Jak prawidłowo dawkować lek Enoxaparin sodium LEK-AM?

Spis treści

• Wstęp
• Dawkowanie leku Enoxaparin sodium LEK-AM
• Instrukcja samodzielnego podawania wstrzyknięcia
• Zmiana leczenia przeciwzakrzepowego
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Wstęp

Lek Enoxaparin sodium LEK-AM jest stosowany w leczeniu i zapobieganiu zakrzepom krwi. Jest to heparyna drobnocząsteczkowa (HDCz), która działa na dwa sposoby: zapobiega powiększaniu się istniejących zakrzepów oraz formowaniu się nowych zakrzepów we krwi pacjenta^[1]. W artykule omówimy szczegółowo dawkowanie tego leku, jak i kiedy go stosować oraz jak samodzielnie podawać wstrzyknięcia.

Dawkowanie leku Enoxaparin sodium LEK-AM

Dawkowanie leku Enoxaparin sodium LEK-AM zależy od przyczyny jego stosowania oraz indywidualnych potrzeb pacjenta. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania w różnych sytuacjach klinicznych^[1]:

Leczenie zakrzepów krwi

• Zazwyczaj stosowana dawka wynosi 150 j.m. (1,5 mg) na każdy kilogram masy ciała raz na dobę lub 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała dwa razy na dobę.
• Lekarz zdecyduje, jak długo pacjent powinien otrzymywać lek Enoxaparin sodium LEK-AM.

Zapobieganie tworzeniu się zakrzepów

W zależności od sytuacji klinicznej, dawkowanie może się różnić:

• Zabieg chirurgiczny lub ograniczone możliwości poruszania się z powodu choroby: Dawka wynosi 2000 j.m. (20 mg) lub 4000 j.m. (40 mg) każdego dnia. Pierwsze wstrzyknięcie zazwyczaj wykonuje się 2 godziny lub 12 godzin przed zabiegiem.
• Ograniczone możliwości poruszania się z powodu choroby: Dawka wynosi 4000 j.m. (40 mg) każdego dnia.

Zapobieganie tworzeniu się skrzepów w rurkach dializatora

• Zazwyczaj stosowana dawka wynosi 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała.
• Lek wstrzykuje się do rurki odprowadzającej krew z organizmu (do tzw. linii tętniczej) na początku sesji dializy.

Po zawale mięśnia sercowego

Lek Enoxaparin sodium LEK-AM można stosować w dwóch różnych typach zawału serca: zawale serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI) oraz zawale serca bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI). Podawana ilość leku będzie uzależniona od wieku pacjenta oraz od typu zawału serca, który wystąpił u pacjenta^[2]:

• Zawał serca typu NSTEMI: Zazwyczaj stosowana dawka to 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała co 12 godzin.
• Zawał serca typu STEMI u osób w wieku poniżej 75 lat: Początkowa dawka wynosi 3000 j.m. (30 mg) we wstrzyknięciu dożylnym, a następnie 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała co 12 godzin.
• Zawał serca typu STEMI u osób w wieku 75 lat lub starszej: Zazwyczaj stosowana dawka to 75 j.m. (0,75 mg) na każdy kilogram masy ciała co 12 godzin, z maksymalną ilością 7500 j.m. (75 mg) w pierwszych dwóch dawkach.

Instrukcja samodzielnego podawania wstrzyknięcia

Jeśli pacjent może samodzielnie podać sobie lek, lekarz lub pielęgniarka pokażą mu, jak to zrobić. Poniżej przedstawiamy kroki, które należy wykonać^[2]:

1. Umyć wodą i mydłem ręce oraz miejsce, gdzie będzie wstrzykiwany lek. Osuszyć.
2. Usiąść lub położyć się w wygodnej, zrelaksowanej pozycji.
3. Wybrać miejsce po prawej lub lewej stronie brzucha, w odległości co najmniej 5 cm od pępka.
4. Ostrożnie zdjąć osłonkę z igły. Ampułko-strzykawka jest fabrycznie wypełniona lekiem i gotowa do użycia.
5. Przytrzymać ampułko-strzykawkę w ręce używanej do pisania, a drugą ręką delikatnie ścisnąć fałd skórny.
6. Wprowadzić całą długość igły do fałdu skórnego pod kątem 90º.
7. Nacisnąć tłoczek palcem, aby przemieścić lek do tkanki tłuszczowej na brzuchu.
8. Wyjąć igłę, wyciągając ją prosto. Nie pocierać miejsca wstrzyknięcia.
9. Wyrzucić zużytą ampułko-strzykawkę do specjalnego pojemnika.

Zmiana leczenia przeciwzakrzepowego

Zmiana leczenia przeciwzakrzepowego może być konieczna w różnych sytuacjach klinicznych. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na ten temat^[2]:

• Zmiana leku Enoxaparin sodium LEK-AM na leki rozrzedzające krew zwane antagonistami witaminy K (np. warfarynę): Lekarz zaleci pacjentowi badania krwi w celu oznaczenia współczynnika INR oraz na tej podstawie poinformuje pacjenta, kiedy należy przerwać przyjmowanie leku Enoxaparin sodium LEK-AM.
• Zmiana leków rozrzedzających krew zwanych antagonistami witaminy K (np. warfaryny) na lek Enoxaparin sodium LEK-AM: Należy odstawić lek zawierający antagonistę witaminy K. Lekarz zaleci pacjentowi badanie krwi w celu oznaczenia współczynnika INR oraz na tej podstawie poinformuje pacjenta, kiedy należy rozpocząć przyjmowanie leku Enoxaparin sodium LEK-AM.
• Zmiana leku Enoxaparin sodium LEK-AM na bezpośrednie doustne leki przeciwzakrzepowe: Należy przerwać przyjmowanie leku Enoxaparin sodium LEK-AM. Następnie należy rozpocząć przyjmowanie bezpośredniego doustnego leku przeciwzakrzepowego 0–2 godziny przed zaplanowanym czasem wykonania następnego wstrzyknięcia.
• Zmiana leczenia bezpośrednim doustnym lekiem przeciwzakrzepowym na lek Enoxaparin sodium LEK-AM: Należy przerwać przyjmowanie bezpośredniego doustnego leku przeciwzakrzepowego. Leczenie lekiem Enoxaparin sodium LEK-AM można rozpocząć dopiero po upływie 12 godzin od przyjęcia ostatniej dawki bezpośredniego doustnego leku przeciwzakrzepowego.

Słownik pojęć

• Heparyna drobnocząsteczkowa (HDCz) – rodzaj heparyny o mniejszej masie cząsteczkowej, stosowany w leczeniu i zapobieganiu zakrzepom krwi.
• Zakrzepica żył głębokich (ZŻG) – stan, w którym w żyłach głębokich, najczęściej w nogach, tworzą się zakrzepy krwi.
• Zatorowość płucna (ZP) – stan, w którym zakrzep krwi przemieszcza się do płuc, blokując przepływ krwi.
• INR (International Normalized Ratio) – międzynarodowy współczynnik znormalizowany, stosowany do monitorowania leczenia przeciwzakrzepowego.
• Przezskórna interwencja wieńcowa (PCI) – zabieg medyczny stosowany w leczeniu zwężenia tętnic wieńcowych serca.

Podsumowanie

Lek Enoxaparin sodium LEK-AM jest skutecznym środkiem w leczeniu i zapobieganiu zakrzepom krwi. Dawkowanie leku zależy od przyczyny jego stosowania oraz indywidualnych potrzeb pacjenta. Ważne jest, aby pacjent dokładnie przestrzegał zaleceń lekarza oraz instrukcji podawania wstrzyknięcia. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości, pacjent powinien skonsultować się z lekarzem lub pielęgniarką.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku