Humulin N

Humulin N to zawiesina insuliny ludzkiej o pośrednim czasie działania, przeznaczona do wstrzykiwań podskórnych. Każdy mililitr zawiera 100 jednostek międzynarodowych insuliny ludzkiej, wytworzonej metodą rekombinacji DNA z wykorzystaniem bakterii E.coli. Jeden wkład do wstrzykiwacza zawiera 3 ml zawiesiny, co odpowiada 300 jednostkom insuliny izofanowej.

Preparat ma postać jałowej zawiesiny białego krystalicznego osadu izofanowej ludzkiej insuliny w izotonicznym buforze fosforanowym. Jest to nowoczesna forma insuliny ludzkiej, która zapewnia skuteczną kontrolę poziomu cukru we krwi u osób z cukrzycą.

Lek jest przeznaczony do leczenia pacjentów z cukrzycą, którzy wymagają stosowania insuliny dla utrzymania prawidłowego metabolizmu glukozy. Insulina jest niezbędna, gdy organizm nie produkuje jej w wystarczającej ilości lub nie może jej właściwie wykorzystać.

Zasadniczym działaniem insuliny jest regulowanie metabolizmu glukozy w organizmie. Dodatkowo insulina ma działanie anaboliczne, czyli wspierające procesy budowy tkanek, oraz antykataboliczne, czyli zapobiegające rozpadowi substancji w organizmie. W tkance mięśniowej insulina powoduje nasilenie syntezy glikogenu (zapasowej formy glukozy), kwasów tłuszczowych i białek, jednocześnie ograniczając procesy rozkładu tych substancji.

Dawkowanie ustala lekarz zgodnie z indywidualnym zapotrzebowaniem pacjenta na insulinę. Każda osoba z cukrzycą ma inne potrzeby, dlatego dawka jest zawsze dobierana osobno.

Sposób podawania

Humulin N podaje się wyłącznie podskórnie za pomocą wstrzykiwacza wielokrotnego użytku. Nigdy nie wolno podawać tego leku dożylnie. Wstrzyknięcie podskórne wykonuje się w:

• Górną część ramienia.
• Udo.
• Pośladek.
• Brzuch.

Bardzo ważne jest regularne zmienianie miejsc iniekcji – to samo miejsce nie powinno być używane częściej niż około raz w miesiącu. Dzięki temu zmniejsza się ryzyko wystąpienia lipodystrofii (zmiany w tkance tłuszczowej) i amyloidozy skórnej (odkładania się nieprawidłowych białek w skórze). Te zmiany mogą opóźniać wchłanianie insuliny i utrudniać kontrolę poziomu cukru.

Podczas wstrzykiwania należy uważać, aby igła nie weszła do naczynia krwionośnego. Po podaniu insuliny nie należy masować miejsca iniekcji.

Przygotowanie leku do podania

Bezpośrednio przed użyciem wkład należy odpowiednio wymieszać:

• Obrócić wkład między dłońmi 10 razy.
• Następnie 10 razy odwrócić o 180 stopni.
• Zawiesina powinna uzyskać jednorodnie mętny lub mleczny wygląd.
• Jeśli tak się nie stanie, powtórzyć czynności aż do wymieszania składników.

Wkłady zawierają mały szklany koralik, który pomaga wymieszać składniki. Nie wolno potrząsać wkładem, ponieważ może to spowodować powstanie piany utrudniającej poprawne odmierzenie dawki.

Nie używać leku, jeśli:

• Wewnątrz widoczne są grudki lub białe cząsteczki przylegające do dna lub ścianek.
• Szkło ma matowy wygląd.

Leku nie można stosować w następujących sytuacjach:

• Hipoglikemia – zbyt niski poziom cukru we krwi.
• Nadwrażliwość (alergia) na insulinę ludzką lub którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w leku, chyba że jest to część programu odczulania.
• W żadnym przypadku nie wolno podawać Humulinu N dożylnie.

Zmiana typu insuliny

Każda zmiana typu lub marki insuliny musi odbywać się pod ścisłym nadzorem lekarza. Zmiana mocy, marki, typu, pochodzenia lub metody produkcji insuliny może wymagać modyfikacji dawki. W przypadku zmiany z insuliny pochodzenia zwierzęcego na insulinę ludzką, u niektórych pacjentów może być konieczna zmiana dawki już przy pierwszym podaniu lub w ciągu pierwszych kilku tygodni.

Objawy ostrzegawcze hipoglikemii

U niektórych pacjentów po zmianie insuliny pochodzenia zwierzęcego na insulinę ludzką, wczesne objawy ostrzegawcze hipoglikemii mogą być mniej wyraźne lub zupełnie różne. Również w przypadku uzyskania lepszej kontroli poziomu cukru (np. przez zastosowanie intensywnej insulinoterapii) objawy ostrzegawcze hipoglikemii mogą być osłabione lub wcale się nie pojawić.

Inne sytuacje osłabiające objawy ostrzegawcze hipoglikemii:

• Długotrwała cukrzyca.
• Neuropatia cukrzycowa (uszkodzenie nerwów).
• Przyjmowanie niektórych leków, np. beta-adrenolityków.

Niewyrównana hipoglikemia lub hiperglikemia może prowadzić do utraty przytomności, śpiączki lub zgonu.

Sytuacje wymagające zmiany dawki

Zapotrzebowanie na insulinę może się znacznie zmienić w następujących sytuacjach:

• Choroby nadnerczy, przysadki mózgowej, tarczycy.
• Zaburzenia czynności nerek lub wątroby.
• Podczas choroby lub zaburzeń emocjonalnych (zapotrzebowanie zwykle wzrasta).
• Zmiana aktywności fizycznej.
• Zmiana sposobu odżywiania.

Zmiany skórne w miejscach wstrzyknięć

Pacjenci muszą ciągle zmieniać miejsce wstrzyknięcia, aby zmniejszyć ryzyko lipodystrofii i amyloidozy skórnej. Jeśli insulina zostanie wstrzyknięta w obszarze, gdzie występują takie zmiany, może być opóźnione jej wchłanianie i pogorszona kontrola poziomu cukru. Zgłaszano, że nagła zmiana miejsca wstrzyknięcia na obszar bez zmian może spowodować hipoglikemię. Po zmianie miejsca wstrzyknięcia zaleca się kontrolę stężenia glukozy we krwi i ewentualne dostosowanie dawki.

Jednoczesne stosowanie z pioglitazonem

Zgłaszano przypadki niewydolności serca podczas jednoczesnego stosowania insuliny i pioglitazonu (leku na cukrzycę), szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka niewydolności serca. W przypadku takiego leczenia skojarzonego należy obserwować, czy nie występują objawy niewydolności serca, zwiększenie masy ciała i obrzęki. Jeśli wystąpi nasilenie objawów ze strony układu krążenia, należy przerwać stosowanie pioglitazonu.

Higiena stosowania

Każdy wkład może być używany tylko przez jedną osobę, nawet jeśli igła została zmieniona. Ma to na celu uniknięcie przeniesienia chorób.

Niektóre leki mogą zmieniać metabolizm glukozy, dlatego zawsze należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach.

Leki zwiększające zapotrzebowanie na insulinę (działanie hiperglikemizujące)

• Glikokortykosteroidy (steroidy).
• Hormony tarczycy.
• Hormon wzrostu.
• Danazol.
• Beta-2-sympatykomimetyki (np. ritodryna, salbutamol, terbutalina).
• Tiazydy (leki moczopędne).

Leki zmniejszające zapotrzebowanie na insulinę (działanie hipoglikemizujące)

• Doustne leki hipoglikemizujące.
• Salicylany (np. kwas acetylosalicylowy – aspiryna).
• Niektóre leki przeciwdepresyjne (inhibitory monoaminooksydazy).
• Niektóre inhibitory konwertazy angiotensyny (kaptopril, enalapril).
• Antagoniści receptora angiotensyny II.
• Nieselektywne leki beta-adrenolityczne.
• Alkohol.

Leki o zmiennym wpływie

Analogi somatostatyny (oktreotyd, lanreotyd) mogą zarówno zmniejszać, jak i zwiększać zapotrzebowanie na insulinę.

U pacjentek leczonych insuliną konieczne jest utrzymanie właściwej kontroli przez cały okres ciąży. Zapotrzebowanie na insulinę zwykle:

• Zmniejsza się w pierwszym trymestrze ciąży.
• Wzrasta w drugim i trzecim trymestrze.

Należy poinformować lekarza o ciąży lub jej planowaniu. U kobiet w ciąży chorych na cukrzycę konieczne jest dokładne kontrolowanie poziomu glukozy i ogólnego stanu zdrowia.

U pacjentek z cukrzycą karmiących piersią może być konieczna modyfikacja dawki insuliny i stosowanej diety.

Na skutek hipoglikemii może być obniżona zdolność koncentracji i reagowania. Stanowi to zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń mechanicznych.

Należy zachować szczególną ostrożność w celu uniknięcia hipoglikemii podczas prowadzenia pojazdów. Jest to szczególnie ważne u osób, które:

• Słabiej odczuwają wczesne objawy ostrzegawcze hipoglikemii lub nie są ich całkowicie świadome.
• Często doświadczają epizodów hipoglikemii.

W takich przypadkach należy rozważyć zasadność prowadzenia pojazdu.

Hipoglikemia

Najczęstszym działaniem niepożądanym podczas stosowania insuliny jest hipoglikemia (zbyt niski poziom cukru we krwi). Ciężka hipoglikemia może prowadzić do utraty przytomności, a w skrajnych przypadkach do śmierci.

Objawy hipoglikemii mogą obejmować:

• Apatia (obojętność, brak energii).
• Stan splątania.
• Kołatanie serca.
• Bóle głowy.
• Poty.
• Wymioty.

Reakcje miejscowe (częste)

W miejscu wstrzyknięcia insuliny może wystąpić:

• Rumień (zaczerwienienie).
• Obrzęk.
• Swędzenie.

Objawy te zwykle przemijają w ciągu kilku dni lub kilku tygodni. Mogą być spowodowane także innymi czynnikami, np. substancjami drażniącymi w środkach do odkażania skóry lub złą techniką wykonania iniekcji.

Lipodystrofia (niezbyt częsta)

W miejscu iniekcji może wystąpić lipodystrofia – zmiana w tkance tłuszczowej pod skórą.

Amyloidoza skórna

Może wystąpić amyloidoza skórna (odkładanie się nieprawidłowych białek) w miejscu wstrzyknięcia. Zarówno lipodystrofia, jak i amyloidoza skórna mogą spowodować miejscowe opóźnienie wchłaniania insuliny. Ciągła zmiana miejsca wstrzyknięcia w obrębie danego obszaru może zmniejszyć ryzyko wystąpienia takich reakcji lub im zapobiec.

Reakcje alergiczne ogólnoustrojowe (bardzo rzadkie)

Ogólnoustrojowe objawy uczulenia są bardzo rzadkie, ale potencjalnie bardziej niebezpieczne. Mogą obejmować:

• Wysypka na całym ciele.
• Duszność.
• Świszczący oddech.
• Zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi.
• Przyspieszone tętno.
• Pocenie.

W ciężkich przypadkach objawy uogólnionej alergii mogą stanowić zagrożenie życia i wymagają natychmiastowego leczenia. Może być konieczna zmiana insuliny lub odczulanie.

Obrzęki

Podczas leczenia insuliną zgłaszano obrzęki, szczególnie gdy wcześniej obserwowana niewystarczająca kontrola metaboliczna uległa poprawie w wyniku intensywnej insulinoterapii.

Nie istnieje jednoznaczna definicja przedawkowania insuliny, ponieważ poziom cukru we krwi jest wynikiem złożonych zależności między poziomem insuliny, dostępnością glukozy i innymi procesami metabolicznymi. W wyniku nadmiernej aktywności insuliny w stosunku do spożytego pokarmu i wydatkowanej energii może wystąpić hipoglikemia.

Leczenie hipoglikemii

Łagodna hipoglikemia: ustępuje po doustnym podaniu glukozy lub innych produktów zawierających cukier.

Umiarkowanie nasilona hipoglikemia: należy podać domięśniowo lub podskórnie glukagon, a następnie doustnie węglowodany, kiedy stan pacjenta wystarczająco się poprawi. W przypadku braku reakcji na glukagon, należy podać dożylnie roztwór glukozy.

Pacjent w stanie śpiączki: należy podać domięśniowo lub podskórnie glukagon. Jeśli glukagon nie jest dostępny lub pacjent nie reaguje, należy podać dożylnie roztwór glukozy. Natychmiast po odzyskaniu świadomości pacjent powinien otrzymać posiłek.

Może być konieczne długotrwałe doustne podawanie węglowodanów i obserwacja pacjenta, ponieważ hipoglikemia może wystąpić ponownie po krótkotrwałej poprawie klinicznej.

Nieużywany wkład

• Przechowywać w lodówce w temperaturze 2-8°C.
• Nie zamrażać.
• Nie narażać na nadmierne ciepło lub bezpośrednie działanie światła słonecznego.
• Okres ważności: 3 lata.

Po umieszczeniu wkładu we wstrzykiwaczu

• Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.
• Nie przechowywać w lodówce.
• Wstrzykiwacza z umieszczonym wewnątrz wkładem nie należy przechowywać z zamocowaną igłą.
• Okres ważności po rozpoczęciu użytkowania: 28 dni.

Substancja czynna: 1 ml zawiera 100 jednostek międzynarodowych insuliny ludzkiej (Insulinum humanum), otrzymywanej metodą rekombinacji DNA z bakterii E.coli. Jeden wkład do wstrzykiwacza zawiera 3 ml zawiesiny, co odpowiada 300 jednostkom insuliny izofanowej.

Substancje pomocnicze: m-krezol, glicerol, fenol, protaminy siarczan, disodu fosforan siedmiowodny, cynku tlenek, woda do wstrzykiwań, 10% roztwór kwasu solnego i 10% roztwór wodorotlenku sodu (do ustalenia pH).

Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Wkłady do wstrzykiwacza, silikonowane, składające się z cylindra ze szkła bezbarwnego, zamkniętego z jednej strony tłoczkiem gumowym, a z drugiej kapslem z krążkiem gumowym.

Opakowanie zawiera 5 wkładów po 3 ml.

Wkłady są przeznaczone do stosowania wyłącznie ze wstrzykiwaczem insulinowym wielokrotnego użytku firmy Lilly i nie mogą być używane z żadnym innym wstrzykiwaczem wielokrotnego użytku, ponieważ dokładność dawkowania z innym wstrzykiwaczem nie została ustalona.

• Nie należy powtórnie stosować zużytych igieł.
• Igłę należy usunąć w bezpieczny sposób.
• Nie należy dzielić się igłami i wstrzykiwaczami z innymi osobami.
• Wkład można stosować aż do wykorzystania jego zawartości, a następnie należy go usunąć w bezpieczny sposób.
• Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.