Jak prawidłowo dawkować lek Lotensin?

Spis treści

• Wprowadzenie
• Nadciśnienie tętnicze
• Zastoinowa niewydolność serca
• Postępująca przewlekła niewydolność nerek
• Stosowanie u dzieci
• Pacjenci w podeszłym wieku
• Ważne uwagi
• Możliwe działania niepożądane
• Słownik pojęć
• Materiały źródłowe

Wprowadzenie

Lotensin to lek należący do grupy inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (inhibitory ACE), który jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, zastoinowej niewydolności serca oraz postępującej przewlekłej niewydolności nerek. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania leku Lotensin w różnych wskazaniach.

Nadciśnienie tętnicze

U pacjentów nie stosujących tiazydowych leków moczopędnych zalecana początkowa dawka wynosi 10 mg raz na dobę. Dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę. Dawkowanie należy dostosowywać w zależności od reakcji ciśnienia tętniczego na lek, zwykle co 1 do 2 tygodni^[1]. U niektórych pacjentów działanie przeciwnadciśnieniowe może być osłabione pod koniec okresu pomiędzy dawkami. W takim przypadku lekarz może zalecić podzielenie całkowitej dawki dobowej na dwie równe dawki. Maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 40 mg^[2].

Zastoinowa niewydolność serca

Zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg raz na dobę. W związku z ryzykiem gwałtownego obniżenia ciśnienia tętniczego krwi po przyjęciu pierwszej dawki, pacjentów przyjmujących Lotensin po raz pierwszy należy bardzo starannie monitorować^[1]. Jeżeli po 2-4 tygodniach stosowania nie wystąpi zadowalające zmniejszenie objawów niewydolności serca, dawkę leku można zwiększyć do 5 mg raz na dobę, pod warunkiem, że u pacjenta nie wystąpiło objawowe niedociśnienie tętnicze lub inne istotne działania niepożądane. Zależnie od odpowiedzi klinicznej dawkę można zwiększać do 10 mg lub do dawki maksymalnej, tj. 20 mg raz na dobę^[2].

Postępująca przewlekła niewydolność nerek

W celu spowolnienia rozwoju przewlekłej niewydolności nerek przebiegającej z nadciśnieniem tętniczym lub bez nadciśnienia tętniczego, zaleca się długotrwałe stosowanie leku w dawce 10 mg raz na dobę. Jeśli konieczne jest dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego, można zastosować inne leki hipotensyjne w skojarzeniu z lekiem Lotensin^[1].

Stosowanie u dzieci

Dzieci z nadciśnieniem tętniczym (w wieku 7-16 lat, masa ciała ≥ 25 kg) zazwyczaj zalecana dawka początkowa wynosi 0,2 mg/kg mc. (maksymalnie do 10 mg) raz na dobę. Dawkę należy dostosować w zależności od reakcji ciśnienia tętniczego na lek. Stosowanie dawki większej niż 0,6 mg/kg mc. (lub większej niż 40 mg na dobę) nie było badane u dzieci^[2]. Nie zaleca się stosowania leku Lotensin u dzieci w wieku poniżej 7 lat, u starszych dzieci, które nie mogą połykać tabletek, ani dla których obliczona dawka (mg/kg mc.) nie odpowiada dostępnej mocy tabletek^[1].

Pacjenci w podeszłym wieku

Zalecane dawkowanie oraz specjalne środki ostrożności dotyczące osób w podeszłym wieku są takie same, jak u pozostałych dorosłych^[1].

Ważne uwagi

Podczas leczenia konieczne są regularne wizyty kontrolne, aby lekarz prowadzący mógł ocenić skuteczność zastosowanego leczenia. Należy bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia nudności, wymiotów lub biegunki, zwłaszcza jeśli są nasilone lub nie ustępują. Stany te mogą być przyczyną nadmiernej utraty płynów i prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia krwi^[2].

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, Lotensin może powodować działania niepożądane. Często występujące działania niepożądane to: kołatanie serca, objawy ortostatyczne, uderzenia gorąca, niespecyficzne zaburzenia żołądkowo-jelitowe, wysypka, nagłe zaczerwienienie twarzy, świąd, nadwrażliwość na światło, częste oddawanie moczu, kaszel, objawy ze strony dróg oddechowych, ból głowy, zawroty głowy, uczucie zmęczenia, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, wartości hematokrytu, liczby białych krwinek i płytek krwi^[2].

Słownik pojęć

• Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (inhibitory ACE) – Leki stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca, które działają poprzez blokowanie enzymu konwertującego angiotensynę, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i obniżenia ciśnienia krwi.
• Tiazydowe leki moczopędne – Grupa leków moczopędnych stosowanych w leczeniu nadciśnienia tętniczego i obrzęków, które działają poprzez zwiększenie wydalania sodu i wody z organizmu.
• Obrzęk naczynioruchowy – Nagły obrzęk tkanek podskórnych, często w okolicach twarzy, warg, języka, gardła, który może prowadzić do trudności w oddychaniu i stanowić zagrożenie życia.
• Klirens kreatyniny – Wskaźnik oceniający wydolność nerek, mierzący ilość kreatyniny usuwanej z krwi przez nerki w jednostce czasu.
• Postępująca przewlekła niewydolność nerek (PPNN) – Stan, w którym funkcja nerek stopniowo pogarsza się, prowadząc do przewlekłej niewydolności nerek.
• Objawy ortostatyczne – Zawroty głowy lub omdlenie występujące podczas zmiany pozycji ciała na stojącą, spowodowane spadkiem ciśnienia krwi.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku