Jak prawidłowo dawkować lek bicaVera?

Lek bicaVera jest stosowany w leczeniu pacjentów ze schyłkową, przewlekłą niewydolnością nerek za pomocą dializy otrzewnowej. W artykule omówimy szczegółowo dawkowanie leku, sposób jego podawania oraz ważne informacje, które pacjenci powinni znać przed rozpoczęciem terapii.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Ostrzeżenia i środki ostrożności
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

Lek bicaVera stosuje się u pacjentów ze schyłkową, przewlekłą niewydolnością nerek do oczyszczania krwi za pośrednictwem błony otrzewnowej. Ten sposób oczyszczania krwi nazywa się dializą otrzewnową^[1].

Dawkowanie i sposób podawania

Lek bicaVera z 2,3% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l jest przeznaczony wyłącznie do stosowania dootrzewnowego. Rodzaj terapii, częstość podawania oraz czas zalegania ustala lekarz prowadzący^[1].

Ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa (CADO)

Dorośli: Zwykle stosowana dawka wynosi 2000 – 2500 ml roztworu cztery razy na dobę, w zależności od masy ciała i czynności nerek. Po okresie zalegania trwającym od 2 do 10 godzin, roztwór należy zdrenować^[1].

Dzieci: Lekarz prowadzący określi wymaganą objętość roztworu dializacyjnego, w zależności od tolerancji, wieku i pola powierzchni ciała dziecka. Zalecana początkowa dawka wynosi 600 do 800 ml/m² (do 1000 ml/m² w ciągu nocy) pola powierzchni ciała, cztery razy na dobę^[1].

Automatyczna dializa otrzewnowa (ADO)

W tej metodzie dializy stosuje się system sleep•safe. Wymiany worków są kontrolowane automatycznie przez cykler w ciągu nocy^[1].

Dorośli: Zwykle przepisywana dawka roztworu wynosi 2000 ml (maks. 3000 ml) na jedną wymianę, z 3 do 10 wymianami w ciągu nocy (przy podłączeniu pacjenta do cyklera przez 8 do 10 godzin) oraz jedną lub dwoma wymianami w ciągu dnia^[1].

Dzieci: Objętość wymiany powinna wynosić 800 – 1000 ml/m² (do 1400 ml/m²) pola powierzchni ciała, przy 5 do 10 wymianach w ciągu nocy^[1].

Przeciwwskazania

Nie należy stosować leku bicaVera z 2,3% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l w przypadku^[2]:

• bardzo małego stężenia potasu we krwi,
• bardzo małego stężenia wapnia we krwi,
• zbyt małej objętości płynów ciała,
• niskiego ciśnienia krwi.

Zabiegowi dializy otrzewnowej nie wolno poddawać pacjentów w następujących przypadkach^[2]:

• zmiany w obrębie brzucha, takie jak urazy lub przebyte operacje jamy brzusznej,
• ciężkie oparzenia,
• rozległe stany zapalne skóry powłok brzucha,
• zapalenie otrzewnej,
• niegojące się, sączące rany,
• przepuklina pępkowa, pachwinowa lub rozworu przełykowego przepony,
• guzy w obrębie brzucha lub jelit,
• choroby zapalne jelit,
• niedrożność jelit,
• choroby płuc (zwłaszcza zapalenie płuc),
• zakażenie krwi wywołane przez bakterie,
• bardzo znaczny nadmiar tłuszczów we krwi,
• nagromadzenie we krwi toksyn mocznicowych, które nie może być leczone za pomocą dializy otrzewnowej,
• ciężkie niedożywienie i utrata masy ciała, szczególnie jeśli nie jest możliwe przyjmowanie odpowiedniej ilości pokarmów zawierających białko.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Należy niezwłocznie poinformować lekarza, jeśli występuje^[2]:

• znaczna utrata elektrolitów (soli) spowodowana wymiotami i (lub) biegunką,
• nadczynność przytarczyc lub za małe stężenie wapnia we krwi; konieczne może być dodatkowe przyjmowanie środków wiążących fosforany zawierających wapń i (lub) witaminy D,
• zapalenie otrzewnej, które objawia się mętnym dializatem, bólem brzucha, gorączką, złym samopoczuciem lub, w bardzo rzadkich przypadkach, sepsą (zakażeniem krwi),
• wielotorbielowatość nerek,
• silny ból brzucha, wzdęcie brzucha lub wymioty, które mogą być oznakami otorbiającego stwardnienia otrzewnej, powikłania leczenia dializą otrzewnową, które może być śmiertelne.

Słownik pojęć

• Dializa otrzewnowa – metoda oczyszczania krwi za pomocą błony otrzewnowej, stosowana u pacjentów z niewydolnością nerek.
• Hipokaliemia – stan, w którym stężenie potasu we krwi jest zbyt niskie.
• Hipokalcemia – stan, w którym stężenie wapnia we krwi jest zbyt niskie.
• Sepsa – ciężka reakcja organizmu na zakażenie, mogąca prowadzić do uszkodzenia tkanek i narządów.
• Otorbiające stwardnienie otrzewnej – powikłanie leczenia dializą otrzewnową, charakteryzujące się tworzeniem się zrostów i stwardnień w jamie otrzewnowej.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku

Lek bicaVera jest stosowany w leczeniu pacjentów ze schyłkową, przewlekłą niewydolnością nerek za pomocą dializy otrzewnowej. Dawkowanie leku zależy od rodzaju terapii, wieku pacjenta oraz jego stanu zdrowia. Przeciwwskazania obejmują m.in. bardzo niskie stężenie potasu i wapnia we krwi oraz niskie ciśnienie krwi. Ważne jest, aby pacjenci byli świadomi możliwych działań niepożądanych oraz konieczności regularnego monitorowania stanu zdrowia przez lekarza prowadzącego.