Jak prawidłowo dawkować lek Lacosamide Eignapharma?

Lacosamide Eignapharma to lek przeciwpadaczkowy stosowany w leczeniu napadów częściowych i częściowych wtórnie uogólnionych. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Szczególne grupy pacjentów
• Przerwanie stosowania
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Wskazania do stosowania

Lacosamide Eignapharma jest wskazany w monoterapii oraz w terapii wspomagającej w leczeniu napadów częściowych i częściowych wtórnie uogólnionych u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku od 4 lat z padaczką^[1].

Dawkowanie i sposób podawania

Lacosamide Eignapharma należy przyjmować dwa razy na dobę (zwykle rano i wieczorem). Lek można przyjmować niezależnie od posiłku^[1]. W razie pominięcia dawki należy natychmiast przyjąć pominiętą dawkę, a następnie przyjąć kolejną dawkę o zwykłej ustalonej porze. Jeżeli do pory przyjęcia kolejnej dawki pozostało mniej niż 6 godzin, należy odczekać i przyjąć kolejną dawkę o zwykłej ustalonej porze. Nie należy przyjmować podwójnej dawki^[1].

Monoterapia

Zalecana dawka początkowa to 50 mg dwa razy na dobę. Po jednym tygodniu należy ją zwiększyć do wstępnej dawki terapeutycznej wynoszącej 100 mg dwa razy na dobę. Leczenie lakozamidem można również rozpocząć od dawki 100 mg dwa razy na dobę na podstawie oceny lekarza. W zależności od odpowiedzi na leczenie i jego tolerancji, dawkę podtrzymującą można dalej zwiększać o 50 mg dwa razy na dobę (100 mg/dobę) w odstępach tygodniowych do maksymalnej zalecanej dawki wynoszącej 300 mg dwa razy na dobę (600 mg/dobę)^[1].

Terapia wspomagająca

Zalecana dawka początkowa to 50 mg dwa razy na dobę. Po jednym tygodniu należy ją zwiększyć do wstępnej dawki terapeutycznej wynoszącej 100 mg dwa razy na dobę. W zależności od odpowiedzi na leczenie i jego tolerancji dawkę podtrzymującą można dalej zwiększać o 50 mg dwa razy na dobę (100 mg/dobę) w odstępach tygodniowych do maksymalnej zalecanej dawki dobowej wynoszącej 400 mg (200 mg dwa razy na dobę)^[1].

Rozpoczęcie leczenia lakozamidem z użyciem dawki nasycającej

Leczenie lakozamidem można również rozpocząć od pojedynczej dawki nasycającej wynoszącej 200 mg, a następnie, po około 12 godzinach, zastosować schemat leczenia podtrzymującego obejmującego podawanie 100 mg dwa razy na dobę (200 mg/dobę). Późniejsze dostosowanie dawki powinno być uzależnione od indywidualnej odpowiedzi na leczenie oraz jego tolerancji^[1].

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 65 lat)

Dostosowanie dawki nie jest wymagane u osób w podeszłym wieku. U osób starszych należy wziąć pod uwagę związane z wiekiem zmniejszenie klirensu nerkowego przy jednoczesnym zwiększeniu wartości AUC^[1].

Zaburzenia czynności nerek

U dzieci i dorosłych z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek dostosowanie dawki nie jest wymagane. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ze schyłkową niewydolnością nerek, zaleca się stosowanie maksymalnej dawki 250 mg/dobę^[1].

Zaburzenia czynności wątroby

Maksymalna zalecana dawka u dzieci o masie ciała co najmniej 50 kg oraz pacjentów dorosłych z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby to 300 mg/dobę. Ustalanie dawki u tych pacjentów powinno być prowadzone ostrożnie^[1].

Dzieci i młodzież

Dawkowanie u młodzieży i dzieci o masie ciała co najmniej 50 kg jest takie samo, jak u pacjentów dorosłych. U dzieci o masie ciała poniżej 50 kg dawka jest ustalana w zależności od masy ciała^[1].

Przerwanie stosowania

W razie konieczności przerwania leczenia zaleca się stopniowe odstawianie lakozamidu (np.: zmniejszając dawkę dobową o 200 mg/tydzień)^[1].

Słownik pojęć

• Padaczka – przewlekła choroba neurologiczna charakteryzująca się nawracającymi napadami drgawkowymi.
• Monoterapia – leczenie za pomocą jednego leku.
• Terapia wspomagająca – leczenie za pomocą dodatkowych leków wspomagających główną terapię.
• Napady częściowe – napady padaczkowe, które początkowo dotyczą tylko jednej strony mózgu.
• Napady częściowe wtórnie uogólnione – napady padaczkowe, które początkowo dotyczą jednej strony mózgu, ale następnie rozszerzają się na inne obszary po obu stronach mózgu.
• Blok przedsionkowo-komorowy – rodzaj zaburzenia rytmu serca, w którym przewodzenie impulsów elektrycznych między przedsionkami a komorami serca jest zaburzone.
• Klirens nerkowy – miara zdolności nerek do oczyszczania krwi z określonej substancji.
• AUC (Area Under the Curve) – pole pod krzywą, miara całkowitej ekspozycji organizmu na lek.

Podsumowanie