Menu

Porfiria

Produkty powiązane z porfiria
Hydroxyzine Orion, tabletki powlekane, 25 mg
Hydroxyzine Orion, tabletki powlekane, 25 mg
Atarax, syrop,10 mg/5 ml
Atarax, syrop,10 mg/5 ml
Atarax, tabletki powlekane, 25 mg
Atarax, tabletki powlekane, 25 mg
Hydroxyzine Orion, tabletki powlekane, 10 mg
Hydroxyzine Orion, tabletki powlekane, 10 mg
Hydroxyzinum Adamed, tabletki powlekane, 10 mg
Hydroxyzinum Adamed, tabletki powlekane, 10 mg
Hydroxyzinum Adamed, tabletki powlekane, 25 mg
Hydroxyzinum Adamed, tabletki powlekane, 25 mg
Hydroxyzinum Espefa, syrop, 10 mg/5 ml
Hydroxyzinum Espefa, syrop, 10 mg/5 ml
Hydroxyzinum Espefa, tabletki powlekane, 10 mg
Hydroxyzinum Espefa, tabletki powlekane, 10 mg
Hydroxyzinum Polfarmex, syrop, 2 mg/ml
Hydroxyzinum Polfarmex, syrop, 2 mg/ml
Hydroxyzinum Polfarmex, tabletki powlekane, 25 mg
Hydroxyzinum Polfarmex, tabletki powlekane, 25 mg
Hydroxyzinum VP, tabletki powlekane, 10 mg
Hydroxyzinum VP, tabletki powlekane, 10 mg
Lista powiązanych wpisów:
Sebastian Bort
Sebastian Bort
Aneta Kąkol
Aneta Kąkol
Adam Kasiński
Adam Kasiński
Malwina Krause
Malwina Krause
Kinga Bednarczyk
Kinga Bednarczyk
Andrzej Polski
Andrzej Polski
Kamil Pajor
Kamil Pajor
  1. Scandonest 30 mg/ml – wskazania – na co działa?
  2. Scandonest 30 mg/ml – przeciwwskazania
  3. Scandonest 30 mg/ml – dawkowanie leku
  4. Rifampicyna TZF, 300 mg – stosowanie w ciąży
  5. Rifampicyna TZF, 300 mg – przeciwwskazania
  6. Rifamazid, 150 mg + 100 mg – interakcje z lekami i alkoholem
  7. Neorelium, 5 mg/ml – przeciwwskazania
  8. Ranisan 150 mg – wskazania – na co działa?
  9. Ranigast, 0,5 mg/ml – profil bezpieczenstwa
  10. Ranigast, 0,5 mg/ml – dawkowanie leku
  11. Ranimax Teva – wskazania – na co działa?
  12. Ranimax Teva – profil bezpieczenstwa
  13. Ranimax Teva – przeciwwskazania
  14. Phenytoinum WZF, 100 mg – wskazania – na co działa?
  15. Phenytoinum WZF, 100 mg – przeciwwskazania
  16. Petinimid, 250 mg – profil bezpieczenstwa
  17. Petinimid, 250 mg – przeciwwskazania
  18. Petinimid, 250 mg – działania niepożądane i skutki uboczne
  19. Pentazocinum WZF – wskazania – na co działa?
  20. Pentazocinum WZF – przeciwwskazania
  21. Pentazocinum WZF – dawkowanie leku
  22. Ovestin, 2 mg – wskazania – na co działa?
  23. Ovestin, 2 mg – przeciwwskazania
  24. Ovestin, 2 mg – dawkowanie leku
Zobacz więcej tematów:
  • Ilustracja poradnika Scandonest 30 mg/ml – wskazania – na co działa?

    Scandonest to lek miejscowo znieczulający stosowany w stomatologii. Jego głównym składnikiem aktywnym jest mepiwakaina. Lek jest wskazany do zabiegów stomatologicznych u dorosłych, młodzieży i dzieci powyżej 4 lat. Przed zastosowaniem należy uwzględnić przeciwwskazania i środki ostrożności. Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy i zawroty głowy.

  • Ilustracja poradnika Scandonest 30 mg/ml – przeciwwskazania

    Scandonest to lek znieczulający stosowany w stomatologii. Nie należy go stosować u osób z nadwrażliwością na mepiwakainę, ciężkimi zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego, padaczką oporną na leczenie oraz u dzieci poniżej 4 lat. Przed zastosowaniem leku należy skonsultować się z lekarzem, szczególnie w przypadku chorób serca, padaczki, chorób wątroby lub nerek, porfirii, kwasicy lub stanu zapalnego w miejscu wstrzyknięcia. Scandonest może wchodzić w interakcje z innymi lekami, dlatego ważne jest poinformowanie lekarza o wszystkich stosowanych lekach.

  • Ilustracja poradnika Scandonest 30 mg/ml – dawkowanie leku

    Scandonest 30 mg/ml to miejscowy środek znieczulający stosowany w zabiegach stomatologicznych. Lek jest wskazany do znieczulenia miejscowego u dorosłych, młodzieży i dzieci powyżej 4 lat. Maksymalna dawka dla dorosłych wynosi 4,4 mg/kg masy ciała, a dla dzieci 0,75 mg/kg masy ciała. Lek podaje się poprzez nasączanie iniekcyjne i podanie okołonerwowe. Przed podaniem należy upewnić się, że pacjent nie jest uczulony na mepiwakainę. Scandonest nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na mepiwakainę, dzieci poniżej 4 lat, pacjentów z ciężkimi zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz pacjentów ze źle kontrolowaną padaczką. Lek może wchodzić w interakcje z innymi lekami, takimi jak leki…

  • Ilustracja poradnika Rifampicyna TZF, 300 mg – stosowanie w ciąży

    Rifampicyna TZF może być stosowana przez kobiety w ciąży tylko wtedy, gdy korzyść dla matki przeważa nad zagrożeniem dla płodu. Stosowanie tego leku w ostatnich miesiącach ciąży może prowadzić do poporodowych krwotoków, dlatego zaleca się podawanie witaminy K1. Ryfampicyna przenika do mleka ludzkiego, co oznacza, że kobieta leczona tym lekiem nie powinna karmić piersią. Alternatywne leki, takie jak izoniazyd, etambutol, amoksycylina i erytromycyna, mogą być bezpieczniejsze dla kobiet w ciąży i karmiących piersią.

  • Ilustracja poradnika Rifampicyna TZF, 300 mg – przeciwwskazania

    Rifampicyna TZF nie powinna być stosowana u pacjentów z nadwrażliwością na ryfampicynę, żółtaczką oraz leczonych sakwinawirem lub rytonawirem. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek, cukrzycą, neuropatią obwodową, niedowagą, porfirią, noszących miękkie soczewki kontaktowe, dzieci, pacjentów w podeszłym wieku oraz stosujących schemat przerywany. Rifampicyna może wchodzić w interakcje z wieloma lekami, w tym stosowanymi w chorobach serca, psychicznych, zakażeniach, hormonalnymi, przeciwbólowymi, przeciwzapalnymi i innymi.

  • Ilustracja poradnika Rifamazid, 150 mg + 100 mg – interakcje z lekami i alkoholem

    Rifamazid, lek stosowany w leczeniu gruźlicy, może wchodzić w interakcje z wieloma lekami, co może wymagać dostosowania ich dawek lub zmiany terapii. Rifamazid może również wchodzić w interakcje z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy oraz kwasem p-aminosalicylowym (PAS). Podczas leczenia lekiem Rifamazid nie wolno pić alkoholu, ponieważ zwiększa się ryzyko uszkodzenia wątroby.

  • Ilustracja poradnika Neorelium, 5 mg/ml – przeciwwskazania

    Lek Neorelium, zawierający diazepam, jest stosowany w leczeniu stanów lękowych, pobudzenia nerwowego, drgawek oraz jako środek uspokajający przed zabiegami chirurgicznymi. Istnieją jednak przeciwwskazania do jego stosowania, takie jak nadwrażliwość, ciężka niewydolność oddechowa, zespół bezdechu sennego, ciężka niewydolność wątroby, miastenia, fobie, natręctwa i przewlekłe psychozy. Należy również zachować ostrożność w przypadku tolerancji, uzależnienia, objawów odstawienia, zjawiska „z odbicia”, amnezji następczej, reakcji psychicznych i paradoksalnych oraz u specyficznych grup pacjentów. Neorelium może wchodzić w interakcje z innymi lekami, dlatego ważne jest poinformowanie lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach.

  • Ilustracja poradnika Ranisan 150 mg – wskazania – na co działa?

    RANISAN 150 mg to lek zawierający ranitydynę, stosowany w leczeniu i profilaktyce schorzeń układu pokarmowego, takich jak choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, refluksowe zapalenie przełyku, zespół Zollingera-Ellisona oraz nawracające dolegliwości dyspeptyczne. Lek ten jest również stosowany w zapobieganiu zespołowi Mendelsona oraz krwawieniom z owrzodzenia stresowego. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na ranitydynę oraz ostrą porfirię w wywiadzie. Dawkowanie zależy od rodzaju schorzenia oraz wieku pacjenta.

  • Ilustracja poradnika Ranigast, 0,5 mg/ml – profil bezpieczenstwa

    Ranigast, zawierający ranitydynę, przenika do mleka kobiecego, dlatego powinien być stosowany tylko w razie konieczności. Może powodować zawroty głowy i niewyraźne widzenie, co ogranicza zdolność prowadzenia pojazdów. Brak bezpośrednich informacji o interakcjach z alkoholem, ale zaleca się unikanie jego spożywania. U seniorów i pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby należy zachować ostrożność i monitorować pacjentów pod kątem działań niepożądanych.

  • Ilustracja poradnika Ranigast, 0,5 mg/ml – dawkowanie leku

    Ranigast to lek stosowany w leczeniu chorób związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego w żołądku. Lek podaje się dożylnie w dawce 50 mg co 6-8 godzin lub w ciągłym wlewie dożylnym z szybkością 6,25 mg/godzinę. Maksymalna dawka dobowa wynosi 400 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę należy zmniejszyć. Ranigast nie powinien być stosowany u pacjentów uczulonych na ranitydynę. Lek może powodować działania niepożądane, takie jak bóle brzucha, reakcje nadwrażliwości, zmiany wskaźników czynności wątroby, zmniejszenie liczby białych krwinek, wstrząs anafilaktyczny, dezorientacja, bóle głowy, niewyraźne widzenie, zaburzenia serca, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, rumień wielopostaciowy, bóle stawowe i mięśniowe, zapalenie…

  • Ilustracja poradnika Ranimax Teva – wskazania – na co działa?

    Ranimax Teva to lek stosowany w leczeniu zgagi, nadkwaśności soku żołądkowego i bólów w nadbrzuszu. Dawkowanie wynosi 1-2 tabletki dziennie, a lek nie powinien być stosowany dłużej niż 2 tygodnie bez konsultacji z lekarzem. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na ranitydynę, marskość wątroby z nadciśnieniem wrotnym oraz stosowanie u dzieci poniżej 16 lat. Lek może wchodzić w interakcje z innymi lekami i powodować działania niepożądane, takie jak ból brzucha, reakcje nadwrażliwości i zmiany morfologii krwi.

  • Ilustracja poradnika Ranimax Teva – profil bezpieczenstwa

    Ranimax Teva to lek stosowany w leczeniu objawowym nawracających dolegliwości dyspeptycznych. Nie zaleca się jego stosowania u kobiet karmiących, chyba że lekarz uzna to za konieczne. Lek zazwyczaj nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów, ale w przypadku działań niepożądanych należy zachować ostrożność. Brak bezpośrednich informacji na temat interakcji z alkoholem, ale zaleca się unikanie spożywania alkoholu. Seniorzy są bardziej narażeni na działania niepożądane, dlatego zaleca się ostrożność. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania, a u pacjentów dializowanych lek należy podawać po dializie. Zaleca się ostrożność u pacjentów z niewydolnością wątroby i unikanie stosowania leku u pacjentów z…

  • Ilustracja poradnika Ranimax Teva – przeciwwskazania

    Artykuł omawia przeciwwskazania do stosowania leku Ranimax Teva, w tym nadwrażliwość na składniki leku, marskość wątroby i wiek poniżej 16 lat. Zawiera również ostrzeżenia dotyczące stosowania leku u pacjentów z różnymi schorzeniami oraz interakcje z innymi lekami. Wskazuje na konieczność ostrożności w ciąży i laktacji oraz podczas prowadzenia pojazdów. Ważne jest również, że lek zawiera laktozę.

  • Ilustracja poradnika Phenytoinum WZF, 100 mg – wskazania – na co działa?

    Lek Phenytoinum WZF jest stosowany w leczeniu padaczki, zapobieganiu napadom padaczkowym po operacjach neurochirurgicznych i urazach głowy oraz w leczeniu nerwobólu nerwu trójdzielnego. Dawkowanie leku ustala lekarz indywidualnie, a przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na fenytoinę i porfirię. Należy zachować ostrożność w przypadku cukrzycy, reakcji skórnych, pacjentów w podeszłym wieku oraz kobiet w wieku rozrodczym. Fenytoina wchodzi w interakcje z wieloma lekami, a możliwe działania niepożądane obejmują zaburzenia krwi, układu nerwowego, żołądkowo-jelitowe, skórne i mięśniowo-szkieletowe.

  • Ilustracja poradnika Phenytoinum WZF, 100 mg – przeciwwskazania

    Phenytoinum WZF to lek przeciwdrgawkowy stosowany w leczeniu padaczki i neuralgii nerwu trójdzielnego. Nie należy go stosować w przypadku nadwrażliwości na fenytoinę lub inne pochodne hydantoiny oraz w przypadku porfirii. Przed rozpoczęciem leczenia należy zachować ostrożność u pacjentów z cukrzycą, napadami nieświadomości, zaburzeniami czynności wątroby oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji. Fenytoina wchodzi w interakcje z wieloma lekami, w tym z lekami przeciwpadaczkowymi, przeciwgrzybiczymi i przeciwdepresyjnymi. Nie zaleca się picia alkoholu podczas stosowania leku.

  • Ilustracja poradnika Petinimid, 250 mg – profil bezpieczenstwa

    Petinimid to lek stosowany w leczeniu padaczki. Kobiety karmiące powinny skonsultować się z lekarzem przed jego stosowaniem. Lek może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów, zwłaszcza na początku leczenia. Należy unikać spożywania alkoholu podczas terapii. Seniorzy mogą być bardziej podatni na działania niepożądane, a dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek i wątroby wymagają szczególnej ostrożności i regularnego monitorowania.

  • Ilustracja poradnika Petinimid, 250 mg – przeciwwskazania

    Petinimid to lek przeciwpadaczkowy stosowany w leczeniu pierwotnie uogólnionej padaczki. Przeciwwskazania obejmują alergię na etosuksymid, ciężką niewydolność nerek i wątroby. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, porfirią oraz chorobami psychicznymi. Petinimid może wchodzić w interakcje z innymi lekami, w tym z kwasem walproinowym, karbamazepiną i fenytoiną. Stosowanie leku w ciąży i podczas karmienia piersią wymaga szczególnej ostrożności i konsultacji z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika Petinimid, 250 mg – działania niepożądane i skutki uboczne

    Petinimid, lek stosowany w leczeniu padaczki, może powodować różnorodne działania niepożądane, od łagodnych do ciężkich. Ciężkie działania niepożądane obejmują zespół Stevensa-Johnsona i reakcję polekową z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS). Częste działania niepożądane to m.in. senność, ból głowy, zawroty głowy, nadmierna aktywność, euforia, rozdrażnienie, zaburzenia ruchu lub chodzenia, zmiany we krwi, reakcje alergiczne, zmniejszenie apetytu, objawy podobne do choroby Parkinsona, krótkowzroczność, ból żołądka, zmiany aktywności enzymów wątrobowych, odbarwienie skóry, zaburzenia czynności nerek i krwawienie z pochwy. Rzadkie działania niepożądane obejmują zmiany w obrazie krwi oraz zaburzenia czynności wątroby i nerek. W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych należy natychmiast przerwać stosowanie…

  • Ilustracja poradnika Pentazocinum WZF – wskazania – na co działa?

    Lek Pentazocinum WZF jest stosowany w leczeniu bólu o umiarkowanym do silnego nasileniu. Jest to opioidowy lek przeciwbólowy, który działa poprzez zmniejszenie odczuwania bólu przez pacjenta. Lek można podawać podskórnie, domięśniowo lub dożylnie. Dawkowanie zależy od wieku pacjenta, jego stanu zdrowia oraz nasilenia bólu. Leku nie należy stosować w przypadku nadwrażliwości na pentazocynę, depresji oddechowej, astmy, urazów głowy, podwyższonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego, zatrucia alkoholem oraz niewydolności serca. Podczas stosowania leku należy zachować szczególną ostrożność w przypadku pacjentów z porfirią, chorobami układu krążenia, zaburzeniami czynności wątroby i nerek, drgawkami, niedoczynnością tarczycy, niewydolnością kory nadnerczy, guzem chromochłonnym nadnerczy, przerostem gruczołu krokowego, zapaleniem pęcherzyka…

  • Ilustracja poradnika Pentazocinum WZF – przeciwwskazania

    Lek Pentazocinum WZF jest silnym opioidowym lekiem przeciwbólowym stosowanym w zwalczaniu bólu o różnym nasileniu. Przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość, trudności z oddychaniem, astmę, zatrucie alkoholem, urazy głowy, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe oraz niewydolność serca. Należy zachować ostrożność w przypadku niedoczynności tarczycy, niedoczynności kory nadnerczy, przerostu gruczołu krokowego, niskiego ciśnienia krwi, chorób zapalnych jelit, nadużywania leków, zaburzeń dróg żółciowych, zaburzeń czynności wątroby i nerek, wieku podeszłego, porfirii, zapalenia trzustki oraz stosowania inhibitorów monoaminooksydazy. Lek może wchodzić w interakcje z lekami uspokajającymi, inhibitorami monoaminooksydazy, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, lekami nasennymi, lekami uspokajającymi i przeciwlękowymi oraz paleniem tytoniu.

  • Ilustracja poradnika Pentazocinum WZF – dawkowanie leku

    Pentazocinum WZF to silny opioidowy lek przeciwbólowy stosowany w zwalczaniu bólu o umiarkowanym do silnego nasileniu. Dawkowanie zależy od wieku pacjenta, jego stanu zdrowia oraz nasilenia bólu. Dorośli i młodzież (12-16 lat) mogą przyjmować 45-60 mg domięśniowo/podskórnie co 3-4 godziny lub 30 mg dożylnie co 3-4 godziny, maksymalnie 360 mg na dobę. Dzieci (1-12 lat) mogą przyjmować 1 mg/kg mc. domięśniowo/podskórnie lub 0,5 mg/kg mc. dożylnie. Pacjenci w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek i wątroby powinni stosować mniejsze dawki. Lek nie powinien być stosowany w przypadku nadwrażliwości, depresji oddechowej, astmy, urazów głowy, podwyższonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego, zatrucia alkoholem oraz…

  • Ilustracja poradnika Ovestin, 2 mg – wskazania – na co działa?

    Lek Ovestin jest stosowany w hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) u kobiet po menopauzie, w leczeniu niepłodności w przebiegu wrogości śluzu szyjkowego, w leczeniu przed- i pooperacyjnym kobiet po menopauzie oraz jako pomoc diagnostyczna w przypadku wątpliwego obrazu cytologicznego wymazu z szyjki macicy. Dawkowanie zależy od schorzenia, a przeciwwskazania obejmują m.in. raka piersi, estrogenozależne guzy złośliwe, niezdiagnozowane krwawienie, żylna chorobę zakrzepowo-zatorową, zaburzenia krzepnięcia, chorobę wątroby, nadwrażliwość na estriol oraz rzadkie dziedziczne schorzenia. Możliwe działania niepożądane to m.in. obrzęk piersi, krwawienie z pochwy, nudności, zatrzymanie płynu oraz objawy grypopodobne.

  • Ilustracja poradnika Ovestin, 2 mg – przeciwwskazania

    Ovestin, lek stosowany w hormonalnej terapii zastępczej u kobiet po menopauzie, ma wiele przeciwwskazań. Nie należy go stosować w przypadku uczulenia na estriol, raka piersi, nowotworów estrogenozależnych, niezdiagnozowanego krwawienia z pochwy, hiperplazji endometrium, zakrzepów krwi, zaburzeń krzepnięcia krwi, chorób zakrzepowo-zatorowych tętnic, chorób wątroby, porfirii oraz nietolerancji galaktozy. Pacjentki powinny być świadome tych przeciwwskazań i skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem leczenia.

  • Ilustracja poradnika Ovestin, 2 mg – dawkowanie leku

    Ovestin to lek stosowany w hormonalnej terapii zastępczej u kobiet po menopauzie. Dawkowanie zależy od wskazania i może wynosić od 1 do 8 mg na dobę. Lek należy przyjmować regularnie, najlepiej o tej samej porze każdego dnia. Przeciwwskazania obejmują m.in. raka piersi, zakrzepicę żylną i nadwrażliwość na estriol. Przed rozpoczęciem leczenia należy skonsultować się z lekarzem i regularnie zgłaszać się na wizyty kontrolne.