Popularne

Wybierz wariant produktu
Zolgensma to lek stosowany w terapii genowej. Jego substancja czynna, onasemnogen abeparwowek, zawiera ludzki materiał genetyczny. Jest stosowany do leczenia rzadkiej, dziedzicznej choroby – rdzeniowego zaniku mięśni (SMA). SMA powstaje, gdy w organizmie brakuje białka SMN, niezbędnego dla funkcjonowania neuronów ruchowych. Brak tego białka prowadzi do zaniku mięśni i utraty ruchów. Zolgensma działa poprzez dostarczenie do komórek pełni funkcjonującej kopii genu SMN, co pozwala na produkcję odpowiedniej ilości białka SMN. Gen jest dostarczany za pomocą zmodyfikowanego wirusa, który nie wywołuje choroby.
Kliknij w nagłówek aby rozwinąć
Zolgensma to nowoczesny lek stosowany w terapii genowej rdzeniowego zaniku mięśni (SMA). Jest to przełomowe leczenie, które działa na poziomie genów, dostarczając organizmowi prawidłową kopię genu odpowiedzialnego za produkcję białka SMN – kluczowego dla prawidłowego funkcjonowania komórek nerwowych kontrolujących mięśnie.
Preparat jest podawany jednorazowo we wlewie dożylnym i stanowi innowacyjne podejście do leczenia choroby genetycznej, która dotyka najmłodszych pacjentów.
Lek jest wskazany do stosowania u dzieci z:
Leczenie jest szczególnie skuteczne, gdy zostanie zastosowane jak najwcześniej, zanim choroba doprowadzi do nieodwracalnych uszkodzeń neuronów ruchowych.
Zolgensma zawiera substancję czynną onasemnogen abeparwowek – zmodyfikowany genetycznie wirus (wektor AAV9), który dostarcza do komórek pacjenta prawidłową kopię genu SMN1. Ten gen jest odpowiedzialny za produkcję białka SMN, niezbędnego do przeżycia i prawidłowego funkcjonowania neuronów ruchowych – komórek nerwowych kontrolujących pracę mięśni.
U osób z SMA brakuje lub nie działa prawidłowo gen SMN1, co prowadzi do zaniku neuronów ruchowych i postępującego osłabienia mięśni. Dzięki terapii genowej Zolgensma:
Wirus użyty w preparacie nie jest zdolny do namnażania się w organizmie i nie powoduje chorób u ludzi.
Zolgensma jest podawany jednorazowo we wlewie dożylnym. Dawka jest ustalana indywidualnie na podstawie masy ciała dziecka i wynosi 1,1 × 10^14 genomów wektora na kilogram masy ciała.
Przed podaniem leku należy wykonać szereg badań, w tym:
Pacjent powinien być klinicznie stabilny przed podaniem leku – w dobrym stanie odżywienia, prawidłowo nawodniony i bez aktywnych zakażeń.
Aby zminimalizować ryzyko odpowiedzi immunologicznej organizmu na terapię genową, na 24 godziny przed podaniem Zolgensma rozpoczyna się leczenie kortykosteroidami (np. prednizolonem). Leczenie to jest kontynuowane przez 30 dni po infuzji, a następnie dawka jest stopniowo zmniejszana przez kolejne 28 dni.
W przypadku nieprawidłowych wyników badań wątroby po podaniu leku, leczenie kortykosteroidami może być przedłużone lub jego dawka zwiększona.
Po podaniu Zolgensma pacjent wymaga regularnego monitorowania przez co najmniej 3 miesiące, obejmującego:
Leku nie wolno stosować w przypadku nadwrażliwości (alergii) na substancję czynną lub którykolwiek składnik preparatu.
Należy również zachować szczególną ostrożność u pacjentów z:
Po podaniu Zolgensma może dojść do zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT), co jest oznaką działania leku na wątrobę. Zazwyczaj problem ustępuje dzięki leczeniu kortykosteroidami. W rzadkich przypadkach zgłaszano jednak ostrą niewydolność wątroby, w tym przypadki śmiertelne.
Dlatego konieczne jest regularne monitorowanie czynności wątroby przez co najmniej 3 miesiące po leczeniu. W przypadku pogorszenia wyników należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.
Po podaniu leku może wystąpić przemijające zmniejszenie liczby płytek krwi, zazwyczaj w pierwszym tygodniu po infuzji. Liczba płytek wraca do normy w ciągu dwóch tygodni. W rzadkich przypadkach może dojść do znacznego spadku płytek, dlatego konieczne jest ich regularne monitorowanie.
Zgłaszano przypadki mikroangiopatii zakrzepowej – poważnego stanu zagrażającego życiu, który objawia się zmniejszeniem liczby płytek krwi, niedokrwistością hemolityczną i uszkodzeniem nerek. Stan ten wymaga natychmiastowej konsultacji ze specjalistą.
Po leczeniu może dojść do przejściowego zwiększenia stężenia troponiny I, co może wskazywać na niewielkie uszkodzenie mięśnia sercowego. Stężenie troponiny należy monitorować przez co najmniej 3 miesiące po infuzji.
Organizm pacjenta może zareagować na wprowadzony wektor wirusowy, dlatego konieczne jest stosowanie kortykosteroidów przed i po leczeniu. Pacjent powinien być wolny od aktywnych zakażeń przed podaniem leku, a po leczeniu należy zachować szczególną ostrożność w zapobieganiu zakażeniom układu oddechowego.
Istnieje teoretyczne ryzyko, że DNA wektora może wbudować się w genom pacjenta i potencjalnie zwiększyć ryzyko nowotworów. Dotychczas nie zgłoszono jednak żadnych przypadków nowotworów związanych z leczeniem Zolgensma.
Doświadczenie ze stosowaniem Zolgensma u pacjentów przyjmujących leki o działaniu hepatotoksycznym (szkodliwym dla wątroby) jest ograniczone. Należy zachować ostrożność w takich przypadkach.
Kalendarz szczepień dziecka należy dostosować tak, aby szczepienia nie kolidowały z leczeniem kortykosteroidami. Szczepionki zawierające żywe drobnoustroje (np. przeciw odrze, śwince, różyczce, ospie wietrznej) nie powinny być podawane podczas stosowania dawek kortykosteroidów o działaniu immunosupresyjnym.
Jak każdy lek, Zolgensma może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Jeśli u dziecka wystąpią jakiekolwiek niepokojące objawy po podaniu leku, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.
Zolgensma jest przechowywany i transportowany w stanie zamrożonym w temperaturze ≤ -60°C. Po otrzymaniu do placówki medycznej lek należy natychmiast umieścić w lodówce (2°C – 8°C) w oryginalnym opakowaniu.
Po rozmrożeniu leku nie wolno go ponownie zamrażać. Rozmrożony preparat należy podać jak najszybciej, w ciągu 8 godzin od pobrania do strzykawki.
Przez pewien czas po leczeniu onasemnogen abeparwowek może być wykrywany w wydalinach pacjenta. Opiekunowie powinni:
Pacjenci, którzy otrzymali Zolgensma, nie powinni być dawcami krwi, narządów, tkanek ani komórek do transplantacji.
Zolgensma to przełomowa terapia genowa, która oferuje nadzieję dla dzieci z rdzeniowym zanikiem mięśni. Jednorazowe podanie leku może zatrzymać postęp choroby i umożliwić dziecku rozwój umiejętności ruchowych, które w naturalnym przebiegu choroby nie byłyby możliwe do osiągnięcia.
Leczenie wymaga starannego przygotowania, monitorowania i współpracy między zespołem medycznym a opiekunami pacjenta. Wczesne zastosowanie terapii daje najlepsze rezultaty, dlatego tak ważna jest szybka diagnostyka i podjęcie decyzji o leczeniu.
Wybierz pozycje z listy aby przejść do Rozdziału
| Zolgensma, roztwór do infuzji, 2 × 10^13 genomy wektora/ml | |
|---|---|
| Dostępne opakowania | Lek Zolgensma dostępny jest w opakowaniach: |
| Wskazania stosowania | Zolgensma stosuj na: |
| Skład |
Substancje czynne zawarte w Zolgensma to: |
| Kategorie | |
| Moc | Dawka 2 × 10^13 genomy wektora/ml |
| Postać | roztwór do infuzji |
| Producent | Producentem Zolgensma jest |
| Dostępność | Lek dostępny na receptę (RX) |
Tabela charakterystyki leku
Powiązane wg kategorii
Zolgensma dostarcza do organizmu dziecka prawidłową kopię genu SMN1, który jest odpowiedzialny za produkcję białka chroniącego neurony ruchowe. Dzięki temu zatrzymuje postęp choroby i umożliwia rozwój umiejętności ruchowych.
Nie, Zolgensma jest podawany jednorazowo we wlewie dożylnym. Jest to terapia genowa, która ma działać przez całe życie pacjenta.
Kortykosteroidy (np prednizolon) są stosowane, aby zminimalizować odpowiedź immunologiczną organizmu na wprowadzony wektor wirusowy i zmniejszyć ryzyko powikłań, takich jak uszkodzenie wątroby.
Przed leczeniem wykonuje się badania przeciwciał przeciwko wirusowi AAV9, badania czynności wątroby, morfologię krwi (w tym liczbę płytek) oraz badanie stężenia troponiny I.
Tak, ale kalendarz szczepień należy dostosować tak, aby szczepienia nie kolidowały z leczeniem kortykosteroidami. Szczepionki zawierające żywe drobnoustroje nie powinny być podawane podczas stosowania kortykosteroidów.
Najczęściej występuje zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Inne częste działania to: zmniejszenie liczby płytek krwi, wymioty, gorączka i zwiększone stężenie troponiny.

Nie daj się jesieni