Menu

Astma oskrzelowa

Lista powiązanych wpisów:

Propranolol WZF, 10 mg – przeciwwskazania
Propranolol WZF jest przeciwwskazany w przypadku astmy oskrzelowej, uczulenia na propranolol, bradykardii, wstrząsu kardiogennego, niekontrolowanej niewydolności serca, niskiego ciśnienia krwi, kwasicy metabolicznej, długotrwałego głodzenia, ciężkich zaburzeń krążenia obwodowego, bloku serca stopnia II lub III, dławicy Prinzmetala, zespołu chorego węzła zatokowego, nieleczonego guza chromochłonnego oraz ryzyka hipoglikemii. Pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem terapii.
Propranolol WZF, 10 mg – działania niepożądane i skutki uboczne
Lek Propranolol WZF może powodować różne działania niepożądane, w tym zaburzenia snu, bradykardię, zimne i sine kończyny oraz uczucie zmęczenia. Rzadziej mogą wystąpić zaburzenia czynności układu pokarmowego, zmniejszenie liczby płytek krwi, omamy, psychozy, zawroty głowy, parestezje, zaburzenia widzenia, nasilenie niewydolności serca, skurcz oskrzeli, łysienie, plamica, łuszczycopodobne reakcje skórne, osłabienie mięśni przypominające miastenię oraz zwiększenie miana przeciwciał przeciwjądrowych (ANA). W przypadku wystąpienia działań niepożądanych należy skontaktować się z lekarzem. Nie należy nagle przerywać stosowania leku bez porozumienia z lekarzem.
Propranolol WZF, 40 mg – przeciwwskazania
Propranolol WZF jest lekiem beta-adrenolitycznym stosowanym w leczeniu różnych schorzeń sercowo-naczyniowych. Istnieje jednak wiele przeciwwskazań do jego stosowania, takich jak astma oskrzelowa, uczulenie na składniki leku, bradykardia, wstrząs kardiogenny, niekontrolowana niewydolność serca, niskie ciśnienie krwi, kwasica metaboliczna, długotrwałe głodzenie, ciężkie zaburzenia krążenia obwodowego, blok serca stopnia II lub III, dławica Prinzmetala, zespół chorego węzła zatokowego, nieleczony guz chromochłonny oraz ryzyko hipoglikemii. Przed rozpoczęciem terapii należy skonsultować się z lekarzem.
Propranolol WZF, 40 mg – dawkowanie leku
Propranolol WZF to lek stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, dławicy piersiowej, zaburzeń rytmu serca, migreny, drżenia samoistnego, lęku, nadczynności tarczycy, kardiomiopatii przerostowej oraz w profilaktyce krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego. Dawkowanie leku zależy od rodzaju schorzenia oraz reakcji pacjenta na leczenie. Ważne jest, aby stosować lek zgodnie z zaleceniami lekarza i nie przerywać nagle jego stosowania. Przed rozpoczęciem leczenia należy omówić z lekarzem wszystkie przeciwwskazania i środki ostrożności.
Propranolol WZF – wskazania – na co działa?
Propranolol WZF jest lekiem z grupy β-adrenolityków stosowanym głównie w leczeniu zaburzeń rytmu serca i przełomu tarczycowego. Może być również stosowany w kontrolowanej niewydolności serca, bloku serca pierwszego stopnia oraz w przypadku guza chromochłonnego. Przeciwwskazania obejmują m.in. astmę oskrzelową, bradykardię, wstrząs kardiogenny, niekontrolowaną niewydolność serca, niedociśnienie tętnicze, kwasicę metaboliczną, długotrwałe głodzenie, ciężkie zaburzenia krążenia w tętnicach obwodowych, blok serca II lub III stopnia, dusznicę bolesną Prinzmetala, zespół chorego węzła zatokowego oraz nieleczony guz chromochłonny.
Propranolol WZF – działania niepożądane i skutki uboczne
Propranolol WZF jest lekiem stosowanym w leczeniu ostrych stanów, takich jak zaburzenia rytmu serca i przełom tarczycowy. Może powodować różne działania niepożądane, w tym zaburzenia snu, koszmary senne, zwolnienie czynności serca, ziębnięcie kończyn, zespół Raynauda oraz uczucie zmęczenia i znużenia. Rzadziej mogą wystąpić zaburzenia czynności układu pokarmowego, zmniejszenie liczby płytek krwi, omamy, psychozy, zmiany nastroju, zawroty głowy, parestezja, dezorientacja, zaburzenia widzenia, suchość oczu, nasilenie niewydolności serca, blok serca, nagłe obniżenie ciśnienia krwi z omdleniem, zaostrzenie chromania przestankowego, skurcz oskrzeli, łysienie, plamica, łuszczycopodobne reakcje skórne, nasilenie objawów łuszczycy oraz wysypka. Bardzo rzadko mogą wystąpić osłabienie mięśni przypominające miastenię oraz zwiększenie miana…
Propranolol WZF – dawkowanie leku
Propranolol WZF jest lekiem stosowanym w ostrych stanach wymagających natychmiastowego leczenia, takich jak zaburzenia rytmu serca oraz przełom tarczycowy. Dawkowanie dla dorosłych wynosi 1 mg dożylnie, powtarzane co 2 minuty do maksymalnej dawki 10 mg (przytomni) lub 5 mg (znieczuleni). U pacjentów w podeszłym wieku oraz dzieci i młodzieży dawkowanie jest dostosowywane indywidualnie. Przeciwwskazania obejmują m.in. nadwrażliwość, astmę oskrzelową, bradykardię, wstrząs kardiogenny, niekontrolowaną niewydolność serca, niedociśnienie tętnicze, kwasicę metaboliczną, długotrwałe głodzenie, ciężkie zaburzenia krążenia w tętnicach obwodowych, blok serca II lub III stopnia, dusznicę bolesną Prinzmetala, zespół chorego węzła zatokowego, nieleczony guz chromochłonny oraz skłonność do hipoglikemii. Należy zachować szczególną…
Profenid, 100 mg – przeciwwskazania
Lek Profenid, zawierający ketoprofen, jest stosowany w leczeniu objawowym chorób reumatycznych, ostrych stanów zapalnych narządu ruchu oraz bólów kostno-mięśniowych. Przeciwwskazania do jego stosowania obejmują uczulenie na ketoprofen, astmę aspirynową, czynną chorobę wrzodową, ciężką niewydolność wątroby lub nerek, ciężką niewydolność serca, skazę krwotoczną, III trymestr ciąży oraz zapalenie odbytu. Przed rozpoczęciem terapii należy poinformować lekarza o występowaniu astmy oskrzelowej, chorób przewodu pokarmowego, nadwrażliwości na światło słoneczne, chorób serca, wątroby lub nerek oraz zakażeń. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania ketoprofenu z innymi NLPZ, lekami przeciwzakrzepowymi, litem oraz metotreksatem w dużych dawkach. Najczęstsze działania niepożądane to niestrawność, nudności, bóle brzucha i wymioty.
Polopiryna S, 300 mg
Polopiryna S to lek zawierający kwas acetylosalicylowy, który działa przeciwbólowo, przeciwzapalnie i przeciwgorączkowo. Stosowany jest w przypadku dolegliwości bólowych o lekkim i średnim nasileniu, takich jak bóle głowy, zębów, mięśni oraz stawów. Może być również używany w stanach towarzyszących przeziębieniu i grypie z gorączką. Lek jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży poniżej 16. roku życia oraz w przypadku wielu schorzeń, takich jak astma oskrzelowa czy choroby wrzodowe. Należy go stosować zgodnie z zaleceniami, aby uniknąć działań niepożądanych.
Polopiryna S, 300 mg – przeciwwskazania
Polopiryna S, zawierająca kwas acetylosalicylowy, ma wiele przeciwwskazań, w tym nadwrażliwość na substancję czynną, astmę oskrzelową, czynne choroby wrzodowe, ciężką niewydolność narządów, zaburzenia krzepnięcia krwi, oraz stosowanie u dzieci poniżej 16 lat i w ostatnim trymestrze ciąży. Przed rozpoczęciem terapii należy skonsultować się z lekarzem, zwłaszcza w przypadku zaburzeń czynności nerek, stosowania leków przeciwcukrzycowych, planowanych zabiegów chirurgicznych i innych schorzeń. Polopiryna S może wchodzić w interakcje z wieloma lekami, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych lub zmniejszenia skuteczności leczenia.
Polopiryna C, 500 mg + 200 mg – wskazania – na co działa?
Polopiryna C to lek stosowany w leczeniu bólów o słabym lub średnim nasileniu oraz gorączki. Zawiera kwas acetylosalicylowy i kwas askorbowy. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 lat, w trzecim trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, młodzieńczym reumatoidalnym zapaleniem stawów oraz podczas stosowania z metotreksatem. Najczęstsze działania niepożądane to niestrawność, zgaga, nudności, wymioty oraz bóle brzucha.
Polopiryna C, 500 mg + 200 mg – przeciwwskazania
Polopiryna C nie powinna być stosowana w przypadku uczulenia na składniki leku, nadwrażliwości na niesteroidowe leki przeciwzapalne, astmy oskrzelowej, czynnej choroby wrzodowej, ciężkiej niewydolności wątroby, nerek lub serca, zaburzeń krzepnięcia krwi, niedoboru dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, jednoczesnego stosowania z metotreksatem w dawkach 15 mg tygodniowo lub większych, u dzieci poniżej 12 lat, w ostatnim trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią, a także w przypadku uszkodzenia opakowania.
Polopiryna Max, 500 mg – przeciwwskazania
Polopiryna Max zawiera kwas acetylosalicylowy i jest przeciwwskazana w przypadku uczulenia na ten składnik, nadwrażliwości na niesteroidowe leki przeciwzapalne, astmy oskrzelowej, czynnej choroby wrzodowej, ciężkiej niewydolności wątroby, nerek lub serca, zaburzeń krzepnięcia krwi, jednoczesnego stosowania metotreksatu w dużych dawkach, u dzieci poniżej 16 lat oraz w trzecim trymestrze ciąży i podczas karmienia piersią.
Polopiryna Max, 500 mg – dawkowanie leku
Polopiryna MAX to lek przeciwbólowy, przeciwzapalny i przeciwgorączkowy. Dawkowanie dla dorosłych wynosi 500-1000 mg jednorazowo, maksymalnie 3 g na dobę. Młodzież powyżej 16 lat może stosować lek wyłącznie na zlecenie lekarza. Lek jest przeciwwskazany m.in. w przypadku astmy, choroby wrzodowej, ciężkiej niewydolności wątroby, nerek lub serca oraz u dzieci poniżej 16 lat. Przedawkowanie może prowadzić do poważnych objawów, dlatego w razie przyjęcia zbyt dużej dawki należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.
Polcortolon, 4 mg – wskazania – na co działa?
Polcortolon to glikokortykosteroid stosowany w leczeniu wielu schorzeń, w tym zaburzeń hormonalnych, chorób reumatycznych, kolagenoz, chorób skóry, alergii, chorób oczu, układu oddechowego, krwiotwórczego, nowotworowych, przewodu pokarmowego oraz neurologicznych. Lek ma silne działanie przeciwzapalne i immunosupresyjne, ale może powodować działania niepożądane, takie jak reakcje alergiczne, zaburzenia miesiączkowania, drgawki, przyspieszone bicie serca, obrzęki, sińce, zwiększenie masy ciała, zaburzenia widzenia oraz zaburzenia psychiczne.
Polcortolon, 4 mg – dawkowanie leku
Polcortolon to glikokortykosteroid o silnym działaniu przeciwzapalnym, stosowany w leczeniu wielu schorzeń. Dawkowanie ustala się indywidualnie, zazwyczaj podaje się lek raz na dobę, rano. W przypadku dzieci dawki zależą od masy ciała i rodzaju choroby. Nagłe odstawienie leku może spowodować niewydolność kory nadnerczy, dlatego dawkę należy zmniejszać stopniowo. W razie pominięcia dawki, nie należy stosować dawki podwójnej. Przedawkowanie może prowadzić do nadciśnienia i obrzęków.
Pilocarpinum WZF 2%, 20 mg/ml – wskazania – na co działa?
Pilocarpinum WZF 2% to lek okulistyczny stosowany w leczeniu jaskry z otwartym i wąskim kątem. Zalecane dawkowanie to 1-2 krople co 6-8 godzin, a w nagłych przypadkach co 5 minut. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na składniki leku, odwarstwienie siatkówki oraz okres karmienia piersią. Należy zachować ostrożność w przypadku chorób serca, astmy, choroby wrzodowej, trudności w oddawaniu moczu, choroby Parkinsona oraz uszkodzeń rogówki. Najczęstsze działania niepożądane to podrażnienie rogówki, przekrwienie spojówek, łzawienie, zaburzenia widzenia oraz ból głowy.
Pilocarpinum WZF 2%, 20 mg/ml – profil bezpieczenstwa
Pilocarpinum WZF 2% to lek okulistyczny stosowany w leczeniu jaskry. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u kobiet karmiących piersią. Może powodować niewyraźne widzenie, dlatego nie zaleca się prowadzenia pojazdów po zmroku. Unikaj spożywania alkoholu podczas stosowania leku. Seniorzy oraz pacjenci z zaburzeniami czynności nerek i wątroby powinni stosować lek ostrożnie i konsultować się z lekarzem.
Pilocarpinum WZF 2%, 20 mg/ml – przeciwwskazania
Przeciwwskazania do stosowania leku Pilocarpinum WZF 2% obejmują nadwrażliwość na składniki leku, stany, w których zwężenie źrenicy jest niepożądane, odwarstwienie siatkówki oraz okres karmienia piersią. Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężką niewydolnością serca, astmą, chorobą wrzodową, nadciśnieniem, trudnościami w oddawaniu moczu, chorobą Parkinsona, uszkodzeniem rogówki oraz noszących soczewki kontaktowe. Pilokarpina działa antagonistycznie w stosunku do leków cholinolitycznych. Stosowanie leku w ciąży jest zalecane tylko w koniecznych przypadkach, a podczas karmienia piersią jest przeciwwskazane. Lek może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Pentazocinum WZF – przeciwwskazania
Lek Pentazocinum WZF jest silnym opioidowym lekiem przeciwbólowym stosowanym w zwalczaniu bólu o różnym nasileniu. Przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość, trudności z oddychaniem, astmę, zatrucie alkoholem, urazy głowy, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe oraz niewydolność serca. Należy zachować ostrożność w przypadku niedoczynności tarczycy, niedoczynności kory nadnerczy, przerostu gruczołu krokowego, niskiego ciśnienia krwi, chorób zapalnych jelit, nadużywania leków, zaburzeń dróg żółciowych, zaburzeń czynności wątroby i nerek, wieku podeszłego, porfirii, zapalenia trzustki oraz stosowania inhibitorów monoaminooksydazy. Lek może wchodzić w interakcje z lekami uspokajającymi, inhibitorami monoaminooksydazy, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, lekami nasennymi, lekami uspokajającymi i przeciwlękowymi oraz paleniem tytoniu.
Pentazocinum WZF – dawkowanie leku
Pentazocinum WZF to silny opioidowy lek przeciwbólowy stosowany w zwalczaniu bólu o umiarkowanym do silnego nasileniu. Dawkowanie zależy od wieku pacjenta, jego stanu zdrowia oraz nasilenia bólu. Dorośli i młodzież (12-16 lat) mogą przyjmować 45-60 mg domięśniowo/podskórnie co 3-4 godziny lub 30 mg dożylnie co 3-4 godziny, maksymalnie 360 mg na dobę. Dzieci (1-12 lat) mogą przyjmować 1 mg/kg mc. domięśniowo/podskórnie lub 0,5 mg/kg mc. dożylnie. Pacjenci w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek i wątroby powinni stosować mniejsze dawki. Lek nie powinien być stosowany w przypadku nadwrażliwości, depresji oddechowej, astmy, urazów głowy, podwyższonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego, zatrucia alkoholem oraz…
Pentazocinum WZF – wskazania – na co działa?
Lek Pentazocinum WZF jest stosowany w leczeniu bólu o umiarkowanym do silnego nasileniu. Jest to opioidowy lek przeciwbólowy, który działa poprzez zmniejszenie odczuwania bólu przez pacjenta. Lek można podawać podskórnie, domięśniowo lub dożylnie. Dawkowanie zależy od wieku pacjenta, jego stanu zdrowia oraz nasilenia bólu. Leku nie należy stosować w przypadku nadwrażliwości na pentazocynę, depresji oddechowej, astmy, urazów głowy, podwyższonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego, zatrucia alkoholem oraz niewydolności serca. Podczas stosowania leku należy zachować szczególną ostrożność w przypadku pacjentów z porfirią, chorobami układu krążenia, zaburzeniami czynności wątroby i nerek, drgawkami, niedoczynnością tarczycy, niewydolnością kory nadnerczy, guzem chromochłonnym nadnerczy, przerostem gruczołu krokowego, zapaleniem pęcherzyka…
Pentasa, 1 g – wskazania – na co działa?
Lek Pentasa, zawierający mesalazynę, jest stosowany w leczeniu wrzodziejącego zapalenia odbytnicy. Zalecana dawka to 1 g (jeden czopek) 1-2 razy na dobę. Przeciwwskazania obejmują uczulenie na mesalazynę, salicylany, ciężkie zaburzenia czynności wątroby i nerek, chorobę wrzodową żołądka lub dwunastnicy oraz skazę krwotoczną. Najczęstsze działania niepożądane to biegunka, nudności, ból brzucha, ból głowy, wymioty, wzdęcie, wysypka, pokrzywka, dyskomfort w okolicy odbytu, świąd odbytu oraz bolesne parcie na stolec.
Pentasa, 500 mg – wskazania – na co działa?
Lek Pentasa, zawierający mesalazynę, jest stosowany w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby Crohna. Dawkowanie zależy od wieku i nasilenia choroby. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na mesalazynę, ciężkie zaburzenia czynności wątroby i nerek oraz skazę krwotoczną. Najczęstsze działania niepożądane to biegunka, nudności, ból brzucha, ból głowy, wymioty oraz wysypka.