Specjalistyczne badania diagnostyczne w chorobie Von Willebranda

Specjalistyczne badania diagnostyczne w chorobie Von Willebranda są niezbędne do szczegółowej charakteryzacji i klasyfikacji poszczególnych podtypów tej skazy krwotocznej. Te zaawansowane testy są wykonywane w wyspecjalizowanych laboratoriach i pozwalają na precyzyjne różnicowanie między typami choroby Von Willebranda, co ma kluczowe znaczenie dla wyboru odpowiedniego leczenia¹.

Analiza multimerów czynnika von Willebranda

Analiza multimerów czynnika von Willebranda ocenia rozkład wielkości multimerów czynnika von Willebranda w osoczu, co pomaga w rozróżnianiu podtypów choroby Von Willebranda². Składa się z elektroforezy w celu rozdzielenia multimerów czynnika von Willebranda na żelu agarozowym².

To jakościowa ocena rozkładu wielkości multimerów czynnika von Willebranda w osoczu, która pomaga rozróżnić podtyp choroby Von Willebranda u pacjenta³. W analizie multimerów w celu określenia fizycznej struktury czynnika von Willebranda (czy obecne są multimery o wysokiej masie cząsteczkowej), osocze jest poddawane elektroforezie przez żel agarozowy⁴.

Badanie multimerów czynnika von Willebranda ocenia strukturę czynnika von Willebranda we krwi, jego kompleksy białkowe i sposób rozkładu jego molekuł. Ta informacja pomaga w identyfikacji typu choroby Von Willebranda⁵. Test ten bada strukturę i rozkład wielkości czynnika von Willebranda we krwi, ponieważ niskie poziomy mogą sugerować chorobę Von Willebranda⁶.

Badanie multimeryczne czynnika von Willebranda jest szczególnie ważne w diagnostyce typu 2 choroby Von Willebranda⁷. Diagnoza typu 2A choroby Von Willebranda jest potwierdzona przez wykazanie zmniejszonego stężenia dużych multimerów czynnika von Willebranda w elektroforezie na żelu agarozowym⁸.

Testy wiązania kolagenu

Test wiązania kolagenu przez czynnik von Willebranda jest dodatkowym badaniem, które może być wykonane w celu oceny funkcji czynnika von Willebranda⁹. Coraz szerzej dostępne są testy wiązania kolagenu, które stanowią alternatywę dla tradycyjnych metod¹⁰.

Jeśli wymagane są dodatkowe badania do diagnozy typu 2A, 2B lub 2M choroby Von Willebranda, zaleca się użycie analizy multimerów czynnika von Willebranda lub stosunku wiązania kolagenu przez czynnik von Willebranda do antygenu czynnika von Willebranda¹¹. Test wiązania kolagenu jest szczególnie przydatny u pacjentów z istotnym wywiadem krwawienia śluzówkowego, gdzie standardowe testy czynnika von Willebranda są prawidłowe, gdyż może wykryć defekt wiązania kolagenu przez czynnik von Willebranda¹².

Badania genetyczne

Testy genetyczne zazwyczaj nie są częścią wstępnej diagnostyki choroby Von Willebranda, ale mogą być przydatne do potwierdzenia fenotypu, pomocy w rozróżnianiu podtypów o podobnych fenotypach oraz w ocenie członków rodzin osób ze znanymi wariantami¹³. Testy genetyczne są zalecane w konkretnych sytuacjach, takich jak potwierdzenie podtypu, gdy wyniki mogą wpłynąć na decyzje terapeutyczne¹⁴.

Nowsze techniki, takie jak sekwencjonowanie nowej generacji, mają zdolność do analizowania kilku genów jednocześnie, gdy jest to konieczne, oraz do identyfikacji delecji i duplikacji eksonów, co umożliwia identyfikację przyczynowych defektów czynnika von Willebranda u większej liczby pacjentów niż wcześniej⁹.

Analiza genetyczna może pomóc w diagnozie typu choroby Von Willebranda⁹. Jeśli wymagane są dodatkowe badania do diagnozy typu 2A lub 2B choroby Von Willebranda, zaleca się ukierunkowane testy genetyczne zamiast aglutynacji płytek indukowanej ristocetyna w małych dawkach¹⁵.

Test wiązania czynnika VIII

Test wiązania czynnika VIII przez czynnik von Willebranda to test immunoenzymatyczny, który ocenia zdolność czynnika von Willebranda do wiązania rekombinowanego czynnika VIII³. Badania u wybranych pacjentów, szczególnie tych, którzy mają nieproporcjonalnie niską aktywność czynnika VIII w porównaniu do poziomów czynnika von Willebranda i u których podejrzewa się typ 2N choroby Von Willebranda, powinny obejmować test wiązania czynnika VIII¹⁶.

Zaleca się użycie albo testu wiązania czynnika VIII przez czynnik von Willebranda, albo ukierunkowanych testów genetycznych do diagnozy typu 2N choroby Von Willebranda, która wymaga dodatkowych badań¹⁵. Pacjenci z izolowanym obniżeniem czynnika VIII powinni otrzymać ocenę w celu wykluczenia typu 2N choroby Von Willebranda, ponieważ może być ona łatwo błędnie zdiagnozowana jako łagodna hemofilia A¹⁷.

Aglutynacja płytek indukowana ristocetyna (RIPA)

Aglutynacja płytek indukowana ristocetyna to specjalistyczny test używany do różnicowania między podtypami choroby Von Willebranda⁹. Diagnoza wariantu typu 2B jest potwierdzona przez wykazanie zwiększonego wiązania płytek poprzez zwiększone wiązanie czynnika von Willebranda z płytkami lub zwiększoną aglutynację płytek indukowaną ristocetyna w małych dawkach i musi być odróżniona od płytkowego typu choroby Von Willebranda¹⁷.

Różnicowanie między pseudo chorobą Von Willebranda a typem 2B choroby Von Willebranda może być wykonane tylko w wyspecjalizowanych laboratoriach¹⁸. Dodatkowe testy w celu potwierdzenia konkretnego podtypu mogą obejmować aglutynację płytek indukowaną ristocetyna w małych dawkach⁹.

Test odpowiedzi na desmopresynę

Laboratoryjna ocena odpowiedzi pacjenta na podanie desmopresyny jest powszechnie wykonywana w celu oceny, czy pacjent może otrzymać ten produkt terapeutycznie lub profilaktycznie przed operacją¹⁹. Desmopresyna promuje wydzielanie zmagazynowanego czynnika von Willebranda z komórek śródbłonka do osocza³.

Do diagnozy typu 1C choroby Von Willebranda zaleca się próbę z desmopresyną z badaniami krwi 1 i 4 godziny po wlewie w celu potwierdzenia zwiększonego klirensu czynnika von Willebranda, zamiast badania propeptidu czynnika von Willebranda w stosunku do antygenu czynnika von Willebranda¹¹.

Dodatkowe specjalistyczne badania

Dodatkowe badania mogą obejmować: aktywność wiązania kolagenu przez czynnik von Willebranda, wiązanie czynnika von Willebranda z płytkami w małych dawkach ristocetyny, wiązanie czynnika VIII z czynnikiem von Willebranda, analizę multimerów czynnika von Willebranda oraz antygen propeptydu czynnika von Willebranda⁹.

Pierwszy zestaw dodatkowych badań może obejmować ocenę stosunku aktywności czynnika von Willebranda (kofaktor ristocetyny i/lub wiązanie kolagenu) do antygenu czynnika von Willebranda¹⁶. Gdy typ 2 choroby Von Willebranda jest podejrzewany, zaleca się użycie stosunku zależnej od płytek aktywności czynnika von Willebranda do antygenu czynnika von Willebranda wynoszącego <0,7 jako wartości granicznej, a nie 0,5, dla pacjentów z nieprawidłowym wstępnym badaniem przesiewowym w kierunku choroby Von Willebranda¹¹.

Testy funkcji płytek

Testy funkcji płytek mogą mierzyć zdolność do tworzenia skrzepów krwi i pomagają w diagnozowaniu zaburzeń krzepnięcia krwi, takich jak choroba Von Willebranda²⁰. W szczególności badania agregacji płytek mogą pomóc w diagnozie choroby Von Willebranda. Ten test mierzy, jak dobrze płytki agregują lub skupiają się razem²⁰.

Test przesiewowy funkcji płytek jest użytecznym testem przesiewowym dla choroby Von Willebranda. Wydłużenie obu czasów zamknięcia wspiera diagnozę choroby Von Willebranda, podczas gdy prawidłowy wynik praktycznie wyklucza diagnozę²¹. Prawidłowy wynik testu przesiewowego funkcji płytek sprawia, że diagnoza choroby Von Willebranda jest bardzo mało prawdopodobna²¹.

Znaczenie wyspecjalizowanych laboratoriów

Różnicowanie choroby Von Willebranda jako typu 1, 2A, 2B, 2M, 2N lub 3 musi być wykonane przez wyspecjalizowane laboratorium, które rutynowo wykonuje specjalistyczne testy, takie jak analiza multimerów lub aglutynacja płytek indukowana ristocetyna¹. Obecnie wiele laboratoriów zajmujących się hemostazą oferuje te badania¹.

Badania czynnika von Willebranda muszą być wykonywane w laboratorium i często są wysyłane do laboratorium referencyjnego. Wymagają specjalistycznego sprzętu i interpretacji²². Interpretacja wyników badań czynnika von Willebranda może być wyzwaniem i może wymagać konsultacji z lekarzem specjalizującym się w skazach krwotocznych, takim jak hematolog lub specjalista od krzepnięcia, szczególnie przy określaniu podtypów²².