Jak prawidłowo dawkować lek bicaVera?

Lek bicaVera jest stosowany w leczeniu pacjentów ze schyłkową, przewlekłą niewydolnością nerek do oczyszczania krwi za pośrednictwem błony otrzewnowej. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić skuteczność terapii oraz minimalizować ryzyko działań niepożądanych.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Środki ostrożności
• Działania niepożądane
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Wskazania do stosowania

Lek bicaVera stosuje się u pacjentów ze schyłkową, przewlekłą niewydolnością nerek do oczyszczania krwi za pośrednictwem błony otrzewnowej. Ten sposób oczyszczania krwi nazywa się dializą otrzewnową^[2].

Dawkowanie i sposób podawania

Lek bicaVera z 4,25% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l jest przeznaczony wyłącznie do stosowania dootrzewnowego. Rodzaj terapii, częstość podawania oraz czas zalegania ustala lekarz prowadzący^[1].

Ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa (CADO)

Dorośli: Zwykle stosowana dawka wynosi 2000 – 2500 ml roztworu cztery razy na dobę, w zależności od masy ciała i czynności nerek. Po okresie zalegania trwającym od 2 do 10 godzin, roztwór należy zdrenować^[2].

Dzieci: Lekarz prowadzący określi wymaganą objętość roztworu dializacyjnego, w zależności od tolerancji, wieku i pola powierzchni ciała dziecka. Zalecana początkowa dawka wynosi 600 do 800 ml/m² (do 1000 ml/m² w ciągu nocy) pola powierzchni ciała, cztery razy na dobę^[2].

Automatyczna dializa otrzewnowa (ADO)

Dorośli: Zwykle przepisywana dawka roztworu wynosi 2000 ml (maks. 3000 ml) na jedną wymianę, z 3 do 10 wymianami w ciągu nocy (przy podłączeniu pacjenta do cyklera przez 8 do 10 godzin) oraz jedną lub dwoma wymianami w ciągu dnia^[2].

Dzieci: Objętość wymiany powinna wynosić 800 – 1000 ml/m² (do 1400 ml/m²) pola powierzchni ciała, przy 5 do 10 wymianach w ciągu nocy^[2].

Przeciwwskazania

Roztworu bicaVera z 4,25% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l nie wolno stosować u pacjentów z ciężką hipokaliemią, ciężką hipokalcemią, hipowolemią i hipotensją. Roztworu do dializy otrzewnowej nie wolno stosować do infuzji dożylnych^[1].

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem leczenia należy dokładnie ocenić korzyści i ryzyka w następujących przypadkach:

• Utrata elektrolitów spowodowana przez wymioty i (lub) biegunkę^[1].
• Hipokalcemia: Konieczne może być zastosowanie czasowe lub stałe roztworu do dializy otrzewnowej z wyższym stężeniem wapnia^[1].
• Pacjenci z nadczynnością przytarczyc: Można rozważyć podawanie zawierających wapń środków wiążących fosforany i (lub) witaminy D^[1].
• Pacjenci leczeni glikozydami naparstnicy: Konieczne jest systematyczne monitorowanie stężenia potasu w surowicy^[1].
• Pacjenci z dużymi wielotorbielowatymi nerkami: Typowa, wynikająca z niewydolności nerek kwasica metaboliczna może nie być całkowicie wyrównana^[1].

Działania niepożądane

Możliwe działania niepożądane mogą wynikać z techniki dializy otrzewnowej albo mogą być wywołane przez roztwór do dializy otrzewnowej^[1]. Wystąpić mogą następujące objawy niepożądane:

• Bardzo często: Zapalenie otrzewnej, zakażenia skóry w miejscu ujścia cewnika, przepuklina ściany brzucha^[2].
• Często: Trudności przy wprowadzaniu roztworu do jamy otrzewnowej, uczucie napięcia i pełności w brzuchu, ból barku^[2].
• Niezbyt często: Biegunka, zaparcie^[2].
• Częstość nieznana: Utrudnienie oddychania spowodowane uniesieniem przepony, otorbiające stwardnienie otrzewnej^[2].

Słownik pojęć

• Schyłkowa, przewlekła niewydolność nerek – Stan, w którym nerki nie są w stanie prawidłowo funkcjonować, co prowadzi do nagromadzenia toksyn we krwi.
• Dializa otrzewnowa – Metoda oczyszczania krwi za pomocą błony otrzewnowej, stosowana u pacjentów z niewydolnością nerek.
• Hipokaliemia – Niskie stężenie potasu we krwi.
• Hipokalcemia – Niskie stężenie wapnia we krwi.
• Hipowolemia – Zmniejszona objętość krwi krążącej w organizmie.
• Hipotensja – Niskie ciśnienie krwi.
• Glikozydy naparstnicy – Leki stosowane w leczeniu niewydolności serca.
• Otorbiające stwardnienie otrzewnej – Powikłanie leczenia dializą otrzewnową, które może być śmiertelne.

Podsumowanie

Lek bicaVera jest stosowany w leczeniu pacjentów ze schyłkową, przewlekłą niewydolnością nerek do oczyszczania krwi za pośrednictwem błony otrzewnowej. Dawkowanie leku zależy od rodzaju terapii, wieku pacjenta oraz jego stanu zdrowia. Przed rozpoczęciem leczenia należy dokładnie ocenić korzyści i ryzyka, a także monitorować parametry takie jak masa ciała, stężenie elektrolitów oraz równowaga kwasowo-zasadowa. Możliwe działania niepożądane obejmują zapalenie otrzewnej, zakażenia skóry w miejscu ujścia cewnika oraz przepuklinę ściany brzucha.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku