Jak prawidłowo dawkować płyn stomatologiczny Fluormex?

Płyn stomatologiczny Fluormex jest stosowany w profilaktyce próchnicy oraz w leczeniu nadwrażliwości zębów. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Środki ostrożności
• Interakcje z innymi lekami
• Przedawkowanie
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

Płyn stomatologiczny Fluormex jest przeznaczony do kontaktowej fluoryzacji zębów. Stosuje się go w profilaktyce próchnicy, w przypadkach niedorozwoju twardych tkanek zębów, przy nadwrażliwości szyjek zębowych, w odwapnieniach szkliwa oraz na wrażliwe powierzchnie zębów startych klamrami, szynami, protezami częściowymi oraz aparatami ortodontycznymi^[1]. Może być stosowany przez dzieci w wieku powyżej 5 lat i przez dorosłych^[2].

Dawkowanie i sposób podawania

Płyn stomatologiczny Fluormex jest zalecany do stosowania kontrolowanego, ściśle według wskazań lekarza stomatologa, jako jedna seria zabiegów w roku^[1]. Przez serię zabiegów rozumie się stosowanie płynu co dwa tygodnie, w sumie 5 do 10 razy, tzn. 1 szczotkowanie co 2 tygodnie przez 10 do 20 tygodni^[2].

• Szczotkowanie: 6 do 9 kropli płynu nanosi się na szczoteczkę do zębów i szczotkuje zęby przez 3 minuty. Czyszczenie zębów przed zabiegiem jest bardzo korzystne, ale nie jest konieczne, ponieważ płyn Fluormex jest wysoce adhezyjny^[1].
• Wcieranie: 0,5 do 1 ml płynu nanieść na wacik (w gabinecie stomatologicznym), a następnie bardzo starannie i powoli wcierać w osuszone powierzchnie zębów, tak aby płyn mógł przeniknąć w zagłębienia i szczeliny^[2]. Przed rozpoczęciem fluorkowania szkliwa zębów konieczne jest dokładne usunięcie kamienia nazębnego^[1].

Po zakończeniu zabiegu szczotkowania lub wcierania należy wypluć ślinę. Nie płukać jamy ustnej i nie jeść przynajmniej przez pół godziny po zabiegu^[2].

Przeciwwskazania

Nie należy stosować płynu stomatologicznego Fluormex w przypadku:

• nadwrażliwości na substancję czynną lub na którykolwiek składnik pomocniczy^[1],
• u dzieci w wieku do 5 lat^[2],
• jednoczesnego stosowania innych preparatów o wysokim stężeniu fluorków^[1],
• w rejonach, w których zawartość fluoru w wodzie pitnej przekracza 0,7 mg/l^[2],
• u osób bez próchnicy lub o małym ryzyku próchnicy^[1],
• w ciąży i w okresie karmienia piersią^[2].

Środki ostrożności

Zachować szczególną ostrożność u dzieci w wieku do 9 lat. Dzieci w wieku do 9 lat muszą być nadzorowane przez dorosłych w trakcie stosowania produktu i nie mogą połykać płynu podczas szczotkowania^[1]. Połykanie przez dłuższy czas pewnych ilości substancji zawierających związki fluoru, nawet o niskich stężeniach, może spowodować objawy przewlekłego zatrucia w postaci szkliwa plamkowego (fluoroza zębów)^[2].

Interakcje z innymi lekami

Płyn stomatologiczny Fluormex może wykazywać pozytywną interakcję z innymi stosowanymi miejscowo preparatami fluorkowymi. Nie poleca się jednoczesnego stosowania płynu Fluormex i innego stężonego preparatu fluorkowego^[1]. Pasty do zębów (zawartość fluoru do 1500 ppm) oraz płukanki (zawartość fluoru do 250 ppm) do codziennego stosowania mogą być używane razem z płynem Fluormex zgodnie z zaleceniem lub pod nadzorem lekarza^[2].

Przedawkowanie

Dopuszczalna dzienna dawka fluoru wynosi 3 do 4 mg/dzień (woda pitna, napoje, produkty żywnościowe). W sytuacji przypadkowego jednorazowego połknięcia znacznych ilości produktu fluorkowego, szczególnie o wysokiej zawartości fluorków, może dojść do ostrego zatrucia^[1]. Objawami ostrego zatrucia mogą być: nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka, ślinotok, łzawienie, osłabienie, bóle głowy, sinica, duszność, tężyczka, skurcze mięśniowe w kończynach – hipokalcemia, spadek ciśnienia i arytmia, migotanie komór – hiperkaliemia, tętno przyspieszone lub niewyczuwalne, kwasica oddechowa i metaboliczna, porażenie oddychania i zatrzymanie akcji serca^[2].

Słownik pojęć

• Fluoroza zębów – Przewlekłe zatrucie fluorem, objawiające się plamkami na szkliwie zębów.
• Adhezja – Przyczepność, zdolność przylegania jednej substancji do powierzchni innej.
• Hipokalcemia – Niskie stężenie wapnia we krwi.
• Hiperkaliemia – Wysokie stężenie potasu we krwi.
• Kwasica oddechowa – Stan, w którym dochodzi do nadmiernego nagromadzenia dwutlenku węgla we krwi.
• Kwasica metaboliczna – Stan, w którym dochodzi do nadmiernego nagromadzenia kwasów we krwi.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku