Lonamo

Lonamo to lek dostępny w postaci tabletek powlekanych, zawierających 100 mg sytagliptyny. Jest to nowoczesny preparat przeznaczony dla dorosłych chorych na cukrzycę typu 2, który pomaga w lepszej kontroli poziomu cukru we krwi. Tabletki Lonamo 100 mg mają charakterystyczną okrągłą formę, beżowy kolor i średnicę około 10 mm.

Lonamo zawiera substancję czynną o nazwie sytagliptyna, która należy do grupy leków zwanych inhibitorami DPP-4. Mechanizm działania tego leku jest oparty na naturalnych procesach zachodzących w organizmie.

W jelitach wytwarzane są specjalne hormony zwane inkretynami (głównie GLP-1 i GIP), które pomagają kontrolować poziom cukru we krwi. Hormony te stymulują trzustkę do produkcji insuliny, gdy poziom glukozy jest podwyższony, oraz zmniejszają wydzielanie glukagonu (hormonu podwyższającego cukier). Problem polega na tym, że inkretyny są szybko rozkładane przez enzym DPP-4.

Sytagliptyna zawarta w leku Lonamo blokuje działanie enzymu DPP-4, dzięki czemu inkretyny pozostają aktywne przez dłuższy czas. W efekcie organizm lepiej kontroluje poziom cukru we krwi – zwiększa się wydzielanie insuliny, gdy jest to potrzebne, a zmniejsza się produkcja glukagonu. Co ważne, mechanizm ten działa głównie wtedy, gdy poziom cukru jest podwyższony, dzięki czemu ryzyko zbyt niskiego poziomu cukru (hipoglikemii) jest mniejsze niż w przypadku niektórych innych leków.

Lek Lonamo jest przepisywany dorosłym pacjentom z cukrzycą typu 2, gdy sama dieta i ćwiczenia fizyczne nie wystarczają do odpowiedniej kontroli poziomu cukru we krwi.

Lonamo można stosować:

• Samodzielnie (monoterapia) – u osób, które nie mogą przyjmować metforminy (innego leku na cukrzycę) z powodu przeciwwskazań lub nietolerancji.
• W połączeniu z metforminą – gdy sama metformina nie wystarcza do kontroli poziomu cukru.
• W połączeniu z pochodnymi sulfonylomocznika – gdy te leki w maksymalnej tolerowanej dawce nie dają odpowiednich efektów, a metformina nie może być stosowana.
• W połączeniu z tiazolidynedionami – gdy takie leczenie jest wskazane, a nie przynosi wystarczającej kontroli glikemii.
• W terapii trójskładnikowej – łącząc Lonamo z dwoma innymi lekami przeciwcukrzycowymi, gdy dwuskładnikowe leczenie nie jest wystarczające.
• Jako uzupełnienie insuliny – z metforminą lub bez niej, gdy insulina w stałej dawce nie zapewnia odpowiedniej kontroli poziomu cukru.

Standardowa dawka leku Lonamo wynosi 100 mg (jedna tabletka) raz na dobę. Tabletkę można przyjmować niezależnie od posiłków – zarówno na pusty żołądek, jak i podczas jedzenia.

Ważna informacja: Jeśli zapomni się przyjąć dawkę, należy ją zażyć jak najszybciej po przypomnieniu sobie o tym. Nie wolno przyjmować podwójnej dawki tego samego dnia.

Dostosowanie dawki w specjalnych sytuacjach:

Osoby z problemami z nerkami: U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek może być konieczne zmniejszenie dawki do 50 mg raz na dobę, a w przypadku ciężkich zaburzeń – do 25 mg raz na dobę. Dawka 25 mg nie jest dostępna w tabletkach Lonamo 100 mg – w takim przypadku lekarz przepisze inny preparat zawierający odpowiednią dawkę sytagliptyny.

Osoby z problemami z wątrobą: U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczne dostosowywanie dawki.

Osoby starsze: Nie jest wymagane dostosowywanie dawki ze względu na wiek.

Stosowanie z innymi lekami: Gdy Lonamo jest przyjmowane razem z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną, lekarz może zdecydować o zmniejszeniu dawki tych leków, aby zmniejszyć ryzyko zbyt niskiego poziomu cukru we krwi.

Leku Lonamo nie wolno stosować, jeśli:

• Jest się uczulonym na sytagliptynę lub którykolwiek inny składnik tego leku.
• Ma się cukrzycę typu 1.
• Występuje kwasica ketonowa w przebiegu cukrzycy (poważny stan wymagający natychmiastowej pomocy medycznej).

Zapalenie trzustki

W rzadkich przypadkach u osób przyjmujących leki z grupy inhibitorów DPP-4 (do której należy Lonamo) może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Charakterystycznym objawem jest uporczywy, silny ból brzucha. Jeśli taki ból wystąpi, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Po odstawieniu leku objawy zwykle ustępują, ale odnotowano bardzo rzadkie przypadki ciężkiego przebiegu. Jeśli kiedykolwiek miało się zapalenie trzustki, należy poinformować o tym lekarza przed rozpoczęciem leczenia.

Ryzyko niskiego poziomu cukru (hipoglikemia)

Gdy Lonamo jest stosowane samodzielnie lub z metforminą, ryzyko hipoglikemii jest niskie. Jednak w połączeniu z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika ryzyko to wzrasta. Objawy niskiego poziomu cukru to: drżenie, pocenie się, uczucie niepokoju, szybkie bicie serca, głód, zaburzenia widzenia, ból głowy, zawroty głowy. Lekarz może zdecydować o zmniejszeniu dawki insuliny lub pochodnej sulfonylomocznika.

Reakcje alergiczne

Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano występowanie ciężkich reakcji alergicznych, w tym wstrząsu anafilaktycznego, obrzęku naczynioruchowego oraz poważnych zmian skórnych. Większość reakcji wystąpiła w ciągu pierwszych trzech miesięcy leczenia. Jeśli pojawią się objawy reakcji alergicznej (wysypka, świąd, pokrzywka, obrzęk twarzy, warg, języka lub gardła, trudności w oddychaniu lub przełykaniu), należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i skontaktować się z lekarzem.

Problemy ze skórą

W rzadkich przypadkach zgłaszano występowanie pemfigoidu pęcherzowego (schorzenia powodującego powstawanie pęcherzy na skórze) u osób przyjmujących inhibitory DPP-4. Jeśli na skórze pojawią się pęcherze lub inne nietypowe zmiany, należy skonsultować się z lekarzem.

Bóle stawów

U niektórych pacjentów przyjmujących inhibitory DPP-4 zgłaszano dolegliwości bólowe stawów, które mogły być poważne. Jeśli pojawią się silne bóle stawów, należy poinformować o tym lekarza.

Ciąża: Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania Lonamo u kobiet w ciąży. Ze względu na brak doświadczenia klinicznego nie należy stosować tego leku w okresie ciąży.

Karmienie piersią: Nie wiadomo, czy sytagliptyna przenika do mleka kobiecego. Badania na zwierzętach wykazały, że substancja ta przechodzi do mleka, dlatego Lonamo nie powinno być stosowane w okresie karmienia piersią.

Jak każdy lek, Lonamo może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Działania niepożądane występujące często:

• Ból głowy.
• Niski poziom cukru we krwi (hipoglikemia) – szczególnie gdy lek jest stosowany z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika.

Działania niepożądane występujące niezbyt często:

• Zawroty głowy.
• Zaparcia.

Działania niepożądane o częstości nieznanej (zgłaszane po wprowadzeniu leku do obrotu):

• Reakcje alergiczne, w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy.
• Ostre zapalenie trzustki (w bardzo rzadkich przypadkach ciężkie, zakończone zgonem).
• Zmiany skórne: świąd, wysypka, pokrzywka, zapalenie naczyń skórnych, złuszczające choroby skóry (w tym zespół Stevensa-Johnsona), pemfigoid pęcherzowy.
• Wymioty.
• Bóle stawów, bóle mięśni, bóle pleców.
• Zaburzenia czynności nerek, ostra niewydolność nerek.
• Śródmiąższowa choroba płuc.
• Zmniejszenie liczby płytek krwi (trombocytopenia).

Ważne: Jeśli wystąpią jakiekolwiek niepokojące objawy lub objawy, które nie zostały wymienione powyżej, należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, również tych bez recepty oraz suplementach diety.

Lonamo można bezpiecznie stosować z:

• Metforminą.
• Pioglitazonem (tiazolidynedionem).
• Glibenklamidem (pochodną sulfonylomocznika).
• Symwastatyną.
• Warfaryną.
• Doustnymi środkami antykoncepcyjnymi.

Digoksyna: Lonamo może nieznacznie zwiększyć stężenie digoksyny we krwi. U osób przyjmujących digoksynę, u których istnieje ryzyko zatrucia tym lekiem, lekarz może zalecić regularne kontrole.

Cyklosporyna: Jednoczesne stosowanie z cyklosporyną może zwiększyć stężenie sytagliptyny we krwi, ale zmiana ta nie jest istotna klinicznie.

W badaniach klinicznych sytagliptyna była podawana zdrowym osobom w dawkach do 800 mg jednorazowo bez poważnych działań niepożądanych. W przypadku przedawkowania należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala. Leczenie polega na usunięciu niewchłoniętego leku z przewodu pokarmowego, obserwacji klinicznej i leczeniu objawowym. Sytagliptynę można w umiarkowanym stopniu usunąć przez hemodializę.

Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Substancja czynna: Każda tabletka zawiera sytagliptyny chlorowodorek jednowodny odpowiadający 100 mg sytagliptyny.

Substancje pomocnicze: Rdzeń tabletki zawiera: wapnia wodorofosforan, celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, krzemionkę koloidalną bezwodną, sodu stearylofumaran, magnezu stearynian. Otoczka tabletki zawiera: alkohol poliwinylowy, tytanu dwutlenek, makrogol 3350, talk, żelaza tlenek żółty, żelaza tlenek czerwony.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w tabletce, co oznacza, że jest praktycznie „wolny od sodu”.

Egis Pharmaceuticals PLC
Keresztúri út 30-38
1106 Budapeszt
Węgry