Jak prawidłowo dawkować lek Citocartin?

Lek Citocartin jest stosowany w celu znieczulenia jamy ustnej podczas zabiegów stomatologicznych. W artykule omówimy szczegółowo dawkowanie leku Citocartin, w tym jak i kiedy go stosować, aby zapewnić skuteczne i bezpieczne znieczulenie.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie
• Specjalne grupy pacjentów
• Sposób podawania
• Przedawkowanie
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Wskazania do stosowania

Lek Citocartin jest wskazany do stosowania w znieczuleniu nasiękowym i przewodowym w zabiegach stomatologicznych. Jest przeznaczony dla dorosłych, młodzieży oraz dzieci w wieku powyżej 4 lat (lub o masie ciała powyżej 20 kg)^[1].

Dawkowanie

Dawkowanie leku Citocartin zależy od wieku, masy ciała, ogólnego stanu zdrowia pacjenta oraz rodzaju zabiegu stomatologicznego. Należy stosować najmniejszą dawkę, która pozwala uzyskać skuteczne znieczulenie^[1].

Dorośli i młodzież (w wieku od 12 do 18 lat)

Maksymalna dawka artykainy wynosi 7 mg/kg masy ciała, przy czym bezwzględnie nie należy przekraczać dawki 500 mg artykainy. Maksymalna dawka artykainy 500 mg odpowiada dawce dla zdrowej osoby dorosłej o masie ciała wynoszącej ponad 70 kg^[1].

Dzieci (w wieku od 4 do 11 lat)

U dzieci w wieku 4 lat i powyżej (lub od 20 kg masy ciała) maksymalna dawka artykainy wynosi 7 mg/kg masy ciała, przy czym bezwzględnie nie należy przekraczać dawki 385 mg artykainy w przypadku zdrowego dziecka o masie ciała 55 kg^[1].

Specjalne grupy pacjentów

W przypadku pacjentów w podeszłym wieku oraz pacjentów z zaburzeniami nerek lub wątroby należy stosować szczególne środki ostrożności i podawać najmniejszą dawkę pozwalającą na uzyskanie skutecznego znieczulenia^[1].

Sposób podawania

Lek Citocartin podaje się w powolnym wstrzyknięciu do jamy ustnej. Środki miejscowo znieczulające należy wstrzykiwać ostrożnie w razie występowania stanu zapalnego i (lub) zakażenia w miejscu wstrzyknięcia. Tempo wstrzyknięcia powinno być bardzo wolne (1 ml/min)^[1].

Przedawkowanie

W przypadku przedawkowania mogą wystąpić objawy takie jak ciężkie osłabienie, bladość skóry, ból głowy, uczucie pobudzenia lub nadpobudliwość, uczucie dezorientacji, utrata równowagi, mimowolne drżenie lub drgawki, rozszerzenie źrenicy, niewyraźne widzenie, problemy z wyraźnym skupieniem wzroku na przedmiocie, zaburzenia mowy, zawroty głowy, drgawki, stupor, utrata przytomności, śpiączka, ziewanie, nietypowo wolne lub szybkie oddychanie, które może prowadzić do czasowego zatrzymania oddychania, brak skutecznych skurczy serca (zatrzymanie krążenia)^[2].

Słownik pojęć

• Artykaina – środek miejscowo znieczulający, który zapobiega odczuwaniu bólu.
• Adrenalina – środek obkurczający naczynia krwionośne, który zwęża naczynia krwionośne w miejscu wstrzyknięcia i tym samym wydłuża efekt działania artykainy.
• Znieczulenie nasiękowe – metoda znieczulenia miejscowego polegająca na wstrzyknięciu środka znieczulającego w okolicę nerwu.
• Znieczulenie przewodowe – metoda znieczulenia miejscowego polegająca na wstrzyknięciu środka znieczulającego bezpośrednio w nerw.
• Padaczka – przewlekła choroba neurologiczna charakteryzująca się nawracającymi napadami drgawkowymi.
• Cholinesteraza – enzym rozkładający acetylocholinę, substancję chemiczną odpowiedzialną za przekazywanie impulsów nerwowych.
• Miastenia – choroba autoimmunologiczna powodująca osłabienie mięśni.
• Porfiria – grupa chorób metabolicznych charakteryzujących się zaburzeniami syntezy hemu.
• Halotan – wziewny środek znieczulający stosowany w anestezjologii.
• Beta-adrenolityki – leki stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego i chorób serca.

Podsumowanie