Jak prawidłowo dawkować lek Lorazepam TZF?

Lek Lorazepam TZF jest stosowany w różnych sytuacjach klinicznych, takich jak premedykacja przed zabiegami chirurgicznymi, leczenie stanów lękowych oraz leczenie stanu padaczkowego. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania tego leku, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo.

Spis treści

• Premedykacja
• Psychiatria
• Stan padaczkowy
• Dzieci i młodzież
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby
• Czas stosowania
• Sposób podawania

Premedykacja

W celu osiągnięcia najlepszych efektów premedykacji, dawkę należy dostosować do masy ciała pacjenta. Zazwyczaj stosowana dawka wstrzykiwana dożylnie wynosi 0,044 mg na kg masy ciała. Lek podaje się 15 do 20 minut przed interwencją. Taka dawka dożylna będzie wystarczająca dla większości dorosłych i nie należy jej przekraczać u pacjentów w wieku powyżej 50 lat. U tych pacjentów zazwyczaj wystarczająca jest dawka początkowa wynosząca 2 mg. W niektórych przypadkach można podać większą dawkę do 0,05 mg/kg mc., łącznie maksymalnie 4 mg^[1].

Psychiatria

W przypadku ostrego napadu lęku zalecana dawka początkowa wynosi 0,05 mg/kg masy ciała, jeśli jest wstrzykiwana dożylnie lub domięśniowo. Preferowane jest podanie dożylne. W razie potrzeby dawkę można powtórzyć po 2 godzinach. Po ustąpieniu ostrych objawów można zastosować tabletki zamiast wstrzyknięć^[1].

Stan padaczkowy

Zazwyczaj stosowana dawka początkowa u pacjentów w wieku powyżej 18 lat wynosi 4 mg leku Lorazepam TZF w powolnym wstrzyknięciu dożylnym (2 mg/min). Jeśli napady utrzymują się lub nawracają w ciągu następnych 10 do 15 minut, można ponownie wstrzyknąć tę samą dawkę. Jeśli takie ponowne wstrzyknięcie nie przyniesie poprawy w ciągu następnych 10 do 15 minut, należy podjąć inne środki^[1].

Dzieci i młodzież

Lorazepam nie jest zalecany do stosowania u dzieci w wieku poniżej 12 lat, z wyjątkiem leczenia stanu padaczkowego, w rzadkich szczególnych wskazaniach, po podjęciu decyzji i pod nadzorem specjalisty (neurologa dziecięcego, psychiatry). Niemowlęta w wieku od 1 miesiąca, dzieci i młodzież powinny otrzymać dawkę początkową 0,1 mg/kg masy ciała. Dawka maksymalna wynosi 4 mg/dawkę. Jeśli napady utrzymują się lub nawracają w ciągu następnych 10 do 15 minut, można ponownie wstrzyknąć tę samą dawkę, ale nie należy podawać więcej niż 2 dawek^[1].

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby lub nerek należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę, ponieważ w takich przypadkach należy spodziewać się przedłużonego działania^[1].

Czas stosowania

Czas stosowania powinien być w miarę możliwości jak najkrótszy. Długotrwałe stosowanie leku Lorazepam TZF może prowadzić do rozwoju uzależnienia fizycznego i psychicznego. Leczenia nie należy przerywać nagle, lecz stopniowo zmniejszać dawkę^[1].

Sposób podawania

Lek Lorazepam TZF można stosować w postaci nierozcieńczonej do podawania domięśniowego. Lek należy podawać głęboko domięśniowo. Ze względu na to, że roztwór do wstrzykiwań jest nieco lepki, wstrzyknięcie można ułatwić poprzez rozcieńczenie zawartości ampułki taką samą ilością zgodnego roztworu. Do wstrzyknięcia dożylnego lek Lorazepam TZF należy rozcieńczyć przed użyciem w proporcji 1:1 roztworem soli fizjologicznej, wodą do iniekcji lub roztworem glukozy. Zgodne roztwory to: woda do iniekcji, 0,9% roztwór chlorku sodu, 5% roztwór glukozy i 10% roztwór glukozy. Po rozcieńczeniu należy wykonać powolne wstrzyknięcie dożylne lub, w razie potrzeby, do rurki infuzyjnej. Należy bezwzględnie unikać przypadkowego wstrzyknięcia dotętniczego. Szybkość wstrzykiwania nie powinna przekraczać 2 mg lorazepamu na minutę. Nie stosować roztworu w przypadku obecności cząstek stałych lub zmiany barwy roztworu^[1].

Słownik pojęć

• Premedykacja – Przygotowanie pacjenta do zabiegu chirurgicznego lub diagnostycznego poprzez podanie leków uspokajających i przeciwlękowych.
• Stan padaczkowy – Ciągłe lub powtarzające się napady padaczkowe, które trwają dłużej niż 5 minut lub występują tak często, że pacjent nie odzyskuje pełnej świadomości między napadami.
• Miastenia – Choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się osłabieniem mięśni szkieletowych.
• Depresja oddechowa – Stan, w którym oddychanie jest niewystarczające do utrzymania odpowiedniego poziomu tlenu we krwi.
• Encefalopatia – Zespół objawów neurologicznych wynikających z uszkodzenia mózgu.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku