Toujeo

Toujeo to nowoczesny preparat insuliny bazalnej o stężeniu 300 jednostek na mililitr, przeznaczony do leczenia cukrzycy u dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 6 roku życia. Produkt zawiera insulinę glargine – analog insuliny ludzkiej wytwarzany metodą inżynierii genetycznej, który charakteryzuje się szczególnie długim i stabilnym działaniem.

Każdy mililitr preparatu Toujeo zawiera 300 jednostek insuliny glargine. Lek dostępny jest w dwóch typach wstrzykiwaczy:

• Toujeo SoloStar – zawiera 1,5 ml roztworu (450 jednostek), pozwala na podanie jednorazowo od 1 do 80 jednostek z dokładnością do 1 jednostki.
• Toujeo DoubleStar – zawiera 3 ml roztworu (900 jednostek), pozwala na podanie jednorazowo od 2 do 160 jednostek z dokładnością do 2 jednostek. Jest zalecany dla osób potrzebujących co najmniej 20 jednostek na dobę.

Produkt ma postać klarownego, bezbarwnego roztworu do wstrzykiwań podskórnych.

Preparat Toujeo jest przeznaczony do leczenia cukrzycy u pacjentów w różnym wieku. U osób z cukrzycą typu 1 musi być stosowany w połączeniu z insuliną krótko lub szybko działającą podawaną przed posiłkami. U chorych na cukrzycę typu 2 może być stosowany samodzielnie lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi.

Lek pomaga w kontrolowaniu poziomu cukru we krwi przez całą dobę, zapewniając stabilne i długotrwałe działanie.

Insulina glargine zawarta w preparacie Toujeo działa poprzez regulowanie metabolizmu glukozy w organizmie. Po wstrzyknięciu pod skórę roztwór jest neutralizowany, co prowadzi do powstania osadu, z którego insulina jest uwalniana stopniowo i równomiernie przez ponad 24 godziny.

Działanie leku polega na:

• Pobudzaniu komórek mięśniowych i tłuszczowych do pobierania glukozy z krwi.
• Hamowaniu produkcji glukozy w wątrobie.
• Wspieraniu procesów budowy białek i hamowaniu ich rozpadu.
• Hamowaniu rozkładu tłuszczów.

Dzięki trojemu większemu stężeniu insuliny w porównaniu ze standardową insuliną glargine 100 jednostek na mililitr, Toujeo zapewnia bardziej stabilny i przedłużony profil działania.

Toujeo podaje się raz na dobę, zawsze o tej samej porze. W razie potrzeby istnieje możliwość zmiany czasu podawania do 3 godzin przed lub po ustalonej porze.

Rozpoczynanie leczenia

U osób z cukrzycą typu 1: Toujeo stosuje się w połączeniu z insuliną podawaną przed posiłkami. Dawka wymaga indywidualnego ustalenia przez lekarza.

U osób z cukrzycą typu 2: Zalecana początkowa dawka to 0,2 jednostki na kilogram masy ciała raz na dobę. Następnie dawka jest dostosowywana indywidualnie.

Zamiana z innych insulin

Przy zamianie ze standardowej insuliny glargine 100 jednostek na mililitr można rozpocząć od tej samej dawki jednostka za jednostkę, jednak często konieczne jest zwiększenie dawki o około 10-18 procent dla uzyskania optymalnej kontroli glikemii.

Przy zamianie z innych insulin bazalnych schemat dawkowania należy ustalić indywidualnie pod nadzorem lekarza, ze ścisłą kontrolą poziomu cukru we krwi.

Technika podawania

Lek podaje się wyłącznie podskórnie w okolicę brzucha, ramienia lub uda. Miejsca wstrzyknięć należy regularnie zmieniać w obrębie tego samego obszaru, aby zmniejszyć ryzyko zmian w tkance podskórnej. Przed każdym wstrzyknięciem należy założyć nową, sterylną igłę – nigdy nie należy używać igieł ponownie.

Jedynym bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania Toujeo jest nadwrażliwość na insulinę glargine lub którykolwiek składnik preparatu.

Lek nie jest odpowiedni do leczenia kwasicy ketonowej – w takich przypadkach należy stosować krótko działającą insulinę ludzką podawaną dożylnie.

Ryzyko hipoglikemii (zbyt niskiego poziomu cukru)

Najważniejszym działaniem niepożądanym podczas stosowania insuliny jest hipoglikemia, która może wystąpić gdy dawka insuliny jest zbyt duża w stosunku do zapotrzebowania. Szczególną ostrożność należy zachować u osób:

• Z chorobami naczyń wieńcowych lub mózgowych.
• Z retinopatią proliferacyjną nieleczoną fotokoagulacją.
• U których objawy zapowiadające hipoglikemię są słabo zauważalne.
• W podeszłym wieku.
• Po długotrwałym okresie cukrzycy.

Czynniki zwiększające ryzyko hipoglikemii

Zwiększone ryzyko wystąpienia zbyt niskiego poziomu cukru występuje przy:

• Intensywnym lub dłuższym niż zwykle wysiłku fizycznym.
• Opuszczeniu posiłku lub spożyciu mniejszej ilości węglowodanów.
• Spożyciu alkoholu.
• Chorobach współistniejących, szczególnie z wymiotami lub biegunką.
• Niektórych zaburzeniach hormonalnych.
• Jednoczesnym stosowaniu niektórych innych leków.

Zmiany w tkance podskórnej

W miejscu wstrzyknięć może wystąpić lipodystrofia (zmiany w tkance tłuszczowej) lub amyloidoza skórna, co może opóźniać wchłanianie insuliny. Regularne zmienianie miejsca wstrzyknięć pomaga zapobiegać tym zmianom.

Jednoczesne stosowanie z pioglitazonem

Zgłaszano przypadki niewydolności serca podczas jednoczesnego stosowania insuliny z pioglitazonem. Pacjenci wymagają obserwacji pod kątem objawów niewydolności serca, przyrostu masy ciała i obrzęków.

Unikanie pomyłek

Przed każdym wstrzyknięciem należy sprawdzić etykietę, aby uniknąć pomyłkowego podania innej insuliny. Nigdy nie należy pobierać leku ze wstrzykiwacza przy użyciu strzykawki, ponieważ może to spowodować ciężkie przedawkowanie.

Wiele substancji może wpływać na działanie insuliny:

Leki nasilające działanie hipoglikemizujące (zwiększające ryzyko hipoglikemii):

• Inne leki przeciwcukrzycowe.
• Inhibitory konwertazy angiotensyny.
• Fibraty.
• Fluoksetyna.
• Salicylany i antybiotyki sulfonamidowe.

Leki osłabiające działanie hipoglikemizujące:

• Kortykosteroidy.
• Hormony tarczycy.
• Leki moczopędne.
• Leki sympatykomimetyczne (na przykład salbutamol).
• Niektóre leki przeciwpsychotyczne.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, aby odpowiednio dostosować dawkowanie insuliny.

Jeśli wymaga tego stan kliniczny, można rozważyć stosowanie Toujeo w okresie ciąży. Szczególnie ważne jest utrzymanie prawidłowej kontroli metabolicznej przez cały okres ciąży.

Zapotrzebowanie na insulinę zwykle zmniejsza się w pierwszym trymestrze ciąży, a zwiększa w drugim i trzecim. Bezpośrednio po porodzie zapotrzebowanie na insulinę szybko maleje.

U kobiet karmiących piersią dawkowanie insuliny i dieta mogą wymagać zmian. Insulina glargine jako białko jest trawiona w przewodzie pokarmowym niemowlęcia, więc nie należy się spodziewać wpływu na jego metabolizm.

Zdolność do koncentracji i szybkość reakcji mogą ulec zaburzeniu w następstwie hipoglikemii lub hiperglikemii oraz z powodu zaburzeń widzenia. Stwarza to zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Pacjent powinien podjąć działania zapobiegające wystąpieniu hipoglikemii w czasie prowadzenia samochodu. Ma to szczególne znaczenie u osób, u których objawy początkowe hipoglikemii występują w niewielkim nasileniu lub często występuje hipoglikemia.

Bardzo często (u więcej niż 1 na 10 osób):

• Hipoglikemia – zbyt niski poziom cukru we krwi, objawiający się drżeniem, poceniem, zmęczeniem, zawrotami głowy, głodem, bólami głowy, zaburzeniami koncentracji. Ciężka hipoglikemia może prowadzić do utraty przytomności.

Często (u mniej niż 1 na 10 osób):

• Odczyny w miejscu wstrzyknięcia – zaczerwienienie, ból, swędzenie, pokrzywka, obrzęk lub stan zapalny. Większość tych objawów ustępuje w ciągu kilku dni lub tygodni.
• Lipohipertrofia – pogrubienie tkanki tłuszczowej w miejscu wstrzyknięć.

Niezbyt często (u mniej niż 1 na 100 osób):

• Lipoatrofia – zanik tkanki tłuszczowej w miejscu wstrzyknięć.

Rzadko (u mniej niż 1 na 1000 osób):

• Reakcje alergiczne – mogą obejmować uogólnione reakcje skórne, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, niedociśnienie, a w skrajnych przypadkach wstrząs.
• Zaburzenia widzenia – przejściowe, związane ze zmianami stężenia glukozy we krwi.
• Retinopatia – długotrwała poprawa kontroli glikemii zmniejsza ryzyko rozwoju retinopatii, jednak intensyfikacja leczenia insuliną z nagłą poprawą kontroli może przejściowo nasilić retinopatię.
• Obrzęki – szczególnie gdy wcześniej występujące zaburzenia metaboliczne zostały wyrównane intensywną insulinoterapią.

Bardzo rzadko (u mniej niż 1 na 10 tysięcy osób):

• Zaburzenia smaku.
• Bóle mięśniowe.

Częstość nieznana:

• Amyloidoza skórna – może opóźniać miejscowe wchłanianie insuliny. Regularne zmiany miejsca wstrzykiwań mogą zapobiec lub zmniejszyć występowanie tej reakcji.

W przypadku wystąpienia ciężkiej hipoglikemii należy niezwłocznie zjeść węglowodany lub podać glukagon domięśniowo lub podskórnie, albo stężony roztwór glukozy dożylnie.

Przedawkowanie insuliny może prowadzić do ciężkiej, długotrwałej i zagrażającej życiu hipoglikemii. Łagodne objawy można leczyć podając doustnie węglowodany.

W ciężkiej hipoglikemii ze śpiączką, drgawkami lub zaburzeniami neurologicznymi należy podać domięśniowo lub podskórnie glukagon lub dożylnie stężony roztwór glukozy. Pacjent wymaga monitorowania i powinien otrzymać posiłek zawierający węglowodany, ponieważ hipoglikemia może powrócić mimo widocznej poprawy klinicznej.

Przed pierwszym użyciem: Przechowywać w lodówce w temperaturze od 2 do 8 stopni Celsjusza. Nie zamrażać. Chronić przed światłem.

Po pierwszym użyciu: Można przechowywać maksymalnie 6 tygodni w temperaturze poniżej 30 stopni Celsjusza, z dala od bezpośredniego źródła ciepła lub światła. Nie przechowywać w lodówce. Po każdym wstrzyknięciu należy nakładać nasadkę na wstrzykiwacz w celu ochrony przed światłem.

Termin ważności Toujeo SoloStar to 30 miesięcy, a Toujeo DoubleStar to 24 miesiące.

• Toujeo to insulina bazalna o stężeniu 300 jednostek na mililitr – nie jest wymienna z insuliną glargine 100 jednostek na mililitr.
• Lek należy podawać raz na dobę, zawsze o tej samej porze, wyłącznie podskórnie.
• Nigdy nie pobieraj leku ze wstrzykiwacza przy użyciu strzykawki.
• Przed każdym wstrzyknięciem zakładaj nową sterylną igłę.
• Regularnie zmieniaj miejsca wstrzyknięć w obrębie tego samego obszaru.
• Kontroluj regularnie poziom cukru we krwi.
• Zawsze miej przy sobie coś słodkiego na wypadek hipoglikemii.
• Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach.
• W przypadku wątpliwości lub wystąpienia niepokojących objawów skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą.