Mononit 40

Mononit 40 to lek zawierający 40 mg izosorbidu monoazotanu w jednej tabletce powlekanej. Jest to produkt należący do grupy organicznych azotanów, które działają poprzez rozszerzanie naczyń krwionośnych. Lek jest przeznaczony do długotrwałego leczenia dławicy piersiowej oraz zapobiegania jej napadom. Warto pamiętać, że Mononit 40 nie jest przeznaczony do leczenia ostrych napadów dławicy ani ostrego zawału mięśnia sercowego.

Działanie leku opiera się na rozszerzaniu naczyń krwionośnych, szczególnie naczyń żylnych. Dzięki temu zmniejsza się ilość krwi wracającej do serca, co prowadzi do zmniejszenia obciążenia wstępnego serca. Lek w mniejszym stopniu rozszerza również duże naczynia tętnicze oraz arteriole, które pełnią rolę naczyń oporowych. W efekcie zmniejsza się zarówno obciążenie wstępne, jak i następcze serca, co skutkuje zmniejszeniem zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen.

Podczas metabolizmu azotanów w organizmie powstaje tlenek azotu, który działa bezpośrednio na mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, powodując ich rozkurcz poprzez przyspieszenie uwalniania jonów wapnia z komórek mięśni gładkich ścian naczyń.

Dawkowanie leku należy ustalić indywidualnie dla każdego pacjenta. Leczenie należy rozpoczynać od małych dawek, a następnie stopniowo je zwiększać, aż do uzyskania pożądanego działania leczniczego. Zwykle stosuje się jedną tabletkę dwa lub trzy razy na dobę. Maksymalna dawka dobowa wynosi 120 mg.

Ważne informacje dotyczące dawkowania:

• W przypadku dawkowania dwa razy na dobę, drugą tabletkę należy przyjąć 8 godzin po pierwszej tabletce.
• W przypadku dawkowania trzy razy na dobę, tabletki należy przyjmować co 6 godzin.
• Taki schemat dawkowania pozwala zachować działanie leku przez 16-18 godzin w ciągu doby, a utrzymujące się przez pozostałe 6-8 godzin małe stężenie produktu leczniczego ogranicza rozwój zjawiska tolerancji.

Tabletki należy przyjmować po posiłku, bez rozgryzania, popijając niewielką ilością płynu. Nie należy nagle przerywać leczenia – dawkę i częstość podawania należy zmniejszać stopniowo. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności dostosowania dawkowania.

Lek dobrze i szybko wchłania się po podaniu doustnym. Jego biodostępność wynosi od 90% do 100%, co oznacza, że niemal cała przyjęta dawka trafia do krwiobiegu. Działanie leku rozpoczyna się po około 20 minutach i utrzymuje się przez 8 do 10 godzin. Maksymalne stężenie w surowicy krwi występuje po około godzinie od podania doustnego.

Izosorbidu monoazotan wiąże się z białkami krwi w około 4%. Lek nie podlega efektowi pierwszego przejścia przez wątrobę, co oznacza, że nie jest znacząco metabolizowany podczas pierwszego kontaktu z wątrobą. W wyniku przemiany w organizmie z izosorbidu monoazotanu powstają nieaktywne metabolity, głównie izosorbid. Okres półtrwania leku w surowicy krwi wynosi od 4 do 5 godzin. Lek i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki, przy czym tylko 2% leku jest wydalane w moczu w postaci niezmienionej, a 1% z kałem.

Leku nie można stosować w następujących przypadkach:

• Nadwrażliwość na izosorbidu monoazotan, inne azotany lub którąkolwiek substancję pomocniczą.
• Ostra niewydolność krążenia, wstrząs lub zapaść naczyniowa.
• Wstrząs kardiogenny (jeśli nie zastosowano odpowiedniego leczenia wspomagającego).
• Kardiomiopatia przerostowa z zawężeniem drogi odpływu z lewej komory serca.
• Zaciskające zapalenie osierdzia lub tamponada serca.
• Jednoczesne stosowanie inhibitorów 5-fosfodiesterazy, takich jak syldenafil, wardenafil czy tadalafil – ze względu na ryzyko istotnego obniżenia ciśnienia krwi.
• Jednoczesne stosowanie riociguatu – ze względu na ryzyko wystąpienia niedociśnienia.
• Znaczne niedociśnienie, gdy ciśnienie skurczowe jest poniżej 90 mmHg.
• Ciężka hipowolemia, czyli znaczne zmniejszenie objętości krwi krążącej.
• Ciężka niedokrwistość.

W niektórych sytuacjach lek można stosować tylko po dokładnym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka. Dotyczy to między innymi:

• Niskiego ciśnienia napełniania komór serca, na przykład w świeżym zawale mięśnia sercowego lub zaburzonej czynności lewej komory serca – należy unikać obniżenia ciśnienia skurczowego poniżej 90 mmHg.
• Zwężenia zastawki aortalnej lub mitralnej.
• Skłonności do ortostatycznych zaburzeń krążenia, czyli zawrotów głowy przy zmianie pozycji ciała.
• Schorzeń, w przebiegu których dochodzi do podwyższenia ciśnienia wewnątrzczaszkowego.
• Ciężkich zaburzeń czynności wątroby – ze względu na zwiększone ryzyko methemoglobinemii.
• Jaskry – ze względu na zwiększone ryzyko nadciśnienia wewnątrzgałkowego.
• Nadczynności tarczycy.
• Niedoboru dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej – ze względu na zwiększone ryzyko niedokrwistości hemolitycznej.

Bezwzględnie nie można łączyć Mononitu 40 z następującymi lekami:

• Riociguat – ze względu na ryzyko groźnego niedociśnienia.
• Inhibitory 5-fosfodiesterazy (syldenafil, tadalafil, wardenafil) – może to prowadzić do zagrażających życiu powikłań sercowo-naczyniowych.

Ostrożność wymagana jest przy jednoczesnym stosowaniu:

• Innych produktów rozszerzających naczynia krwionośne.
• Leków blokujących receptory β-adrenergiczne.
• Leków moczopędnych.
• Antagonistów wapnia.
• Inhibitorów konwertazy angiotensyny.
• Neuroleptyków.
• Trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych.
• Alkoholu – może nasilać hipotensyjne działanie leku.

Jednoczesne stosowanie Mononitu 40 z dihydroergotaminą może prowadzić do zwiększenia stężenia dihydroergotaminy we krwi i nasilenia jej działania podwyższającego ciśnienie krwi. Należy również unikać jednoczesnego stosowania z alkaloidami sporyszu oraz zachować ostrożność przy stosowaniu z sapropteryną.

Bardzo często (u więcej niż 1 na 10 osób):

• Ból głowy, zwany “bólem głowy po przyjęciu azotanów” – może wystąpić na początku leczenia i zwykle ustępuje po kilku dniach przyjmowania leku.

Często (u 1 do 10 osób na 100):

• Odruchowa tachykardia, czyli przyspieszone bicie serca, szczególnie na początku leczenia lub po zwiększaniu dawki.
• Osłabienie.
• Splątanie, zawroty głowy w pozycji stojącej, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, senność.
• Niedociśnienie lub niedociśnienie tętnicze w pozycji stojącej – może być połączone z dezorientacją i uczuciem słabości.

Niezbyt często (u 1 do 10 osób na 1000):

• Nasilenie objawów dławicy piersiowej – paradoksalna reakcja na azotany.
• Nudności i wymioty.
• Skórne reakcje alergiczne, napadowe zaczerwienienie twarzy.
• Zapaść, czasami ze zwolnieniem czynności serca i utratą przytomności.
• Ciężkie niedociśnienie tętnicze z nasileniem objawów dławicowych.

Bardzo rzadko:

• Zgaga.
• Złuszczające zapalenie skóry.

Częstość nieznana:

• Methemoglobinemia, niedokrwistość hemolityczna u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej.
• Niedokrwienie mięśnia sercowego.
• Tolerancja i tolerancja krzyżowa z innymi azotanami.
• Przemijająca hipoksemia, czyli zmniejszenie stężenia tlenu we krwi.
• Obrzęk naczynioruchowy.
• Wysypka, rumień, świąd, pokrzywka.

Podczas stosowania azotanów organicznych zgłaszano przypadki wystąpienia znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego z nudnościami, wymiotami, niepokojem, zblednięciem i nadmierną potliwością. Podczas długotrwałego leczenia dużymi dawkami może wystąpić zjawisko tolerancji na produkt oraz tolerancji krzyżowej na inne azotany. Aby tego uniknąć, należy unikać długotrwałego podawania leku w dużych dawkach.

Objawy przedawkowania obejmują:

• Zmniejszenie ciśnienia krwi (poniżej 90 mmHg) i ortostatyczne zaburzenia krążenia.
• Bladość skóry, nadmierne pocenie się.
• Słabo wyczuwalne tętno, odruchowa tachykardia.
• Ból głowy, osłabienie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego.
• Napadowe zaczerwienienie skóry.
• Nudności, wymioty i biegunka.

Po przyjęciu dużych dawek może wystąpić methemoglobinemia z sinicą, duszność oraz przyspieszenie oddechu. Bardzo duże dawki mogą spowodować zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego z objawami pochodzenia mózgowego.

W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala. Postępowanie obejmuje zwykle stosowane metody, takie jak płukanie żołądka, ułożenie pacjenta w pozycji poziomej z uniesionymi nogami oraz obserwację w warunkach oddziału intensywnej opieki medycznej. W zależności od objawów mogą być stosowane odpowiednie środki farmakologiczne.

Dane na temat stosowania izosorbidu monoazotanu w okresie ciąży są niewystarczające. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, jednak należy uważnie rozważyć stosunek ryzyka dla płodu do korzyści dla matki związanych z leczeniem.

Brak wystarczających danych na temat stosowania leku w okresie karmienia piersią oraz przenikania do mleka ludzkiego. Biorąc pod uwagę korzyści dla dziecka wynikające z karmienia piersią oraz korzyści wynikające z leczenia dla matki, należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią czy odstawić lek.

Lek może znacznie wpływać na zdolność reakcji pacjenta, nawet jeśli jest stosowany zgodnie z zaleceniami. Z tego względu pacjent nie powinien prowadzić pojazdów, obsługiwać maszyn ani pracować bez stałego podparcia. Dotyczy to zwłaszcza początkowego okresu leczenia, zwiększania dawki, zmiany produktu oraz jednoczesnego spożywania alkoholu.

Jedna tabletka powlekana Mononit 40 zawiera 40 mg izosorbidu monoazotanu jako substancję czynną. Są to białe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z wyrytym oznaczeniem “M40” po obu stronach.

Substancje pomocnicze: celuloza mikrokrystaliczna, karboksymetyloskrobia sodowa, talk, magnezu stearynian. Otoczka tabletki zawiera: Eudragit RL 30D, talk, tytanu dwutlenek, makrogol 6000 oraz olej metylosilikonowy.

Okres ważności leku wynosi 3 lata. Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego. Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.

W trakcie stosowania leku może wystąpić tzw. zjawisko tolerancji, polegające na zmniejszeniu skuteczności działania produktu. Opisywano również wystąpienie krzyżowej tolerancji, czyli zmniejszenie skuteczności działania produktu w przypadku wcześniejszego stosowania innych azotanów. W celu zapobiegania zmniejszeniu lub utracie skuteczności działania leku należy unikać stosowania stale dużych dawek. Dlatego tak ważne jest stosowanie odpowiednich przerw między dawkami, jak opisano w sekcji dotyczącej dawkowania.