Wskazania do stosowania leku Tussifortin: Jakie schorzenia i dolegliwości leczy?

Spis treści

• Wskazania do stosowania leku Tussifortin
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Ostrzeżenia i środki ostrożności
• Interakcje z innymi lekami
• Możliwe działania niepożądane
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania leku Tussifortin

Tussifortin jest lekiem stosowanym w objawowym leczeniu nieproduktywnego kaszlu, czyli kaszlu suchego, drażniącego, bez odkrztuszania wydzieliny. Jest przeznaczony dla dorosłych i młodzieży w wieku powyżej 12 lat^[1]. Lek ten zawiera substancję czynną dekstrometorfanu bromowodorek, która działa ośrodkowo na ośrodek kaszlu w rdzeniu przedłużonym, podwyższając próg dla odruchu kaszlowego^[2].

Dawkowanie i sposób podawania

Dorośli i młodzież w wieku powyżej 12 lat powinni przyjmować 10 mg (5 mL) do 20 mg (10 mL) co 4 godziny. Maksymalna dawka to 120 mg na dobę. Można także podawać 15 mL (30 mg) co 6-8 godzin. Maksymalna dawka dobowa to 60 mL (120 mg na dobę)^[1]. Lek należy podawać doustnie, popijając szklanką wody. Zaleca się spożywanie dużej ilości płynów w ciągu dnia^[2].

Przeciwwskazania

Leku Tussifortin nie należy stosować w następujących przypadkach^[1]:

• Nadwrażliwość na dekstrometorfan lub którykolwiek z pozostałych składników leku.
• Dzieci w wieku poniżej 12 lat.
• Kaszel astmatyczny.
• Produktywny kaszel (mokry, z odkrztuszaniem wydzieliny).
• Niewydolność oddechowa.
• Ciężka niewydolność wątroby.
• Jednoczesne leczenie lub leczenie w ostatnich dwóch tygodniach lekami przeciwdepresyjnymi (IMAO, SSRI), bupropionem, linezolidem, prokarbazyną, selegiliną.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Stosowanie leku Tussifortin może prowadzić do uzależnienia, dlatego leczenie powinno być krótkotrwałe^[2]. Przed rozpoczęciem stosowania leku należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą w następujących przypadkach:

• Pacjent przyjmuje leki przeciwdepresyjne lub przeciwpsychotyczne, które mogą oddziaływać z dekstrometorfanem.
• Pacjent ma chorobę wątroby, co może zaburzać metabolizm dekstrometorfanu.
• Pacjent przyjmuje leki uspokajające, jest osłabiony lub niewstający z łóżka.
• Pacjent ma przewlekły kaszel, który może być wczesnym objawem astmy.
• Pacjent ma atopowe zapalenie skóry, co zwiększa ryzyko uwolnienia histaminy.

Interakcje z innymi lekami

Leku Tussifortin nie należy stosować jednocześnie z^[1]:

• Inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) i selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI).
• Silnymi inhibitorami enzymu CYP2D6, takimi jak fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna, terbinafina.
• Amiodaronem, flekainidem, propafenonem, sertraliną, bupropionem, metadonem, cynakalcetem, haloperydolem, perfenazyną, tiorydazyną.
• Celekoksybem, parekoksybem, waldekoksybem.
• Lekami psychotropowymi, przeciwhistaminowymi, stosowanymi w leczeniu choroby Parkinsona.
• Lekami wykrztuśnymi i mukolitycznymi.

Możliwe działania niepożądane

Podczas stosowania dekstrometorfanu mogą wystąpić następujące działania niepożądane^[1]:

• Bardzo rzadko: ból głowy, dezorientacja.
• Częstość nieznana: senność, zawroty głowy, uczucie wirowania, nudności, wymioty, zaparcia, uczucie dyskomfortu w obrębie przewodu pokarmowego.

Słownik pojęć

• Dekstrometorfan – Substancja czynna leku Tussifortin, działająca ośrodkowo na ośrodek kaszlu w rdzeniu przedłużonym.
• Nieproduktywny kaszel – Kaszel suchy, drażniący, bez odkrztuszania wydzieliny.
• Inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) – Leki przeciwdepresyjne, które mogą oddziaływać z dekstrometorfanem.
• Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) – Leki przeciwdepresyjne, które mogą oddziaływać z dekstrometorfanem.
• Atopowe zapalenie skóry – Przewlekła choroba skóry, charakteryzująca się stanem zapalnym i świądem.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku