Jak prawidłowo dawkować lek Levosimendan Mercapharm?

Levosimendan Mercapharm to lek stosowany w leczeniu ostrych stanów niewyrównania ciężkiej przewlekłej niewydolności serca. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Monitorowanie leczenia
• Szczególne grupy pacjentów
• Przeciwwskazania
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Wskazania do stosowania

Levosimendan Mercapharm jest wskazany do krótkotrwałego leczenia ostrych stanów niewyrównania ciężkiej przewlekłej niewydolności serca (ADHF) u dorosłych pacjentów, u których konwencjonalna terapia nie jest wystarczająca^[1]. Lek ten jest stosowany w sytuacjach, gdy za właściwe uważa się zastosowanie leków o działaniu inotropowym dodatnim.

Dawkowanie i sposób podawania

Levosimendan Mercapharm jest przeznaczony do użytku wyłącznie w szpitalach, gdzie dostępny jest odpowiedni sprzęt monitorujący oraz personel doświadczony w stosowaniu produktów leczniczych o działaniu inotropowym^[1]. Lek należy rozcieńczyć przed podaniem i podawać w postaci infuzji dożylnej.

Dawkowanie

Dawkę oraz czas trwania leczenia należy dostosować indywidualnie do stanu klinicznego pacjenta i odpowiedzi na leczenie. Leczenie należy rozpocząć od infuzji dawki nasycającej, wynoszącej 6-12 mikrogramów/kg mc., podawanej przez 10 minut, a następnie zastosować infuzję ciągłą w dawce 0,1 mikrograma/kg mc./min^[1]. Mniejsza dawka nasycająca, wynosząca 6 mikrogramów/kg mc., zalecana jest u pacjentów równocześnie przyjmujących dożylne produkty lecznicze rozszerzające naczynia i (lub) produkty lecznicze o działaniu inotropowym na początku infuzji.

Sposób podawania

Roztwór jest przeznaczony wyłącznie do infuzji dożylnych i może być podawany do naczyń obwodowych lub centralnych. Maksymalna dawka dobowa lewozymendanu wynosi 20,86 mg na dobę dla dorosłych pacjentów o masie ciała 70 kg i 35,8 mg na dobę dla dorosłych o masie ciała 120 kg^[1].

Monitorowanie leczenia

Podczas leczenia należy monitorować EKG, ciśnienie krwi oraz tętno, a także mierzyć ilość wydalanego moczu w jednostce czasu. Pomiar tych parametrów zalecany jest przez przynajmniej 3 dni po zakończeniu infuzji lub do momentu, aż stan pacjenta będzie stabilny klinicznie^[1]. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, zaleca się kontrolę przez przynajmniej 5 dni.

Szczególne grupy pacjentów

Osoby w podeszłym wieku

Nie ma konieczności modyfikowania dawki u osób w podeszłym wieku^[1].

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Należy zachować ostrożność, stosując produkt leczniczy Levosimendan Mercapharm u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Produktu leczniczego Levosimendan Mercapharm nie należy stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 mL/min)^[1].

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Należy zachować ostrożność, stosując produkt leczniczy Levosimendan Mercapharm u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, chociaż nie jest konieczne dostosowanie dawki u tych pacjentów. Produktu leczniczego Levosimendan Mercapharm nie należy stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby^[1].

Przeciwwskazania

Levosimendan Mercapharm nie powinien być stosowany w następujących przypadkach^[1]:

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą
• Ciężkie niedociśnienie tętnicze i tachykardia
• Znacząca niedrożność mechaniczna wpływająca na napełnianie i (lub) opróżnianie komór serca
• Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 30 mL/min)
• Ciężka niewydolność wątroby
• Arytmia typu torsades de pointes w wywiadzie

Słownik pojęć

• ADHF – Ostre stany niewyrównania ciężkiej przewlekłej niewydolności serca
• EKG – Elektrokardiogram, badanie rejestrujące elektryczną aktywność serca
• Infuzja dożylna – Podawanie leku bezpośrednio do żyły za pomocą kroplówki
• Tachykardia – Przyspieszone bicie serca
• Niedociśnienie tętnicze – Niskie ciśnienie krwi

Podsumowanie

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku