podeszłym wieku
• Stosowania leku dłużej niż 2 tygodnie
• Pacjentów z ryzykiem hipofosfatemii (obniżone stężenie fosforanów nieorganicznych w surowicy krwi)

U małych dzieci stosowanie wodorotlenku magnezu może prowadzić do wystąpienia hipermagnezemii, zwłaszcza jeśli stwierdza się u nich zaburzenie czynności nerek lub odwodnienie.

Ze względu na zawartość sorbitolu i sacharozy (150 mg w jednej tabletce) leku nie należy stosować u pacjentów, u których stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów.

Interakcje z innymi lekami

Maalox może wpływać na działanie innych leków, dlatego należy zachować odstęp czasowy między przyjmowaniem Maalox a innych leków:

• Co najmniej 2 godziny po zażyciu innego leku
• Co najmniej 4 godziny w przypadku fluorochinolonów
• 1-2 godziny przed przyjęciem innego leku

Maalox może wchodzić w interakcje z wieloma lekami, w tym z:

• Lekami stosowanymi w leczeniu serca (digoksyna, chinidyna, atenolol, metoprolol, propranolol)
• Antybiotykami (tetracykliny, fluorochinolony, linkozamidy, cefdynir, cefpodoksym)
• Lekami przeciwgrzybiczymi (ketokonazol)
• Lekami stosowanymi w leczeniu niedokrwistości (sole żelaza)
• Lekami stosowanymi w leczeniu niedoczynności tarczycy (lewotyroksyna)
• Lekami obniżającymi stężenie cholesterolu (rozuwastatyna)
• Lekami stosowanymi w leczeniu osteoporozy (bisfosfoniany)

W przypadku wątpliwości dotyczących stosowania leku Maalox z innymi lekami, należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Ciąża i karmienie piersią

Ten lek może być stosowany w czasie ciąży tylko na zalecenie lekarza. Przyjmowanie leku Maalox można kontynuować podczas karmienia piersią. Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, Maalox może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Niezbyt często (rzadziej niż u 1 na 100 osób):

• Biegunki lub zaparcia

Bardzo rzadko (rzadziej niż u 1 na 10 000 osób):

• Nudności, wymioty, jasne zabarwienie stolca
• Hipermagnezemia (zwiększenie stężenia magnezu w surowicy krwi) – obserwowana po długotrwałym stosowaniu wodorotlenku magnezu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Częstość nieznana:

• Reakcje nadwrażliwości, takie jak świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy i reakcje anafilaktyczne
• Hiperaluminemia (zwiększona zawartość glinu w tkankach organizmu)
• Hipofosfatemia (obniżenie stężenia fosforanów nieorganicznych w surowicy krwi)
• Ból brzucha

Skład

Substancje czynne:

• Wodorotlenek glinu – 400 mg
• Wodorotlenek magnezu – 400 mg

Substancje pomocnicze: mannitol, sorbitol, sacharyna sodowa, aromat miętowy, magnezu stearynian, sacharoza, sacharoza zawierająca 3% skrobi.