Abilium

Dorośli:

• Schizofrenia:
  • Początkowa dawka: 10 mg lub 15 mg raz dziennie.
  • Dawkę można zwiększyć do 30 mg dziennie, jeśli jest to korzystne dla pacjenta.
• Epizody maniakalne w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I:
  • Zalecana dawka: 15 mg raz dziennie.

Młodzież:

• Schizofrenia (powyżej 15 roku życia):
  • Początek leczenia: 2 mg na dobę przez 2 dni.
  • Następnie: zwiększyć do 5 mg na dobę przez kolejne 2 dni.
  • Docelowa dawka: 10 mg raz dziennie.
• Epizody maniakalne w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I (powyżej 13 roku życia):
  • Początek leczenia: 2 mg na dobę przez 2 dni.
  • Następnie: zwiększyć do 5 mg na dobę przez kolejne 2 dni.
  • Docelowa dawka: 10 mg raz dziennie.

Szczególne grupy pacjentów:

• Zaburzenia czynności wątroby:
  • Lekkie do umiarkowane: Nie ma konieczności modyfikacji dawki.
  • Ciężka niewydolność: Brak wystarczających danych; dawkę ustalać ostrożnie. Maksymalna dawka 30 mg powinna być stosowana z dużą ostrożnością.
• Zaburzenia czynności nerek:
  • Nie ma konieczności modyfikacji dawki.
• Pacjenci w podeszłym wieku (65 lat i starsi):
  • Bezpieczeństwo i skuteczność nie są ustalone.
  • Rozważyć mniejszą dawkę początkową ze względu na większą wrażliwość tej grupy.
• Płeć:
  • Nie ma potrzeby modyfikacji dawki w zależności od płci.
• Palacze tytoniu:
  • Nie ma potrzeby modyfikacji dawki ze względu na metabolizm arypiprazolu.
• Dostosowanie dawki z powodu interakcji:
  • Inhibitory CYP3A4 lub CYP2D6: Zmniejszyć dawkę arypiprazolu podczas ich stosowania; zwiększyć po zakończeniu stosowania.
  • Induktory CYP3A4: Zwiększyć dawkę arypiprazolu podczas ich stosowania; zmniejszyć do zalecanej po ich odstawieniu.

W przypadku dawkowania 2 mg na dobę należy stosować roztwór doustny arypiprazolu w dawce 1 mg/ml.

Dokładnie opisane dawkowanie leku Abilium można znaleźć w ulotce oraz Charakterystyce Produktu Leczniczego.

Lek Abilium może powodować wiele różnych skutków ubocznych, na które pacjenci powinni zwracać uwagę. Niektóre z nich występują stosunkowo często, podczas gdy inne są bardziej rzadkie, ale mogą wymagać natychmiastowej interwencji medycznej. Tak jak każdy inny lek, Abilium może powodować różne skutki uboczne, ale nie u każdego one wystąpią. Wśród innych możemy wyróżnić:

Często występujące działania niepożądane:

• Akatyzja (uczucie niepokoju ruchowego) i nudności.
• Zaburzenia pozapiramidowe, takie jak drżenie lub zawroty głowy.
• Bezsenność oraz lęk.
• Zawroty głowy i senność.
• Zaparcia, wymioty oraz niestrawność.
• Niewyraźne widzenie.
• Zmęczenie i nadmierne wydzielanie śliny.

Niezbyt często występujące działania niepożądane:

• Dystonia (nieprawidłowe kurcze mięśni).
• Późne dyskinezy (mimowolne ruchy mięśni).
• Zaburzenia metaboliczne, takie jak hiperglikemia (wysoki poziom cukru we krwi).
• Depresja i hiperseksualność.
• Podwójne widzenie oraz światłowstręt (fotofobia).
• Tachykardia (przyspieszone bicie serca) i hipotensja ortostatyczna (spadek ciśnienia krwi przy wstawaniu).
• Omdlenia i trudności z przełykaniem.

Działania niepożądane o nieznanej częstości występowania:

• Reakcje alergiczne, w tym obrzęk twarzy, języka i trudności z oddychaniem.
• Złośliwy zespół neuroleptyczny, objawiający się sztywnością mięśni, gorączką i zaburzeniami świadomości.
• Problemy z wątrobą, takie jak niewydolność wątroby lub zapalenie wątroby.
• Arytmie serca oraz ryzyko nagłego niewyjaśnionego zgonu.

Jeżeli pacjent doświadczy jakichkolwiek niepokojących objawów, powinien bezzwłocznie skonsultować się z lekarzem w celu uzyskania odpowiedniej opieki medycznej. Pełny wykaz możliwych działań niepożądanych leku Abilium został zawarty w ulotce i Charakterystyce Produktu Leczniczego.

Leku nie powinno się stosować, jeśli pacjent jest uczulony na składnik aktywny (arypiprazol) lub jakikolwiek inny składnik pomocniczy zawarty w leku.

Objawy przedawkowania leku mogą obejmować letarg, podwyższone ciśnienie krwi, senność, przyspieszenie rytmu serca, nudności, wymioty i biegunkę. U dzieci mogą wystąpić dodatkowo przejściowa utrata świadomości i objawy pozapiramidowe. W przypadku podejrzenia przedawkowania, konieczne jest natychmiastowe leczenie podtrzymujące, które obejmuje utrzymanie drożności dróg oddechowych, dotlenianie, wentylację oraz leczenie objawowe. Należy również monitorować czynności układu krążenia, włączając stałe monitorowanie zapisu elektrokardiograficznego, aby wykryć możliwe zaburzenia rytmu serca. Węgiel aktywny, podany w godzinę po zażyciu leku, może zmniejszyć jego stężenie w organizmie. Hemodializa prawdopodobnie nie jest skuteczna w leczeniu przedawkowania, ze względu na wysoki stopień wiązania leku z białkami osocza.