Choroba Von Willebranda (VWD) stanowi najczęstszą dziedziczną skazę krwotoczną na świecie, jednak jej epidemiologia nie jest w pełni poznana1. Mimo że jest to zaburzenie o znacznej częstości występowania, wiele przypadków pozostaje niezdiagnozowanych, co utrudnia dokładne określenie rzeczywistej skali problemu2.
Szacunki dotyczące częstości występowania choroby Von Willebranda są bardzo zróżnicowane w zależności od zastosowanej metodologii badania. Dostępne dane sugerują, że pacjenci z VWD doświadczają wysokiego obciążenia chorobą pod względem krwawień, obniżonej jakości życia oraz zwiększonego wykorzystania zasobów opieki zdrowotnej1.
Częstość występowania w populacji
Zgodnie z dostępnymi danymi, choroba Von Willebranda występuje u około 1% populacji ogólnej34. W Stanach Zjednoczonych oznacza to, że schorzenie może dotykać około 3,2 miliona ludzi, czyli mniej więcej jedną osobę na każde 10045.
Jednak dane dotyczące klinicznie istotnego VWD są znacznie bardziej konserwatywne. Szacuje się, że objawowa postać choroby Von Willebranda dotyka około 125 osób na milion populacji67. Ciężka postać choroby jest jeszcze rzadsza i występuje u około 0,5-5 osób na milion7.
Dane z różnych krajów pokazują znaczne różnice w odnotowanej częstości występowania. Według systematycznego przeglądu, zgłaszana częstość VWD wahała się od 108,9 do 2200 na 100 000 w badaniach populacyjnych oraz od 0,3 do 16,5 na 100 000 w badaniach opartych na skierowaniach2. Te różnice wynikają głównie z zastosowanych metodologii badawczych oraz kryteriów diagnostycznych.
Różnice w metodologii badań epidemiologicznych
Szacunki częstości występowania VWD różnią się znacznie w zależności od metody badania8. Badania oparte na skierowaniach wykorzystują dane o pacjentach objawowych, którzy zgłaszają się do centrów leczenia hemofilii lub placówek opieki zdrowotnej na podstawie krajowych rejestrów lub badań epidemiologicznych nadzorczych. Z kolei szacunki populacyjne opierają się na identyfikacji pacjentów z VWD w badaniach kohortowych wykorzystujących określone kryteria diagnostyczne8.
Według danych z Orphanet, częstość występowania choroby Von Willebranda w populacji ogólnej szacuje się na 0,6-1,3% w zależności od badania, jednak częstość objawowej postaci VWD wymagającej specjalistycznego leczenia wynosi około 1 na 10 0009. Typ 3 VWD jest znacznie rzadszy i występuje u około 1 na milion osób9.
Rozkład według płci i wieku Zobacz więcej: Rozkład choroby Von Willebranda według płci i wieku
Choroba Von Willebranda występuje z równą częstością u mężczyzn i kobiet67. Jednak fenotyp może być bardziej wyraźny u kobiet z powodu krwawień miesiączkowych oraz większej widoczności siniaków7. Objawy związane z krwawieniem mogą występować w młodym wieku, nawet tuż po urodzeniu lub podczas porodu7.
Niektóre raporty sugerują zmniejszoną skłonność do krwawień wraz z wiekiem pacjentów7. W badaniach pediatrycznych szacuje się, że około 1% populacji dziecięcej może być dotknięte chorobą Von Willebranda1112. Wiele dzieci z VWD jest bezobjawowych, podczas gdy inne mogą mieć krwawienia skórne i śluzówkowe, takie jak łatwe siniaczenie czy krwawienia z nosa11.
Różnice regionalne i etniczne Zobacz więcej: Regionalne różnice w występowaniu choroby Von Willebranda
Choroba Von Willebranda występuje we wszystkich grupach rasowych i etnicznych4. Nie ma rasowej predyspozycji do VWD, jednak może być bardziej ciężka lub widoczna u osób z grupą krwi 01314.
Niektóre badania wskazują na wyższą częstość występowania w określonych populacjach. Na przykład, w badaniu przeprowadzonym wśród saudyjskich nastolatków, częstość VWD wyniosła 1,5%15. W Słowacji odnotowano relatywnie wysoką częstość występowania na poziomie 11,2 przypadków na 100 000 mieszkańców16.
Typy choroby i ich częstość
Choroba Von Willebranda dzieli się na trzy główne typy, które różnią się częstością występowania17. Typ 1 VWD, charakteryzujący się zmniejszoną ilością czynnika von Willebranda z łagodnymi lub umiarkowanymi epizodami krwotocznymi, stanowi około 75% wszystkich przypadków17. Według innych źródeł, typ 1 może stanowić 60-80% przypadków18.
Typ 2 VWD, charakteryzujący się jakościowymi defektami czynnika von Willebranda, które zaburzają jego funkcję, stanowi około 25% przypadków17 lub według innych danych 15-20%12. Ten typ wiąże się z epizodami krwotocznymi o nasileniu od łagodnego do ciężkiego17.
Typ 3 VWD, najcięższa postać charakteryzująca się prawie całkowitym niedoborem ilościowym czynnika von Willebranda w osoczu, stanowi jedynie około 5% przypadków1217i wiąże się z ciężkimi epizodami krwotocznymi17.
Postać nabyta choroby Von Willebranda
Nabyta choroba Von Willebranda (AvWD) jest znacznie rzadsza niż postać dziedziczna. Szacuje się, że może stanowić 1-5% wszystkich przypadków VWD6. Jej częstość jest wyższa w określonych grupach pacjentów – została odnotowana u nawet 20% pacjentów z nowotworami złośliwymi oraz u 100% osób z niektórymi stanami wysokiego przepływu, takimi jak pozaustrojowe utlenowanie membranowe (ECMO) i metalowe zastawki sercowe6.
W badaniach dotyczących nowotworów mieloproliferacyjnych, nabytą postać VWD zidentyfikowano u 16,4% pacjentów z roczną częstością występowania 2,4 przypadków rocznie19. Dokładna częstość występowania AvWD nie jest znana, ale szacuje się, że może dotykać do 0,1% populacji ogólnej20.
Wyzwania diagnostyczne i niedoszacowanie
Systematyczne przeglądy literatury wskazują na istotne luki w diagnozowaniu VWD, które mogą opóźniać opiekę i prowadzić do niekorzystnych następstw zdrowotnych821. Pacjenci z VWD mają wysokie obciążenie epizodami krwotocznymi nawet po diagnozie lub podczas otrzymywania leczenia21.
Najnowsze badania genetyczno-epidemiologiczne na dużą skalę wskazują, że choroba Von Willebranda może być bardziej powszechna niż wcześniej sądzono22. Wysoką częstość VWD ustaloną w tych badaniach wskazuje, że genetyczna predyspozycja do rozwoju VWD z powodu wariantów genu VWF prawdopodobnie jest bardziej powszechna niż dotychczas raportowano, co podkreśla, że wielu pacjentów noszących te warianty nadal nie jest zdiagnozowanych22.













