Jak prawidłowo dawkować lek ESMOCARD 100 mg/10 ml?

ESMOCARD 100 mg/10 ml to lek stosowany w krótkotrwałym leczeniu przyspieszonej czynności serca oraz w kontrolowaniu ciśnienia tętniczego podczas lub po zabiegach operacyjnych. W artykule omówimy szczegółowo dawkowanie tego leku, w tym schematy dawkowania, sposób podawania oraz specjalne środki ostrożności.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Populacje szczególne
• Przeciwwskazania
• Działania niepożądane
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

ESMOCARD 100 mg/10 ml jest wskazany w leczeniu nadkomorowej tachykardii (z wyjątkiem zespołów preekscytacji) oraz w celu szybkiej kontroli rytmu komór u pacjentów z migotaniem lub trzepotaniem przedsionków w okresie okołooperacyjnym, pooperacyjnym lub w innych okolicznościach, w których krótkoterminowa kontrola rytmu komór za pomocą krótko działających leków jest pożądana^[1]. Lek jest również stosowany w leczeniu tachykardii i nadciśnienia tętniczego występujących w okresie okołooperacyjnym oraz niewyrównanej tachykardii zatokowej, jeżeli w ocenie lekarza szybka akcja serca wymaga szczególnej interwencji^[1].

Dawkowanie i sposób podawania

ESMOCARD 100 mg/10 ml jest podawany dożylnie przez lekarza lub pielęgniarkę. Dawkowanie leku jest indywidualnie dostosowywane do pacjenta, a schematy dawkowania mogą się różnić w zależności od stanu pacjenta i odpowiedzi na leczenie^[1].

Tachyarytmia nadkomorowa

Dawkę produktu ESMOCARD 100 mg/10 ml należy ustalać indywidualnie. Wymagana jest dawka początkowa, a następnie dawka podtrzymująca^[1]. Skuteczna dawka wynosi od 50 do 200 mikrogramów/kg mc./min, chociaż stosowano również większe dawki, takie jak 300 mikrogramów/kg mc./min^[1]. Schemat rozpoczęcia i podtrzymania leczenia wygląda następująco:

• Dawka nasycająca: infuzja 500 mikrogramów/kg mc./min przez 1 minutę
• Podtrzymanie: 50 mikrogramów/kg mc./min przez 4 minuty
• Jeśli odpowiedź jest nieodpowiednia, powtórzenie dawki nasycającej i zwiększenie infuzji podtrzymującej do 100 mikrogramów/kg mc./min przez 4 minuty
• Kontynuacja zwiększania dawki podtrzymującej do maksymalnie 200 mikrogramów/kg mc./min, jeśli to konieczne

Tachykardia okołooperacyjna i nadciśnienie tętnicze

W przypadku tachykardii i nadciśnienia tętniczego w okresie okołooperacyjnym, schematy dawkowania mogą zmieniać się w następujący sposób^[1]:

• Śródoperacyjnie: iniekcja 80 mg w bolusie przez 15-30 sekund, a następnie infuzja 150 mikrogramów/kg mc./min
• Po przebudzeniu z narkozy: infuzja 500 mikrogramów/kg mc./min przez maksymalnie 4 minuty, a następnie infuzja 300 mikrogramów/kg mc./min
• Pooperacyjnie: dawka nasycająca 500 mikrogramów/kg mc./min przez 1 minutę przed każdym zwiększeniem dawki, a następnie zwiększanie dawki co 4 minuty do maksymalnie 300 mikrogramów/kg mc./min

Populacje szczególne

Osoby w podeszłym wieku powinny rozpocząć leczenie od mniejszej dawki, a pacjenci z niewydolnością nerek wymagają szczególnej ostrożności, ponieważ kwaśny metabolit leku jest wydalany przez nerki^[1]. U pacjentów z niewydolnością wątroby nie ma specjalnych środków ostrożności, ponieważ esterazy w czerwonych krwinkach odgrywają główną rolę w metabolizmie leku^[1]. Bezpieczeństwo i skuteczność leku u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone^[1].

Przeciwwskazania

ESMOCARD 100 mg/10 ml nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na esmolol lub jakąkolwiek substancję pomocniczą, ciężką bradykardią zatokową, zespołem chorego węzła zatokowego, ciężkimi zaburzeniami przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym, wstrząsem kardiogennym, ciężkim niedociśnieniem, niewyrównaną niewydolnością serca, jednoczesnym lub niedawnym dożylnym podawaniem werapamilu, nieleczonym guzem chromochłonnym, nadciśnieniem płucnym, ostrym napadem astmy oraz kwasicą metaboliczną^[1].

Działania niepożądane

Najczęstszym działaniem niepożądanym jest niedociśnienie tętnicze, które może być ciężkie i wymagać zmniejszenia szybkości infuzji lub przerwania podawania leku^[1]. Inne działania niepożądane obejmują bradykardię, zawroty głowy, nudności, wymioty, ból głowy, uczucie zmęczenia, reakcje w miejscu wstrzyknięcia oraz zaburzenia przewodzenia bodźców elektrycznych kontrolujących czynność serca^[1].

Słownik pojęć

• Tachykardia – Przyspieszona czynność serca, zazwyczaj powyżej 100 uderzeń na minutę.
• Nadciśnienie tętnicze – Stan, w którym ciśnienie krwi w tętnicach jest podwyższone.
• Bradykardia – Wolna czynność serca, zazwyczaj poniżej 60 uderzeń na minutę.
• Infuzja dożylna – Podawanie leku bezpośrednio do żyły za pomocą kroplówki.
• Wstrząs kardiogenny – Stan, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi do narządów.
• Blok przedsionkowo-komorowy – Zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych w sercu.
• Guz chromochłonny – Nowotwór nadnerczy, który może powodować nagłe zwiększenie ciśnienia tętniczego.
• Kwasica metaboliczna – Stan, w którym we krwi występuje nadmiar kwasów.