Jak prawidłowo dawkować lek Adin?

Adin to lek zawierający desmopresynę, stosowany w leczeniu moczówki prostej ośrodkowej, pierwotnego izolowanego moczenia nocnego u dzieci oraz nokturii u dorosłych. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania leku Adin, w zależności od wskazań i grupy pacjentów.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Specjalne grupy pacjentów
• Przeciwwskazania
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

Adin stosuje się w leczeniu:

• Moczówki prostej ośrodkowej – choroby charakteryzującej się nadmiernym wydalaniem moczu i pragnieniem^[1].
• Pierwotnego izolowanego moczenia nocnego u dzieci w wieku powyżej 6 lat z prawidłową zdolnością zagęszczania moczu^[1].
• Nokturii u dorosłych, związanej z nocnym wielomoczem (objętość moczu wytwarzanego w nocy przekracza pojemność pęcherza moczowego)^[1].

Dawkowanie i sposób podawania

Adin należy umieścić pod językiem, gdzie lek rozpuszcza się bez potrzeby popijania wodą^[1]. Poniżej przedstawiamy dawkowanie w zależności od wskazań:

Moczówka prosta ośrodkowa

Dawkowanie jest indywidualne, ale całkowita dawka dobowa mieści się zazwyczaj w granicach od 120 do 720 mikrogramów podjęzykowo. Zazwyczaj leczenie dzieci i dorosłych rozpoczyna się od podania 60 mikrogramów desmopresyny podjęzykowo 3 razy na dobę. Następne dawki ustala się w zależności od reakcji pacjenta. U większości pacjentów dawka podtrzymująca wynosi od 60 do 120 mikrogramów desmopresyny podjęzykowo 3 razy na dobę^[1].

Pierwotne izolowane moczenie nocne

Zalecana dawka początkowa wynosi 120 mikrogramów. Lek podaje się podjęzykowo przed snem 1 raz na dobę. Jeśli ta dawka jest niewystarczająca, ilość leku można zwiększyć do 240 mikrogramów podjęzykowo na dobę. Należy wprowadzić ograniczenie podaży płynów. Leczenie desmopresyną powinno trwać przez okres do 3 miesięcy. Po trzech miesiącach leczenia należy przerwać podawanie leku na co najmniej jeden tydzień i ocenić, czy dalsze leczenie jest konieczne^[1].

Nokturia

Zalecana dawka początkowa wynosi 60 mikrogramów podjęzykowo przed snem. Jeśli ta dawka nie jest wystarczająco skuteczna po jednym tygodniu stosowania, można ją zwiększyć do 120 mikrogramów podjęzykowo, a następnie do 240 mikrogramów podjęzykowo, z zachowaniem tygodniowych odstępów przy zwiększaniu dawki. Należy przestrzegać ograniczenia podaży płynów^[1].

Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku: Nie zaleca się rozpoczynania leczenia u pacjentów w wieku powyżej 65 lat. Jeśli lekarz decyduje się rozpocząć leczenie pacjentów w takim wieku, należy oznaczać stężenie sodu w surowicy przed rozpoczęciem leczenia i 3 dni po rozpoczęciu leczenia lub po zwiększeniu dawki, a także w innych terminach w trakcie leczenia, jeśli lekarz prowadzący uznaje to za konieczne^[1].

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: Stosowanie desmopresyny jest przeciwwskazane u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 50 ml/min)^[1].

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: Przed zastosowaniem leku należy poradzić się lekarza^[2].

Przeciwwskazania

Adin nie powinien być stosowany w następujących przypadkach:

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą^[1].
• Nawykowa lub psychogenna polidypsja^[1].
• Niewydolność układu krążenia lub inne choroby wymagające podawania leków moczopędnych^[1].
• Umiarkowana lub ciężka niewydolność nerek^[1].
• Zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)^[1].
• Hiponatremia^[1].

Słownik pojęć

• Desmopresyna – syntetyczny analog hormonu antydiuretycznego, stosowany w leczeniu moczówki prostej ośrodkowej, moczenia nocnego i nokturii.
• Moczówka prosta ośrodkowa – choroba charakteryzująca się nadmiernym wydalaniem moczu i pragnieniem, spowodowana niedoborem hormonu antydiuretycznego.
• Nokturia – stan, w którym pacjent budzi się w nocy z powodu potrzeby oddania moczu.
• Hiponatremia – niskie stężenie sodu we krwi, mogące prowadzić do objawów takich jak ból głowy, nudności, wymioty, zwiększenie masy ciała, zawroty głowy, splątanie świadomości, złe samopoczucie, upośledzenie pamięci, zaburzenia równowagi, upadki i, w ciężkich przypadkach, drgawki i śpiączka.