Jak prawidłowo dawkować lek Losmina?

Losmina to lek zawierający enoksaparynę sodową, stosowany w profilaktyce i leczeniu zakrzepów krwi. W artykule omówimy szczegółowo dawkowanie leku Losmina, w tym jak i kiedy go stosować, na podstawie dostępnych dokumentów.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Instrukcje dotyczące samodzielnego podawania leku
• Zmiana leczenia przeciwzakrzepowego
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

Lek Losmina jest stosowany w różnych sytuacjach klinicznych, w tym:

• Leczenie zakrzepów już występujących we krwi pacjenta^[1].
• Zapobieganie tworzeniu się zakrzepów przed i po zabiegu chirurgicznym oraz w przebiegu ostrej choroby, gdy pacjent ma ograniczone możliwości poruszania się^[1].
• Zapobieganie tworzeniu się skrzepów w rurkach dializatora u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek^[1].
• Leczenie niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału mięśnia sercowego^[1].

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie leku Losmina zależy od konkretnej sytuacji klinicznej pacjenta. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania w różnych przypadkach:

Leczenie zakrzepów występujących we krwi pacjenta

• Zazwyczaj stosowana dawka wynosi 150 j.m. (1,5 mg) na każdy kilogram masy ciała raz dziennie lub 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała dwa razy na dobę^[1].
• Lekarz zdecyduje, jak długo pacjent powinien otrzymywać lek Losmina^[1].

Zapobieganie tworzeniu się zakrzepów we krwi pacjenta

• Zabieg chirurgiczny lub okres ograniczonych możliwości poruszania się z powodu choroby: Dawka jest uzależniona od ryzyka powstawania zakrzepu u danego pacjenta. Pacjent będzie otrzymywał lek Losmina w dawce 2000 j.m. (20 mg) lub 4000 j.m. (40 mg) każdego dnia^[1].
• Po zawale mięśnia sercowego: Lek Losmina można stosować w dwóch różnych typach zawału serca: zawale serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI) oraz zawale serca bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI). Podawana ilość leku Losmina będzie uzależniona od wieku pacjenta oraz od typu zawału serca, który wystąpił u pacjenta^[1].

Zapobieganie tworzeniu się skrzepów krwi w rurkach dializatora

• Zazwyczaj stosowana dawka leku to 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała^[1].
• Lek Losmina wstrzykuje się do rurki odprowadzającej krew z organizmu (do tzw. linii tętniczej) w chwili rozpoczęcia sesji dializy. Taka ilość zazwyczaj wystarcza na 4-godzinną sesję dializacyjną. Jednak w razie konieczności lekarz może podać pacjentowi dodatkową dawkę 50 j.m. do 100 j.m. (0,5 do 1 mg) na każdy kilogram masy ciała^[1].

Instrukcje dotyczące samodzielnego podawania leku

Jeśli pacjent jest w stanie samodzielnie podać sobie Losmina, lekarz lub pielęgniarka pokażą jak to zrobić. Poniżej przedstawiamy instrukcje dotyczące samodzielnego wykonania wstrzyknięcia leku Losmina:

Przygotowanie miejsca wstrzyknięcia

• Wybrać miejsce wstrzyknięcia w prawej lub lewej części brzucha. Miejsce wstrzyknięcia powinno znajdować się co najmniej 5 cm od pępka w stronę boków^[2].
• Umyć ręce. Oczyścić (nie trzeć) miejsce wstrzyknięcia gazikiem nasączonym alkoholem lub wodą z mydłem^[2].
• Usiąść lub położyć się w wygodnej pozycji, tak by być rozluźnionym. Upewnić się, że miejsce wstrzyknięcia jest w zasięgu wzroku^[2].

Wybór dawki

• Ostrożnie zdjąć nasadkę igły ze strzykawki. Osłonkę należy wyrzucić^[2].
• Nie należy wciskać tłoka przed wykonaniem wstrzyknięcia w celu usunięcia pęcherzyków powietrza. Może to powodować zmniejszenie podanej dawki^[2].
• Gdy ilość leku w strzykawce jest zgodna z zaleconą dawką, nie ma potrzeby dostosowania dawki. Można już wykonać wstrzyknięcie^[2].

Wstrzyknięcie

• Strzykawkę należy trzymać w dłoni, którą pacjent pisze (tak jak ołówek). Drugą dłonią delikatnie chwycić palcem wskazującym i kciukiem oczyszconą skórę brzucha, tworząc fałd skórny między palcami^[2].
• Strzykawkę należy trzymać igłą skierowaną w dół (pionowo pod kątem 90°). Całą długość igły wprowadzić w fałd skórny^[2].
• Nacisnąć kciukiem tłok. Spowoduje to wprowadzenie leku do tkanki tłuszczowej brzucha. Należy wstrzyknąć całą ilość leku ze strzykawki^[2].
• Wyjąć igłę z miejsca wstrzyknięcia, wyciągając ją na wprost. Igłę należy trzymać z dala od siebie i innych. Teraz można uwolnić fałd skórny^[2].

Zmiana leczenia przeciwzakrzepowego

W niektórych przypadkach może być konieczna zmiana leczenia przeciwzakrzepowego. Poniżej przedstawiamy instrukcje dotyczące zmiany leczenia:

Zmiana leku Losmina na leki rozrzedzające krew zwane antagonistami witaminy K (np. warfarynę)

• Lekarz zaleci pacjentowi badania krwi w celu oznaczenia współczynnika INR oraz na tej podstawie poinformuje pacjenta, kiedy należy przerwać przyjmowanie leku Losmina^[2].

Zmiana leków rozrzedzających krew zwanych antagonistami witaminy K (np. warfaryny) na lek Losmina

• Należy odstawić lek zawierający antagonistę witaminy K. Lekarz zaleci pacjentowi badanie krwi w celu oznaczenia współczynnika INR oraz na tej podstawie poinformuje pacjenta, kiedy należy rozpocząć przyjmowanie leku Losmina^[2].

Zmiana leku Losmina na bezpośrednie doustne leki przeciwzakrzepowe

• Należy przerwać przyjmowanie leku Losmina. Następnie należy rozpocząć przyjmowanie bezpośredniego doustnego leku przeciwzakrzepowego 0–2 godziny przed zaplanowanym czasem wykonania następnego wstrzyknięcia; a następnie należy normalnie kontynuować przyjmowanie leku^[2].

Słownik pojęć

• Enoksaparyna sodowa – substancja czynna leku Losmina, należąca do grupy heparyn drobnocząsteczkowych, stosowana w profilaktyce i leczeniu zakrzepów krwi.
• Zakrzepica żył głębokich (ZŻG) – stan, w którym w żyłach głębokich, najczęściej w nogach, tworzą się zakrzepy krwi.
• Zatorowość płucna (ZP) – stan, w którym zakrzep krwi przemieszcza się do płuc, blokując przepływ krwi.
• INR – międzynarodowy współczynnik znormalizowany, stosowany do monitorowania leczenia przeciwzakrzepowego.
• STEMI – zawał serca z uniesieniem odcinka ST, poważny typ zawału serca.
• NSTEMI – zawał serca bez uniesienia odcinka ST, mniej poważny typ zawału serca.

Podsumowanie