Immunate 250 IU FVIII/190 IU VWF to lek stosowany w leczeniu i profilaktyce krwawień u pacjentów z wrodzonym lub nabytym niedoborem czynnika VIII. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić skuteczność terapii.

Spis treści

• Dawkowanie w hemofilii A
• Dawkowanie w chorobie von Willebranda
• Monitorowanie leczenia
• Sposób podawania
• Częstotliwość i czas trwania leczenia
• Słownik pojęć
• Materiały źródłowe

Dawkowanie w hemofilii A

Dawkowanie leku Immunate w hemofilii A zależy od stopnia niedoboru czynnika VIII, umiejscowienia i rozległości krwawienia oraz od stanu klinicznego pacjenta. Podawaną dawkę czynnika VIII wyraża się w jednostkach międzynarodowych (j.m.), odnoszących się do aktualnego wzorca WHO dla produktów zawierających czynnik VIII. Aktywność czynnika VIII w osoczu wyraża się w postaci procentowej (w odniesieniu do prawidłowego osocza ludzkiego) lub w j.m. (w odniesieniu do Międzynarodowego Wzorca dla osoczowego czynnika VIII). Jedna jednostka międzynarodowa (j.m.) aktywności czynnika VIII odpowiada ilości czynnika VIII w jednym mililitrze prawidłowego osocza ludzkiego^[1].

Obliczenie potrzebnej dawki czynnika VIII oparto na obserwacji empirycznej, że 1 jednostka międzynarodowa (j.m.) czynnika VIII na kg masy ciała powoduje wzrost aktywności czynnika VIII w osoczu o około 2% prawidłowej aktywności. Wymaganą dawkę oblicza się na podstawie następującego wzoru:

Wymagana liczba jednostek = masa ciała (kg) x pożądany wzrost czynnika VIII (%) x 0,5

Podawana ilość, jak również częstość podawania, powinny być zawsze uzależnione od skuteczności klinicznej w danym przypadku^[1].

Dawkowanie w chorobie von Willebranda

Leczenie substytucyjne z użyciem Immunate, które służy opanowaniu krwawień, opiera się na wytycznych dla hemofilii A. Immunate zawiera relatywnie dużą ilość czynnika VIII w stosunku do zawartości czynnika von Willebranda, dlatego lekarz prowadzący powinien być świadomy, że kontynuacja leczenia może spowodować nadmierny wzrost FVIII:C, co może prowadzić do zwiększonego ryzyka incydentów zakrzepowych^[1].

Monitorowanie leczenia

Aby ustalić dawkę, jaka ma zostać podana, i częstotliwość powtarzanych infuzji, podczas leczenia zaleca się odpowiednie oznaczanie poziomów czynnika VIII w osoczu. Zwłaszcza w przypadku poważnych zabiegów chirurgicznych niezbędne jest precyzyjne monitorowanie leczenia substytucyjnego przez badania krzepnięcia (aktywności czynnika VIII w osoczu). Poszczególni pacjenci mogą różnić się pod względem odpowiedzi na czynnik VIII, wykazując zróżnicowane wartości czasu półtrwania i poziomy odzysku^[1].

Sposób podawania

Immunate należy podawać powoli, drogą dożylną. Największa szybkość podawania nie powinna przekraczać 2 ml na minutę. Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem jest szczegółowo opisana w ulotce dołączonej do opakowania^[2].

Częstotliwość i czas trwania leczenia

W profilaktyce długookresowej krwawień u pacjentów z ciężką postacią hemofilii A zazwyczaj stosowane dawki czynnika VIII wynoszą 20–40 j.m. na kg masy ciała w odstępach co 2–3 dni. W niektórych przypadkach, zwłaszcza u młodszych pacjentów, konieczne mogą być krótsze odstępy między kolejnymi dawkami lub większe dawki^[1].

Słownik pojęć

• Hemofilia A – Dziedziczne zaburzenie krzepnięcia krwi, spowodowane obniżeniem poziomu czynnika VIII.
• Czynnik VIII – Białko krzepnięcia krwi, którego niedobór prowadzi do hemofilii A.
• Czynnik von Willebranda – Białko, które pośredniczy w procesie adhezji płytek w miejscu urazu naczynia i odgrywa rolę w agregacji płytek.
• Jednostka międzynarodowa (j.m.) – Standardowa jednostka miary stosowana w farmakologii do określania aktywności biologicznej substancji.
• Inhibitory – Przeciwciała neutralizujące, które mogą blokować działanie czynnika VIII lub czynnika von Willebranda.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku