Mononit 100 retard

Mononit 100 retard to lek dostępny na receptę, który zawiera 100 mg izosorbidu monoazotanu w jednej tabletce powlekanej o przedłużonym uwalnianiu. Produkt występuje w postaci ciemnozielonych, podłużnych tabletek powlekanych, które należy przyjmować bez rozgryzania. Lek ten należy do grupy azotanów organicznych – substancji rozszerzających naczynia krwionośne, stosowanych w leczeniu chorób serca.

Głównym wskazaniem do stosowania leku Mononit 100 retard jest długotrwałe leczenie dławicy piersiowej oraz zapobieganie jej napadom. Dławica piersiowa to ból w klatce piersiowej spowodowany niedostatecznym dopływem krwi do mięśnia sercowego. Ważne jest, aby pamiętać, że ten preparat nie jest przeznaczony do leczenia ostrych napadów dławicy ani ostrego zawału mięśnia sercowego – w takich sytuacjach należy natychmiast wezwać pomoc medyczną.

Izosorbidu monoazotan, substancja czynna leku Mononit 100 retard, działa poprzez rozszerzanie naczyń krwionośnych. Przede wszystkim rozszerza żyły, co zmniejsza ilość krwi wracającej do serca i odciąża je. W mniejszym stopniu rozszerza również tętnice, co dodatkowo zmniejsza obciążenie serca. Dzięki temu mięsień sercowy potrzebuje mniej tlenu do pracy, co łagodzi objawy dławicy piersiowej.

Mechanizm działania opiera się na uwalnianiu tlenku azotu, który bezpośrednio wpływa na mięśnie gładkie ścian naczyń krwionośnych, powodując ich rozkurcz. Działanie leku rozpoczyna się około 20 minut po przyjęciu tabletki i utrzymuje się przez 8 do 10 godzin.

Dawkowanie leku powinien ustalić lekarz indywidualnie dla każdego pacjenta. Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, przyjmowana rano. Tabletki należy połykać w całości, bez rozgryzania ani rozłamywania, popijając niewielką ilością wody. Najlepiej przyjmować lek po posiłku.

U osób starszych zwykle nie ma potrzeby zmiany dawkowania, jednak należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z ryzykiem niskiego ciśnienia krwi oraz u osób z ciężkimi problemami z wątrobą lub nerkami. Bezpieczeństwo stosowania leku u dzieci i młodzieży nie zostało ustalone, dlatego nie powinni oni przyjmować tego preparatu.

Istnieje szereg sytuacji, w których nie można przyjmować leku Mononit 100 retard. Należą do nich:

• Uczulenie na izosorbidu monoazotan, inne azotany lub którykolwiek składnik leku.
• Ostra niewydolność krążenia, wstrząs lub zapaść naczyniowa.
• Wstrząs kardiogenny (chyba że stosowane są specjalne metody wspomagania pracy serca).
• Kardiomiopatia przerostowa z zawężeniem drogi odpływu z lewej komory serca.
• Zaciskające zapalenie osierdzia lub tamponada serca.
• Jednoczesne stosowanie leków na zaburzenia erekcji, takich jak syldenafil, wardenafil czy tadalafil – ich połączenie z azotatami może prowadzić do niebezpiecznego spadku ciśnienia krwi.
• Jednoczesne stosowanie riociguatu (lek stosowany w leczeniu nadciśnienia płucnego).
• Znaczne niedociśnienie (ciśnienie skurczowe poniżej 90 mm Hg).
• Ciężka hipowolemia (niedobór płynów w organizmie).
• Ciężka niedokrwistość.

W niektórych sytuacjach lek można stosować tylko po bardzo dokładnym rozważeniu korzyści i ryzyka przez lekarza. Należą do nich:

• Niskie ciśnienie napełniania komór serca, na przykład po świeżym zawale mięśnia sercowego.
• Zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej.
• Skłonność do ortostatycznych zaburzeń krążenia (zawrotów głowy po szybkim wstaniu).
• Podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe.
• Ciężkie zaburzenia czynności wątroby.
• Jaskra (może dojść do wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego).
• Nadczynność tarczycy.
• Niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, który zwiększa ryzyko niedokrwistości hemolitycznej.

Bezwzględnie nie wolno łączyć leku Mononit 100 retard z:

• Lekami na zaburzenia erekcji (syldenafil, tadalafil, wardenafil) – połączenie może prowadzić do zagrażającego życiu spadku ciśnienia krwi.
• Riociguatem – z tego samego powodu.

Ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu:

• Innych leków rozszerzających naczynia krwionośne.
• Leków blokujących receptory beta-adrenergiczne.
• Leków moczopędnych.
• Antagonistów wapnia.
• Inhibitorów konwertazy angiotensyny.
• Neuroleptyków i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych.
• Alkoholu – może nasilić działanie obniżające ciśnienie krwi.

Jednoczesne stosowanie z dihydroergotaminą może prowadzić do zwiększenia jej stężenia we krwi i nasilenia działania podwyższającego ciśnienie. Należy również unikać łączenia z alkaloidami sporyszu oraz zachować ostrożność przy stosowaniu z sapropteryną.

Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania izosorbidu monoazotanu w okresie ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały działania szkodliwego dla płodu, jednak u kobiet w ciąży lek powinien być stosowany tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla dziecka.

Nie wiadomo, czy lek przenika do mleka ludzkiego. Decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią albo o przerwaniu leczenia należy podjąć po konsultacji z lekarzem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki.

Lek Mononit 100 retard może znacznie wpływać na zdolność reakcji, nawet gdy jest stosowany zgodnie z zaleceniami. W czasie leczenia nie należy prowadzić pojazdów, obsługiwać maszyn ani wykonywać prac wymagających pełnej sprawności psychofizycznej. Dotyczy to szczególnie:

• Początkowego okresu leczenia.
• Okresu zwiększania dawki.
• Zmiany preparatu.
• Sytuacji, gdy równocześnie spożywa się alkohol.

Jak każdy lek, Mononit 100 retard może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Bardzo częste działania niepożądane (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 osób)

• Ból głowy – często określany jako „ból głowy po przyjęciu azotanów”. Zwykle pojawia się na początku leczenia i ustępuje po kilku dniach regularnego przyjmowania leku.

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 osób)

• Odruchowe przyspieszenie akcji serca, szczególnie na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki.
• Osłabienie.
• Zawroty głowy, szczególnie po szybkim wstaniu z pozycji leżącej lub siedzącej.
• Splątanie, senność.
• Niedociśnienie, które może być połączone z dezorientacją i uczuciem słabości.

Niezbyt częste działania niepożądane

• Nasilenie objawów dławicy piersiowej (paradoksalna reakcja).
• Nudności i wymioty.
• Skórne reakcje alergiczne, napadowe zaczerwienienie twarzy.
• Zapaść (czasami ze zwolnieniem czynności serca i utratą przytomności).
• Ciężkie niedociśnienie z nasileniem objawów dławicowych.

Rzadkie i bardzo rzadkie działania niepożądane

• Zgaga.
• Złuszczające zapalenie skóry.

Działania niepożądane o nieznanej częstości

• Methemoglobinemia (zaburzenie, w którym hemoglobina nie może prawidłowo przenosić tlenu).
• Niedokrwistość hemolityczna u osób z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej.
• Niedokrwienie mięśnia sercowego.
• Wysypka, rumień, świąd, pokrzywka.
• Przemijająca hipoksemia (obniżony poziom tlenu we krwi).
• Obrzęk naczynioruchowy.
• Rozwój tolerancji na lek przy długotrwałym stosowaniu dużych dawek.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek niepokojące objawy, należy skontaktować się z lekarzem. W przypadku poważnych działań niepożądanych należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza lub na oddział ratunkowy.

Przyjęcie zbyt dużej dawki leku może prowadzić do poważnych objawów, w tym:

• Znacznego obniżenia ciśnienia krwi (poniżej 90 mm Hg).
• Bladości skóry i nadmiernego pocenia się.
• Słabo wyczuwalnego tętna i przyspieszonej akcji serca.
• Bólu głowy, osłabienia, zawrotów głowy.
• Nudności, wymiotów i biegunki.
• Methemoglobinemii z sinicą i dusznością.
• Zwiększenia ciśnienia wewnątrzczaszkowego.

W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub wezwać pogotowie ratunkowe. Leczenie przedawkowania wymaga hospitalizacji i specjalistycznej opieki medycznej.

Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Preparat należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Opakowanie zawiera 30 tabletek w blistrach aluminiowych.

Jedna tabletka powlekana zawiera 100 mg izosorbidu monoazotanu jako substancję czynną. Ponadto lek zawiera substancje pomocnicze: hydroksypropylometylocelulozę, karmelozę sodową, skrobię ziemniaczaną, krzemu dwutlenek koloidalny bezwodny oraz kwas stearynowy. Otoczka tabletki składa się z alkoholu poliwinylowego, makrogolu 3000, tytanu dwutlenku, talku, żółcieni chinolinowej (E 104) oraz indygotyny (E 132).

Niewykorzystanych leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko naturalne.