Spis treści

• Wprowadzenie
• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Działania niepożądane
• Słownik pojęć
• Materiały źródłowe

Wprowadzenie

Lek Delmuno jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Zawiera dwie substancje czynne: ramipryl i felodypinę, które działają synergistycznie, aby skutecznie obniżać ciśnienie krwi. Ramipryl należy do grupy inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (inhibitory ACE), a felodypina jest antagonistą wapnia. Obie substancje działają poprzez rozszerzenie naczyń krwionośnych, co pomaga w obniżeniu ciśnienia tętniczego^[1].

Wskazania do stosowania

Lek Delmuno jest wskazany do leczenia nadciśnienia samoistnego u pacjentów, którzy już otrzymują takie same dawki ramiprylu i felodypiny, jak zawarte w leku Delmuno^[1]. Nadciśnienie samoistne to stan, w którym ciśnienie krwi jest podwyższone bez wyraźnej przyczyny. Delmuno pomaga w kontrolowaniu ciśnienia krwi, co zmniejsza ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych, takich jak zawał serca czy udar mózgu.

Dawkowanie i sposób podawania

Lek Delmuno jest przeznaczony do stosowania doustnego. Tabletki należy połykać w całości, popijając odpowiednią ilością wody. Nie należy ich dzielić, kruszyć ani żuć. Lek można przyjmować przed posiłkiem lub po posiłku, który nie zawiera dużej ilości tłuszczów lub węglowodanów^[1].

Zalecana dawka to jedna tabletka Delmuno 2,5 mg lub jedna tabletka Delmuno 5 mg raz na dobę. Maksymalna dawka to dwie tabletki Delmuno 2,5 mg lub jedna tabletka Delmuno 5 mg raz na dobę^[1].

Przeciwwskazania

Leku Delmuno nie należy stosować w następujących przypadkach^[1]:

• Nadwrażliwość na felodypinę, ramipryl, inny inhibitor ACE lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
• Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie.
• Jednoczesne stosowanie z produktem złożonym, zawierającym sakubitryl i walsartan.
• Stany niestabilne hemodynamicznie, np. wstrząs kardiogenny, nieleczona niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, niedokrwienny udar mózgu.
• Istotne hemodynamicznie zwężenie zastawek serca.
• Dynamiczne zwężenie drogi odpływu krwi z serca.
• Blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia.
• Ciężkie zaburzenia czynności wątroby.
• Ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 20 ml/min) oraz pacjenci poddawani dializoterapii.
• Istotne hemodynamicznie zwężenie tętnic nerkowych: obustronne lub jednostronne w przypadku jedynej czynnej nerki.
• Ciąża i karmienie piersią.
• Jednoczesne stosowanie z produktami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub umiarkowanym do ciężkiego zaburzeniem czynności nerek.
• Jednoczesne stosowanie z antagonistami receptora AT1 dla angiotensyny II u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Działania niepożądane

Podczas stosowania leku Delmuno mogą wystąpić różne działania niepożądane. Oto niektóre z nich^[1]:

• Bardzo często: obrzęk obwodowy.
• Często: obrzęk rąk i nóg, ból głowy, uczucie zmęczenia, zawroty głowy, omdlenie, niedociśnienie, nagłe zaczerwienienie, suchy kaszel, zapalenie zatok, ból żołądka, biegunka, wysypka skórna, ból w klatce piersiowej, kurcze mięśni, zwiększenie stężenia potasu.
• Niezbyt często: zaburzenia równowagi, świąd, utrata smaku, zaburzenia snu, obniżenie nastroju, niedrożność nosa, obrzęk jelit, ból w nadbrzuszu, zaparcie, zwiększona częstość oddawania moczu, nasilone pocenie się, utrata apetytu, przyspieszona czynność serca, niewyraźne widzenie, ból stawów, gorączka, przemijająca impotencja, zmniejszony popęd płciowy, zwiększenie liczby krwinek białych, zaburzenia czynności wątroby, trzustki lub nerek, niedokrwienie mięśnia sercowego, obrzęk naczynioruchowy, zapalenie trzustki.
• Rzadko: uczucie niepewności, drżenie, zaczerwienienie języka, ciężkie odwarstwienie skóry, zaburzenia dotyczące paznokci, plamy na skórze, zapalenie naczyń krwionośnych, zaczerwienienie oczu, zaburzenia słuchu, osłabienie, zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, zażółcenie skóry, uszkodzenie wątroby, osłabienie potencji.
• Bardzo rzadko: nadwrażliwość na światło słoneczne, rozrost dziąseł, zapalenie małych naczyń krwionośnych skóry, zwiększenie stężenia cukru we krwi.

Słownik pojęć

• Ramipryl – inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego.
• Felodypina – antagonista wapnia, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego.
• Nadciśnienie samoistne – stan, w którym ciśnienie krwi jest podwyższone bez wyraźnej przyczyny.
• Obrzęk naczynioruchowy – ciężka reakcja alergiczna, objawiająca się obrzękiem twarzy, warg, gardła i trudnościami w oddychaniu.
• Inhibitory ACE – leki hamujące enzym konwertujący angiotensynę, stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego.
• Antagoniści wapnia – leki rozszerzające naczynia krwionośne, stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku