Pediaven NN1 to specjalistyczny roztwór do infuzji, który jest stosowany w żywieniu pozajelitowym noworodków. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić optymalne wsparcie żywieniowe dla najmłodszych pacjentów.

Spis treści

• Wprowadzenie
• Dawkowanie
• Droga podania
• Przeciwwskazania
• Działania niepożądane
• Słownik pojęć
• Materiały źródłowe

Wprowadzenie

Pediaven NN1 jest mieszaniną odżywczą zawierającą roztwór aminokwasów oraz glukozę z solami (elektrolity oraz pierwiastki śladowe). Jest przeznaczony do podawania przez kroplówkę w infuzji do żyły (infuzja dożylna) i może być stosowany u noworodków, które nie mogą otrzymywać żywienia drogą doustną^[1].

Dawkowanie

Dawkowanie Pediaven NN1 powinno być ustalane indywidualnie przez lekarza, w zależności od wieku dziecka, masy ciała, zapotrzebowania metabolicznego i energetycznego, stanu klinicznego oraz zdolności do metabolizowania żywienia doustnego i dojelitowego^[2].

• 1. dzień życia: Noworodki urodzone o czasie: 60 – 120 ml/kg mc./dobę; wcześniaki o wadze ≥1500 g: 60 – 80 ml/kg mc./dobę; wcześniaki o wadze <1500 g: 80 – 90 ml/kg mc./dobę.
• 2. dzień życia: Dawki z 1. dnia mogą zostać zwiększone o 10 – 20 ml/kg mc./dobę.
• Glukoza: Noworodki urodzone o czasie: 6 – 8 g/kg mc./dobę; wcześniaki: 6 – 8 g/kg mc./dobę. Dawki z 1. dnia mogą zostać zwiększone o 1 – 2 g/kg mc./dobę.
• Aminokwasy: Noworodki urodzone o czasie: 1,0 – 1,5 g/kg mc./dobę; wcześniaki: 1,5 g/kg mc./dobę. Dawki z 1. dnia mogą zostać zwiększone o 0,5 – 1 g/kg mc./dobę.
• Elektrolity: Noworodki urodzone o czasie oraz wcześniaki o wadze ≥1500 g: sód, potas, chlorki: 0 – 2,0 mmol/kg mc./dobę; wapń: 0,8 – 1,2 mmol/kg mc./dobę; fosforany: 0 – 1,0 mmol/kg mc./dobę; magnez: 0 – 0,3 mmol/kg mc./dobę. Wcześniaki o wadze <1500 g: sód, potas, chlorki: 0 mmol/kg mc./dobę; wapń: 0,8 – 1,2 mmol/kg mc./dobę; fosforany: 0 – 1,0 mmol/kg mc./dobę; magnez: 0,15 – 0,25 mmol/kg mc./dobę.

Droga podania

Pediaven NN1 jest podawany wyłącznie przez personel medyczny i tylko drogą dożylną. Infuzja może być podawana do żyły centralnej, obwodowej lub pępkowej. Czas trwania infuzji powinien wynosić 24 godziny^[3].

Podczas stosowania u noworodków, roztwór (w worku i zestawie do podawania) należy chronić przed światłem do momentu zakończenia podawania^[4].

Przeciwwskazania

Nie należy stosować leku Pediaven NN1 w następujących przypadkach^[5]:

• Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
• Wrodzone zaburzenia metabolizmu aminokwasów.
• Ciężka, niekontrolowana hiperglikemia.
• Patologicznie zwiększone stężenie w osoczu jednego z elektrolitów zawartych w produkcie leczniczym.
• Niestabilny stan ogólny, taki jak ciężki stany pourazowy, niewyrównana cukrzyca, ostra faza wstrząsu krążeniowego, ciężka kwasica metaboliczna, ciężka posocznica oraz śpiączka hiperosmolarna.
• Ostry obrzęk płuc, przewodnienie, nieleczona niewydolność serca lub odwodnienie hipotoniczne.

Działania niepożądane

Mogą wystąpić działania niepożądane związane z żywieniem pozajelitowym, zwłaszcza na początku leczenia^[6]. Obejmują one:

• Wyciek leku poza żyłę (wynaczynienie), powodujące miejscowy stan zapalny lub martwicę tkanek.
• Podwyższenie stężenia cukru we krwi (hiperglikemia).
• Zaburzenia żołądka i jelit (nudności, wymioty).
• Zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej.
• Kwasicę metaboliczną spowodowaną nadmiernym przyjęciem aminokwasów.
• Hiperazotemię, szczególnie gdy pacjent ma problemy z nerkami lub oddychaniem.
• Zwiększenie stężenia fenyloalaniny we krwi u wcześniaków w ciężkim stanie klinicznym.
• Zakrzepowe zapalnie żył.
• Chwilowe zaburzenie czynności wątroby.
• Reakcje alergiczne na określone aminokwasy.

Słownik pojęć

• Roztwór aminokwasów – Mieszanina aminokwasów, które są niezbędne do tworzenia białek w organizmie.
• Glukoza – Węglowodan, który jest głównym źródłem energii dla organizmu.
• Infuzja dożylna – Podawanie leku bezpośrednio do żyły za pomocą kroplówki.
• Hiperglikemia – Stan, w którym poziom cukru we krwi jest zbyt wysoki.
• Kwasica metaboliczna – Zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej w organizmie, spowodowane nadmiernym nagromadzeniem kwasów.
• Hiperazotemia – Zbyt duża ilość związków azotowych we krwi.
• Wynaczynienie – Wyciek leku poza żyłę, powodujący miejscowy stan zapalny lub martwicę tkanek.

Podsumowanie

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [3]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [4]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [5]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [6]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [7]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [8]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [9]: Ulotka leku