Jak prawidłowo dawkować lek Losmina?

Spis treści

• Wprowadzenie
• Dawkowanie leku Losmina
• Instrukcje dotyczące używania ampułko-strzykawki
• Zmiana leczenia przeciwzakrzepowego
• Możliwe działania niepożądane
• Słownik pojęć
• Materiały źródłowe

Wprowadzenie

Lek Losmina zawiera enoksaparynę sodową, która jest heparyną drobnocząsteczkową (HDCz). Jest stosowany w leczeniu i zapobieganiu zakrzepom krwi. W artykule omówimy szczegółowo dawkowanie leku Losmina, jak i kiedy go stosować oraz jak prawidłowo używać ampułko-strzykawki.

Dawkowanie leku Losmina

Dawkowanie leku Losmina zależy od konkretnej sytuacji medycznej pacjenta. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania w różnych przypadkach:

Leczenie zakrzepów występujących we krwi pacjenta

• Zazwyczaj stosowana dawka wynosi 150 j.m. (1,5 mg) na każdy kilogram masy ciała raz dziennie lub 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała dwa razy na dobę^[1].
• Lekarz zdecyduje, jak długo pacjent powinien otrzymywać lek Losmina.

Zapobieganie tworzenia się zakrzepów we krwi pacjenta

W zależności od sytuacji, dawkowanie może się różnić:

• Zabieg chirurgiczny lub okres ograniczonych możliwości poruszania się z powodu choroby: Dawka wynosi 2000 j.m. (20 mg) lub 4000 j.m. (40 mg) każdego dnia. Pierwsze wstrzyknięcie zazwyczaj wykonuje się 2 godziny lub 12 godzin przed zabiegiem^[1].
• Ograniczone możliwości poruszania się z powodu choroby: Dawka wynosi 4000 j.m. (40 mg) każdego dnia^[1].

Po zawale mięśnia sercowego

Lek Losmina można stosować w dwóch różnych typach zawału serca:

• Zawał serca typu NSTEMI: Dawka wynosi 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała co 12 godzin. Zazwyczaj lekarz zaleci również przyjmowanie aspiryny (kwasu acetylosalicylowego)^[1].
• Zawał serca typu STEMI u osób w wieku poniżej 75 lat: Początkowa dawka wynosi 3000 j.m. (30 mg) we wstrzyknięciu dożylnym, a następnie 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała co 12 godzin^[1].
• Zawał serca typu STEMI u osób w wieku 75 lat lub starszej: Dawka wynosi 75 j.m. (0,75 mg) na każdy kilogram masy ciała co 12 godzin, z maksymalną ilością 7500 j.m. (75 mg) w pierwszych dwóch dawkach^[1].

Zapobieganie tworzeniu się skrzepów krwi w rurkach dializatora

• Zazwyczaj stosowana dawka wynosi 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała. Lek wstrzykuje się do rurki odprowadzającej krew z organizmu (do tzw. linii tętniczej) na początku sesji dializy^[1].

Instrukcje dotyczące używania ampułko-strzykawki

Samodzielne wykonanie wstrzyknięcia leku Losmina może być konieczne po powrocie do domu. Poniżej przedstawiamy szczegółowe instrukcje:

Przygotowanie miejsca wstrzyknięcia

• Wybrać miejsce wstrzyknięcia w prawej lub lewej części brzucha, co najmniej 5 cm od pępka^[2].
• Umyć ręce i oczyścić miejsce wstrzyknięcia gazikiem nasączonym alkoholem lub wodą z mydłem^[2].

Wybór dawki

• Ostrożnie zdjąć nasadkę igły ze strzykawki. Nie wciskać tłoka przed wykonaniem wstrzyknięcia w celu usunięcia pęcherzyków powietrza^[2].
• Jeśli dawka zależy od masy ciała, może być konieczne dostosowanie dawki w strzykawce zgodnie z przepisaną dawką^[2].

Wstrzyknięcie

• Trzymać strzykawkę w dłoni, którą pacjent pisze, a drugą dłonią delikatnie chwycić skórę brzucha, tworząc fałd skórny^[2].
• Wprowadzić całą długość igły w fałd skórny i nacisnąć tłok, aby wprowadzić lek^[2].

Zmiana leczenia przeciwzakrzepowego

Zmiana leczenia przeciwzakrzepowego może być konieczna w różnych sytuacjach. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje:

Zmiana leku Losmina na leki rozrzedzające krew zwane antagonistami witaminy K (np. warfarynę)

Lekarz zaleci pacjentowi badania krwi w celu oznaczenia współczynnika INR oraz na tej podstawie poinformuje pacjenta, kiedy należy przerwać przyjmowanie leku Losmina^[2].

Zmiana leków rozrzedzających krew zwanych antagonistami witaminy K (np. warfaryny) na lek Losmina

Należy odstawić lek zawierający antagonistę witaminy K. Lekarz zaleci pacjentowi badania krwi w celu oznaczenia współczynnika INR oraz na tej podstawie poinformuje pacjenta, kiedy należy rozpocząć przyjmowanie leku Losmina^[2].

Zmiana leku Losmina na bezpośrednie doustne leki przeciwzakrzepowe

Należy przerwać przyjmowanie leku Losmina. Następnie należy rozpocząć przyjmowanie bezpośredniego doustnego leku przeciwzakrzepowego 0–2 godziny przed zaplanowanym czasem wykonania następnego wstrzyknięcia^[2].

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, Losmina może powodować działania niepożądane. Poniżej przedstawiamy najczęstsze z nich:

• Bardzo często: Krwawienie, podwyższona aktywność enzymów wątrobowych^[2].
• Często: Większa niż zwykle skłonność do powstawania zasinień, różowe plamy na skórze, wysypka skórna, swędząca, zaczerwieniona skóra, zasinienie lub ból w miejscu wstrzyknięcia, obniżona liczba krwinek czerwonych, podwyższona liczba płytek krwi, bóle głowy^[2].
• Niezbyt często: Nagły nasilony ból głowy, uczucie tkliwości i obrzęku w żołądku, duże, czerwone zmiany skórne, podrażnienie skóry, zażółcenie skóry lub oczu^[2].
• Rzadko: Ciężka reakcja alergiczna, podwyższony poziom potasu we krwi, podwyższona liczba eozynofili we krwi, wypadanie włosów, osteoporoza, mrowienie, drętwienie i osłabienie mięśni, utrata kontroli nad pęcherzem lub wypróżnieniami, stwardnienie lub guzek w miejscu wstrzyknięcia^[2].

Słownik pojęć

• Enoksaparyna sodowa – substancja czynna leku Losmina, będąca heparyną drobnocząsteczkową (HDCz).
• Heparyna drobnocząsteczkowa (HDCz) – rodzaj heparyny o mniejszej masie cząsteczkowej, stosowany w leczeniu i zapobieganiu zakrzepom krwi.
• Zakrzepica żył głębokich (ZŻG) – stan, w którym w żyłach głębokich, najczęściej w nogach, tworzą się zakrzepy krwi.
• Zatorowość płucna (ZP) – stan, w którym zakrzep krwi przemieszcza się do płuc, blokując przepływ krwi.
• INR – międzynarodowy współczynnik znormalizowany, stosowany do monitorowania leczenia przeciwzakrzepowego.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku