Menu

Trastuzumab – porównanie substancji czynnych

Trastuzumab, lapatynib i pertuzumab to substancje czynne należące do grupy leków ukierunkowanych na HER2, stosowane w leczeniu raka piersi z nadekspresją tego receptora. Chociaż wszystkie mają wspólny cel terapeutyczny, różnią się sposobem działania, zastosowaniami, drogą podania i profilem bezpieczeństwa. W poniższym opisie przedstawiamy szczegółowe porównanie tych trzech leków, aby pomóc zrozumieć, kiedy i dlaczego lekarz może zdecydować się na wybór jednej z tych terapii lub ich połączenie. Poznasz podobieństwa i kluczowe różnice w zakresie wskazań, mechanizmu działania, możliwych działań niepożądanych oraz bezpieczeństwa stosowania u różnych grup pacjentów, w tym kobiet w ciąży, osób starszych czy chorych z zaburzeniami pracy serca, nerek i wątroby.

Spis treści

Trastuzumab, lapatynib i pertuzumab to leki stosowane w terapii HER2-dodatniego raka piersi. Różnią się mechanizmem działania, wskazaniami i profilem bezpieczeństwa.

Trastuzumab, lapatynib i pertuzumab – co je łączy?

Trastuzumab, lapatynib oraz pertuzumab to substancje czynne należące do grupy leków ukierunkowanych na leczenie nowotworów, w których stwierdzono nadekspresję receptora HER2. HER2 to białko występujące na powierzchni komórek, które w niektórych przypadkach jest obecne w nadmiarze, co sprzyja rozwojowi agresywnych postaci raka piersi. Wszystkie trzy leki zostały opracowane specjalnie po to, by blokować działanie HER2 i tym samym zahamować wzrost komórek nowotworowych¹²³.

Trastuzumab – przeciwciało monoklonalne podawane dożylnie lub podskórnie, stosowane samodzielnie lub w połączeniu z chemioterapią i/lub innymi lekami biologicznymi⁴;
Lapatynib – doustny inhibitor kinazy tyrozynowej, blokujący aktywność zarówno HER2, jak i EGFR³;
Pertuzumab – przeciwciało monoklonalne, które w połączeniu z trastuzumabem i chemioterapią daje efekt synergistyczny, zwiększając skuteczność leczenia².

Wszystkie te leki są stosowane głównie u pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi, zarówno w stadium zaawansowanym, jak i wczesnym, a w przypadku trastuzumabu także w leczeniu HER2-dodatniego raka żołądka⁵.

Trastuzumab, lapatynib i pertuzumab należą do terapii celowanych, które wpływają na rozwój komórek nowotworowych z nadekspresją HER2¹²³.
Wszystkie wymagają potwierdzenia obecności nadekspresji HER2 w komórkach guza przed rozpoczęciem leczenia⁶⁷⁸.

Są to leki nowoczesne, w większości dobrze tolerowane, ale ich stosowanie wymaga regularnej kontroli i monitorowania przez lekarza⁹¹⁰¹¹.

Ważne: Trastuzumab, lapatynib i pertuzumab mogą być stosowane w różnych schematach leczenia, zależnie od stadium choroby i wcześniejszych terapii. W niektórych przypadkach leki te są łączone, co pozwala osiągnąć lepsze wyniki terapeutyczne. Jednak wybór konkretnej terapii zależy od wielu czynników, takich jak obecność przerzutów, ekspresja receptorów hormonalnych czy stan ogólny pacjenta. Należy pamiętać, że leczenie tymi lekami wymaga ścisłego monitorowania serca i innych parametrów zdrowotnych, szczególnie u osób z chorobami współistniejącymi lub po wcześniejszym leczeniu antracyklinami⁹¹⁰¹¹.

Kiedy stosuje się trastuzumab, lapatynib i pertuzumab?

Wskazania do stosowania tych leków zależą od rodzaju nowotworu, stopnia zaawansowania choroby oraz wcześniejszych terapii⁴¹²¹³:

Trastuzumab – stosowany u dorosłych z HER2-dodatnim rakiem piersi (zarówno z przerzutami, jak i wczesnym), a także w HER2-dodatnim raku żołądka z przerzutami⁵.
Lapatynib – przeznaczony dla pacjentek z HER2-dodatnim rakiem piersi z przerzutami, zwłaszcza gdy choroba postępuje mimo wcześniejszego leczenia trastuzumabem i chemioterapią. Może być łączony z kapecytabiną, trastuzumabem lub inhibitorem aromatazy¹².
Pertuzumab – wykorzystywany razem z trastuzumabem i chemioterapią w leczeniu HER2-dodatniego raka piersi, zarówno we wczesnym stadium (przed i po operacji), jak i w przypadku choroby z przerzutami, jeśli pacjent nie był wcześniej leczony terapią anty-HER2 lub chemioterapią na tym etapie¹³.

Wskazania te mogą się pokrywać, jednak niektóre leki są zalecane w określonych sytuacjach klinicznych:

Trastuzumab jest standardem zarówno w leczeniu wczesnego, jak i zaawansowanego HER2-dodatniego raka piersi, a także HER2-dodatniego raka żołądka⁵.
Lapatynib jest najczęściej stosowany w późniejszych liniach leczenia lub gdy inne opcje zawiodły¹².
Pertuzumab wykazuje szczególnie dobrą skuteczność w połączeniu z trastuzumabem i chemioterapią w leczeniu skojarzonym, zarówno w stadium przedoperacyjnym, jak i pooperacyjnym oraz w leczeniu przerzutów¹³.

Warto też zwrócić uwagę na różnice w grupach wiekowych: trastuzumab i pertuzumab są przeznaczone dla dorosłych, natomiast bezpieczeństwo i skuteczność tych terapii u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone¹⁴¹⁵.

Mechanizm działania i właściwości farmakokinetyczne – podobieństwa i różnice

Trastuzumab i pertuzumab to przeciwciała monoklonalne, które wiążą się z różnymi fragmentami receptora HER2 na powierzchni komórek nowotworowych, blokując jego aktywność i hamując wzrost komórek rakowych. Trastuzumab wiąże się z subdomeną IV receptora, natomiast pertuzumab blokuje subdomenę II, uniemożliwiając dimeryzację HER2 z innymi receptorami, co skutecznie hamuje przekazywanie sygnałów sprzyjających rozwojowi nowotworu¹². Lapatynib natomiast to lek doustny, który hamuje aktywność kinazy tyrozynowej HER2 i EGFR wewnątrz komórki, ograniczając sygnały odpowiedzialne za podziały i wzrost komórek nowotworowych³.

Trastuzumab i pertuzumab – działają na zewnątrz komórki, blokując określone fragmenty receptora HER2¹².
Lapatynib – działa wewnątrz komórki, blokując aktywność kinaz HER2 i EGFR³.

Właściwości farmakokinetyczne również się różnią:

Trastuzumab i pertuzumab podaje się dożylnie lub podskórnie, ich okres półtrwania jest długi (do ok. 18-24 dni), a wydalanie zachodzi głównie przez rozpad białek¹⁶¹⁷.
Lapatynib jest lekiem doustnym, którego wchłanianie zależy od obecności pokarmu, a metabolizm zachodzi głównie w wątrobie. Wydalany jest głównie z kałem, w niewielkim stopniu z moczem¹⁸.

Leki te mogą być stosowane w monoterapii lub w połączeniu z innymi substancjami, co często zwiększa skuteczność terapii, zwłaszcza w przypadku oporności na wcześniejsze leczenie¹⁹²⁰.

Właściwości farmakokinetyczne – szczegóły

Trastuzumab i pertuzumab wykazują liniową farmakokinetykę, podaje się je co 3 tygodnie²¹;
Lapatynib podaje się codziennie doustnie, a jego poziom we krwi może się zmieniać w zależności od jedzenia, leków wpływających na enzymy wątrobowe i stanu wątroby¹⁸;
W przypadku zaburzeń pracy wątroby lub nerek lekarz może podjąć decyzję o modyfikacji dawki lub wyborze innego leku¹⁴²²¹⁵.

Dzięki różnym mechanizmom działania możliwe jest stosowanie tych leków w połączeniu, co daje szansę na skuteczniejszą walkę z chorobą¹⁹.

Bezpieczeństwo terapii ukierunkowanych na HER2:

Leczenie trastuzumabem, pertuzumabem i lapatynibem wymaga regularnego monitorowania czynności serca – największe ryzyko dotyczy osób po wcześniejszym leczeniu antracyklinami lub z innymi chorobami serca⁹¹⁰¹¹.
W przypadku lapatynibu należy również kontrolować czynność wątroby i unikać interakcji z innymi lekami²³.
Pertuzumab w połączeniu z trastuzumabem zwiększa skuteczność leczenia, ale może też zwiększać ryzyko działań niepożądanych ze strony układu krążenia i przewodu pokarmowego²⁴.
U pacjentek w ciąży lub karmiących piersią te leki są stosowane tylko w wyjątkowych sytuacjach, gdy potencjalna korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla dziecka²⁵²⁶²⁷.

Przeciwwskazania i środki ostrożności – na co zwrócić uwagę?

Wszystkie omawiane leki mają określone przeciwwskazania i wymagają zachowania szczególnej ostrożności w określonych sytuacjach²⁸²⁹³⁰:

Trastuzumab, lapatynib i pertuzumab nie powinny być stosowane u osób z nadwrażliwością na substancję czynną lub inne składniki preparatu²⁸²⁹³⁰.
W przypadku ciężkiej duszności spoczynkowej lub zaawansowanej choroby nowotworowej z koniecznością tlenoterapii, trastuzumab i pertuzumab są przeciwwskazane²⁸²⁹.
Lapatynib nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami pracy wątroby²².
Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie terapii należy regularnie kontrolować czynność serca – zwłaszcza u osób z czynnikami ryzyka kardiologicznego⁹¹⁰¹¹.
U pacjentów leczonych lapatynibem należy również monitorować czynność wątroby i uważać na objawy toksyczności płucnej oraz możliwość wystąpienia biegunki²³.

Warto podkreślić, że choć wszystkie te leki mogą wywoływać działania niepożądane, u większości pacjentów są one dobrze tolerowane przy właściwym monitorowaniu i stosowaniu się do zaleceń lekarza⁹¹⁰¹¹.

Bezpieczeństwo stosowania u szczególnych grup pacjentów

Przy wyborze terapii lekarz bierze pod uwagę nie tylko rodzaj i stadium nowotworu, ale również indywidualne cechy pacjenta, w tym wiek, ciążę, karmienie piersią oraz funkcjonowanie serca, nerek i wątroby²⁵²⁷²⁶:

Kobiety w ciąży i karmiące piersią: wszystkie omawiane leki są przeciwwskazane, chyba że korzyść przewyższa ryzyko – mogą powodować uszkodzenia płodu lub noworodka²⁵²⁷²⁶.
Pacjenci z chorobami serca: leczenie wymaga ścisłego monitorowania, a czasami jest przeciwwskazane lub wymaga przerwania terapii przy pogorszeniu czynności serca⁹¹⁰¹¹.
Osoby z niewydolnością nerek lub wątroby: lapatynib nie jest zalecany przy ciężkich zaburzeniach pracy wątroby, a w przypadku trastuzumabu i pertuzumabu lekarz podejmuje decyzję indywidualnie²²¹⁵.
Pacjenci starsi: nie ma konieczności zmiany dawkowania, ale ryzyko niektórych działań niepożądanych, takich jak biegunka czy zaburzenia serca, może być większe¹⁵.
Prowadzenie pojazdów: leczenie może powodować zawroty głowy lub senność – zaleca się ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn³¹³²³³.

Zawsze należy przekazać lekarzowi pełną informację o stanie zdrowia oraz przyjmowanych lekach, by uniknąć niepożądanych interakcji lub powikłań³⁴³⁵³⁶.

Porównanie w pigułce – najważniejsze różnice i podobieństwa

Substancja czynna	Najważniejsze wskazania	Stosowanie u dzieci	Stosowanie w ciąży	Stosowanie u kierowców
Trastuzumab	HER2-dodatni rak piersi (wczesny i zaawansowany), HER2-dodatni rak żołądka	Nie stosować	Przeciwwskazane, tylko gdy korzyść przeważa nad ryzykiem	Możliwe zawroty głowy – zachować ostrożność
Lapatynib	HER2-dodatni rak piersi z przerzutami, po niepowodzeniu innych terapii	Nie stosować	Nie zaleca się	Brak istotnego wpływu, ale brać pod uwagę stan pacjenta
Pertuzumab	HER2-dodatni rak piersi (wczesny i zaawansowany), zawsze w połączeniu z trastuzumabem i chemioterapią	Nie stosować	Przeciwwskazane, tylko gdy korzyść przeważa nad ryzykiem	Możliwe zawroty głowy – zachować ostrożność

Terapie ukierunkowane na HER2 – skuteczność i bezpieczeństwo

Trastuzumab, lapatynib i pertuzumab rewolucjonizowały leczenie HER2-dodatniego raka piersi, pozwalając na znaczne wydłużenie czasu przeżycia pacjentów i poprawę jakości życia¹¹⁹³. Każda z tych substancji ma swoje miejsce w schematach terapeutycznych – trastuzumab i pertuzumab są najczęściej stosowane razem, zwłaszcza w skojarzeniu z chemioterapią w leczeniu przed- i pooperacyjnym oraz w przerzutowym raku piersi. Lapatynib jest zarezerwowany do sytuacji, gdy inne metody leczenia zawiodły lub nie mogą być zastosowane. Wybór leku i schematu leczenia powinien być zawsze dostosowany do indywidualnych potrzeb pacjenta, a decyzja podejmowana przez lekarza na podstawie aktualnych zaleceń i wyników badań.

Pytania i odpowiedzi

Czym różni się trastuzumab od lapatynibu i pertuzumabu?

Trastuzumab i pertuzumab to przeciwciała monoklonalne podawane dożylnie lub podskórnie, działające na zewnątrz komórki. Lapatynib to lek doustny, który blokuje aktywność HER2 i EGFR wewnątrz komórki.¹²³

W jakich przypadkach stosuje się pertuzumab?

Pertuzumab jest stosowany razem z trastuzumabem i chemioterapią w leczeniu HER2-dodatniego raka piersi, zarówno wczesnego, jak i zaawansowanego.¹⁵

Czy można łączyć lapatynib z trastuzumabem?

Tak, w niektórych przypadkach leki te są stosowane razem, szczególnie w opornych na leczenie nowotworach.¹⁴

Czy leki te są bezpieczne w ciąży?

Stosowanie trastuzumabu, lapatynibu i pertuzumabu w ciąży jest przeciwwskazane, chyba że korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla dziecka.²⁷²⁹²⁸

Stosowanie leków w skojarzeniu

W niektórych przypadkach lekarz może zalecić jednoczesne stosowanie dwóch leków ukierunkowanych na HER2, np. trastuzumabu z pertuzumabem lub lapatynibu z trastuzumabem. Takie połączenia mogą zwiększyć skuteczność terapii, zwłaszcza w trudniejszych przypadkach lub po niepowodzeniu wcześniejszych linii leczenia²¹²².

Najczęstsze działania niepożądane

Trastuzumab i pertuzumab: najczęściej powodują zaburzenia czynności serca, gorączkę, dreszcze, wysypkę, biegunki i nudności¹¹¹².
Lapatynib: najczęstsze działania niepożądane to biegunka, wysypka, zmęczenie i zaburzenia czynności wątroby²⁵.

Praktyczne wskazówki dotyczące leczenia

Przed rozpoczęciem leczenia zawsze należy wykonać badania potwierdzające nadekspresję HER2 w guzie⁸⁹.
W trakcie terapii lekarz będzie regularnie kontrolował pracę serca oraz inne parametry zdrowotne¹¹¹².
Nie wolno samodzielnie zmieniać dawkowania ani przerywać leczenia bez konsultacji z lekarzem³⁹⁹.

Zobacz również:

Dawkowanie leku

Dawkowanie trastuzumabu zależy od rodzaju nowotworu, drogi podania i połączenia z innymi lekami. Schematy leczenia są precyzyjnie określone dla różnych grup pacjentów, a dawkowanie może się różnić w zależności od postaci leku – dożylnej lub podskórnej. W opisie znajdziesz przejrzyste zestawienie dawek, częstotliwości podawania oraz ważne informacje dotyczące szczególnych grup pacjentów, takich jak osoby starsze czy osoby z zaburzeniami czynności nerek i wątroby.

czytaj więcej ❯❯

Działania niepożądane i skutki uboczne

Trastuzumab to nowoczesna substancja czynna, która znacząco zmieniła leczenie niektórych nowotworów, szczególnie raka piersi z nadekspresją HER2. Stosowanie trastuzumabu, zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z innymi lekami, może wiązać się z występowaniem różnych działań niepożądanych. Ich rodzaj i nasilenie zależą od drogi podania, dawki oraz tego, czy trastuzumab podawany jest samodzielnie, czy razem z innymi lekami przeciwnowotworowymi. Najczęściej obserwuje się zaburzenia ze strony serca, reakcje związane z podaniem leku oraz zmiany w morfologii krwi, ale skutki uboczne mogą obejmować wiele różnych układów organizmu. Warto wiedzieć, jakie objawy mogą się pojawić i na co zwrócić szczególną uwagę podczas terapii.

czytaj więcej ❯❯

Mechanizm działania

Mechanizm działania trastuzumabu opiera się na precyzyjnym blokowaniu sygnałów, które sprzyjają wzrostowi komórek nowotworowych z nadmierną ilością receptora HER2. To właśnie dzięki temu celowanemu działaniu trastuzumab skutecznie spowalnia lub zatrzymuje rozwój niektórych nowotworów piersi oraz żołądka. Poznaj, jak ta innowacyjna substancja czynna działa w organizmie, jak jest wchłaniana i wydalana, a także jakie badania potwierdzają jej skuteczność.

czytaj więcej ❯❯

Profil bezpieczeństwa

Profil bezpieczeństwa trastuzumabu oraz jego połączeń, takich jak trastuzumab emtanzyna czy preparaty złożone z pertuzumabem, jest ściśle monitorowany ze względu na szerokie zastosowanie tej substancji w leczeniu nowotworów piersi i żołądka. Stosowanie trastuzumabu wiąże się z określonymi ryzykami, zwłaszcza dotyczącymi serca, a także wymaga szczególnej ostrożności u osób z innymi schorzeniami oraz w określonych grupach pacjentów, np. kobiet w ciąży, osób starszych czy pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek. W opisie znajdziesz przejrzyste podsumowanie najważniejszych aspektów bezpieczeństwa stosowania tej substancji, z uwzględnieniem różnic między różnymi postaciami i drogami podania.

czytaj więcej ❯❯

Przeciwwskazania

Trastuzumab to nowoczesna substancja czynna wykorzystywana w leczeniu określonych typów nowotworów piersi i żołądka, szczególnie tych z nadekspresją białka HER2. Dzięki swoim właściwościom może znacząco poprawiać rokowania wielu pacjentów. Jednak nie każdy może skorzystać z tego leczenia – w pewnych sytuacjach stosowanie trastuzumabu jest przeciwwskazane lub wymaga szczególnej ostrożności. Poznaj najważniejsze przeciwwskazania i sytuacje, w których terapia tym lekiem powinna być prowadzona z dużą rozwagą.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie u dzieci

Stosowanie leków przeciwnowotworowych u dzieci zawsze wymaga szczególnej ostrożności, a decyzje dotyczące terapii podejmowane są w oparciu o rzetelne dane naukowe oraz doświadczenia kliniczne. Trastuzumab, znany jako przeciwciało skierowane przeciwko receptorowi HER2, odgrywa ważną rolę w leczeniu niektórych nowotworów, jednak jego bezpieczeństwo i skuteczność zostały szczegółowo przebadane głównie u dorosłych. W poniższym opisie przedstawiamy najważniejsze informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania trastuzumabu u dzieci, w tym także w kontekście jego różnych postaci, połączeń z innymi lekami oraz dostępnych danych klinicznych.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie u kierowców

Trastuzumab to substancja czynna wykorzystywana w leczeniu nowotworów, głównie raka piersi oraz raka żołądka z nadekspresją receptora HER2. Leki z trastuzumabem podawane są dożylnie lub podskórnie, czasami w połączeniu z innymi substancjami czynnymi. W trakcie terapii mogą wystąpić takie objawy jak senność lub zawroty głowy, które mają znaczenie dla bezpieczeństwa prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Poznaj, jak trastuzumab wpływa na codzienne funkcjonowanie oraz jakie środki ostrożności należy zachować podczas leczenia.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie w ciąży

Stosowanie trastuzumabu oraz jego połączeń z innymi substancjami, jak pertuzumab czy DM1, budzi wiele pytań dotyczących bezpieczeństwa w czasie ciąży i karmienia piersią. Trastuzumab to lek o udowodnionej skuteczności w leczeniu HER2-dodatnich nowotworów piersi i żołądka, jednak jego stosowanie w tych szczególnych okresach życia kobiety wymaga bardzo szczegółowego omówienia. W opisie znajdziesz jasne i praktyczne informacje o ryzyku, zaleceniach oraz wpływie na dziecko i płodność, dostosowane do różnych postaci leku oraz dróg podania.

czytaj więcej ❯❯

Wskazania – na co działa?

Trastuzumab to nowoczesna substancja czynna, która odmieniła leczenie wybranych nowotworów piersi i żołądka. Jest stosowana głównie u dorosłych pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi lub żołądka, a skuteczność jej działania potwierdzają liczne badania kliniczne. Wskazania do terapii trastuzumabem różnią się w zależności od postaci leku, drogi podania oraz obecności innych substancji czynnych w preparacie, dlatego warto poznać, w jakich sytuacjach leczenie tym przeciwciałem monoklonalnym jest możliwe i zalecane.

czytaj więcej ❯❯

Rzedawkowanie substancji

Przedawkowanie trastuzumabu i jego pochodnych, takich jak trastuzumab emtanzyna, jest rzadko opisywane w literaturze medycznej. Mimo to, stosowanie zbyt wysokich dawek tej substancji czynnej lub jej podanie w nieprawidłowy sposób może wiązać się z ryzykiem wystąpienia niepożądanych reakcji, zwłaszcza u osób wrażliwych lub w przypadku leków złożonych. Dowiedz się, jakie są standardowe dawki trastuzumabu, jakie objawy mogą wskazywać na przedawkowanie oraz jak wygląda postępowanie w takiej sytuacji – wszystko w prostym, zrozumiałym języku.

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Herceptin, 150 mg, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Jedna fiolka zawiera 150 mg trastuzumabu, humanizowanego przeciwciała monoklonalnego IgG1 produkowanego w zawiesinie kultur komórkowych ssaków (jajnika chomika chińskiego) i oczyszczanego metodą chromatografii powinowactwa i chromatografii jonowymiennej włączając specyficzną inaktywację wirusów i procedury usuwania. Przygotowany roztwór produktu Herceptin zawiera 21 mg/ml trastuzumabu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji. Liofilizowany proszek o barwie od białej do bladożółtej.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Rak piersi Rak piersi z przerzutami Herceptin jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z HER2 dodatnim rakiem piersi z przerzutami: – w monoterapii do leczenia tych pacjentów, którzy otrzymali dotychczas co najmniej dwa schematy chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami. Uprzednio stosowane schematy chemioterapii muszą zawierać przynajmniej antracykliny i taksany, o ile nie było przeciwwskazań do tego typu leczenia. U pacjentów z dodatnim wynikiem badania na obecność receptorów hormonalnych, u których nie powiodła się hormonoterapia, o ile nie było przeciwwskazań do tego typu leczenia. – w skojarzeniu z paklitakselem do leczenia tych pacjentów, którzy nie otrzymywali dotychczas chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami i dla których antracykliny są niewskazane. – w skojarzeniu z docetakselem do leczenia tych pacjentów, którzy nie otrzymywali dotychczas chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wskazania do stosowania
– w skojarzeniu z inhibitorem aromatazy do leczenia pacjentek po menopauzie, z dodatnim wynikiem badania na obecność receptorów hormonalnych, u których doszło do rozwoju choroby nowotworowej z przerzutami, nieleczonych wcześniej trastuzumabem. Wczesne stadium raka piersi Produkt Herceptin jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z HER2—dodatnim rakiem piersi we wczesnym stadium: – po operacji, chemioterapii (neoadjuwantowej lub adjuwantowej) oraz radioterapii (jeżeli jest stosowana) (patrz punkt 5.1.). – po chemioterapii adjuwantowej z doksorubicyną i cyklofosfamidem, w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem. – w skojarzeniu z chemioterapią adjuwantową z użyciem docetakselu i karboplatyny. – w skojarzeniu z neoadjuwantową chemioterapią i następnie w terapii adjuwantowej opartej o Herceptin w miejscowo zaawansowanym (w tym zapalnym) raku piersi lub w przypadku guza > 2 cm średnicy (patrz punkty 4.4 i 5.1).
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wskazania do stosowania
Herceptin powinien być stosowany wyłącznie u pacjentów z przerzutowym lub wczesnym rakiem piersi, u których stwierdzono, za pomocą odpowiednio walidowanych testów, w komórkach guza, albo nadekspresję receptora HER2 albo amplifikację genu HER2 (patrz punkty 4.4 i 5.1). Rak żołądka z przerzutami Herceptin w skojarzeniu z kapecytabiną lub 5-fluorouracylem i cisplatyną jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z HER2 dodatnim gruczolakorakiem żołądka z przerzutami lub połączenia żołądkowo-przełykowego, których nie poddawano wcześniej terapii przeciwnowotworowej z powodu choroby rozsianej. Herceptin powinien być stosowany wyłącznie u pacjentów z rakiem żołądka z przerzutami, u których stwierdzono w komórkach guza nadekspresję HER2, określaną jako IHC2+ i potwierdzoną wynikami SISH lub FISH lub przez wynik IHC3+. W diagnostyce guza powinny być zastosowane odpowiednie i zwalidowane metody oceny (patrz punkty 4.4 i 5.1).
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Przed rozpoczęciem leczenia obowiązkowe jest oznaczenie receptorów HER2 (patrz: punkt 4.4 oraz punkt 5.1). Leczenie produktem Herceptin powinno być rozpoczynane wyłącznie przez lekarza doświadczonego w stosowaniu chemioterapii cytotoksycznej (patrz punkt 4.4) i powinno być podawane wyłącznie przez personel medyczny. Przed podaniem produktu leczniczego należy sprawdzić etykiety produktu w celu upewnienia się, że pacjentowi podawana jest właściwa postać leku (do podawania dożylnego lub postać o stałej dawce do podawania podskórnego), zgodna z zaleceniami. Postać dożylna produktu Herceptin nie jest przeznaczona do podawania podskórnego i należy podawać ja wyłącznie we wlewie dożylnym. Zamiana leczenia z produktu Herceptin do podawania dożylnego na produkt Herceptin do podawania podskórnego i odwrotnie, w co 3-tygodniowym schemacie dawkowania (q3w), była oceniana w badaniu MO22982 (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
W celu zapobiegnięcia pomyłkom medycznym ważne jest sprawdzenie etykiet na fiolkach aby upewnić się, że lekiem przygotowywanym i podawanym jest Herceptin (trastuzumab), a nie inny produkt leczniczy zawierający trastuzumab (np. trastuzumab emtanzyna lub trastuzumab derukstekan). Dawkowanie Rak piersi z przerzutami Schemat trzytygodniowy Zalecana początkowa dawka nasycająca wynosi 8 mg/kg masy ciała. Zalecana dawka podtrzymująca powtarzana w trzytygodniowych odstępach wynosi 6 mg/kg masy ciała, zaczynając trzy tygodnie po podaniu dawki nasycającej. Schemat tygodniowy Zalecana początkowa dawka nasycająca produktu Herceptin wynosi 4 mg/kg masy ciała . Zalecana cotygodniowa dawka podtrzymująca produktu Herceptin wynosi 2 mg/kg masy ciała, rozpoczynając po upływie tygodnia od podania dawki nasycającej.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Stosowanie w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem W kluczowych badaniach (H0648g, M77001) paklitaksel lub docetaksel był podawany następnego dnia od podania pierwszej dawki produktu Herceptin (dawkowanie, patrz Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL) paklitakselu lub docetakselu) i natychmiast po kolejnych dawkach produktu Herceptin, jeżeli poprzednio podana dawka produktu Herceptin była dobrze tolerowana. Stosowanie w skojarzeniu z inhibitorem aromatazy W kluczowym badaniu (BO16216) produkt Herceptin i anastrozol były podawane od pierwszego dnia. Nie stosowano ograniczeń odstępów czasowych podawania produktu Herceptin i anastrozolu (dawkowanie patrz ChPL) anastrozolu lub innego inhibitora aromatazy). Wczesne stadium raka piersi Schemat trzytygodniowy i tygodniowy W schemacie trzytygodniowym zalecana początkowa dawka nasycająca produktu Herceptin wynosi 8 mg/kg masy ciała.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Zalecana dawka podtrzymująca produktu Herceptin powtarzana w trzytygodniowych odstępach wynosi 6 mg/kg masy ciała, zaczynając trzy tygodnie po podaniu dawki nasycającej. W schemacie tygodniowym (początkowa dawka nasycająca wynosi 4 mg/kg masy ciała, a następnie 2 mg/kg masy ciała co tydzień) w skojarzeniu z paklitakselem po chemioterapii z użyciem doksorubicyny i cyklofosfamidu. Informacje dotyczące dawkowania w skojarzeniu z chemioterapią, patrz punkt 5.1 Rak żołądka z przerzutami Schemat trzytygodniowy Zalecana początkowa dawka nasycająca wynosi 8 mg/kg masy ciała. Zalecana dawka podtrzymująca powtarzana w trzytygodniowych odstępach wynosi 6 mg/kg masy ciała, zaczynając trzy tygodnie po dawce nasycającej. Rak piersi i rak żołądka Czas trwania leczenia Pacjenci z rakiem piersi z przerzutami lub rakiem żołądka z przerzutami powinni być leczeni produktem Herceptin do progresji choroby.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Pacjenci z wczesnym rakiem piersi powinni być leczeni produktem Herceptin przez rok lub do momentu nawrotu choroby, w zależności, co wystąpi pierwsze. U chorych z rakiem piersi we wczesnym stadium nie zaleca się prowadzenia terapii przez okres dłuższy niż rok (patrz punkt 5.1). Zmniejszenie dawki W przeprowadzonych badaniach klinicznych nie zmniejszano dawki produktu Herceptin. Pacjenci mogli kontynuować leczenie w czasie trwania odwracalnej, wywołanej chemioterapią, mielosupresji, powinni być jednakże, w tym czasie, uważnie obserwowani pod kątem występowania powikłań neutropenii. W celu uzyskania informacji dotyczącej redukcji dawek lub opóźniania podawania paklitakselu, docetakselu lub inhibitora aromatazy, patrz odpowiednie ChPL. Jeżeli wartość frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) zmniejszy się w stosunku do wartości wyjściowej ≥ 10 punktów procentowych ORAZ poniżej 50 %, należy wstrzymać leczenie i powtórzyć pomiar LVEF w ciągu około 3 tygodni.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Jeżeli wartość LVEF nie uległa poprawie lub doszło do jej dalszego zmniejszenia lub jeśli rozwinie się objawowa zastoinowa niewydolność serca (CHF ang. congestive heart failure ), zdecydowanie zaleca się przerwanie stosowania produktu Herceptin, chyba że korzyści dla danego pacjenta przeważają nad ryzykiem. Wszyscy tacy pacjenci powinni być konsultowani przez kardiologa i następnie poddani obserwacji. Dawki pominięte W przypadku pominięcia podania dawki o tydzień lub mniej, należy podać jak najszybciej zwykłą dawkę podtrzymującą (schemat tygodniowy: 2 mg/kg; schemat trzytygodniowy: 6 mg/kg). Nie należy czekać na następny zaplanowany cykl. Następne dawki podtrzymujące powinny być podawane odpowiednio po 7 lub 21 dniach zgodnie z cotygodniowym lub trzytygodniowym schematem podawania. W przypadku pominięcia podania dawki o więcej niż tydzień, należy jak najszybciej podać ponownie dawkę nasycającą produktu Herceptin przez około 90 minut (schemat tygodniowy: 4 mg/kg; schemat trzytygodniowy: 8 mg/kg).
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Następne dawki podtrzymujące produktu Herceptin powinny być podawane odpowiednio 7 dni lub 21 później zgodnie z cotygodniowym lub trzytygodniowym schematem podawania. Szczególne grupy pacjentów Nie przeprowadzano badań dotyczących farmakokinetyki ukierunkowanych na stosowanie leku u osób starszych, ani u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby. W populacyjnych analizach farmakokinetyki leku nie stwierdzono, że wiek lub niewydolność nerek wpływają na dystrybucję trastuzumabu. Dzieci i młodzież Stosowanie produktu leczniczego Herceptin u dzieci i młodzieży nie jest właściwe. Sposób podawania Dawka nasycająca produktu Herceptin powinna być podawana w 90-minutowym wlewie dożylnym. Nie podawać we wstrzyknięciu lub bolusie. Wlew dożylny produktu Herceptin powinien być prowadzony przez wykwalifikowany personel przygotowany do leczenia anafilaksji i mający zapewniony dostęp do zestawu ratującego życie.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Pacjenci powinni być obserwowani przez co najmniej sześć godzin, od rozpoczęcia pierwszego wlewu i przez 2 godziny od rozpoczęcia kolejnych wlewów, pod kątem wystąpienia objawów takich jak: gorączka, dreszcze lub innych objawów związanych z wlewem dożylnym (patrz punkt 4.4 i punkt 4.8). Przerwanie lub spowolnienie wlewu może pomóc w kontrolowaniu tych objawów. Wlew może być wznowiony po zmniejszeniu nasilenia objawów. Jeżeli początkowa dawka nasycająca była dobrze tolerowana, dawki kolejne mogą być podawane w 30-minutowym wlewie. Instrukcja dotycząca rozpuszczania dożylnej postaci produktu Herceptin przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania  Nadwrażliwość na trastuzumab, białka mysie lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.  Ciężka duszność spoczynkowa z powodu powikłań związanych z zaawansowaną chorobą nowotworową lub wymagająca tlenoterapii.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych, nazwa handlowa i numer serii podawanego produktu powinna być czytelnie udokumentowana. W celu zapewnienia zadowalającej wiarygodności wyników, oznaczenie HER2 musi zostać wykonane w specjalistycznym laboratorium (patrz punkt. 5.1). Obecnie nie są dostępne dane z badań klinicznych, które dotyczą pacjentów poddawanych powtórnej terapii, po wcześniejszej terapii adjuwantowej produktem Herceptin. Zaburzenia czynności serca Zalecenia ogólne Pacjenci poddani terapii produktem leczniczym Herceptin mają zwiększone ryzyko wystąpienia CHF (Klasa II–IV wg klasyfikacji NYHA, ang. New York Heart) lub bezobjawowego zaburzenia czynności serca. Zaburzenia te stwierdzono u pacjentów, u których stosowano Herceptin w monoterapii, w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem, zwłaszcza po chemioterapii zawierającej antracykliny (doksorubicynę lub epirubicynę).
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Nasilenie tych zaburzeń było umiarkowane lub duże i mogły one prowadzić do zgonu pacjenta (patrz punkt 4.8). Dodatkowo należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów ze zwiększonym ryzykiem powikłań sercowych, takich jak nadciśnienie tętnicze, udokumentowana choroba wieńcowa, niewydolność serca, LVEF < 55 %, zaawansowany wiek. Wszyscy kandydaci do leczenia lekiem Herceptin, a zwłaszcza osoby uprzednio leczone antracyklinami i cyklofosfamidem, powinny zostać poddane ocenie wyjściowej czynności serca obejmującej wywiad lekarski, badanie fizykalne, elektrokardiogram (EKG), echokardiogram, i (lub) badanie izotopowego bramkowania serca (MUGA) lub rezonans magnetyczny (MRI). Kontrola chorych może pomóc w określeniu pacjentów, u których doszło do zaburzeń czynności serca. Ocenę kardiologiczną należy przeprowadzać wyjściowo, a następnie powtarzać ją co 3 miesiące w trakcie terapii oraz co 6 miesięcy po zakończeniu leczenia przez 24 miesiące od podania ostatniej dawki produktu Herceptin.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Przed rozpoczęciem terapii produktem Herceptin należy dokonać dokładnej oceny korzyści i ryzyka. W oparciu o farmakokinetyczną analizę populacyjną wszystkich dostępnych danych (patrz punkt 5.2) trastuzumab może być obecny w krążeniu przez okres do 7 miesięcy po zakończeniu leczenia produktem Herceptin. Pacjenci otrzymujący antracykliny po odstawieniu produktu Herceptin mogą być narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności serca. Jeżeli to możliwe, lekarze powinni unikać stosowania terapii opartej na antracyklinach w okresie do 7 miesięcy po zakończeniu podawania produktu Herceptin. W przypadku podawania antracyklin należy uważnie monitorować czynność serca. Powinno się przeprowadzić odpowiednią ocenę kardiologiczną u chorych, u których występują wątpliwości po wstępnej ocenie wydolności sercowo-naczyniowej. W trakcie terapii należy monitorować czynność serca (np. co 12 tygodni) u wszystkich pacjentów.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Monitorowanie może pomóc wyodrębnić grupę pacjentów, u których wystąpiły zaburzenia kardiologiczne. U pacjentów, u których wystąpiły bezobjawowe zaburzenia kardiologiczne zaleca się częstsze monitorowanie (np. co 6-8 tygodni). Jeżeli u pacjentów nasila się niewydolność lewej komory, bez objawów klinicznych, lekarz powinien rozważyć odstawienie produktu Herceptin, jeśli do tej pory nie zaobserwowano klinicznych korzyści z jego stosowania. Bezpieczeństwa kontynuacji lub wznowienia terapii produktem Herceptin u chorych, u których doszło do zaburzeń czynności serca, nie oceniono w prospektywnych badaniach klinicznych. Jeżeli wartość LVEF zmniejszy się w stosunku do wartości wyjściowej ≥10 punktów procentowych ORAZ wyniesie poniżej 50%, należy wstrzymać leczenie i powtórzyć pomiar LVEF w ciągu około 3 tygodni.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Jeżeli nie dojdzie do poprawy frakcji wyrzutowej lub nastąpi jej dalsze zmniejszenie, lub wystąpi objawowa niewydolność serca, zdecydowanie zaleca się przerwanie podawania produktu Herceptin, chyba, że korzyści dla danego pacjenta przeważają nad ryzykiem. Wszyscy tacy pacjenci powinni być konsultowani przez kardiologa i następnie poddani obserwacji. Jeżeli podczas leczenia produktem Herceptin rozwinie się objawowa niewydolność mięśnia sercowego, należy wdrożyć standardowe leczenie farmakologiczne. U większości chorych, u których wystąpiła niewydolność serca lub bezobjawowe zaburzenia czynności serca w trakcie kluczowych badań klinicznych, zaburzenie to ustąpiło po stosowaniu standardowej terapii w niewydolności serca składającej się z inhibitora enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) lub blokera receptora angiotensyny (ARB) i beta-adrenolityka.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Większość pacjentów z objawami kardiologicznymi, którzy odnieśli kliniczne korzyści z leczenia produktem Herceptini kontynuowało leczenie i nie obserwowano dodatkowych zdarzeń sercowych. Rak piersi z przerzutami Produkt Herceptin w połączeniu z antracyklinami nie powinien być stosowany jednocześnie w przerzutowym raku piersi. Pacjenci z przerzutowym rakiem piersi, którzy wcześniej byli leczeni antracyklinami są również narażeni na ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności serca w trakcie terapii produktem Herceptin, jest ono jednak mniejsze niż u pacjentów podczas jednoczesnego podawania produktu Herceptin i antracyklin. Wczesne stadium raka piersi U pacjentów z wczesnym rakiem piersi badania oceniające czynność serca wykonane przed rozpoczęciem leczenia, powinny być powtarzane, co 3 miesiące w trakcie leczenia, a następnie, co 6 miesięcy od chwili przerwania leczenia aż do upływu 24 miesięcy od podania ostatniej dawki produktu Herceptin.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów otrzymujących chemioterapię zawierającą antracykliny zaleca się kontynuację badań kontrolnych, które należy powtarzać raz w roku aż do upływu 5 lat od podania ostatniej dawki produktu Herceptin lub dłużej, w przypadku stwierdzenia ciągłego spadku LVEF. Pacjenci z przebytym zawałem mięśnia sercowego, dławicą piersiową wymagająca stosowania leków, przebytą lub obecną CHF (NYHA Klasa II – IV), LVEF < 55%, inną kardiomiopatią, zaburzeniami rytmu serca wymagającymi leczenia, klinicznie istotną wadą zastawek serca, źle kontrolowanym nadciśnieniem tętniczym (bez przypadków nadciśnienia tętniczego dobrze kontrolowanego farmakologicznie) lub z hemodynamicznie istotnym wysiękiem osierdziowym byli wykluczeni z udziału w kluczowych badaniach klinicznych z użyciem produktu leczniczego Herceptin, stosowanego w ramach leczenia adjuwantowego lub neoadjuwantowego niezaawansowanego raka piersi. Z tego powodu u tych chorych nie zaleca się terapii produktem Herceptin.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Leczenie adjuwantowe Produkt Herceptin w połączeniu z antracyklinami nie powinny być stosowane jednocześnie w leczeniu adjuwantowym. U pacjentów z wczesnym rakiem piersi obserwowano wzrost częstości objawowych i bezobjawowych zdarzeń sercowych w populacji, w której Herceptin był podawany po zastosowaniu chemioterapii zawierającej antracykliny, w porównaniu do populacji otrzymującej schemat niezawierający antracyklin, złożony z docetakselu i karboplatyny i wzrost ten był silniej zaznaczony w przypadkach, gdy Herceptin był podawany jednocześnie z taksanami, niż wówczas gdy lek był stosowany sekwencyjnie po taksanach. Niezależnie od zastosowanego schematu, większość objawowych zdarzeń sercowych występowało w ciągu pierwszych 18 miesięcy. W jednym z 3 rejestracyjnych badań, w którym była dostępna mediana obserwacji 5,5 roku (BCIRG006) zaobserwowano ciągły wzrost skumulowanej częstości objawowych zdarzeń sercowych lub zmian LVEF u pacjentów, którzy otrzymywali Herceptin jednocześnie z taksanem po wcześniejszym leczeniu antracyklinami, wynoszący do 2,37% w porównaniu z około 1% w dwóch grupach porównawczych (antracyklina plus cyklofosfamid, a następnie taksan, oraz taksan, karboplatyna i Herceptin).
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Na podstawie analizy 4 dużych badań klinicznych dotyczących terapii uzupełniającej chorych a raka piersi określono następujące czynniki ryzyka wystąpienia powikłań kardiologicznych: starszy wiek (> 50 lat), mała LVEF (< 55%) wyjściowo, przed rozpoczęciem lub w trakcie terapii paklitakselem, zmniejszenie LVEF o 10 – 15 punktów procentowych oraz stosowanie leków przeciw nadciśnieniu tętniczemu obecnie lub w przeszłości. U pacjentów poddanych terapii produktem Herceptin ryzyko wystąpienia zaburzeń kardiologicznych po zakończeniu chemioterapii było większe w przypadku stosowania większej dawki całkowitej antracykliny przed rozpoczęciem terapii produktem Herceptin oraz u pacjentów z nadwagą (indeks masy ciała [BMI] > 25 kg/m 2 ). Leczenie neoadjuwantowe – adjuwantowe U pacjentów z wczesnym rakiem piersi kwalifikujących się do leczenia neoadjuwantowego- adjuwantowego, produkt Herceptin powinien być stosowany jednocześnie z antracyklinami wyłącznie u pacjentów nieleczonych dotąd chemioterapią i tylko z użyciem małej dawki antracyklin np.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
maksymalna dawka kumulacyjna: doksorubicyny 180 mg/m 2 lub epirubicyny 360 mg/m 2 . Jeżeli pacjentów poddano jednoczasowo pełnemu leczeniu składającemu się z produktu Herceptin i antracykliny w małej dawce, stosowanych w ramach terapii neoadjuwantowej, nie należy podawać dodatkowej chemioterapii po leczeniu operacyjnym. W pozostałych sytuacjach klinicznych decyzja o potrzebie użycia dodatkowej chemioterapii zależy od indywidulanych czynników. Doświadczenie z jednoczesnej terapii trastuzumabem i antracyklinami w małej dawce jest obecnie ograniczone do wyników 2 badań klinicznych (MO16432 oraz BO22227). W kluczowym badaniu MO16432 produkt Herceptin podawano równocześnie z chemioterapią neoadjuwantową, zawierającą 3 cykle doksorubicyny (skumulowana dawka 180 mg/m 2 ) Częstość występowania objawowego zaburzenia czynności serca wyniosła 1,7 % w ramienu, w którym stosowano produkt Herceptin.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Kluczowe badanie BO22227 zostało zaprojektowane w celu wykazania równoważności ( non- inferiority ) leczenia produktem Herceptin w formie podskórnej wobec leczenia produktem Herceptin w formie dożylnej na podstawie dwóch równorzędnych pierwszorzędowych punktów końcowych, PK i skuteczności leczenia (odpowiednio C trough trastuzumabu przed podaniem dawki w cyklu 8 i współczynnik pCR podczas zabiegu radykalnego) (Patrz punkt 5.1. Charakterystyka Produktu leczniczego Herceptin w formie podskórnej).W kluczowym badaniu BO22227, Herceptin podawano jednocześnie z chemioterapią neoadjuwantową zawierającą 4 cykle epirubicyny (skumulowana dawka 300 mg/m 2 ); przy medianie okresu obserwacji przekraczającej 70 miesięcy częstość występowania niewydolności serca/zastoinowej niewydolności serca wyniosła 0,3% w ramieniu z Herceptin w formie dożylnej. Doświadczenia kliniczne u chorych po 65 roku życia są ograniczone.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Reakcje związane z wlewem (IRRs) i nadwrażliwość Raportowano ciężkie IRRs, związane z wlewem produktu Herceptin obejmujące duszność, nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, świsty, nadciśnienie, skurcz oskrzeli, tachyarytmię nadkomorową, zmniejszoną saturację tlenem, anafilaksję, zespół zaburzeń oddechowych, pokrzywkę i obrzęk naczynioruchowy (patrz punkt 4.8). Można stosować premedykację, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia tych powikłań. Większość tych działań niepożądanych występuje podczas lub w ciągu 2,5 godziny od chwili rozpoczęcia pierwszego wlewu. Jeśli wystąpią objawy niepożądane związane z wlewem, wlew powinien zostać zatrzymany lub zwolniony, a pacjent powinien być obserwowany, aż do ustąpienia wszystkich stwierdzonych objawów (patrz punkt 4.2). W leczeniu tych objawów można stosować leki przeciwbólowe/przeciwgorączkowe, takie jak petydyna lub paracetamol, albo leki antyhistaminowe, takie jak difenhydramina.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
U większości pacjentów doszło do ustąpienia objawów i następnie otrzymali oni kolejne wlewy produktu Herceptin. W leczeniu poważnych reakcji niepożądanych z powodzeniem stosowano leczenie wspomagające takie jak: tlenoterapia, leki z grupy agonistów receptora beta i kortykosteroidy. W rzadkich przypadkach reakcje te związane są z gwałtownym przebiegiem klinicznym kończącym się zgonem pacjenta. U pacjentów z dusznością spoczynkową, związaną z powikłaniami zaawansowanej choroby nowotworowej i chorobami towarzyszącymi, ryzyko powikłań kończących się zgonem związanych z wlewem może być zwiększone. Dlatego też tacy pacjenci nie powinni być leczeni produktem Herceptin (patrz punkt 4.3). Opisywano również początkową poprawę z następowym pogorszeniem i reakcjami opóźnionymi z gwałtownym przebiegiem klinicznym. Powikłania kończące się zgonem występowały w okresie od kilku godzin, aż do jednego tygodnia następującego po wlewie.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Bardzo rzadko początek objawów związanych z wlewem i zaburzeniami oddechowymi występował u chorych po czasie większym niż 6 godzin od rozpoczęcia wlewu produktu Herceptin. Pacjenci powinni być ostrzeżeni o możliwości wystąpienia takiego opóźnienia oraz powinni być poinstruowani o konieczności skontaktowania się z lekarzem, jeśli tylko objawy te wystąpią. Objawy ze strony układu oddechowego Po wprowadzeniu produktu Herceptin do obrotu zgłaszano występowanie ciężkich reakcji oddechowych związanych z podawaniem produktu (patrz punkt 4.8). Przypadki te czasem kończyły się zgonem pacjenta. Dodatkowo zgłaszano przypadki śródmiąższowej choroby płuc obejmującej nacieki w płucach, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zapalenie płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, wysięk opłucnowy, zaburzenia oddechowe, ostry obrzęk płuc i niewydolność oddechową.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Do czynników ryzyka śródmiąższowej choroby płuc należą wcześniejsze lub aktualnie prowadzone inne terapie przeciwnowotworowe, o których wiadomo, że są z nią związane. Terapie te obejmują: stosowanie taksanów, gemcytabiny, winorelbiny i radioterapii. Te zdarzenia niepożądane mogą wystąpić jako część reakcji związanych z wlewem lub jako reakcje opóźnione. U pacjentów z dusznością spoczynkową, związaną z powikłaniami zaawansowanej choroby nowotworowej i chorobami towarzyszącymi, ryzyko powikłań ze strony układu oddechowego może być zwiększone. Dlatego też, tacy pacjenci nie powinni być leczeni produktem Herceptin (patrz punkt 4.3). Należy zachować ostrożność ze względu na możliwość wystąpienia śródmiąższowego zapalenie płuc, szczególnie u pacjentów otrzymujących jednocześnie taksany.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzano formalnych badań nad interakcjami leków. Nie obserwowano w badaniach klinicznych klinicznie istotnych interakcji pomiędzy produktem Herceptin a innymi równocześnie stosowanymi produktami leczniczymi. Wpływ trastuzumabu na farmakokinetykę innych leków przeciwnowotworowych Dane farmakokinetyczne z badań BO15935 i M77004 u kobiet z przerzutowym rakiem piersi (MBC) HER2-dodatnim sugerowały, że ekspozycja na paklitaksel i doksorubicynę (i ich główne metabolity 6-α-hydroksypaklitaksel POH i doksorubicynol DOL) nie została zmieniona w obecności trastuzumabu (8 mg/kg lub 4 mg/kg iv. dawka nasycająca, a następnie odpowiednio dawki 6 mg/kg iv . co 3 tygodnie lub 2 mg/kg iv. co tydzień). Jednakże, trastuzumab może podnosić całkowitą ekspozycję na jeden metabolit doksorubicyny (7- deoksy-1,3-dihydro doksorubicynon D7D).
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
Bioaktywność D7D i kliniczne znaczenie wpływu podniesienia poziomu tego metabolitu były niejasne. Dane z badania JP16003, jednoramiennego badania produktu Herceptin (4 mg/kg dawka nasycająca iv. i 2 mg/kg iv. raz w tygodniu) i docetakselu (60 mg/m 2 iv. ) u japońskich kobiet z MBC HER2- dodatnim, sugerują, że jednoczesne stosowanie produktu Herceptin nie miało wpływu na farmakokinetykę pojedynczej dawki docetakselu. Badanie JP19959 było badaniem dodatkowym badania BO18255 (ToGA) prowadzonym u japońskich mężczyzn i kobiet jako pacjentów z zaawansowanym rakiem żołądka w celu oceny farmakokinetyki kapecytabiny i cisplatyny stosowanymi z produktem Herceptin lub bez produktu Herceptin. Wyniki tego małego dodatkowego badania sugeruwały, że ekspozycja na bioaktywne metabolity (np. 5-FU) kapecytabiny nie była zmieniona przez jednoczesne stosowanie cisplatyny lub jednoczesne stosowanie cisplatyny z produktem Herceptin.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
Jednak sama kapecytabina wykazywała wyższe stężenie i dłuższy okres półtrwania w połączeniu z produktem Herceptin. Dane sugerują również, że farmakokinetyka cisplatyny nie była zmieniona pod wpływem jednoczesnego stosowania kapecytabiny lub jednoczesnego stosowania kapecytabiny z produktem Herceptin. Dane farmakokinetyczne z badania H4613g/GO 01305 u pacjentów z przerzutowym lub miejscowo zaawansowanym, nieoperacyjnym rakiem HER2-dodatnim sugerują, że trastuzumab nie miał wpływu na farmakokinetykę karboplatyny. Wpływ leków przeciwnowotworowych na farmakokinetykę trastuzumabu Przez porównanie symulowanych stężeń trastuzumabu po stosowaniu produktu Herceptin w monoterapii (4 mg/kg dawka nasycająca /2 mg/kg raz w tygodniu iv. ) i obserwowanych stężeniach w surowicy krwi u japońskich kobiet z HER2-dodatnim MBC (badanie JP16003) nie znaleziono dowodów na występowanie efektu farmakokinetycznego jednoczesnego podawania docetakselu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
Porównanie wyników farmakokinetycznych z dwóch badań II fazy (BO15935 i M77004) i jednego badania fazy III (H0648g), w których pacjentów leczono jednocześnie produktem Herceptin z paklitakselem i z dwóch badań II fazy, w których produkt Herceptin był podawany w monoterapii (W016229 i MO 16982), u kobiet z MBC HER2-dodatnim wskazuje, że poszczególne i średnie stężenia minimalne trastuzumabu w surowicy są zróżnicowane w obrębie poszczególnych badań, jednak nie stwierdzono wyraźnego wpływu jednoczesnego podawania paklitakselu na farmakokinetykę trastuzumabu. Porównanie danych farmakokinetycznych trastuzumabu z badania M77004, w którym kobiety z HER2-dodatnim MBC leczono równocześnie produktem Herceptin z paklitakselem i doksorubicyną do danych farmakokinetycznych trastuzumabu w badaniach, w których Herceptin był stosowany jako monoterapia (H0649g) lub w kombinacji z antracyklinami i cyklofosfamidem lub paklitakselem (badanie H0648g) sugerowało brak wpływu doksorubicyny i paklitakselu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
Dane farmakokinetyczne z badania H4613g/GO 01305 sugerują, że karboplatyna nie miała wpływu na farmakokinetykę trastuzumabu. Jednoczesne stosowanie anastrozolu nie wpływa na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Kobiety w wieku rozrodczym Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić stosowanie skutecznej antykoncepcji w czasie leczenia produktem Herceptin i przez 7 miesięcy po jego zakończeniu (patrz punkt 5.2). Ciąża Badania postaci dożylnej produktu Herceptin dotyczące rozrodczości przeprowadzono na małpach Cynomolgus podając im dawkę 25 razy większą od cotygodniowej dawki podtrzymującej u ludzi wynoszącej 2 mg/kg mc., nie zaobserwowano zmniejszenia się płodności, ani niekorzystnego działania na płód. Obserwowano transport łożyskowy trastuzumabu w ciągu wczesnego (dni od 20 do 50 dnia ciąży) i późnego (dni od 120 do 150 dnia ciąży) okresu rozwoju płodowego. Nie wiadomo, czy produkt Herceptin może oddziaływać na zdolności rozrodcze. Na podstawie badań na zwierzętach nie zawsze można przewidzieć działanie u ludzi, dlatego też nie należy stosować produktu Herceptin podczas ciąży chyba, że potencjalna korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Po wprowadzeniu produktu na rynek, u ciężarnych kobiet otrzymujących produkt Herceptin obserwowano przypadki zaburzeń wzrostu i/lub funkcji nerek płodu w związku z małowodziem, niektóre związane ze śmiertelnym niedorozwojem płuc płodu. Kobiety ciężarne należy poinformować o możliwości wystąpienia uszkodzenia płodu. Jeśli kobieta w ciąży jest leczona produktem Herceptin lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas otrzymywania leku Herceptin lub w ciągu 7 miesięcy po otrzymniu ostatniej dawki produktu Herceptin, powinna być poddana kontroli przez wielodyscyplinarny zespół lekarski. Karmienie piersią Badania postaci dożylnej produktu Herceptin, przeprowadzone u małp Cynomolgus w okresie od 120. do 150. dnia ciąży z zastosowaniem dawki 25 razy większej od cotygodniowej dawki podtrzymującej dla ludzi wynoszącej 2 mg/kg, wykazały, że trastuzumab jest wydzielany z mlekiem po porodzie.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Narażenie na trastuzumab w macicy i obecność trastuzumabu w surowicy krwi u noworodków małp, nie była związana z jakimkolwiek niekorzystnym wpływem na ich wzrost i rozwój od urodzenia do 1 miesiąca życia. Nie wiadomo czy trastuzumab jest wydzielany z mlekiem ludzkim. Z uwagi na to, że ludzka IgG jest wydzielana z mlekiem, a potencjalna szkodliwość trastuzumabu dla noworodka nie jest znana, to nie należy karmić piersią podczas leczenia produktem Herceptin, jak też przez okres 7 miesięcy od podania ostatniej dawki. Płodność Nie są dostępne dane dotyczące wpływu na płodność.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Herceptin ma niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8). Podczas leczenia produktem Herceptin mogą wystąpić zawroty głowy i nadmierna senność (patrz punkt 4.8). Pacjentom, u których stwierdzono reakcje związane z wlewem (patrz punkt 4.4) należy odradzać prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn do momentu ustąpienia objawów.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Wśród najbardziej ciężkich i (lub) częstych działań niepożądanych zgłaszanych po zastosowaniu produktu Herecptin (postaci dożylnej i podskórnej) do chwili obecnej wymieniane są zaburzenia czynności serca, reakcje związane z wlewem, toksyczność hematologiczna (zwłaszcza neutropenia), zakażenia i reakcje związane z układem oddechowym. Tabelaryczna lista działań niepożądanych W tej sekcji zostały zastosowane następujące kategorie częstości: bardzo często (  1/10), często (  1/100 do < 1/10), niezbyt często (  1/1 000 do < 1/100), rzadko (  1/10 000 do < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Działania niepożądane w każdej kategorii częstości wymieniono według malejącego stopnia ciężkości. W tabeli 1.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
przedstawiono działania niepożądane, które zgłaszano w związku ze stosowaniem dożylnie produktu Herceptin w monoterapii lub w skojarzeniu z chemioterapią w kluczowych badaniach klinicznych oraz po wprowadzeniu produktu do obrotu. W tabeli poniżej przedstawiono działania niepożądane obserwowane procentowo najczęściej w kluczowych badaniach. Ponadto, w Tabeli 1 uwzględniono działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu leku do obrotu. Tabela 1 Działania niepożądane zgłaszane podczas stosowania postaci dożylnej produktu Herceptin w monoterapii lub w skojarzeniu z chemioterapią w kluczowych badaniach klinicznych (n = 8 386) oraz w okresie po wprowadzeniu produktu do obrotu.

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Zakażenie Bardzo często
Zapalenie nosogardzieli Bardzo często
Posocznica neutropeniczna Często
Zapalenie pęcherza Często
Grypa Często
Zapalenie zatok Często
Infekcje skóry Często
Zapalenie śluzówki nosa Często
Infekcje górnych dróg oddechowych Często
Infekcje układu moczowego Często
Zapalenie gardła Często
Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy) Rozwój nowotworu złośliwego Nieznana
Progresja choroby nowotworowej Nieznana
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Gorączka neutropeniczna Bardzo często
Niedokrwistość Bardzo często
Neutropenia Bardzo często
Zmniejszenie liczby białychkrwinek/leukopenia Bardzo często
Trombocytopenia Bardzo często
Hipoprotrombinemia Nieznana
Trombocytopenia immunologiczna Nieznana
Zaburzenia układuimmunologicznego Nadwrażliwość Często
+Reakcja anafilaktyczna Rzadko
+Wstrząs anafilaktyczny Rzadko
Zaburzenia metabolizmu iodżywiania Zmniejszenie masy ciała Bardzo często
Jadłowstręt Bardzo często
Zespół rozpadu guza Nieznana
Hiperkaliemia Nieznana
Zaburzenia psychiczne Bezsenność Bardzo często
Lęk Często
Depresja Często

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
Zaburzenia układunerwowego 1Drżenia Bardzo często
Zawroty głowy Bardzo często
Bóle głowy Bardzo często
Parestezje Bardzo często
Zaburzenia smaku Bardzo często
Neuropatia obwodowa Często
Wzmożone napięcie Często
Nadmierna senność Często
Zaburzenia oka Zapalenie spojówek Bardzo często
Zwiększone łzawienie Bardzo często
Zespół suchego oka Często
Tarcza zastoinowa Nieznana
Krwawienie siatkówkowe Nieznana
Zaburzenia ucha i błędnika Głuchota Niezbyt często
Zaburzenia serca 1Obniżenie ciśnienia Bardzo często
1Zwiększenie ciśnienia Bardzo często
1Nieregularne bicie serca Bardzo często
1Trzepotanie serca Bardzo często
Zmniejszenie frakcji wyrzutowej* Bardzo często
+Niewydolność serca (zastoinowa) Często
+1Tachyarytmia nadkomorowa Często
Kardiomiopatia Często
1Kołatanie serca Często
Wysięk osierdziowy Niezbyt często
Wstrząs sercowy Nieznana
Obecność rytmu cwałowego Nieznana
Zaburzenia naczyniowe Uderzenia gorąca Bardzo często
+1Hipotensja Często
Rozszerzenie naczyń Często
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia +Duszność Bardzo często
Kaszel Bardzo często
Krwawienie z nosa Bardzo często
Wodnisty katar Bardzo często
+Zapalenie płuc Często
Astma Często
Zaburzenia płuc Często
+Wysięk opłucnowy Często
+1Świszczący oddech Niezbyt często
Śródmiąższowe zapalenie płuc Niezbyt często
+Zwłóknienie płuc Nieznana
+Zaburzenia czynności oddechowej Nieznana
+Niewydolność oddechowa Nieznana
+Nacieki płucne Nieznana
+Ostry obrzęk płucny Nieznana
+Ostry zespół oddechowy Nieznana
+Skurcz oskrzeli Nieznana
+Niedotlenienie Nieznana
+Zmniejszona saturacja tlenem Nieznana
Obrzęk krtani Nieznana

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
Prawidłowe oddychanie tylko w pozycji stojącej Nieznana
Obrzęk płuc Nieznana
Choroba śródmiąższowa płuc Nieznana
Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka Bardzo często
Wymioty Bardzo często
Nudności Bardzo często
1Opuchnięcie wargi Bardzo często
Ból brzucha Bardzo często
Niestrawność Bardzo często
Zaparcia Bardzo często
Zapalenie jamy ustnej Bardzo często
Żylaki odbytu Często
Suchość błon śluzowych jamy ustnej Często
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Uszkodzenie komórek wątroby Często
Zapalenie wątroby Często
Tkliwość wątroby Często
Żółtaczka Rzadko
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Rumień Bardzo często
Wysypka Bardzo często
1Opuchnięcie twarzy Bardzo często
Łysienie Bardzo często
Zaburzenia paznokci Bardzo często
Erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa Bardzo często
Trądzik Często
Suchość skóry Często
Wybroczyny krwawe Często
Nadmierne pocenie się Często
Wysypka grudkowo-plamista Często
Świąd Często
Łamliwość paznokci Często
Zapalenie skóry Często
Pokrzywka Niezbyt często
Obrzęk naczynioruchowy Nieznana
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej Bóle stawowe Bardzo często
1Napięcie mięśniowe Bardzo często
Bóle mięśniowe Bardzo często
Zapalenie stawów Często
Bóle pleców Często
Bóle kostne Często
Skurcze mięśni Często
Ból karku Często
Ból kończyn Często
Zaburzenia nerek i dróg moczowych Zaburzenia nerek Często
Błoniaste kłębuszkowe zapalenie nerek Nieznana
Glomerulonefropatia Nieznana
Niewydolność nerek Nieznana

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
Ciąża, połóg i okres okołoporodowy Małowodzie Nieznana
Hipoplazja nerek Nieznana
Hipoplazja płuc Nieznana
Zaburzenia układurozrodczego i piersi Zapalenie piersi/zapalenie sutka Często
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Osłabienie Bardzo często
Ból w klatce piersiowej Bardzo często
Dreszcze Bardzo często
Zmęczenie Bardzo często
Objawy grypopodobne Bardzo często
Reakcje związane z wlewem Bardzo często
Ból Bardzo często
Gorączka Bardzo często
Zapalenie błon śluzowych Bardzo często
Obrzęki obwodowe Bardzo często
Złe samopoczucie Często
Obrzęki Często
Urazy, zatrucia ipowikłania po zabiegach Stłuczenia Często

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
+ Oznacza działania niepożądane, które zostały zgłoszone w związku ze zgonem. 1. Oznacza działania niepożądane, które zostały zgłoszone głównie w związku z reakcjami związanymi z wlewem. Szczegółowe dane procentowe nie są dostępne. * Obserwowane w terapii skojarzonej po antracyklinach w skojarzeniu z taksanami. Opis wybranych działań niepożądanych Zaburzenia czynności serca Zastoinowa niewydolność serca (NYHA Klasa II–IV) jest częstym działaniem niepożądanym związanym ze stosowaniem produktu Herceptin i może prowadzić do zgonu pacjenta (patrz punkt 4.4). U chorych poddanych terapii produktem Herceptin wystąpiły objawy zaburzenia czynności serca, takie jak duszność (również w pozycji leżącej), nasilenie kaszlu, obrzęk płuc, obecność trzeciego tonu serca lub zmniejszenie wartości LVEF (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
W 3 rejestracyjnych badaniach klinicznych z terapią adjuwantową produktem Herceptin podawanym w skojarzeniu z chemioterapią częstość zaburzeń czynności serca stopnia 3/4 (w szczególności objawowa zastoinowa niewydolność serca) była podobna u pacjentów, którzy otrzymywali samą chemioterapię (tzn. nie otrzymywali produktu Herceptin), i u pacjentów, którzy otrzymali Herceptin sekwencyjnie po chemioterapii z taksanem (0,3-0,4%). Częstość ta była największa u pacjentów, którzy otrzymywali Herceptin jednocześnie z taksanem (2,0%). Dane dotyczące jednoczesnego stosowania produktu Herceptin i antracykliny w małej dawce w ramach leczenia neoadjuwantowego są ograniczone (patrz punkt 4.4). Gdy Herceptin podawano po zakończeniu chemioterapii adjuwantowej, po okresie obserwacji o medianie wynoszącej 12 miesięcy, niewydolność serca klasy III-IV wg NYHA obserwowano u 0,6 % pacjentów z grupy leczonej 1 rok.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
W badaniu BO16348 po okresie obserwacji o medianie wynoszącej 8 lat, częstość występowania ciężkiej zastoinowej niewydolności serca (NYHA klasa III i IV) w trakcie 1 roku leczenia produktem Herceptin wynosiła 0,8 %, a wskaźnik występowania łagodnych objawowych i bezobjawowych zaburzeń czynności lewej komory wynosił 4,6 %. Odwracalność ciężkiej zastoinowej niewydolności serca (zdefiniowanej jako ciąg przynajmniej dwóch kolejnych wartości LVEF ≥ 50% po zdarzeniu) obserwowano u 71,4 % pacjentów przyjmujących Herceptin. Odwracalność łagodnych objawowych i bezobjawowych zaburzeń czynności lewej komory wykazano u 79,5% pacjentów. Około 17 % kardiologicznych zdarzeń związanych z zaburzeniami czynności serca wystąpiło po zakończeniu terapii produktem Herceptin. W kluczowych badaniach klinicznych, w których Herceptin stosowano w ramach leczenia paliatywnego, częstość zaburzeń czynności serca wyniosła 9 % – 12 %, w przypadku terapii skojarzonej z paklitakselem w porównaniu z 1 % – 4 % u chorych poddanych leczeniu paklitakselem w monoterapii.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Natomiast u chorych, u których Herceptin stosowano w monoterapii, częstość zaburzeń serca wyniosła 6 % – 9%. Zaburzenia czynności serca najczęściej stwierdzano u chorych poddanych jednocześnie terapii produktem Herceptin i chemioterapii zawierającej antracyklinę i cyklofosfamid (27 %) i była ona istotnie większa w porównaniu z częstością tego powikłania u chorych, u których stosowano jedynie chemioterapię złożoną z antracykliny i cyklofosfamidu (7 % – 10 %). W kolejnym przeprowadzonym badaniu, w którym czynność serca monitorwano prospektywnie, objawowa niewydolność serca wystąpiła u 2,2 % chorych poddanych terapii Herceptin z docetakselem, natomiast u chorych w ramieniu z docetakselem w monoterapii nie obserwowano tego powikłania (0 %). U większości chorych (79 %) biorących udział w badaniach dotyczących leczenia paliatywnego, u których wystąpiły zaburzenia czynności serca, stwierdzono poprawę stanu zdrowia po zastosowaniu standardowego leczenia farmakologicznego CHF.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Reakcje związane z wlewem, reakcje rzekomoalergiczne i nadwrażliwość Ocenia się, że około 40% pacjentów, którzy byli leczeni produktem Herceptin, doświadczyło jakiejkolwiek formy reakcji związanej z wlewem. Jednakże, większość reakcji związanych z wlewem ma nasilenie łagodne do umiarkowanego (według kategorii systemu NCI-CTC) i występuje zazwyczaj na początku terapii na przykład podczas pierwszego, drugiego i trzeciego wlewu zmniejszając częstość w kolejnych wlewach. Obserwowano następujące reakcje: dreszcze, gorączkę, duszność, niedociśnienie, świszczący oddech, skurcz oskrzeli, tachykardię, zmniejszenie saturacji krwi, niewydolność oddechową, wysypkę, nudności, wymioty i ból głowy (patrz punkt 4.4). Częstość wystąpienia reakcji związanych z wlewem biorąc pod uwagę wszystkie stopnie nasilenia różniła się pomiędzy badaniami w zależności od wskazania, metodologii zbierania danych oraz od faktu, czy trastuzumab stosowano jednocześnie z chemioterapią, czy w monoterapii.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagające natychmiastowej dodatkowej interwencji mogą wystąpić zazwyczaj podczas pierwszego lub drugiego wlewu produktu Herceptin (patrz punkt 4.4) i mogą wiązać się ze śmiercią pacjenta. W pojedynczych przypadkach wystąpiły reakcje anafilaktoidalne. Toksyczność hematologiczna Gorączka neutropeniczna, leukopenia, niedokrwistość, trombocytopenia i neutropenia występowały bardzo często. Częstość występowania hipoprotrombinemii nie jest znana. Ryzyko neutropenii może być nieznacznie zwiększone przy podawaniu trastuzumabu wraz z docetakselem u pacjenów po leczeniu antracyklinami. Zdarzenia związane z układem oddechowym Ciężkie działania niepożądane ze strony układu oddechowego występują w związku ze stosowaniem produktu Herceptin i mogą wiązać się ze śmiercią pacjenta.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Zawierają one wymieniane poniżej, ale nieograniczone tylko do tych wymienianych nacieki w płucach, ostry zespół zaburzeń oddechowych, zapalenie płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, wysięk w opłucnej, zaburzenia oddechowe, ostry obrzęk płuc i niewydolność oddechowa (patrz punkt. 4.4). Szczegóły dotyczące minimalizacji ryzyka są spójne z europejskim planem zarządzania ryzykiem i są przedstawione w (sekcji 4.4) Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności. Immunogenność W badaniu z leczeniem neoadjuwantowym-adjuwantowym EBC (BO22227), przy medianie obserwacji przekraczającej 70 miesięcy, 10,1% (30/296) pacjentów leczonych produktem Herceptin w formie dożylnej wytworzyło przeciwciała skierowane przeciwko trastuzumabowi. Neutralizujące przeciwciała przeciw trastuzumabowi wykryto w próbkach po rozpoczęciu leczenia u 2 z 30 pacjentów z grupy leczonej produktem Herceptin w formie dożylnej. Znaczenie kliniczne tych przeciwciał nie jest znane.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Obecność przeciwciał przeciwko trastuzumabowi nie miała wpływu na właściwości farmakokinetyczne, skuteczność (określaną przez całkowitą odpowiedź patologiczną [pCR] i przeżycie wolne od zdarzeń [EFS]) i bezpieczeństwo wyrażone przez wystąpienie reakcji związanych z podaniem (ARRs) produktu Herceptin w formie dożylnej. Brak jest dostępnych danych dotyczących immunogenności produktu Herceptin w raku żołądka. Zamiana leczenia z produktu Herceptin do podawania dożylnego na produkt Herceptin do podawania podskórnego i odwrotnie. Badanie MO22982 oceniało zmianę leczenia z produktu Herceptin do podawania dożylnego na produkt Herceptin do podawania podskórnego z piewszorzędowym celem końcowym oceniającym preferencję pajenta w dożylnej lub podskórnej drodze podania trastuzumabu. W badaniu tym 2 kohorty (jedna stosująca formę podskórną w fiolce druga stosująca formę podskórną w urządzeniu do iniekcji) były oceniane w dwóch ramionach badania z zaplanowaną zamianą leczenia (cross-over), po randomizacji 488 pacjentów do dwóch różnych 3-tygodnowych cykli leczenia (IV [cykle1-4] →SC [cykle 5-8], lub SC [cykle1-4] →IV [cykle 5-8]).
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Byli to zarówno pacjenci nieleczeni (20,3 %) jak i leczeni wcześniej (79,7 %) produktem Herceptin IV. Dla sekwencji IV→SC (połączone kokorty dla SC w fiolce i SC w urządzeniu do iniekcji), częstość działań niepożądanych (wszystkie stopnie) przed zmianą leczenia (cykle 1-4) i po zmianie leczenia (cykle 5-8) wyniosła odpowiednio 53,8% versus 56,4%; dla sekwencji SC→IV (połączone kokorty SC w fiolce i SC w urządzeniu do iniekcji) czestość działań niepożądanych (wszystkie stopnie) przed zmianą leczenia i po zmianie leczenia wyniosła odpowiednio 65,4% versus 48,7%. Częstość poważnych zdarzeń nieożądanych przed zamianą leczenia (cykle 1-4), zdarzeń niepożądanych w stopniu 3 i przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych była niska (<5 %) i porównywalna z częstością po zamianie leczenia (cykle 5-8). Nie odnotowano zdarzeń niepożądanych w stopniu 4 i stopniu 5.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Brak doświadczeń dotyczących przedawkowania w badaniach klinicznych u ludzi. W badaniach klinicznych nie podawano produktu Herceptin w pojedynczych dawkach większych niż 10 mg/kg mc; w badaniu klinicznym u pacjentów z rakiem żołądka z przerzutami oceniano stosowanie dawki podtrzymującej 10 mg/kg w co 3 tygodniowym schemacie dawkowania po wcześniejszym zastosowaniu dawki nasycającej 8 mg/kg. Dawki nieprzekraczające tego poziomu były dobrze tolerowane.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwnowotworowe, przeciwciała monoklonalne, kod ATC: L01XC03 Trastuzumab jest rekombinowanym humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym IgG1, które łączy się wybiórczo z receptorem ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu typu 2 (receptora HER2). Nadekspresja HER2 występuje w 20%-30% przypadków pierwotnych nowotworów piersi. Badania mające na celu określenie częstości występowania nadekspresji HER2 w raku żołądka z wykorzystaniem badań immunohistochemicznych (IHC) oraz fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) lub chromogenicznej hybrydyzacj in situ (CISH) wykazały dużą zmienność w tym zakresie z wartościami od 6,8% do 34,0% dla IHC oraz 7,1% do 42,6% w przypadku FISH. Badania dowodzą, że pacjenci z rakiem piersi, w których występuje nadekspresja receptora HER2, mają krótszy czas przeżycia bez objawów choroby w porównaniu do pacjentów z nowotworami bez nadekspresji receptora HER2.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Zewnątrzkomórkowa domena receptora (ECD, p105) może złuszczać się do krwi i można ją oznaczać w próbkach surowicy krwi. Mechanizm działania Trastuzumab wiąże się z dużym powinowactwem i specyficznością z subdomeną IV związaną z błoną w regionie zewnątrzkomórkowej domeny receptora HER2. Związanie trastuzumabu z receptorem HER2 hamuje niezależne od ligandu, przekazywanie sygnału przez HER2 i zapobiega proteolitycznemu rozszczepieniu zewnątrzkomórkowej domeny jako mechanizmowi aktywacji HER2. W rezultacie trastuzumab hamuje proliferację komórek guza, które wykazują nadekspresję receptora HER2 co wykazano zarówno w badaniach in vitro jak i u zwierząt. Dodatkowo, trastuzumab jest silnym mediatorem cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC). In vitro wykazano, że cytotoksyczność typu ADCC stymulowana trastuzumabem jest preferencyjnie wywierana na komórki guza wykazujące nadekspresję HER2 w porównaniu z komórkami guza bez nadekspresji HER2.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wykrywanie nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacja genu HER2 Wykrywanie nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacja genu HER2 w raku piersi Produkt Herceptin należy podawać wyłącznie pacjentom z nadekspresją receptora HER2 w komórkach guza lub amplifikacją genu HER2, oznaczoną za pomocą odpowiednio walidowanych testów. Nadekspresję HER2 należy diagnozować za pomocą metody immunohistochemicznej (IHC) – analizy utrwalonych produktów guza (patrz punkt 4.4). Amplifikacja genu HER2 powinna być badana przy użyciu metody fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) lub chromogenicznej hybrydyzacji in situ (CISH) w tkance guza utrwalonej w bloczkach parafinowych. Do leczenia produktem Herceptin kwalifikują się pacjenci, u których występuje silna nadekspresja receptora HER2, oceniana w skali stosowanej metody immunohistochemicznej (IHC) na 3+ lub dodatni wynik FISH lub CISH.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W celu zapewnienia dokładności i powtarzalności wyników, testy powinny być przeprowadzane w specjalistycznych laboratoriach zapewniających wiarygodność metod diagnostycznych. Zalecaną skalę oceny barwienia za pomocą metody IHC przedstawiono w tabeli 2. Tabela 2 Zalecana skala oceny barwienia metodą IHC w raku piersi

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Skala Wzór barwienia Wynik oceny nadekspresji HER2
0 Brak wybarwienia lub wybarwieniebłony komórkowej obserwowane w< 10% komórek guza Negatywny
1+ Blade/ledwie zauważalne wybarwieniewykryte w > 10% komórek guza. Wkomórkach są wybarwione jedynie części ich błony komórkowej Negatywny
2+ Lekkie do umiarkowanego całkowite wybarwienie błony komórkowej wykrywane w > 10% komórek guza Wątpliwy
3+ Silne wybarwienie całkowite błonykomórkowej wykrywane w > 10% komórek guza Dodatni

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Generalnie, wynik badania FISH jest określany jako dodatni w przypadku, gdy stosunek liczby kopii genu HER2 w komórce nowotworowej do liczby chromosomu17 jest większy lub równy 2, a w przypadku gdy nie oznaczano liczby chromosomu17, gdy w komórce nowotworowej występują więcej niż 4 kopie genu HER2. Generalnie, wynik badania CISH jest określany jako dodatni w przypadku, gdy liczba kopii genu HER2 w ponad 50% komórek nowotworowych jest większa niż 5 kopii na jądro komórkowe. W celu uzyskania szczegółowych instrukcji wykonywania analizy i interpretacji wyników badań metodami FISH lub CISH należy zapoznać się z informacjami zawartymi w opakowaniach odpowiednich zaaprobowanych zestawów testów. Należy również uwzględnić obowiązujące zalecenia dotyczące postępowania diagnostycznego w oznaczaniu HER2.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W przypadku stosowania innych metod oznaczania ekspresji białka HER2 lub amplifikacji genu, oznaczenia takie powinny być wykonywane tylko w laboratoriach zdolnych do zapewnienia odpowiedniej jakości oznaczeń. Oznaczenia takie muszą być wystarczająco precyzyjne i dokładne, aby wykazać nadekspresję HER2 i muszą umożliwiać rozróżnienie pomiędzy umiarkowaną (2+) a silną (3+) nadekspresją HER2. Wykrywanie nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacji genu HER2 w raku żołądka Do wykrywania nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacji genów powinny być używane tylko dokładne i walidowane testy. IHC jest metodą rekomendowaną jako badanie przesiewowe i w przypadku, kiedy ocena statusu amplifikacji genu HER2 jest potrzebna, powinna być używana zarówno metoda hybrydyzacji in situ z użyciem srebra (SISH) jak i technika FISH. Technika SISH jest zalecana do jednoczesnej oceny histologii guza i morfologii.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W celu zapewnienia walidacji i powtarzalności procedur badania, ocena HER2 musi być wykonywana w pracowniach, gdzie personel był przeszkolony. Pełna instrukcja dotycząca dokładności oceny i interpretacji wyników powinna być zaczerpnięta z informacji dołączonej do komercyjnych testów do oznaczenia HER2. W badaniu ToGA (BO18255), pacjenci z nadekspresją receptora HER2 wyrażoną przez IHC3+ lub pozytywny wynik FISH byli definiowani jako HER2-dodatni i włączani do badania. W oparciu o wyniki tego badania należy stwierdzić, że korzystne efekty były ograniczone do pacjentów z najwyższym poziomem nadekspresji białka HER2, zdefiniowanym jako IHC na 3+ lub IHC na 2+ z pozytywnym wynikiem oceny FISH. W badaniu porównującym metody (badanie D008548) zaobserwowano wysoki stopień zgodności (> 95%) dla badań technikami SISH i FISH stosowaną do wykrywania amplifikacji genu HER2 u chorych na raka żołądka.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Nadekspresja receptora HER2 powinna być wykrywana przy użyciu metod immunohistochemicznych (IHC) – utrwalonych bloczków guza; amplifikacja genu HER2 powinna być wykazywana metodami hybrydyzacji in situ używając SISH albo FISH w utrwalonych bloczkach guza. Zalecaną skalę oceny barwienia za pomocą metody IHC przedstawiono w tabeli 3. Tabela 3 Zalecana skala oceny barwienia metodą IHC w raku żołądka

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Skala Materiał chirurgiczny – wzór barwienia Materiał biopsyjny – Wzór barwienia Wynik ocenynadekspresji HER2
0 Brak wybarwienia lubwybarwienie błonykomórkowej obserwowane w < 10% komórek guza Brak wybarwienia lub wybarwienie błony komórkowej jakiejkolwiek komórki guza Negatywny
1+ Blade/ledwie zauważalnewybarwienie wykryte w≥ 10% komórek guza; w komórkach są wybarwione jedynie części ich błony komórkowej Grupa komórek nowotworowych z bladym/ledwie zauważalnym wybarwieniem błony komórkowej niezależnie od odsetka wybarwionych komórek Negatywny
2+ Lekkie do umiarkowanego całkowite, podstawnoboczne lub boczne wybarwienie błony komórkowejwykrywane w ≥ 10% komórek guza Grupa komórek nowotworowych z lekkim do umiarkowanego całkowitym, podstawnobocznym lub bocznym wybarwieniem błony komórkowej niezależnie ododsetka wybarwionych komórek Wątpliwy
3+ Silne całkowite, podstawnoboczne lub boczne wybarwienie błony komórkowej wykrywane w≥ 10% komórek guza Grupa komórek nowotworowych z silnym całkowitym, podstawnobocznym lub bocznym wybarwieniem błony komórkowej niezależnie od odsetkawybarwionych komórek Dodatni

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Generalnie, wynik badania SISH lub FISH jest określany jako dodatni w przypadku, gdy stosunek liczby kopii genu HER2 w komórce nowotworowej do liczby kopii chromosomu 17 jest większy lub równy 2. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Rak piersi z przerzutami Produkt Herceptin był stosowany w badaniach klinicznych w monoterapii u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których w komórkach guza stwierdzono nadekspresję receptora HER2 oraz u pacjentów niereagujących na leczenie rozsianej choroby nowotworowej jednym lub więcej niż jednym schematem chemioterapii (tylko Herceptin). Produkt Herceptin stosowano również w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem w leczeniu pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, którzy nie otrzymywali wcześniej chemioterapii z powodu choroby rozsianej.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjenci, którzy wcześniej otrzymali chemioterapię uzupełniającą zawierającą antracykliny, byli leczeni paklitakselem (175 mg/m² w ponad 3-godzinnym wlewie dożylnym) w monoterapii lub w skojarzeniu z produktem Herceptin. W kluczowym badaniu porównującym docetaksel w monoterapii (podawany w dawce 100 mg/m 2 w postaci 1-godzinnego wlewu) z terapią skojarzoną z produktem Herceptin, 60% pacjentów otrzymywało uprzednio chemioterapię uzupełniającą zawierającą antracykliny. Pacjenci byli leczeni produktem Herceptin do czasu wystąpienia progresji choroby. Skuteczność produktu Herceptin stosowanego w skojarzeniu z paklitakselem u pacjentów, którzy nie otrzymywali wcześniej leczenia uzupełniającego antracyklinami nie była badana. Jednakże terapia skojarzona Herceptin plus docetaksel była równie skuteczna niezależnie od tego, czy pacjenci otrzymywali wcześniej antracykliny w leczeniu uzupełniającym czy nie.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Metodą diagnostyczną oceniającą nadekspresję receptora HER2 stosowaną w celu określenia kwalifikacji pacjentów do kluczowych badań monoterapii produktem Herceptin i w skojarzeniu z paklitakselem, była metoda barwienia immunohistochemicznego receptora HER2 z komórek guza piersi (produktów utrwalonych) z użyciem mysich przeciwciał monoklonalnych CB11 i 4D5. Tkanki guzów były utrwalane w formalinie lub w środku utrwalającym Bouin. Test wykorzystywany w badaniach klinicznych był wykonany w centralnym laboratorium z wykorzystaniem skali barwienia od 0 do 3+. Pacjenci klasyfikowani w zalecanej skali oceny barwienia na 2+ i 3+ byli włączani do badania, natomiast ci, którzy wykazali 0 lub 1+ nie byli kwalifikowani do badania. Powyżej 70% zakwalifikowanych pacjentów wykazywało nadekspresję 3+. Wyniki badania sugerują, iż większe korzyści z leczenia odnieśli pacjenci z większą nadekspresją HER2 (3+).
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Główną metodą diagnostyczną służącą do określenia czy pacjent jest HER2-dodatni, w kluczowym badaniu porównującym docetaksel w monoterapii z leczeniem skojarzonym Herceptin plus docetaksel, była metoda immunohistochemiczna. Mała część pacjentów diagnozowana przy pomocy fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH). W badaniu tym, 87% włączonych pacjentów wykazywało nadekspresję na IHC3+, a 95% pacjentów miało nadekspresję na IHC3+ i/lub było FISH- dodatnich. Tygodniowy schemat dawkowania w raku piersi z przerzutami Wyniki badań dotyczące skuteczności leczenia produktem Herceptin w monoterapii lub w terapii skojarzonej przedstawiono w tabeli 4. Tabela 4 Wyniki badań dotyczące skuteczności leczenia produktem Herceptin stosowanym w monoterapii i terapii skojarzonej

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametry Monoterapia Leczenie skojarzone
Herceptin1N=172 Herceptin +paklitaksel2 N=68 paklitaksel2N=77 Herceptin +docetaksel3 N=92 docetaksel3N=94
Odsetek odpowiedzi (95 CI %) 18%(13 – 25) 49%(36 – 61) 17%(9 – 27) 61%(50 – 71) 34%(25 – 45)
Mediana czasu trwania odpowiedzi(w miesiącach)(95 CI %) 9,1(5,6 – 10,3) 8,3(7,3 – 8,8) 4,6(3,7 – 7,4) 11,7(9,3 – 15,0) 5,7(4,6 – 7,6)
Mediana czasu do progresji (miesiące) (95 CI %) 3,2(2,6 – 3,5) 7,1(6,2 – 12,0) 3,0(2,0 – 4,4) 11,7(9,2 – 13,5) 6,1(5,4 – 7,2)
Mediana czasu przeżycia (w miesiącach)(95 CI %) 16,4(12,3 – no) 24,8(18,6 – 33,7) 17,9(11,2 – 23,8) 31,2(27,3 –40,8) 22,74(19,1 – 30,8)

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
TTP = czas do wystąpienia progresji; "no" oznacza, iż nie można było ocenić parametru lub nie został on jeszcze osiągnięty. 1. Badania H0649g/H0648g: grupa pacjentów IHC 3+ 2. Badania H0648g/H0648g: grupa pacjentów IHC 3+ 3. Badanie M77001: wszyscy pacjenci poddani analizie (intent-to-treat), wyniki po 24 miesiącach Terapia skojarzona z produktem Herceptin i anastrozolem Produkt Herceptin był badany w leczeniu skojarzonym z anastrozolem, stosowanym w pierwszej linii terapii raka piersi z przerzutami, u pacjentów z potwierdzoną nadekspresją HER2 i obecnością receptorów hormonalnych (tj. receptorów dla estrogenów (ER) i (lub) receptorów dla progestagenów (PgR)). Czas wolny od progresji (PFS) był dwukrotnie wydłużony w ramieniu badania obejmującego produkt Herceptin plus anastrozol w stosunku do anastrozolu w monoterapii. (4,8 miesiąca versus 2,4 miesiąca.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Inne parametry opisujące poprawę terapii skojarzonej to; ogólna odpowiedź (OR; 16,5% versus 6,7%); poziom korzyści klinicznej (42,7% versus 27,9%); czas do progresji (4,8 miesiąca versus 2,4 miesiąca. Nie zanotowano różnic między ramionami badania w ocenie czasu do odpowiedzi i czasu trwania odpowiedzi. Mediana ogólnej odpowiedzi (OR) była wydłużona do 4,6 miesiąca dla pacjentów stosujących terapię skojarzoną. Różnica nie była istotna statystycznie, jakkolwiek u ponad połowy pacjentów stosujących anastrozol w monoterapii, została włączona terapia produktem Herceptin po progresji choroby. Trzytygodniowy schemat dawkowania w raku piersi z przerzutami Wyniki badań oceniających skuteczność produktu Herceptin stosowanego w monoterapii lub w terapii skojarzonej, w których nie było ramienia kontrolnego, przedstawiono w tabeli 5. Tabela 5 Wyniki nieporównawczych badań oceniających skuteczność w monoterapii i terapii skojarzonej

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametry Monoterapia Leczenie skojarzone
Herceptin1N=105 Herceptin2N=72 Herceptin plus paclitaxel3 N=32 Herceptin plus docetaxel4 N=110
Odsetek odpowiedzi (95 CI %) 24%(15 – 35) 27%(14 – 43) 59%(41-76) 73%(63-81)
Mediana czasu trwania odpowiedzi(w miesiącach)(zakres) 10,1(2,8-35,6) 7,9(2,1-18,8) 10,5(1,8-21) 13,4(2,1-55,1)
Mediana czasu do progresji(miesiące)(95 CI %) 3,4(2,8-4,1) 7,7(4,2-8,3) 12,2 (6,2-no) 13,6(11-16)
Mediana czasu przeżycia (w miesiącach)(95 CI %) no no no 47,3 (32-no)

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
TTP = czas do wystąpienia progresji; "no" oznacza, iż nie można było ocenić parametru lub nie został on jeszcze osiągnięty. 1. Badanie WO 16229: dawka nasycająca 8 mg/kg, następowo 6 mg/kg co 3 tygodnie 2. Badanie MO 16982: dawka nasycająca 6 mg/kg tygodniowo X 3; następowo 6 mg/kg co 3 tygodnie 3. Badanie BO 15935 4. Badanie MO 16419 Lokalizacja przerzutów Częstość występowania przerzutów w wątrobie była statystycznie mniejsza u pacjentów leczonych produktem Herceptin w skojarzeniu z paklitakselem w porównaniu do monoterapii paklitakselem (21,8% versus 45,7%; p=0,004). Większa liczba pacjentów leczonych produktem Herceptin w skojarzeniu z paklitakselem wykazywała progresję choroby do ośrodkowego układu nerwowego w porównaniu do leczonych tylko paklitakselem (12,6% versus 6,5%; p=0,377). Wczesne stadium raka piersi (terapia adjuwantowa) Wczesne stadium raka piersi jest definiowane jako pierwotny, inwazyjny rak piersi bez przerzutów.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Produkt Herceptin w leczeniu adjuwantowym badano w 4 dużych wieloośrodkowych, randomizowanych badaniach: – W badaniu BO16348 porównywano leczenie produktem Herceptin przez jeden rok i dwa lata co trzy tygodnie do grupy obserwacji pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi we wczesnym stadium po zabiegu operacyjnym, zakończeniu chemioterapii i radioterapii (jeżeli były stosowane). Przeprowadzono również porównanie terapii produktem Herceptin trwającej dwa lata z terapią produktem Herceptin trwającą rok. Pacjenci przypisani do grupy leczenia produktem Herceptin przyjmowali początkową dawkę nasycającą 8 mg/kg, a następnie co trzy tygodnie dawkę 6 mg/kg przez dwa lata lub jeden rok. – W badaniach NSABP B-31 i NCCTG N9831 objętych połączoną analizą badano kliniczną użyteczność połączenia terapii produktem Herceptin i paklitakselem po chemioterapii AC.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Dodatkowo przedmiotem badania NCCTG N9831 było także sekwencyjne dodawanie produktu Herceptin do chemioterapii AC→P, u pacjentów z HER2-dodatnim wczesnym stadium raka piersi po zabiegu operacyjnym. – W badaniu BCIRG 006 porównywano połączenie leczenia produktem Herceptin z docetakselem po chemioterapii AC lub w skojarzeniu z docetakselem i karboplatyną u pacjentów z HER2- dodatnim wczesnym stadium raka piersi po zabiegu operacyjnym. W badaniu HERA wczesne stadium raka piersi było ograniczone do przypadków operacyjnego, pierwotnego, inwazyjnego gruczolakoraka piersi z występującymi lub niewystępującymi przerzutami w węzłach chłonnych, jeśli średnica guza wynosiła przynajmniej 1 cm. W połączonej analizie wyników badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 wczesne stadium raka piersi było ograniczone do przypadków pacjentów z grupy wysokiego ryzyka z operacyjnym rakiem piersi, zdefiniowanym jako HER2-dodatni rak z ogniskami w węzłach chłonnych i bez ognisk w węzłach chłonnych, lub rak HER2-dodatni bez ognisk w węzłach chłonnych z cechami wysokiego ryzyka (guz wielkości > 1 cm i ER-negatywny lub guz wielkości > 2 cm, niezależnie od statusu hormonalnego).
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu BCIRG 006 wczesny rak piersi HER2 dodatni był rozpoznawany albo u pacjentów z zajętymi węzłami chłonnymi, albo u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka bez zajęcia węzłów chłonnych (pN0) oraz z przynajmniej 1 z następujących czynników: wielkość guza powyżej 2 cm, brak ekspresji receptorów estrogenowych i progesteronowych, stopień histologiczny i (lub) jądrowy 2- 3 lub wiek < 35 lat. Wyniki skuteczności badania BO16348 po medianie czasu obserwacji wynoszącej 12 miesięcy* i 8 lat** podsumowano w tabeli 6. Tabela 6 Wyniki badania BO16348

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Mediana czasu obserwacji12 miesięcy* Mediana czasu obserwacji8 lat*
Parametry Obserwacja N=1693 Herceptin1 rokN = 1693 ObserwacjaN=1697*** Herceptin1 rok N = 1702***
Czas wolny od objawów choroby
– Liczba pacjentów, u którychwystąpiło zdarzenie 219 (12,9 %) 127 (7,5 %) 570 (33,6 %) 471 (27,7 %)
– Liczba pacjentów, u których niewystąpiło zdarzenie 1474 (87,1 %) 1566 (92,5 %) 1127 (66,4 %) 1231 (72,3 %)
Wartość p względem obserwacji < 0,0001 < 0,0001
Współczynnik ryzyka względemobserwacji 0,54 0,76
Czas wolny od nawrotu
– Liczba pacjentów, u którychwystąpiło zdarzenie 208 (12,3 %) 113 (6,7 %) 506 (29,8 %) 399 (23,4 %)
– Liczba pacjentów, u których niewystąpiło zdarzenie 1485 (87,7 %) 1580 (93,3 %) 1191 (70,2 %) 1303 (76,6 %)
Wartość p względem obserwacji < 0,0001 < 0,0001
Współczynnik ryzyka względemobserwacji 0,51 0,73
Czas wolny od przerzutówodległych
– Liczba pacjentów, u którychwystąpiło zdarzenie 184 (10,9 %) 99 (5,8 %) 488 (28,8 %) 399 (23,4 %)
– Liczba pacjentów, u których niewystąpiło zdarzenie 1508 (89,1 %) 1594 (94,6 %) 1209 (71,2 %) 1303 (76,6 %)
Wartość p względem obserwacji < 0,0001 < 0,0001
Współczynnik ryzyka względemobserwacji 0,50 0,76
Całkowity czas przeżycia (zgon)
– Liczba pacjentów, u którychwystąpiło zdarzenie 40 (2,4 %) 31 (1,8 %) 350 (20,6 %) 278 (16,3 %)
– Liczba pacjentów, u których niewystąpiło zdarzenie 1653 (97,6 %) 1662 (98,2 %) 1347 (79,4 %) 1424 (83,7 %)
Wartość p względem obserwacji 0,24 0,0005
Współczynnik ryzyka względemobserwacji 0,75 0,76

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
* Równorzędny główny punkt końcowy, tj. czas wolny od objawów choroby (DFS) wynoszący 1 rok względem obserwacji mieścił się we wcześniej określonym zakresie statystycznym **Analiza końcowa (uwzględniająca przeniesienie 52 % pacjentów z grupy obserwacji do grupy przyjmującej Herceptin) *** Istnieje rozbieżność w zakresie całkowitej wielkości próby z powodu małej liczby pacjentów, których zrandomizowano po terminie zakończenia gromadzenia danych do analizy okresu obserwacji o medianie wynoszącej 12 miesięcy Dane skuteczności z pośredniej analizy skuteczności przekroczyły określony w protokole zakres statystyczny dla porównania rocznej terapii produktem Herceptin z wyłączną obserwacją. Po okresie obserwacji o medianie wynoszącej 12 miesięcy współczynnik ryzyka (HR) dla czasu wolnego od objawów choroby (DFS) wynosił 0,54 (95% CI 0,44; 0,67), co przekłada się na bezwzględną korzyść w odniesieniu do odsetka przeżywających 2 lata bez choroby w wysokości 7,6 punktów procentowych (85,8% versus 78,2%) na korzyść ramienia produktu Herceptin.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Analizę końcową przeprowadzono po okresie obserwacji o medianie wynoszącej 8 lat. Wykazała ona, że roczne leczenie produktem Herceptin jest związane ze zmniejszeniem ryzyka o 24 % w porównaniu z obserwacją (HR = 0,76; 95% CI 0,67; 0,86). Przekłada się to na korzyść bezwzględną w zakresie 8- letniego wskaźnika czasu wolnego od objawów choroby wynoszącego 6,4 punktów procentowych na korzyść rocznej terapii produktem Herceptin. Analiza ta wykazała również, że dwuletnia terapia produktem Herceptin nie zapewnia dodatkowych korzyści w porównaniu z leczeniem prowadzonym przez 1 rok [HR dla DFS w populacji ITT (intent to treat) leczonej przez 2 lata w porównaniu z 1 rokiem = 0,99 (95% CI: 0,87; 1,13), wartość p=0,90 oraz HR dla OS = 0,98 (0,83; 1,15); wartość p= 0,78]. W grupie leczonej 2 lata obserwowano zwiększony wskaźnik bezobjawowych zaburzeń czynności serca (8,1% względem 4,6% w grupie leczonej rok).
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Przynajmniej jedno działanie niepożądane 3 lub 4 stopnia wystąpiło u większej liczby pacjentów z grupy leczonej 2 lata (20,4%) niż w grupie leczonej rok (16,3%). W badaniach NSABP B-31 i NCCTG N9831 produkt Herceptin był podawany w skojarzeniu z paklitakselem, po chemioterapii AC. Doksorubicynę i cyklofosfamid podawano w następujący sposób: – doksorubicyna dożylnie – 60 mg/m 2 , co 3 tygodnie przez 4 cykle – cyklofosfamid dożylnie – 600 mg/m 2 przez 30 minut, co 3 tygodnie przez 4 cykle lub Paklitaksel w skojarzeniu z produktem Herceptin podawano w następujący sposób: – paklitaksel dożylnie – 80 mg/m 2 w postaci wlewu ciągłego dożylnego co tydzień przez 12 tygodni – paklitaksel dożylnie – 175 mg/m 2 w postaci wlewu ciągłego dożylnego co 3 tygodnie przez 4 cykle (dzień 1. każdego cyklu) Wyniki skuteczności z połączonej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG 9831 w chwili ostatecznej analizy DFS*, podsumowano w tabeli 7.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana długości obserwacji wyniosła 1,8 roku u pacjentów w ramieniu AC→P oraz 2,0 lata u pacjentów w ramieniu AC→PH. Tabela 7 Wyniki skuteczności z połączonej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG 9831 w chwili ostatecznej analizy DFS*

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→P (n = 1679) AC→PH (n = 1672) Współczynnik ryzyka względnego AC→P(95% CI)wartość p
Czas przeżycia bez objawów chorobyLiczba pacjentów ze zdarzeniem (%) 261 (15,5) 133 (8,0) 0,48 (0,39, 0,59)p <0,0001
Odległy nawrótLiczba pacjentów ze zdarzeniem 193 (11,5) 96 (5,7) 0,47 (0,37, 0,60)p <0,0001
Zgon (zdarzenie w zakresiecałkowitego czasu przeżycia)Liczba pacjentów ze zdarzeniem 92 (5,5) 62 (3,7) 0,67 (0,48, 0,92)p = 0,014**

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
A: doksorubicyna; C: cyklofosfamid; P: paklitaksel; H: trastuzumab * Mediana długości obserwacji wyniosła 1,8 roku u pacjentów w ramieniu AC→P oraz 2,0 lata u pacjentów w ramieniu AC→PH. **współczynnik p dla OS nie przekroczył wstępnie określonej granicy statystycznej dla porównania AC→P H wobec AC→P W przypadku głównego punktu końcowego, czasu przeżycia bez choroby, dodanie produktu Herceptin do chemioterapii paklitakselem spowodowało 52% spadek ryzyka nawrotu choroby. Współczynnik ryzyka przekłada się na bezwzględną korzyść w odniesieniu do odsetka 3-letniego czasu przeżycia bez choroby w wysokości 11,8 punktów procentowych (87,2% versus 75,4%) na korzyść ramienia AC→PH (Herceptin). W chwili aktualizacji danych o bezpieczeństwie po upływie średnio 3,5–3,8 lat obserwacji analiza DFS ponownie potwierdziła zakres korzyści wykazanych w ostatecznej analizie DFS.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pomimo przechodzenia na Herceptin w ramieniu kontrolnym (cross-over), dołączenie Herceptin do chemioterapii z paklitakselem zapewniło 52% spadek ryzyka nawrotu choroby. Dołączenie Herceptin do chemioterapii z paklitakselem wiązało się również z 37% spadkiem ryzyka zgonu. Zaplanowana ostateczna analiza OS dla wspólnej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 została przeprowadzona gdy wystąpiło 707 zgonów. (mediana czasu obserwacji 8,3 roku w grupie AC→P H). Leczenie AC→PH spowodowało statystycznie istotną poprawę w OS wobec AC→P (stratyfikowany HR=0,64; 95% CI [0,55, 0.74]; log-rank p-value < 0,0001). W ciągu 8 lat, wskaźnik przeżycia oszacowano na 86,9% w ramieniu AC→PH i 79,4% w ramieniu AC→P, przy korzyści bezwzględnej 7.4% (95% CI 4,9%, 10,0%). Ostateczne wyniki OS dla wspólnej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 przedstawiono poniżej w Tabeli 8: Tabela 8. Ostateczna analiza przezycia całkowitego dla łącznej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831:

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→P(N=2032) AC→PH(N=2031) Współczynnik znamienności statystycznej p wobec AC→P Współczynnik Ryzyka (HR)wobec AC→P (95% CI)
Zgony (zdarzenia dla OS): Liczba pacjentów ze zdarzeniem (%) 418 (20,6%) 289 (14,2%) < 0,0001 0,64(0,55; 0,74)

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
A: doksorubicyna; C: cyklofosfamid; P: paklitaksel; H: trastuzumab Przeprowadzono również analizę czasu wolnego od nawrotu (DFS) w ramach ostatecznej analizy preżycia całkowitego dla łącznej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831. Zaktualizowane wyniki analizy DFS (stratyfikowany HR=0,61, 95% CI [0,54, 0,69]) wykazały podobną korzyść w zakresie DFS wobec DFS w ostatecznej pierwotnej analizie, pomimo, że 24,8% pacjentek w ramieniu AC→P przeszło (cross-over) na leczenie produktem Herceptin.W 8-letniej obserwacji wskaźnik przeżycia wolnego od choroby oszacowano na 77,2% (95%CI: 75,4, 79,1) w ramieniu AC→PH, bezwzględna korzyść na 11,8% w porównaniu z ramieniem AC→P. W badaniu BCIRG 006 produkt Herceptin był podawany w skojarzeniu z docetakselem, po chemioterapii AC (AC→DH) lub w skojarzeniu z docetakselem i karboplatyną (DCarbH).
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Docetaksel był podawany w następujący sposób: – docetaksel dożylnie – 100 mg/m 2 w postaci wlewu dożylnego trwającego 1 godzinę, podawanego co 3 tygodnie przez 4 cykle (dzień 2. pierwszego cyklu docetakselu, a następnie dzień 1. każdego kolejnego cyklu) lub – docetaksel dożylnie – 75 mg/m 2 w postaci wlewu dożylnego trwającego 1 godzinę, podawanego co 3 tygodnie przez 6 cykli (dzień 2. cyklu 1., a następnie dzień 1. każdego cyklu) następnie podawano: – karboplatynę – w docelowym AUC = 6 mg/ml/min we wlewie dożylnym trwającym 30- 60 minut podawanym co 3 tygodnie przez 6 cykli Herceptin był podawany co tydzień wraz z chemioterapią, a następnie co 3 tygodnie przez łączny okres 52 tygodni. Wyniki analizy skuteczności badania BCIRG 006 podsumowano w tabeli 9. i 10.. Mediana czasu trwania obserwacji wyniosła 2,9 lat w ramieniu AC→D oraz 3,0 lata w ramionach AC→DH i DCarbH. Tabela 9. Przegląd analiz skuteczności BCIRG 006 AC→D względem AC→DH

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→D(N=1073) AC→DH(N=1074) Współczynnik ryzyka względnego AC→D(95% CI)wartość p
Czas przeżycia bez choroby
Liczba pacjentów ze 195 134 0,61 (0,49, 0,77)
zdarzeniem p< 0,0001
Odległy nawrót
Liczba pacjentów ze 144 95 0,59 (0,46, 0,77)
zdarzeniem p<0,0001
Ogólne przeżycie (zgon)
Liczba pacjentów ze 80 49 0,58 (0,40, 0,83)
zdarzeniem p=0,0024

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
AC→D = doksorubicyna plus cyklofosfamid, a następnie docetaksel; AC→DH = doksorubicyna plus cyklofosfamid, a następnie docetaksel plus trastuzumab; CI = przedział ufności Tabela 10 Przegląd analiz skuteczności BCIRG 006 AC→D względem DCarbH

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→D(N=1073) DCarbH (N=1074) Współczynnik ryzyka względnego AC→D(95% CI)
Czas przeżycia bez choroby
Liczba pacjentów ze 195 145 0,67 (0,54, 0,83)
zdarzeniem p=0,0003
Odległy nawrót
Liczba pacjentów ze 144 103 0,65 (0,50, 0,84)
zdarzeniem p=0,0008
Zgon (zdarzenie w zakresieogólnego czasu przeżycia)
Liczba pacjentów ze 80 56 0,66 (0,47, 0,93)
zdarzeniem p=0,0182

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
AC→D = doksorubicyna plus cyklofosfamid, a następnie docetaksel; DCarbH = docetaksel, karboplatyna i trastuzumab; CI = przedział ufności W badaniu BCIRG 006, w przypadku głównego punktu końcowego, czasu przeżycia bez choroby, współczynnik ryzyka przekłada się na bezwzględną korzyść w odniesieniu do 3-letniego czasu przeżycia bez choroby w wysokości 5,8 punktów procentowych (86,7 % versus 80,9 %) na korzyść ramienia AC→DH (Herceptin) i 4,6 punktów procentowych (85,5 % versus 80,9 %) na korzyść ramienia DCarbH (Herceptin), w porównaniu do ramienia AC→D. W badaniu BCIRG 006, 213/1075 pacjentów w ramieniu DCarbH (TCH), 221/1074 pacjentów w ramieniu AC  DH (AC  TH) oraz 217/1073 pacjentów w ramieniu AC→D (AC  T) charakteryzowało się stanem ogólnym wg Karnofsky’ego ≤90 (80 lub 90). W tej podgrupie pacjentów nie stwierdzono korzyści pod względem przeżycia wolnego od choroby (disease-free survival, DFS) (współczynnik ryzyka = 1,16, 95% CI [0,73, 1,83] dla DCarbH (TCH) w porównaniu z AC  D (AC  T); współczynnik ryzyka 0,97, 95% CI [0,60, 1,55] dla AC  DH (AC  TH) w porównaniu z AC  D).
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Dodatkowo retrospektywna analiza eksploracyjna została przeprowadzona na danych z analizy łączonej (ang. JA – joint analysis) badań klinicznych NSABP B-31/NCCTG N9831 i BCIRG006 zdarzeń przeżycia bez progresji choroby (DFS) i objawowych incydentów sercowych, wyniki podsumowano w tabeli 11. Tabela 11 Wyniki retrospektywnej analizy eksploracyjnej przeprowadzonej na danych z połączonej analizy badań klinicznych NSABP B-31/NCCTG N9831 * i BCIRG006 obejmującej czas wolny od objawów choroby (DFS) i objawowe incydenty sercowe

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

ACPH(vs. ACP) (NSABP B-31 i NCCTG N9831) * ACDH(vs. ACD) (BCIRG 006) DCarbH (vs. ACD) (BCIRG 006)
Pierwotna analiza skuteczności Współczynnik ryzyka w zakresie DFS(95 % CI)wartość p 0,48(0,39, 0,59) p<0,0001 0,61(0,49, 0,77)p< 0,0001 0,67(0,54, 0,83) p=0,0003
Długoterminowa analiza skuteczności** Współczynnik ryzyka w zakresie DFS(95 % CI)wartość p 0,61(0,54, 0,69) p<0,0001 0,72(0,61, 0,85) p<0,0001 0,77(0,65, 0,90) p=0,0011
Analiza retrospektywna eksploracyjna Współczynnik ryzyka w zakresie DFS i objawowych incydentów sercowych wdługoterminowej obserwacji**(95 % CI) 0,67(0,60, 0,75) 0,77(0,66, 0,90) 0,77(0,66, 0,90)

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
A: doksorubicyna; C: cyklofosfamid; P: paklitaksel; D: docetaksel; Carb: karboplatyna; H: trastuzumab, CI – przedział ufności * W chwili ostatecznej analizy dla DFS. Mediana długości czasu obserwacji wyniosła 1,8 roku w ramieniu AC→P i 2,0 lata w ramieniu AC→PH ** Mediana czasu trwania długoterminowej obserwacji dla połączonej analizy badań klinicznych wyniosła 8,3 roku (zakres: 0,1 to 12,1) dla ramienia AC→PH oraz 7,9 roku (zakres : 0,0 to 12,2) dla ramienia AC; Mediana czasu trwania długoterminowej obserwacji w badaniu BCIRG 006 wyniosła 10,3 roku zarówno w ramieniu AC→D (zakres: 0,0-12,6 roku) jak i w ramieniu DCarbH (zakres: 0,0-13,1 roku) oraz 10,4 roku w ramieniu AC→DH (zakres: 0,0-12,7 roku) Wczesne stadium raka piersi (leczenie neoadjuwantowe-adjuwantowe) Dotychczas nie są dostępne wyniki, które porównują skuteczność produktu Herceptin podawanego w skojarzeniu z chemioterapią w terapii adjuwantowej z uzyskanymi w terapii neo- adjuwantowej/adjuwantowej.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W terapii neoadjuwantowej-adjuwantowej, wieloośrodkowe randomizowane badanie MO16432, zostało zaprojektowane w celu oceny skuteczności klinicznej jednoczesnego stosowania produktu Herceptin z chemioterapią neoadjuwantową z zastosowaniem antracyklin i taksanów i następnie uzupełniającego zastosowania Herceptin, do łącznej długości leczenia przez 1 rok. Do badania włączano pacjentów z nowo rozpoznaną miejscowo zaawansowaną chorobą (stopień III) lub zapalnym rakiem piersi we wczesnym stadium. Pacjenci z HER2 + guzami byli randomizowani do grupy otrzymującej chemioterapię neoadjuwantową stosowaną równocześnie z neoadjuwantowo- adjuwantowo stosowanym produktem Herceptin, lub samej chemioterapii neoadjuwantowej. W badaniu MO16432 produkt Herceptin (dawka nasycająca 8 mg/kg, następnie dawka podtrzymująca 6 mg/kg co trzy tygodnie) podawany był równocześnie z 10 cyklami chemioterapii neoadjuwantowej w następującej kolejności:  Doksorubicyna 60 mg/m 2 i paklitaksel 150 mg/m 2 podawane co 3 tygodnie przez 3 cykle, Następnie  Paklitaksel 175 mg/m 2 podawany co 3 tygodnie przez 4 cykle, następnie  CMF w dniu 1.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
i 8. co 4 tygodnie przez 3 cykle Następnie, po zabiegu operacyjnym  dodatkowe cykle adjuwantowe produktu Herceptin (do ukończenia 1 roku terapii) Wyniki skuteczności uzyskane w badaniu MO16432 podsumowano w tabeli 12. Mediana czasu obserwacji w ramieniu z produktem Herceptin wyniosła 3,8 roku. Tabela 12 Wyniki skuteczności uzyskane w badaniu MO16432

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr Chemioterapia +Herceptin (n=115) Sama chemioterapia (n=116)
Przeżycie wolne od zdarzenia Współczynnik
ryzyka
(95% CI)
Liczba pacjentów ze 46 59 0,65 (0,44, 0,96)
zdarzeniem p=0,0275
Całkowita odpowiedź 40 % 20,7 % P=0,0014
patologiczna* (95 % CI) (31,0, 49,6) (13,7, 29,2)
Przeżycie całkowite Współczynnik
ryzyka
(95 % CI)
Liczba pacjentów ze 0,59 (0,35, 1,02)
zdarzeniem 22 33 p=0,0555

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
* definiuje się, jako brak jakiegokolwiek raka inwazyjnego zarówno w piersi jak i węzłach pachowych Bezwzględna korzyść w postaci 3-letniego przeżycia wolnego od zdarzeń została oszacowana na 13 punktów procentowych (65 % versus 52 %) na korzyść ramienia z leczeniem produktem Herceptin. Rak żołądka z przerzutami Herceptin był oceniany w jednym randomizowanym, otwartym badaniu fazy III ToGA (BO18255) w połączeniu z chemioterapią vs. wyłącznie chemioterapia. Chemioterapia była podawana w następujący sposób: – kapecytabina – 1000 mg/m 2 doustnie dwa razy na dobę przez 14 dni co 3 tygodnie przez 6 cykli (wieczorem dnia 1. do rana dnia 15. każdego cyklu) lub – dożylnie 5-fluorouracyl – 800 mg/m 2 /dobę w postaci dożylnego wlewu stałego przez 5 dni, podawana co 3 tygodnie przez 6 cykli (dzień 1. do 5. każdego cyklu) Każdy z nich był podawany z: – cisplatyną – 80 mg/m 2 co 3 tygodnie przez 6 cykli, pierwszego dnia każdego cyklu. Wyniki skuteczności z badania BO18225 podsumowano w tabeli 13.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Tabela 13 Wyniki skuteczności uzyskane w badaniu BO18225

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr FP N=290 FP+H N=294 HR (95% CI) wartość p
Przeżycie całkowite,Mediana w miesiącach 11,1 13,8 0,74 (0,60-0,91) 0,0046
Przeżycie wolne odprogresji,Mediana w miesiącach 5,5 6,7 0,71 (0,59-0,85) 0,0002
Czas do progresji choroby, Mediana w miesiącach 5,6 7,1 0,70 (0,58-0,85) 0,0003
Całkowity odsetekodpowiedzi, % 34,5% 47,3% 1,70a (1,22, 2,38) 0,0017
Czas odpowiedzi, Medianaw miesiącach 4,8 6,9 0,54 (0,40-0,73) < 0,0001

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
FP+H: Fluoropyrymidyna/cisplatyna+Herceptin FP: Fluoropyrymidyna/cisplatyna a Iloraz szans Pacjenci rekrutowani do badania nie byli wcześniej leczeni z powodu HER2 dodatniego nieoperacyjnego lokalnie zaawansowanego lub po wznowie i (lub) z przerzutami raka żołądka lub połączenia żołądkowo-przełykowego o typie gruczolakoraka, niekwalifikujacego się do leczenia. Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie całkowite definiowane jako czas od randomizacji do zgonu z jakiejkolwiek przyczyny. W czasie analizy w sumie 349 zrandomizowanych pacjentów zmarło: 182 (62,8%) w ramieniu kontrolnym i 167 pacjentów (56,8%) w ramieniu aktywnie leczonym. Większość zgonów była związana z podstawową choroba nowotworową. Dodatkowa późniejsza analiza wykazała, że uzyskane korzyści są ograniczone do guzów z wyższym poziomem białka receptorowego HER2 (IHC 2+/FISH+ lub IHC 3+).
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana przeżycia całkowitego dla grupy z wysokim poziomem ekspresji HER2 wynosiła 11,8 miesięcy versus 16 miesięcy, HR 0,65 (95% CI 0,51-0,83) a mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła odpowiednio 5,5 miesiąca vs. 7,6 miesiąca, HR 0,64 (95 % CI 0,51-0,79) dla FP versus FP+H. Dla przeżycia całkowitego [HR] wynosił 0,75 (95% CI 0,51-1,11) w grupie IHC 2+/FISH+ i HR 0,58 (95% CI 0,41-0,81) w grupie IHC 3+/ FISH+. Eksploracyjna analiza podgrup wykonana w badaniu ToGA (BO18255) wykazała brak widocznych korzyści na przeżycie całkowite z dodania produktu Herceptin u pacjentów z ECOG PS2 w momencie wejścia do badania [HR 0,96 (95 % CI 0,51-1,79)], o niemierzalnej [HR 1,78 (95 % CI 0,87-3,66)] i lokalnie zaawansowanej chorobie [HR 1,20 (95 % CI 0,29-4,97)]. Dzieci i młodzież Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek złożenia wyników badan z produktem Herceptin we wszystkich podgrupach populacji pacjentów pediatrycznych w raku piersi i raku żołądka patrz punkt 4.2 informacje dotyczące stosowania u dzieci.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Farmakokinetyka trastuzumabu była oceniana w modelu populacyjnej analizy farmakokinetycznej przy wykorzystaniu danych zbiorczych pochodzących z 1582 badanych, wśród których byli pacjenci z HER2- dodatnim MBC, EBC, AGC lub innymi typami nowotworów oraz zdrowi ochotnicy w 18 badaniach fazy I, II i III otrzymujący produkt Herceptin w formie dożylnej. Model dwukompartmentowy z równoległą liniową i nieliniową eliminacją z kompartmentu centralnego opisywał profil stężenia trastuzumabu zależnego od czasu. Z powodu nieliniowej eliminacji, całkowity klirens wzrósł wraz ze spadkiem stężenia. Dlatego nie można przewidzić stałej wartości dla okresu półtrwania trastuzumabu. T 1/2 spada wraz ze spadkiem stężenia pomiędzy kolejnymi dawkami (patrz Tab 16) . Pacjenci z MBC i EBC mieli podobne parametry PK (np.klirens (CL), objętość kompartmentu centralnego (Vc) ) i populacyjnie oczekiwaną ekspozycję w stanie stacjonarnym (C min , C max i AUC).
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Klirens liniowy wynosił 0,136 l/dzień dla MBC, 0,112 l/dzień dla EBC i 0,176 l/dzień dla AGC. Wartości nieliniowego parametru eliminacji wynosiły 8,81 mg/dzień dla maksymalnego poziomu eliminacji (V max ) i 8,92 µg/ml dla stałej Michaelis-Menten (K m ) u pacjentów z MBC, EBC i AGC. Objętość kompartmentu centralnego wynosiła 2,62 l u pacjentów z MBC i EBC i 3,63 l u pacjentów z AGC. W ostatecznym farmakokinetycznym modelu populacyjnym, oprócz rodzaju guza pierwotnego, masa ciała, poziom w surowicy aminotransferazy asparaginianowej i albumin były określone jako istotnie statystycznie zmienne wpływające na ekspozycję na trastuzumab. Jednakże wielkość wpływu tych zmiennych na ekspozycję na trastuzumab nie wskazuje, aby miały one klinicznie istotny wpływ na stężenia trastuzumabu. Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości ekspozycji (mediana od 5-ego – 95-ego percentyla) i wartości parametrów farmakokinetycznych przy stężeniach klinicznie istotnych (C max i C min ) u pacjentów MBC, EBC i AGC leczonych w zatwierdzonych 1- i 3- tygodniowych schematach dawkowania przedstawiono w tabeli 14 (cykl 1), tabeli 15 (stan stacjonarny) i tabeli 16 (parametry farmakokinetyczne PK).
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Tabela 14 Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości ekspozycji w cyklu 1 (mediana od 5-ego – 95-ego percentyla) dla schematu dawkowania Herceptin IV u pacjentów z MBC, EBC i AGC

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Schemat Pierwotny typ nowotworu N Cmin (µg/ml) Cmax (µg/ml) AUC0-21dni(µg.dzień/ml)
MBC 805 28,7(2,9 – 46,3) 182(134 – 280) 1376(728 – 1998)
8mg/kg + 6mg/kg co trzy tygodnie
EBC 390 176(127 – 227) 1390(1039 – 1895)
AGC 274
23,1 132 1109
(6,1 – 50,3) (84,2 – 225) (588 – 1938)
4mg/kg + 2mg/kg co tydzień MBC 805 37,4(8,7 – 58,9) 76.5(49,4 – 114) 1073(597 – 1584)
EBC 390 38,9(25,3 – 58,8) 76.0(54,7 – 104) 1074(783 – 1502)

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Tabela 15 Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości ekspozycj w stanie równowagi (od 5-ego – 95-ego percentyla) dla schematu dawkowania Herceptin IV u pacjentów z MBC, EBC i AGC

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Schemat Pierwotny typ nowotworu N Cmin,ss* (µg/ml) Cmax,ss** (µg/ml) AUCss, 0-21dni(µg.dzień/ml) Czas do osiągnięcia stanu równowagi***(tydzień)
MBC 805 44,2 179 1736 12
(1,8 – 85,4) (123 – 266) (618 – 2756)
8mg/kg + 6mg/kg cotrzy tygodnie
EBC 390 53,8(28,7 – 85,8) 184(134 – 247) 1927(1332 -2771) 15
AGC 274 9
32,9 131 1338
(6,1 – 88,9) (72,5 -251) (557 – 2875)
4mg/kg + 2mg/kg co tydzień MBC 805 63,1(11,7 – 107) 107(54,2 – 164) 1710(581 – 2715) 12
EBC 390 72,6(46 – 109) 115(82,6 – 160) 1893(1309 -2734) 14

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
*Cmin,ss – Cmin w stanie równowagi **Cmax,ss = Cmax w stanie równowagi *** time to 90% stnu równowagi Tabela 16 Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości parametru w stanie równowagi dla schematu dawkowania Herceptin IV u pacjentów z MBC, EBC i AGC

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Schemat Pierwotny typ nowotworu N Całkowity zakres CL od Cmax,ss do Cmin,ss(l/dzień) Zakres t1/2 od Cmax,ss do Cmin,ss (dzień)
8mg/kg + 6mg/kg co trzy tygodnie MBC 805 0,183 – 0,302 15,1 – 23,3
EBC 390 0,158 – 0,253 17,5 – 26,6
AGC 274 0,189 – 0,337 12,6 – 20,6
4mg/kg + 2mg/kg co tydzień MBC 805 0,213 – 0,259 17,2 – 20,4
EBC 390 0,184 – 0,221 19,7 – 23,2

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Eliminacja trastuzumabu Okres eliminacji trastuzumabu był oceniany w czasie 1- lub 3-tygodniowych wlewów dożylnych przy użyciu farmakokinetycznego modelu populacyjnego. Wyniki tych symulacji wskazują, że co najmniej 95% pacjentów osiąga stężenia poniżej <1 μg/ml (około 3% przewidywanej populacji osiagnie C min , ss a 97% wyeliminuje lek) w ciągu 7 miesięcy. Krążąca odszczepiona domena zewnątrzkomórkowa HER2-ECD Analizy badawcze zmiennych towarzyszących z informacji tylko w podgrupie pacjentów sugerują, że pacjenci z większym poziomem odszczepionej domeny zewnątrzkomórkowej HER2-ECD mieli szybszy nieliniowy klirens (niższy K m ) (P<0,001). Zaobserwowano korelację pomiędzy złuszczonym antygenem a poziomem SGOT/AST; częściowo wpływu odszczepionej domeny na klirens może być wyjaśniony przez poziomy SGOT/AST.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Poziomy wyjściowe odszczepionej domeny zewnątrzkomórkowej HER2-ECD obserwowane u pacjentów z MGC (rak żołądka z przerzutami), były porównywalne do poziomów u pacjentów z MBC oraz EBC i nie zaobserwowano widocznego wpływu na klirens trastuzumabu.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie W badaniach w ciągu 6 miesięcy podawania nie obserwowano ostrej, czy związanej z wielokrotną dawką toksyczności ani też toksycznego wpływu na reprodukcję w teratologii, na płodność kobiet, czy też późnej toksyczności ciążowej/w badaniach transportu łożyskowego. Produkt Herceptin nie jest genotoksyczny. Badanie trehalozy, głównej substancji pomocniczej, nie ujawniło żadnej toksyczności. Nie przeprowadzano długoterminowych badań na zwierzętach, dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego produktu Herceptin ani określających wpływu na płodność u mężczyzn.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Jednowodny chlorowodorek L-histydyny L-histydyna  ,  -trehalozy dwuwodzian polisorbat 20 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać, ani nie rozcieńczać, produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi oprócz wymienionych w punkcie 6.6. Do rozcieńczania produktu Herceptin nie należy stosować roztworów glukozy, ponieważ powodują one agregację białek. 6.3 Okres ważności Nieotwarte fiolki 4 lata Aseptyczne rozpuszczenie i rozcieńczenie produktu: Wykazano, że po dokonaniu aseptycznego rozpuszcenia w jałowej wodzie do iniekcji roztwór zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez 48 godzin w temperaturze od 2°C – 8  C. Wykazano, że po dokonaniu aseptycznego rozcieńczenia w opakowaniach z chlorku poliwinylu, polietylenu lub polipropylenu zawierających chlorek sodu 9 mg/ml (0,9%) roztwór do wstrzykiwań, produkt Herceptin zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez okres do 30 dni w temperaturze od 2°C do 8  C, i przez 24 godziny w temperaturze nieprzekraczającej 30  C.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozpuszczony roztwór, jak również sporządzony, rozcieńczony roztwór produktu Herceptin do wlewu dożylnego powinien być zużyty natychmiast. W przypadku, gdy roztwór nie został zużyty natychmiast za okres i warunki przechowywania przed użyciem odpowiedzialna jest osoba przygotowująca i podająca produkt. Okres ten zazwyczaj nie powinien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze od 2°C do 8  C, chyba że rozpuszczenie i rozcieńczenie produktu miało miejsce w kontrolowanych i walidowanych warunkach aseptycznych. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2˚C – 8˚C). Nie zamrażać rozpuszczonego roztworu. Warunki przechowywania produktu leczniczego po otwarciu, patrz punkt 6.3 i 6.6. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka Produktu Herceptin: Jedna fiolka 15 ml, wykonana ze szkła typu I, przezroczysta, z butylowym gumowym korkiem powlekanym warstwą fluoro-żywicy zawiera 150 mg trastuzumabu.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Każde opakowanie zawiera jedną fiolkę. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Produkt Herceptin do podawania dożylnego jest dostępny w sterylnych, niepirogennych, jednorazowych fiolkach bez zawartości substancji konserwujących. Należy przestrzegać właściwych technik aseptyki podczas procedury rozpuszczania i rozcieńczania. Należy zachować ostrożność, by zapewnić sterylność przygotowanych roztworów. Ponieważ ten produkt leczniczy nie zawiera żadnych przeciwbakteryjnych substancji konserwujących ani substancji bakteriostatycznych, należy stosować techniki aseptyczne. Aseptyczne przygotowanie, postępowanie i przechowywanie produktu: Podczas przygotowania infuzji należy postępować z produktem zachowując zasady aseptyki. Przygotowanie powinno:  Być wykonywane w warunkach aseptycznych przez przeszkolony personel zgodnie z zasadami dobrej praktyki, zwłaszcza w odniesieniu do aseptycznego przygotowania produktów podawanych drogą pozajelitową.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
 Być wykonywane w komorze z przepływem laminarnym lub komorze bezpieczeństwa biologicznego z zachowaniem standardowych środków ostrożności dotyczących bezpiecznego postępowania z substancjami podawanymi dożylnie.  Po przygotowaniu przygotowany roztwór do infuzji dożylnej powinien być odpowiednio przechowywany, aby zapewnić utrzymanie warunków aseptycznych. Każdą fiolkę produktu Herceptin rozpuszcza się w 7,2 ml jałowej wody do iniekcji (nie załączonej w opakowaniu). Należy unikać stosowania innych rozpuszczalników. Roztwór produktu Herceptin w objętości 7,4 ml zawiera 21 mg/ml trastuzumabu do pojedynczego użycia o pH około 6,0. Nadmiar objętości wynoszący 4% zapewnia uzyskanie dawki 150 mg trastuzumabu z każdej fiolki. Zaleca się ostrożność podczas rozpuszczania produktu Herceptin. Nadmierne spienienie podczas rozcieńczania lub wstrząsanie rozcieńczonego roztworu może spowodować trudności w pobraniu odpowiedniej ilości produktu Herceptin z fiolki.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Przygotowanego roztworu nie należy zamrażać. Instrukcja aseptycznego przygotowywania roztworu: 1) Z użyciem jałowej igły powoli wprowadzić 7,2 ml jałowej wody do iniekcji do fiolki zawierającej liofilizat produktu Herceptin, kierując strumień bezpośrednio na liofilizowany krążek. 2) W celu rozpuszczenia delikatnie poruszać fiolką. NIE WSTRZĄSAĆ! Czasami może wystąpić lekkie spienienie roztworu podczas rozpuszczania. Fiolkę należy odstawić na około 5 minut. Rozpuszczony Herceptin jest roztworem o kolorze bezbarwnym do bladożółtego i nie powinien zawierać widocznych cząsteczek. Instrukcja aseptycznego rozcieńczania przygotowanego roztworu: Ustalenie właściwej objętości roztworu,  odpowiednio dla dawki nasycającej 4 mg trastuzumabu/kg masy ciała oraz dla dawki podtrzymującej 2 mg trastuzumabu/kg masy ciała podawanej raz w tygodniu, jest następujące: Objętość (ml) = Masa ciała (kg) x dawka ( 4 mg/kg dla nasycającej lub 2 mg/kg dla podtrzymującej) 21 (mg/ml, stężenie przygotowanego roztworu)  Dla dawki nasycającej 8 mg trastuzumabu na kg masy ciała lub kolejnych, podawanych co 3 tygodnie dawek 6 mg trastuzumabu na kg masy ciała: Objętość (ml) = Masa ciała (kg) x dawka ( 8 mg/kg dla nasycającej lub 6 mg/kg dla podtrzymującej) 21 (mg/ml, stężenie przygotowanego roztworu) Właściwa ilość przygotowanego roztworu powinna być pobrana z fiolki z użyciem jałowej igły oraz strzykawki i dodana do 250 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu.
CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Nie należy stosować roztworów zawierających glukozę (patrz punkt 6.2). W celu wymieszania roztworu opakowanie powinno być delikatnie odwracane, tak aby uniknąć spienienia. Przed parenteralnym podaniem produktów leczniczych należy sprawdzić wzrokowo, czy przygotowany produkt nie zawiera żadnych widocznych cząstek i czy nie zmienił zabarwienia. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. Nie obserwowano niezgodności między produktem Herceptin, a chlorkiem poliwinylu, polietylenem czy polipropylenem używanych w pojemnikach do wlewów.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Herceptin, 600 mg, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Jedna fiolka zawiera 600 mg/5 ml trastuzumabu, humanizowanego przeciwciała monoklonalnego IgG1 produkowanego w zawiesinie kultur komórkowych ssaków (jajnika chomika chińskiego) i oczyszczanego metodą chromatografii powinowactwa i chromatografii jonowymiennej włączając specyficzną inaktywację wirusów i procedury usuwania. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań. Przezroczysty lub opalizujący roztwór, bezbarwny lub żółtawy.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Rak piersi Rak piersi z przerzutami (MBC – Metastatic Breast Cancer) Produkt Herceptin jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z HER2 dodatnim rakiem piersi z przerzutami: – w monoterapii w leczeniu tych pacjentów, którzy otrzymali dotychczas co najmniej dwa schematy chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami. Uprzednio stosowane schematy chemioterapii muszą zawierać przynajmniej antracykliny i taksany, o ile nie było przeciwwskazań do tego typu leczenia. U pacjentów z dodatnim wynikiem badania na obecność receptorów hormonalnych, u których nie powiodła się hormonoterapia, o ile nie było przeciwwskazań do tego typu leczenia. – w skojarzeniu z paklitakselem w leczeniu tych pacjentów, którzy nie otrzymywali dotychczas chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami i dla których antracykliny są niewskazane.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Wskazania do stosowania
– w skojarzeniu z docetakselem w leczeniu tych pacjentów, którzy nie otrzymywali dotychczas chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami. – w skojarzeniu z inhibitorem aromatazy w leczeniu pacjentek po menopauzie, z dodatnim wynikiem badania na obecność receptorów hormonalnych, u których doszło do rozwoju choroby nowotworowej z przerzutami, nieleczonych wcześniej trastuzumabem. Wczesne stadium raka piersi (EBC – Early Breast Cancer) Produkt Herceptin jest wskazany w leczenia dorosłych pacjentów z HER2 dodatnim rakiem piersi we wczesnym stadium: – po operacji, chemioterapii (neoadjuwantowej lub adjuwantowej) oraz radioterapii (jeżeli jest stosowana) (patrz punkt 5.1.). – po chemioterapii adjuwantowej z doksorubicyną i cyklofosfamidem, w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem. – w skojarzeniu z chemioterapią adjuwantową z użyciem docetakselu i karboplatyny.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Wskazania do stosowania
– w skojarzeniu z chemioterapią neoadjuwantową i następnie w terapii adjuwantowej opartej o lek Herceptin w miejscowo zaawansowanym (w tym zapalnym) raku piersi lub w przypadku guza o średnicy > 2 cm (patrz punkty 4.4 i 5.1). Produkt Herceptin powinien być stosowany wyłącznie u pacjentów z przerzutowym lub wczesnym rakiem piersi, u których za pomocą odpowiednio zwalidowanych testów w komórkach guza stwierdzono albo nadekspresję receptora HER2 albo amplifikację genu HER2 (patrz punkty 4.4 i 5.1).
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Przed rozpoczęciem leczenia obowiązkowe jest oznaczenie receptorów HER2 (patrz punkty 4.4 i 5.1). Stosowanie leku Herceptin powinno być rozpoczynane wyłącznie przez lekarza doświadczonego w stosowaniu chemioterapii cytotoksycznej (patrz punkt 4.4). Ważne jest, aby każdorazowo sprawdzać etykiety produktu w celu upewnienia się, że pacjentowi podawana jest właściwa postać leku (do podawania dożylnego lub postać o stałej dawce do podawania podskórnego), zgodna z zaleceniami. Produkt Herceptin o stałej dawce do podawania podskórnego nie jest przeznaczony do podawania dożylnego i powinien być stosowany wyłącznie w formie wstrzyknięcia podskórnego. Zamiana leczenia z produktu Herceptin do podawania dożylnego na produkt Herceptin do podawania podskórnego i odwrotnie, w co 3-tygodniowym schemacie dawkowania (q3w), była oceniana w badaniu MO22982 (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Dawkowanie
W celu zapobiegnięcia pomyłkom medycznym ważne jest sprawdzenie etykiet na fiolkach aby upewnić się, że lekiem przygotowywanym i podawanym jest Herceptin (trastuzumab), a nie inny produkt leczniczy zawierający trastuzumab (np. trastuzumab emtanzyna lub trastuzumab derukstekan). Dawkowanie Zalecana stała dawka leku Herceptin do podawania podskórnego wynosi 600 mg niezależnie od masy ciała pacjenta. Nie ma konieczności podawania dawki nasycającej. Dawkę należy podawać podskórnie przez 2–5 minut co 3 tygodnie. W badaniu rejestracyjnym (BO22227) produkt Herceptin do podawania podskórnego był stosowany w chemioterapii neoadjuwantowej/adjuwantowej u pacjentów z rakiem piersi we wczesnym stadium. Schemat chemioterapii przedoperacyjnej obejmował stosowanie docetakselu (75 mg/m²), po którym podawano FEC (5FU, epirubicynę i cyklofosfamid) w standardowej dawce. Informacje dotyczące dawkowania w skojarzeniu z chemioterapią, patrz punkt 5.1.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Dawkowanie
Czas trwania leczenia Pacjenci z rakiem piersi z przerzutami powinni być leczeni lekiem Herceptin do progresji choroby. Pacjenci z wczesnym rakiem piersi powinni otrzymywać lek Herceptin przez 1 rok lub do momentu nawrotu choroby, w zależności, co wystąpi pierwsze. Nie zaleca się leczenia chorych na niezaawansowanego raka piersi dłużej niż 1 rok (patrz punkt 5.1). Zmniejszenie dawki W przeprowadzonych badaniach klinicznych nie zmniejszano dawki produktu Herceptin. Pacjenci mogą kontynuować leczenie w czasie trwania odwracalnej mielosupresji wywołanej chemioterapią, w tym czasie powinni być jednakże uważnie obserwowani pod kątem występowania powikłań neutropenii. W celu uzyskania informacji dotyczącej redukcji dawek lub opóźniania podawania paklitakselu, docetakselu lub inhibitora aromatazy, patrz odpowiednie Charakterystyki Produktu Leczniczego (ChPL).
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Dawkowanie
W przypadku zmniejszenia wartości frakcji wyrzutowej lewej komory serca (LVEF) w stosunku do wartości wyjściowej o > 10 punktów procentowych ORAZ poniżej poziomu 50% leczenie należy wstrzymać, a następnie powtórzyć ocenę parametru LVEF w ciągu około 3 tygodni. Jeśli wartość LVEF nie uległa poprawie, lub doszło do jej dalszego zmniejszenia lub jeśli rozwinęła się objawowa zastoinowa niewydolność serca (CHF ang. congestive heart failure ), zdecydowanie zaleca się przerwanie podawania leku Herceptin, chyba że korzyści dla danego pacjenta przeważają nad ryzykiem. Wszyscy tacy pacjenci powinni być konsultowani przez kardiologa, a następnie poddani obserwacji. Dawki pominięte W przypadku pominięcia dawki leku Herceptin do podawania podskórnego zaleca się jak najszybsze podanie dawki 600 mg (tj. dawki pominiętej). Przerwa między kolejnymi podaniami leku Herceptin do podawania podskórnego nie powinna być krótsza niż 3 tygodnie.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Dawkowanie
Szczególne grupy pacjentów Nie przeprowadzano badań dotyczących farmakokinetyki ukierunkowanych na stosowanie leku u pacjentów w podeszłym wieku oraz pacjentów z niewydolnością nerek czy wątroby. W populacyjnych analizach farmakokinetyki leku nie stwierdzono, że wiek lub niewydolność nerek wpływają na dystrybucję trastuzumabu. Dzieci i młodzież Stosowanie produktu Herceptin u dzieci i młodzieży nie jest wskazane. Sposób podawania Dawkę 600 mg należy podawać wyłącznie w postaci wstrzyknięcia podskórnego trwającego 2–5 minut co trzy tygodnie. Zastrzyk należy podawać zamiennie w lewe i prawe udo. Kolejne zastrzyki należy podawać w miejscu oddalonym od miejsca podawania poprzedniego o przynajmniej 2,5 cm. Nie należy podawać zastrzyku w miejscu, w którym skóra jest zaczerwieniona, posiniaczona, bolesna lub stwardniała. Jeżeli podczas terapii produktem Herceptin stosowane są inne leki podawane podskórnie, należy wstrzykiwać je w innym miejscu.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Dawkowanie
Pacjentów należy obserwować, przez 30 minut po pierwszym wstrzyknięciu leku oraz przez 15 minut po kolejnych wstrzyknięciach pod kątem objawów reakcji związanych z podaniem leku (patrz punkty 4.4 i 4.8). Instrukcja dotycząca stosowania i podawania leku Herceptin do podawania podskórnego, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania  Nadwrażliwość na trastuzumab, białka mysie lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.  Ciężka duszność spoczynkowa z powodu powikłań związanych z zaawansowaną chorobą nowotworową lub wymagająca tlenoterapii.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych, nazwa handlowa i numer serii podawanego produktu powinna być czytelnie udokumentowana. W celu zapewnienia zadowalającej wiarygodności wyników, oznaczenie HER2 musi zostać wykonane w specjalistycznym laboratorium, zapewniającym odpowiednią walidację badania (patrz punkt. 5.1). Obecnie nie są dostępne dane z badań klinicznych, które dotyczą pacjentów poddawanych powtórnej terapii, po wcześniejszej terapii adjuwantowej lekiem Herceptin. Zaburzenia czynności serca Zalecenia ogólne Pacjenci leczeni lekiem Herceptin są obarczeni podwyższonym ryzykiem wystąpienia CHF (New York Heart Association [NYHA] Klasa II-IV) lub bezobjawowego zaburzenia czynności serca.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Specjalne środki ostrozności
Zaburzenia te obserwowano u pacjentów przyjmujących lek Herceptin w monoterapii lub w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem, zwłaszcza po chemioterapii z użyciem antracykliny (doksorubicyna lub epirubicyna). Zaburzenia mogą mieć nasilenie umiarkowane lub ciężkie, a nawet kończyć się zgonem (patrz punkt 4.8). Ponadto należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów ze zwiększonym ryzykiem powikłań sercowych, takich jak nadciśnienie tętnicze, udokumentowana choroba wieńcowa, zastoinowa niewydolność serca, LVEF <55%, zaawansowany wiek. Wszyscy kandydaci do leczenia lekiem Herceptin, a zwłaszcza osoby uprzednio leczone antracyklinami i cyklofosfamidem, powinny zostać poddane ocenie wyjściowej czynności serca obejmującej wywiad lekarski, badanie fizykalne, elektrokardiogram (EKG) echokardiogram i (lub) badanie izotopowego bramkowania serca (MUGA) lub rezonans magnetyczny (MRI). Obserwacja może pomóc wyodrębnić grupę pacjentów, u których wystąpiły zaburzenia kardiologiczne.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Specjalne środki ostrozności
Podobna ocena kardiologiczna powinna być wykonywana co 3 miesiące podczas terapii i co 6 miesięcy po jej zakończeniu aż do upływu 24 miesięcy od podania ostatniej dawki leku Herceptin. Przed podjęciem decyzji o rozpoczęciu leczenia lekiem Herceptin należy dokonać dokładnej oceny ryzyka i korzyści. W oparciu o farmakokinetyczną analizę populacyjną wszystkich dostępnych danych (patrz punkt 5.2), trastuzumab może być obecny w krążeniu do 7 miesięcy po zakończeniu leczenia produktem Herceptin. Pacjenci otrzymujący antracykliny po odstawieniu leku Herceptin mogą być narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności serca. Jeżeli to możliwe, lekarze powinni unikać stosowania terapii opartej na antracyklinach w okresie do 7 miesięcy po zakończeniu podawania leku Herceptin. W przypadku podawania antracyklin należy uważnie monitorować czynność serca.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Specjalne środki ostrozności
Powinno się przeprowadzić odpowiednią ocenę kardiologiczną u chorych, u których występują wątpliwości po wstępnej ocenie wydolności sercowo-naczyniowej. W trakcie terapii należy monitorować czynność serca (np. co 12 tygodni) u wszystkich pacjentów. Obserwacja może pomóc wyodrębnić grupę pacjentów, u których wystąpiły zaburzenia czynności serca. U pacjentów, u których wystąpiły bezobjawowe zaburzenia kardiologiczne zaleca się częstsze monitorowanie (np. co 6-8 tygodni). Jeżeli u pacjentów nasila się niewydolność lewej komory bez objawów klinicznych, lekarz powinien rozważyć odstawienie leku Herceptin, jeżeli do tej pory nie zaobserwowano klinicznych korzyści z jego stosowania. Nie przeprowadzono prospektywnych badań koncentrujących się na bezpieczeństwie kontynuowania lub wznowienia terapii lekiem Herceptin u pacjentów, u których występują zaburzenia czynności serca.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Specjalne środki ostrozności
Jeżeli wartość LVEF spadnie w stosunku do wartości wyjściowej o > 10 punktów procentowych ORAZ poniżej 50%, należy wstrzymać leczenie i powtórzyć pomiar LVEF w ciągu około 3 tygodni. Jeżeli nie dojdzie do poprawy frakcji wyrzutowej lub dojdzie do dalszego jej zmniejszenia bądź wystąpienia objawowej zastoinowej niewydolności serca, zdecydowanie zaleca się przerwanie podawania leku Herceptin, chyba że korzyści dla danego pacjenta przeważają nad ryzykiem. Wszyscy tacy pacjenci powinni być konsultowani przez kardiologa i następnie poddani obserwowacji. Jeżeli podczas terapii lekiem Herceptin wystąpi objawowa niewydolność serca, należy wdrożyć leczenie standardowo stosowane w przypadku niewydolności serca. W rejestracyjnych badaniach klinicznych, u większości pacjentów, u których wystąpiła niewydolność serca lub bezobjawowe zaburzenia czynności serca, nastąpiła poprawa po wdrożeniu leczenia standardowego z użyciem inhibitora konwertazy angiotensyny (ACE) lub antagonisty receptora angiotensyny (ARB) i beta blokera.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Specjalne środki ostrozności
Większość pacjentów z objawami zaburzeń czynności serca i udokumentowanymi korzyściami z terapii lekiem Herceptin kontynuowała leczenie bez dodatkowych klinicznych zaburzeń serca. Rak piersi z przerzutami Produkt Herceptin w połączeniu z antracyklinami nie powinien być stosowany jednocześnie w przerzutowym raku piersi. Pacjenci z przerzutowym rakiem piersi, którzy wcześniej byli leczeni antracyklinami, są również narażeni na ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności serca w trakcie terapii lekiem Herceptin, jest ono jednak mniejsze niż u pacjentów podczas jednoczesnego podawania leku Herceptin i antracyklin. Wczesne stadium raka piersi U pacjentów z wczesnym rakiem piersi badania oceniające czynność serca wykonane przed rozpoczęciem leczenia, powinny być powtarzane co 3 miesiące w trakcie leczenia, a następnie co 6 miesięcy od chwili przerwania leczenia aż do upływu 24 miesięcy od podania ostatniej dawki leku Herceptin.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów otrzymujących chemioterapię zawierającą antracykliny zaleca się kontynuację badań kontrolnych, które należy powtarzać raz w roku aż do upływu 5 lat od podania ostatniej dawki leku Herceptin lub dłużej, w przypadku stwierdzenia ciągłego spadku LVEF. Pacjentów, u których w wywiadzie stwierdzono zawał mięśnia sercowego, dławicę piersiową wymagającą leczenia farmakologicznego, zastoinową niewydolność serca obecnie lub w przeszłości (NYHA II –IV), LVEF <55%, inną kardiomiopatię, zaburzenia rytmu pracy serca wymagające leczenia farmakologicznego, klinicznie istotną zastawkową chorobą serca, niedostatecznie kontrolowane nadciśnienie (pacjenci z nadciśnieniem kontrolowanym lekami standardowymi spełniają kryteria kwalifikacji) oraz hemodynamicznie znaczący wysięk osierdziowy, wyłączono z badań rejestracyjnych dotyczących terapii aduwantowej i neoadjuwantowej z użyciem leku Herceptin we wczesnym stadium raka piersi.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Specjalne środki ostrozności
W związku z tym nie można rekomendować stosowania leku w tej grupie pacjentów. Leczenie adjuwantowe Produkt Herceptin w połączeniu z antracyklinami nie powinny być stosowane jednocześnie w leczeniu adjuwantowym. U pacjentów z wczesnym rakiem piersi obserwowano wzrost częstości objawowych i bezobjawowych zdarzeń sercowych w populacji, w której lek Herceptin (postać podawana dożylnie) był podawany po zastosowaniu chemioterapii zawierającej antracykliny, w porównaniu z populacją otrzymującą schemat niezawierający antracyklin, złożony z docetakselu i karboplatyny i wzrost ten był silniej zaznaczony w przypadkach, gdy produkt Herceptin (postać podawana dożylnie) był podawany jednocześnie z taksanami, niż wówczas gdy lek był stosowany sekwencyjnie po taksanach. Niezależnie od zastosowanego schematu, większość objawowych zdarzeń sercowych występowało w ciągu pierwszych 18 miesięcy.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Specjalne środki ostrozności
W jednym z 3 badań rejestracyjnych, w którym była dostępna mediana obserwacji 5,5 roku (BCIRG006) zaobserwowano ciągły wzrost skumulowanej częstości objawowych zdarzeń sercowych lub zmian LVEF u pacjentów, którzy otrzymywali Herceptin jednocześnie z taksanem po wcześniejszym leczeniu antracyklinami, wynoszący do 2,37% w porównaniu z około 1% w dwóch grupach porównawczych (antracyklina plus cyklofosfamid, a następnie taksan, oraz taksan, karboplatyna i Herceptin). Do czynników ryzyka incydentów sercowych zidentyfikowanych w czterech dużych badaniach terapii adjuwantowej należał zaawansowany wiek (> 50 lat), niska wartość wyjściowa LVEF (<55%) przed rozpoczęciem leczenia paklitakselem lub po jego rozpoczęciu, spadek wartości LVEF o 10– 15 punktów procentowych, oraz stosowanie leków hipotensyjnych aktualnie lub w przeszłości.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów przyjmujących produkt Herceptin po zakończeniu chemioterapii adjuwantowej ryzyko zaburzeń czynności serca miało związek z większą skumulowaną dawką antracykliny podawanej przez rozpoczęciem terapii lekiem Herceptin i BMI > 25 kg/m 2 . Leczenie neoadjuwantowe – adjuwantowe U pacjentów z wczesnym rakiem piersi kwalifikujących się do leczenia neoadjuwantowego- adjuwantowego, produkt Herceptin powinien być stosowany jednocześnie z antracyklinami jedynie u pacjentów nieleczonych dotąd chemioterapią i tylko z użyciem małej dawki antracyklin (maksymalna skumulowana dawka: doksorubicyny 180 mg/m 2 lub epirubicyny 360 mg/m 2 ). Jeżeli pacjenci byli leczeni jednocześnie lekiem Herceptin i małą dawką antracyklin w terapii neoadjuwantowej, po leczeniu operacyjnym nie należy stosować dodatkowych leków cytotoksycznych. W pozostałych przypadkach decyzje dotyczące konieczności stosowania dodatkowej chemioterapii cytotoksycznej powinny być oparte na indywidualnych czynnikach.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Specjalne środki ostrozności
Doświadczenie z jednoczesnego podawania trastuzumabu i małej dawki antracyklin jest obecnie ograniczone do dwóch badań klinicznych (MO16432 i BO22227). W kluczowym badaniu MO16432, produkt Herceptin był podawany równocześnie z chemioterapią neoadjuwantową, która zawierała trzy do czterech cykle doksorubicyny (skumulowana dawka 180 mg/m 2 ). Częstość występowania objawowego zaburzenia czynności serca wynosiła 1,7% w ramieniu, w którym podawano lek Herceptin. W kluczowym badaniu BO22227 produkt Herceptin podawano jednocześnie z chemioterapią neoadjuwantową, która zwierała cztery cykle epirubicyny (skumulowana dawka 300 mg/m 2 ); przy medianie okresu obserwacji przekraczającej 70 miesięcy częstość występowania niewydolności serca/zastoinowej niewydolności serca wyniosła 0,3% w ramieniu, w którym stosowano Herceptin w formie dożylnej i 0,7% w ramieniu z Herceptin w formie podskórnej.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów z niższą masa ciała (<59 kg, najniższy kwartyl masy ciała) stała dawka stosowana w ramieniu z Herceptin w formie podskórnej nie wiązała się ze zwiększonym ryzykiem występowania zdarzeń sercowych i znaczącym spadkiem LVEF. Doświadczenie kliniczne u pacjentów w wieku powyżej 65 lat jest ograniczone. Reakcje związane z podaniem leku Stwierdzono występowanie reakcji związanych z podskórnym podaniem leku Herceptin. W celu zmniejszenie ryzyka wystąpienia takich reakcji można zastosować odpowiednią premedykację. Mimo iż podczas badań klinicznych leku Herceptin podawanego podskórnie nie zgłaszano przypadków duszności, hipotonii, rzężenia, skurczu oskrzeli, tachykardii, obniżonej saturacji krwi i niewydolności oddechowej, należy zachować ostrożność, ponieważ reakcje te obserwowano u osób leczonych lekiem podawanym dożylnie.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Specjalne środki ostrozności
Należy prowadzić obserwację pacjentów w kierunku reakcji związanych z podaniem leku przez 30 minut po pierwszym wstrzyknięciu oraz przez 15 minut po kolejnych wstrzyknięciach. W przypadku wystąpienia reakcji związanych z podaniem leku o lekkim nasileniu można zastosować leczenie środkami przeciwbólowymi/przeciwgorączkowymi (np. meperidyną lub paracetamolem) albo lekiem antyhistaminowym (np. difenhydraminą). W przypadku reakcji ciężkich na lek Herceptin podawany dożylnie skuteczna jest terapia wspomagająca, w tym tlenoterapia oraz podawanie beta-agonistów i kortykosteroidów. W rzadkich przypadkach reakcje związane z podaniem leku mogą zakończyć się zgonem pacjenta. U pacjentów z dusznością spoczynkową związaną z powikłaniami zaawansowanej choroby nowotworowej i chorobami współistniejącymi, ryzyko zgonu w wyniku reakcji związanych z podaniem leku może być zwiększone. Z tego względu tym pacjentom nie należy podawać produktu Herceptin (patrz punkt 4.3).
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Specjalne środki ostrozności
Objawy ze strony układu oddechowego Podczas stosowania produktu Herceptin do podawania podskórnego należy zachować ostrożność, ponieważ po wprowadzeniu do obrotu postaci podawanej dożylnie zgłaszano przypadki ciężkich zaburzeń ze strony układu oddechowego związanych z podawaniem leku (patrz punkt 4.8), niekiedy zakończonych zgonem pacjenta. Objawy te mogą mieć postać reakcji związanej z podaniem wlewu lub wystąpić w późniejszym czasie. Dodatkowo zgłaszano przypadki śródmiąższowej choroby płuc obejmującej nacieki w płucach, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zapalenie płuc, ś ródmiąższowe zapalenie płuc, wysięk opłucnowy, zaburzenia oddechowe, ostry obrzęk płuc i niewydolność oddechową. Do czynników ryzyka śródmiąższowej choroby płuc należy wcześniejsze lub aktualnie prowadzone leczenie z użyciem innych leków przeciwnowotworowych, o których wiadomo, że są z nią związane. Należy do nich stosowanie taksanów, gemcytabiny, winorelbiny i radioterapii.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów z dusznością spoczynkową, związaną z powikłaniami zaawansowanej choroby nowotworowej i chorobami towarzyszącymi, ryzyko powikłań ze strony układu oddechowego może być zwiększone. Dlatego też tacy pacjenci nie powinni być leczeni produktem Herceptin (patrz punkt 4.3). Należy zachować ostrożność ze względu na możliwość wystąpienia zapalenia płuc, szczególnie u pacjentów otrzymujących jednocześnie taksany. Sód Herceptin zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono formalnych badań dotyczących interakcji leków. Nie obserwowano w badaniach klinicznych klinicznie istotnych interakcji pomiędzy produkten Herceptin a innymi równocześnie stosowanymi produktami leczniczymi. Wpływ trastuzumabu na farmakokinetykę innych leków przeciwnowotworowych Dane farmakokinetyczne z badań BO15935 oraz M77004 prowadzonych u kobiet z HER2-dodatnim rakiem piersi z przerzutami sugerowały, że ekspozycja na paklitaksel i doksorubicynę (oraz ich główne metabolity 6-α-hydroksypaklitaksel [POH] oraz doksorubicynol [DOL]) nie zostały zmienione w obecności trastuzumabu (podawana dożylnie dawka nasycająca 8 mg/kg lub 4 mg/kg, po której podawano dożylnie odpowiednio dawkę 6 mg/kg co 3 tygodnie lub 2 mg/kg co tydzień). Jednak stosowanie trastuzumabu może powodować zwiększenie ogólnego narażenia na jeden metabolit doksorubicyny (7-deoksy-13-dihydro-doksorubicinon, D7D).
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Interakcje
Aktywność biologiczna D7D oraz kliniczny wpływ podniesienia stężenia tego metabolitu były niejasne. Dane pochodzące z badania JP16003 bez grupy kontrolnej, dotyczące stosowania produktu Herceptin (podawana dożylnie dawka nasycająca 4 mg/kg, a następnie 2 mg/kg dożylnie co tydzień) oraz docetakselu (podawana dożylnie dawka 60 mg/m 2 ) u japońskich kobiet z HER2-dodatnim rakiem piersi z przerzutami sugerowały, że jednoczesne podawanie produktu Herceptin nie wpływało na farmakokinetykę pojedynczej dawki docetakselu. Badanie JP19959 stanowiło część badania BO18255 (ToGA) przeprowadzonego na terenie Japonii wśród pacjentów płci męskiej i żeńskiej z zaawansowanym rakiem żołądka, w celu oceny farmakokinetyki kapecytabiny i cisplatyny w przypadku ich samodzielnego stosowania oraz w połączeniu z produktem Herceptin. Wyniki tego niewielkiego badania sugerują, że narażenie na biologicznie czynne metabolity kapecytabiny (np.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Interakcje
5- FU) nie ulegało zmianie w przypadku jednoczesnego stosowania cisplatyny lub cisplatyny w połączeniu z produktem Herceptin. Jednak stwierdzono wyższe stężenie samej kapecytabiny oraz jej dłuższy okres półtrwania w przypadku skojarzonego podawania z produktem Herceptin. Uzyskane dane również sugerują, że jednoczesne stosowanie kapecytabiny lub kapecytabiny podawanej wraz z produktem Herceptin nie miało wpływu na farmakokinetykę cisplatyny. Dane farmakokinetyczne z badania H4613g/GO 01305 u pacjentów z przerzutowym lub miejscowo zaawansowanym, nieoperacyjnym rakiem HER2-dodatnim sugerują, że trastuzumab nie miał wpływu na farmakokinetykę karboplatyny. Wpływ leków przeciwnowotworowych na farmakokinetykę trastuzumabu Po porównaniu symulowanych stężeń produktu Herceptin w surowicy (podawana dożylnie dawka nasycająca 4 mg/kg/dawka 2 mg/kg raz w tygodniu) i obserwowanych stężeń w surowicy po monoterapii z użyciem trastuzumabu u japońskich kobiet z HER2-dodatnim rakiem piersi z przerzutami (badanie JP16003) nie stwierdzono wpływu jednoczesnego podawania docetakselu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Interakcje
Porównanie wyników farmakokinetycznych z dwóch badań II fazy (BO15935 oraz M77004) i jednego badania III fazy (H0648g), w ramach których pacjenci byli jednocześnie leczeni lekiem Herceptin oraz paklitakselem, a także dwóch badań II fazy, w których produkt Herceptin był podawany w monoterapii (W016229 oraz MO16982) u kobiet z HER2-dodatnim rakiem piersi z przerzutami, wykazało, że poszczególne i średnie stężenia minimalne trastuzumabu w surowicy są zróżnicowane w obrębie poszczególnych badań, jednak nie stwierdzono wyraźnego wpływu jednoczesnego podawania paklitakselu na farmakokinetykę trastuzumabu. Porównanie danych farmakokinetycznych trastuzumabu z badania M77004, w którym kobiety z HER2-dodatnim MBC leczono równocześnie produktem Herceptin z paklitakselem i doksorubicyną do danych farmakokinetycznych trastuzumabu w badaniach, w których Herceptin był stosowany jako monoterapia (H0649g) lub w kombinacji z antracyklinami i cyklofosfamidem lub paklitakselem (badanie H0648g) sugerowało brak wpływu doksorubicyny i paklitakselu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Interakcje
Dane farmakokinetyczne z badania H4613g/GO 01305 sugerują, że karboplatyna nie miała wpływu na farmakokinetykę trastuzumabu. Jednoczesne podawanie anastrozolu nie miało wpływu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Kobiety w wieku rozrodczym/antykoncepcja Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić stosowanie skutecznej antykoncepcji w czasie leczenia lekiem Herceptin i przez 7 miesięcy po jego zakończeniu (patrz punkt 5.2). Ciąża Badania dotyczące rozrodczości przeprowadzono na małpach Cynomolgus podając im dawkę do 25 razy większą od cotygodniowej dawki podtrzymującej podawanej dożylnie postaci leku Herceptin u ludzi wynoszącej 2 mg/kg mc., nie zaobserwowano zmniejszenia się płodności, ani niekorzystnego działania na płód. Obserwowano transport łożyskowy trastuzumabu w ciągu wczesnego (dni od 20. do 50. dnia ciąży) i późnego (dni od 120. do 150. dnia ciąży) okresu rozwoju płodowego. Nie wiadomo, czy produkt Herceptin może oddziaływać na zdolności rozrodcze. Na podstawie badań na zwierzętach nie zawsze można przewidzieć działanie u ludzi, dlatego należy unikać stosowania produktu Herceptin podczas ciąży, chyba że potencjalna korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Po wprowadzeniu produktu na rynek, u ciężarnych kobiet otrzymujących produkt Herceptin obserwowano przypadki upośledzenia rozwoju i/lub czynności nerek związanych z małowodziem, z których niektóre związane były ze śmiertelnym niedorozwojem płuc płodu. Kobiety ciężarne należy poinformować o możliwości wystąpienia uszkodzenia płodu. Jeżeli kobieta w ciąży jest leczona lekiem Herceptin lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas otrzymywania leku Herceptin lub w ciągu 7 miesięcy po otrzymniu ostatniej dawki produktu Herceptin, powinna być poddana kontroli przez wielodyscyplinarny zespół lekarski. Karmienie piersią Badania postaci dożylnej produktu Herceptin, przeprowadzone u małp Cynomolgus w okresie od 120. do 150. dnia ciąży z zastosowaniem dawki 25 razy większej od cotygodniowej dawki podtrzymującej dla ludzi wynoszącej 2 mg/kg, wykazały, że trastuzumab jest wydzielany z mlekiem po porodzie.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Narażenie na trastuzumab w macicy i obecność trastuzumabu w surowicy krwi u noworodków małp, nie była związana z jakimkolwiek niekorzystnym wpływem na ich wzrost i rozwój od urodzenia do 1 miesiąca życia. Nie wiadomo czy trastuzumab jest wydzielany z mlekiem ludzkim. Z uwagi na to, że ludzka IgG jest wydzielana z mlekiem, a potencjalna szkodliwość trastuzumabu dla noworodka nie jest znana, nie należy karmić piersią podczas leczenia lekiem Herceptin oraz przez okres 7 miesięcy od podania ostatniej dawki. Płodność Nie są dostępne dane dotyczące wpływu na płodność.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Produkt Herceptin ma niewielki wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8). Podczas leczenia produktem Herceptin mogą wystąpić zawroty głowy i senność (patrz punkt 4.8). Pacjentom, u których stwierdzono reakcje związane z wlewem (patrz punkt 4.4), należy odradzać prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn do momentu ustąpienia objawów.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Wśród najbardziej ciężkich i/lub częstych działań niepożądanych zgłaszanych po zastosowaniu leku Herceptin (postaci podawanych dożylnie i podskórnie) do chwili obecnej wymieniane są zaburzenia czynności serca, reakcje związane z podaniem leku, toksyczność hematologiczna (w szczególności neutropenia), zakażenia i zdarzenia niepożądane związane z układem oddechowym. Profil bezpieczeństwa leku Herceptin do podawania podskórnego (oceniony u 298 i 297 pacjentów leczonych odpowiednio postacią podawaną dożylnie i postacią do podawania podskórnego) określony w rejestracyjnym badaniu dotyczącym raka piersi we wczesnym stadium był zasadniczo zbliżony do znanego profilu bezpieczeństwa postaci podawanej dożylnie. Ciężkie zdarzenia niepożądane (określone według klasyfikacji National Cancer Institute Common Terminology Criteria for Adverse Events [stopień ≥3.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane
NCI CTCAE], wersja 3.0) występowały ze zbliżoną częstością w przypadku obu postaci produktu Herceptin (52,3 % w porównaniu z 53,5 % odpowiednio w przypadku postaci podawanej dożylnie i postaci o stałej dawce do podawania podskórnego). Niektóre ze zdarzeń/reakcji niepożądanych występowały z większą częstością w przypadku postaci do podawania podskórnego:  Ciężkie zdarzenia niepożądane (z których większość została zidentyfikowana z powodu hospitalizacji pacjenta lub przedłużenia trwającej już hospitalizacji): 14,1% w przypadku postaci podawanej dożylnie w porównaniu do 21,5% w przypadku postaci do podawania podskórnego. Różnica w częstości występowania ciężkich zdarzeń niepożądanych pomiędzy postaciami leku w głównej mierze wynikała z liczby zakażeń przebiegających z neutropenią lub bez niej (4,4 % w porównaniu do 8,1 %), a także liczby incydentów sercowych (0,7 % w porównaniu do 1,7 %).
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane
 Pooperacyjne zakażenia rany (ciężkie i(lub) poważne): 1,7 % w porównaniu do 3,0% odpowiednio dla postaci dożylnej w porównaniu do postaci do podawania podskórnego.  Reakcje związane z podaniem leku: 37,2% w por. z 47,8% odpowiednio w przypadku postaci podawanej dożylnie i postaci do podawania podskórnego podczas okresu leczenia.  Nadciśnienie: 4,7% w porównaniu z 9,8% odpowiednio w przypadku postaci podawanej dożylnie i postaci do podawania podskórnego. Tabela działań niepożądanych dotyczących postaci podawanej dożylnie W tym punkcie zostały zastosowane następujące kategorie częstości: bardzo często (  1/10), często (  1/100 do < 1/10), niezbyt często (  1/1000 do < 1/100), rzadko (  1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Działania niepożądane w każdej kategorii częstość powinny być wymieniane według malejącego stopnia ciężkości.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane
Przedstawione w Tabeli 1 działania niepożądane są zgłaszanymi w związku ze stosowaniem podawanego dożylnie produktu Herceptin w monoterapii lub w skojarzeniu z chemioterapią w rejestracyjnych badaniach klinicznych i po wprowadzeniu produktu do obrotu. W tabeli poniżej przedstawiono działania niepożądane obserwowane procentowo najczęściej w rejestracyjnych badaniach klinicznych. Ponadto, w Tabeli 1 uwzględniono działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu leku do obrotu. Tabela 1: Działania niepożądane zgłaszane w związku ze stosowaniem podawanego dożylnie leku Herceptin w monoterapii lub w skojarzeniu z chemioterapią w rejestracyjnych badaniach klinicznych (n = 8386) oraz po wprowadzeniu leku na rynek

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Zakażenie Bardzo często
Zapalenie nosogardzieli Bardzo często
Posocznica neutropeniczna Często
Zapalenie pęcherza Często
Grypa Często
Zapalenie zatok Często
Infekcje skóry Często
Zapalenie śluzówki nosa Często
Zakażenia górnych dróg oddechowych Często
Infekcje układu moczowego Często
Zapalenie gardła Często
Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone(w tym torbiele i polipy) Rozwój nowotworu złośliwego Nieznana
Progresja choroby nowotworowej Nieznana
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Gorączka neutropeniczna Bardzo często
Niedokrwistość Bardzo często
Neutropenia Bardzo często
Zmniejszenie liczby białych krwinek/leukopenia Bardzo często
Trombocytopenia Bardzo często
Hipoprotrombinemia Nieznana
Trombocytopenia immunologiczna Nieznana

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
Zaburzenia układuimmunologicznego Nadwrażliwość Często
+Reakcja anafilaktyczna Rzadko
+Wstrząs anafilaktyczny Rzadko
Zaburzenia metabolizmu iodżywiania Zmniejszenie masy ciała/utrata masy ciała Bardzo często
Jadłowstręt Bardzo często
Zespół rozpadu guza Nieznana
Hiperkaliemia Nieznana
Zaburzenia psychiczne Bezsenność Bardzo często
Lęk Często
Depresja Często
Zaburzenia układunerwowego 1Drżenia Bardzo często
Zawroty głowy Bardzo często
Bóle głowy Bardzo często
Parestezje Bardzo często
Zaburzenia smaku Bardzo często
Neuropatia obwodowa Często
Wzmożone napięcie Często
Nadmierna senność Często
Zaburzenia oka Zapalenie spojówek Bardzo często
Zwiększone łzawienie Bardzo często
Zespół suchego oka Często
Tarcza zastoinowa Nieznana
Krwawienie siatkówkowe Nieznana
Zaburzenia ucha i błędnika Głuchota Niezbyt często
Zaburzenia serca 1Obniżenie ciśnienia Bardzo często
1Zwiększenie ciśnienia Bardzo często
1Nieregularne bicie serca Bardzo często
1Trzepotanie serca Bardzo często
+Niewydolność serca (zastoinowa) Często
+1Tachyarytmia nadkomorowa Często
Kardiomiopatia Często
1Kołatanie serca Często
Wysięk osierdziowy Niezbyt często
Wstrząs sercowy Nieznana
Obecność rytmu cwałowego Nieznana
Zaburzenia naczyniowe Uderzenia gorąca Bardzo często
+1Hipotensja Często
Rozszerzenie naczyń Często

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia +Duszność Bardzo często
Kaszel Bardzo często
Krwawienie z nosa Bardzo często
Wyciek wodnisty z nosa Bardzo często
+Zapalenie płuc Często
Astma Często
Zaburzenia płuc Często
+Wysięk opłucnowy Często
+1Świszczący oddech Niezbyt często
Śródmiąższowe zapalenie płuc Niezbyt często
+Zwłóknienie płuc Nieznana
+Zaburzenia czynności oddechowej Nieznana
+Niewydolność oddechowa Nieznana
+Nacieki płucne Nieznana
+Ostry obrzęk płucny Nieznana
+Ostry zespół oddechowy Nieznana
+Skurcz oskrzeli Nieznana
+Niedotlenienie Nieznana
+Zmniejszona saturacja tlenem Nieznana
Obrzęk krtani Nieznana
Prawidłowe oddychanie tylko w pozycji stojącej Nieznana
Obrzęk płuc Nieznana
Choroba śródmiąższowa płuc Nieznana
Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka Bardzo często
Wymioty Bardzo często
Nudności Bardzo często
1Opuchnięcie wargi Bardzo często
Ból brzucha Bardzo często
Niestrawność Bardzo często
Zaparcia Bardzo często
Zapalenie jamy ustnej Bardzo często
Żylaki odbytu Często
Suchość błon śluzowych jamy ustnej Często

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Uszkodzenie komórek wątroby Często
Zapalenie wątroby Często
Tkliwość wątroby Często
Żółtaczka Rzadko
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Rumień Bardzo często
Wysypka Bardzo często
1Opuchnięcie twarzy Bardzo często
Łysienie Bardzo często
Zaburzenia paznokci Bardzo często
Erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa Bardzo często
Trądzik Często
Suchość skóry Często
Wybroczyny krwawe Często
Nadmierne pocenie się Często
Wysypka grudkowo-plamista Często
Świąd Często
Łamliwość paznokci Często
Zapalenie skóry Często
Pokrzywka Niezbyt często
Obrzęk naczynioruchowy Nieznana
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej Bóle stawowe Bardzo często
1Napięcie mięśniowe Bardzo często
Bóle mięśniowe Bardzo często
Zapalenie stawów Często
Bóle pleców Często
Bóle kostne Często
Skurcze mięśni Często
Ból karku Często
Ból kończyn Często
Zaburzenia nerek i dróg moczowych Zaburzenia nerek Często
Błoniaste kłębuszkowe zapalenie nerek Nieznana
Glomerulonefropatia Nieznana
Niewydolność nerek Nieznana
Ciąża, połóg i okres okołoporodowy Małowodzie Nieznana
Hipoplazja nerek Nieznana
Hipoplazja płuc Nieznana
Zaburzenia układurozrodczego i piersi Zapalenie piersi/zapalenie sutka Często

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Osłabienie Bardzo często
Ból w klatce piersiowej Bardzo często
Dreszcze Bardzo często
Zmęczenie Bardzo często
Objawy grypopodobne Bardzo często
Reakcje związane z wlewem Bardzo często
Ból Bardzo często
Gorączka Bardzo często
Zapalenie błon śluzowych Bardzo często
Obrzęki obwodowe Bardzo często
Złe samopoczucie Często
Obrzęki Często
Urazy, zatrucia ipowikłania po zabiegach Stłuczenia Często

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane
+ Oznacza działania niepożądane, które zostały zgłoszone w związku ze zgonem. 1. Oznacza działania niepożądane, które zostały zgłoszone głównie w związku z reakcjami związanymi z wlewem. Szczegółowe dane procentowe nie są dostępne. * Obserwowane w terapii skojarzonej po antracyklinach w skojarzeniu z taksanami. Opis wybranych działań niepożądanych Zaburzenia czynności serca Zastoinowa niewydolność serca (NYHA Klasa II–IV) to często występujące zdarzenie niepożądane podczas stosowania produktu Herceptin. Jego przebieg może zakończyć się zgonem pacjenta. U pacjentów, którym podawano Herceptin, obserwowano objawy przedmiotowe i podmiotowe zaburzeń czynności serca takie jak duszność (również w pozycji leżącej), nasilony kaszel, obrzęk płuc, cwał komorowy lub zmniejszoną frakcję wyrzutową lewej komory serca (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane
W trzech rejestracyjnych badaniach klinicznych dotyczących terapii adjuwantowej we wczesnym raku piersi z użyciem produktu leczniczego Herceptin podawanego dożylnie w skojarzeniu z chemioterapią, częstość występowania zaburzeń czynności serca 3/4 stopnia (szczególnie objawowa zastoinowa niewydolność serca) u pacjentów, którym podawano samą chemioterapię i u pacjentów, którym podawano Herceptin dożylnie sekwencyjnie po taksanach (0,3–0,4%) była podobna. Wskaźnik zaburzeń kardiologicznych był najwyższy u pacjentów, którym podawano Herceptin dożylnie jednocześnie z taksanem (2,0%). Dane dotyczące jednoczesnego stosowania produktu Herceptin i antracykliny w małej dawce w ramach leczenia neoadjuwantowego są ograniczone (patrz punkt 4.4). Gdy produkt Herceptin stosowano przez 1 rok po zakończeniu chemioterapii uzupełniającej, niewydolność serca Klasa III–IV wg klasyfikacji NYHA stwierdzono u 0,6 % chorych po medianie czasu obserwacji wynoszącej 12 miesięcy.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane
W badaniu BO16348 po okresie obserwacji o medianie wynoszącej 8 lat, częstość występowania ciężkiej zastoinowej niewydolności serca (NYHA Klasa III i IV) w trakcie 1 roku leczenia produktem Herceptin wynosiła 0,8 %, a wskaźnik występowania łagodnych objawowych i bezobjawowych zaburzeń czynności lewej komory wynosił 4,6 %. Odwracalność ciężkiej niewydolności serca (definiowanej jako LVEF ≥ 50 % w przynajmniej 2 kolejnych pomiarach po zdarzeniu) obserwowano u 71,4% chorych, u których stosowano Herceptin. Z kolei odwracalność objawowego o umiarkowanym nasileniu lub bezobjawowego zaburzenia czynności lewej komory serca stwierdzono u 79,5 % chorych poddanych terapii Herceptin. Około 17 % kardiologicznych zdarzeń związanych z zaburzeniami czynności serca wystąpiło po zakończeniu terapii produktem Herceptin.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane
W rejestracyjnych badaniach z zastosowaniem dożylnej postaci produktu Herceptin, częstość występowania zaburzeń czynności serca wynosiła pomiędzy 9 % – 12% w podgrupie, gdzie równocześnie podawano paklitaksel, w porównaniu z 1 % – 4 % dla podgrupy samego paklitakselu. W przypadku monoterapii produktem Herceptin w postaci dożylnej odsetek ten wynosił 6% –9%. Najwyższy wskaźnik zaburzenia funkcji serca zaobserwowano u pacjentów leczonych produktem Herceptin podawanym razem z antracykliną/cyklofosfamidem (27 %), i był znacznie wyższy niż w podgrupie, gdzie podawano jedynie antracyklinę /cyklofosfamid (7 % –10 %). W kolejnym badaniu z prospektywnym monitorowaniem czynności serca, występowanie objawów zastoinowej niewydolności serca wynosiło 2,2 % u pacjentów otrzymujących Herceptin oraz docetaksel, w porównaniu do 0 % u pacjentów otrzymujących tylko docetaksel.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane
U większości pacjentów (79%), u których rozwinęły się zaburzenia czynności serca nastąpiła poprawa po otrzymaniu standardowego leczenia zastoinowej niewydolności serca. Reakcje związane z podaniem/nadwrażliwość W badaniach klinicznych z użyciem produktu leczniczego Herceptin zgłaszano przypadki reakcji związanych z wlewem/reakcji nadwrażliwości, w tym dreszczy i/lub gorączki, duszności, hipotonii, rzężenia, skurczu oskrzeli, tachykardii, obniżonej saturacji krwi, niewydolności oddechowej, wysypki, nudności, wymiotów i bólu głowy (patrz punkt 4.4). Wskaźnik występowania reakcji związanych z wlewem każdego stopnia w różnych badaniach był zmienny w zależności od wskazania i podawania trastuzumabu jednocześnie z chemioterapią lub w monoterapii oraz metody gromadzenia danych. Zgłaszano pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych. Toksyczność hematologiczna Gorączka neutropeniczna, leukopenia,niedokrwistość, trombocytopenia i neutropenia występowały bardzo często.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane
Częstość występowania hipoprotrombinemii nie jest znana. Ryzyko neutropenii może być nieznacznie zwiększone przy podawaniu trastuzumabu wraz z docetakselem u pacjentów po leczeniu antracyklinami. Zdarzenia związane z układem oddechowym Ciężkie działania niepożądane ze strony układu oddechowego występują w związku ze stosowaniem produktu Herceptin i mogą wiązać się ze śmiercią pacjenta. Zawierają one wymieniane poniżej ale nie ograniczone tylko do tych wymienianych nacieki w płucach, ostry zespół zaburzeń oddechowych, zapalenie płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, wysięk w opłucnej, zaburzenia oddechowe, ostry obrzęk płuc i niewydolność oddechową (patrz punkt. 4.4). Opis wybranych zdarzeń niepożądanych dotyczących stosowania postaci o stałej dawce do podawania podskórnego Reakcje związane z podaniem W badaniu rejestracyjnym wskaźnik częstości występowania reakcji związanych z podaniem wynosił 37,2% w przypadku postaci produktu Herceptin podawanej dożylnie oraz 47,8% w przypadku produktu Herceptin do podawania podskórnego.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane
Ciężkie zdarzenia stopnia 3. wystąpiły odpowiednio w przypadku 2,0% i 1,7% pacjentów podczas okresu leczenia. Nie stwierdzono wystąpienia zdarzeń stopnia 4. i 5. Wszystkie ciężkie reakcje związane z podaniem produktu Herceptin do podawania podskórnego wystąpiły w trakcie jednoczesnego stosowania docetakselu. Najczęściej występującym ciężkim zdarzeniem niepożądanym była nadwrażliwość na lek. Reakcje ogólnoustrojowe obejmowały nadwrażliwość, niskie ciśnienie tętnicze , tachykardię, kaszel i duszność. Wśród reakcji miejscowych stwierdzano występowanie rumienia, świądu, obrzęku, wysypki i bólu w miejscu podania. Zakażenia Częstość występowania ciężkich zakażeń (stopień > 3. NCI CTCAE) wyniosła 5,0% w porównaniu z 7,1% odpowiednio w grupie otrzymującej podawaną dożylnie postać produktu Herceptin i grupie otrzymującej produkt Herceptin do podawania podskórnego.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane
Częstość występowania ciężkich zdarzeń niepożądanych obejmujących zakażenia (z których większość została zidentyfikowana z powodu hospitalizacji pacjenta lub przedłużenia trwającej już hospitalizacji) wyniosła 4,4% w grupie otrzymującej podawaną dożylnie postać produktu Herceptin oraz 8,1% w grupie otrzymującej produkt Herceptin do podawania podskórnego. Różnice pomiędzy postaciami leku były głównie obserwowane w czasie adjuwantowej fazy leczenia (monoterapii) i wynikały w głównej mierze z liczby pooperacyjnych zakażeń rany, a także innych rodzajów zakażeń, takich jak zakażenia układu oddechowego, ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek i posocznica. Zdarzenia ustąpiły (średnio w ciągu 13 dni w grupie otrzymującej podawaną dożylnie postać produktu Herceptin oraz średnio w ciągu 17 dni w grupie otrzymującej produkt Herceptin podawany podskórnie).
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane
Zdarzenia związane z nadciśnieniem tętniczym W badaniu rejestracyjnym BO22227 stwierdzono ponad dwukrotnie częstsze występowanie nadciśnienia tętniczego w przypadku pacjentów otrzymujących produkt Herceptin do podawania podskórnego (4,7% w porównaniu z 9,8% odpowiednio w przypadku postaci podawanej dożylnie i postaci do podawania podskórnego) z większym odsetkiem pacjentów ze zdarzeniami ciężkimi (stopień >3.) < 1% w porównaniu z 2,0% odpowiednio w przypadku postaci podawanej dożylnie i postaci do podawania podskórnego. Tylko u jednego z tych pacjentów, którzy zgłosili wystąpienie ciężkiego zdarzenia związanego z nadciśnieniem tętniczym, nie stwierdzono nadciśnienia tętniczego w wywiadzie przed rozpoczęciem udziału w badaniu. Niektóre z tych ciężkich zdarzeń wystąpiły w dniu wykonania wstrzyknięcia.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane
Immunogenność W badaniu z leczeniem neoadjuwantowym-adjuwantowym EBC (BO22227), przy medianie obserwacji przekraczającej 70 miesięcy, 10,1 % (30/296) pacjentów leczonych produktem Herceptin w formie dożylnej oraz u 15,9% (47/295) pacjentów otrzymujących produkt Herceptin w formie podskórnej wytworzyło przeciwciała skierowane przeciwko trastuzumabowi. Neutralizujące przeciwciała przeciw trastuzumabowi wykryto w próbkach po rozpoczęciu leczenia u 2 z 30 pacjentów z grupy leczonej produktem Herceptin w formie dożylnej i 3 z 47 pacjentów z grupy leczonej produktem Herceptin w formie podskórnej. 21,0% pacjentów przyjmujących produkt Herceptin podskórnie wytworzyło przeciwciała skierowane przeciwko substancji pomocniczej hialuronidazie (rHuPH20). Znaczenie kliniczne tych przeciwciał nie jest znane.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane
Obecność przeciwciał przeciwko trastuzumabowi nie miała wpływu na właściwości farmakokinetyczne, skuteczność (określaną na podstawie całkowitej odpowiedzi patologicznej [pCR] i przeżycie wolne od zdarzeń [EFS)] i bezpieczeństwo wyrażone przez wystąpienie reakcji związanych z podaniem (ARRs, ang. administration related reactions) produktu leczniczego Herceptin podawanego dożylnie i produktu Herceptin podawanego podskórnie. Szczegółowe informacje dotyczące działań w celu minimalizacji ryzyka, spójnych z europejskim planem zarządzania ryzykiem, przedstawiono w punkcie 4.4. Zamiana leczenia z produktu Herceptin do podawania dożylnego na produkt Herceptin do podawania podskórnego i odwrotnie. Badanie MO22982 oceniało zmianę leczenia z produktu Herceptin do podawania dożylnego na produkt Herceptin do podawania podskórnego z piewszorzędowym celem końcowym oceniającym preferencję pajenta w dożylnej lub podskórnej drodze podania trastuzumabu.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane
W badaniu tym 2 kohorty (jedna stosująca formę podskórną w fiolce druga stosująca formę podskórną w urządzeniu do iniekcji) były oceniane w dwóch ramionach badania z zaplanowaną zamianą leczenia (cross-over), po randomizacji 488 pacjentów do dwóch różnych 3-tygodnowych cykli leczenia (IV [cykle1-4] →SC [cykle 5-8], lub SC [cykle1-4] →IV [cykle 5-8]). Byli to zarówno pacjenci nieleczeni (20,3 %) jak i leczeni wcześniej (79,7 %) produktem Herceptin IV. Dla sekwencji IV→SC (połączone kokorty dla SC w fiolce i SC w urządzeniu do iniekcji), częstość działań niepożądanych (wszystkie stopnie) przed zmianą leczenia (cykle 1-4) i po zmianie leczenia (cykle 5-8) wyniosła odpowiednio 53,8% versus 56,4%; dla sekwencji SC→IV (połączone kokorty SC w fiolce i SC w urządzeniu do iniekcji) czestość działań niepożądanych (wszystkie stopnie) przed zmianą leczenia i po zmianie leczenia wyniosła odpowiednio 65,4% versus 48,7%.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Działania niepożądane
Częstość poważnych zdarzeń nieożądanych przed zamianą leczenia (cykle 1-4), zdarzeń niepożądanych w stopniu 3 i przerwania leczenia z powodu działań niepożądanyc była niska (<5 %) i porównywalna z częstością po zamianie leczenia (cykle 5-8). Nie odnotowano zdarzeń niepożądanych w stopniu 4 i stopniu 5. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Po podskórnym podaniu pojedynczych dawek produktu leczniczego Herceptin wynoszących maksymalnie 960 mg nie zgłaszano przypadków nieoczekiwanych reakcji.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwnowotworowe, przeciwciała monoklonalne, kod ATC: L01XC03 Produkt Herceptin do podawania podskórnego zawiera rekombinowaną hialuronidazę ludzką (rHuPH20), enzym wykorzystywany do zwiększenia dyspersji i wchłaniania podawanych jednocześnie leków w przypadku wstrzyknięć podskórnych. Trastuzumab jest rekombinowanym humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym IgG1, które łączy się z receptorem ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu typu 2 (receptora HER2). Nadekspresja HER2 występuje w 20% − 30% przypadków pierwotnych nowotworów piersi. Badania dowodzą, że pacjenci z rakiem piersi, u których występuje nadekspresja receptora HER2, mają krótszy czas przeżycia bez objawów choroby w porównaniu do pacjentów z nowotworami bez nadekspresji receptora HER2. Zewnątrzkomórkowa domena receptora (ECD, p105) może złuszczać się do krwi i można ją oznaczać w próbkach surowicy krwi.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mechanizm działania Trastuzumab wiąże się z dużym powinowactwem i specyficznością z subdomeną IV zewnątrzkomórkowej domeny receptora HER2 w regionie wiązania go z błoną komórkową. Związanie trastuzumabu z receptorem HER2 hamuje niezależne od ligandu, przekazywanie sygnału przez HER2 i zapobiega proteolitycznemu rozszczepieniu zewnątrzkomórkowej domeny, jako mechanizmowi aktywacji HER2. W rezultacie trastuzumab hamuje proliferację komórek guza, które wykazują nadekspresję receptora HER2, co wykazano zarówno w badaniach in vitro jak i u zwierząt. Dodatkowo, trastuzumab jest silnym mediatorem cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC). In vitro wykazano, że cytotoksyczność typu ADCC stymulowana trastuzumabem jest preferencyjnie wywierana na komórki guza wykazujące nadekspresję HER2 w porównaniu z komórkami guza bez nadekspresji HER2.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wykrywanie nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacja genu HER2 Wykrywanie nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacja genu HER2 w raku piersi Produkt Herceptin należy podawać wyłącznie pacjentom z nadekspresją receptora HER2 w komórkach guza lub amplifikacją genu HER2, oznaczoną za pomocą odpowiednio walidowanych testów. Nadekspresję HER2 należy diagnozować za pomocą metody immunohistochemicznej (IHC) – analizy utrwalonych produktów guza (patrz punkt 4.4). Amplifikacja genu HER2 powinna być badana przy użyciu metody fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) lub chromogenicznej hybrydyzacji in situ (CISH) w tkance guza utrwalonej w bloczkach parafinowych. Do leczenia lekiem Herceptin kwalifikują się pacjenci, u których występuje silna nadekspresja receptora HER2, oceniana w skali stosowanej metody immunohistochemicznej (IHC) na 3+ lub dodatni wynik FISH lub CISH.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W celu zapewnienia dokładności i powtarzalności wyników, testy powinny być przeprowadzane w specjalistycznych laboratoriach zapewniających wiarygodność metod diagnostycznych. Zalecana skala oceny barwienia metodą IHC została przedstawione w Tabeli 2: Tabela 2: Zalecana skala oceny barwienia metodą IHC

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

Skala Wzór barwienia Wynik oceny nadekspresji HER2
0 Brak wybarwienia lub wybarwienie błony komórkowejobserwowane w < 10% komórek guza Negatywny
1+ Blade/ledwie zauważalne wybarwienie wykryte w> 10% komórek guza. W komórkach są wybarwione jedynie części ich błony komórkowej Negatywny
2+ Lekkie do umiarkowanego całkowite wybarwieniebłony komórkowej wykrywane w > 10% komórek guza Wątpliwy
3+ Silne wybarwienie całkowite błony komórkowejwykrywane w > 10% komórek guza. Dodatni

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Generalnie, wynik badania FISH jest określany, jako dodatni w przypadku, gdy stosunek liczby kopii genu HER2 w komórce nowotworowej do liczby chromosomu 17 jest większy lub równy 2, a w przypadku, gdy nie oznaczano liczby chromosomu 17, gdy w komórce nowotworowej występują więcej niż 4 kopie genu HER2. Generalnie, wynik badania CISH jest określany, jako dodatni w przypadku, gdy liczba kopii genu HER2 w ponad 50% komórek nowotworowych jest większa niż 5 kopii na jądro komórkowe. W celu uzyskania szczegółowych instrukcji wykonywania analizy i interpretacji wyników badań metodami FISH lub CISH należy zapoznać się z informacjami zawartymi w opakowaniach odpowiednich zaaprobowanych zestawów testów. Należy również uwzględnić obowiązujące zalecenia dotyczące postępowania diagnostycznego w oznaczaniu HER2.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W przypadku stosowania innych metod oznaczania ekspresji białka HER2 lub amplifikacji genu, oznaczenia takie powinny być wykonywane tylko w laboratoriach zdolnych do zapewnienia odpowiedniej jakości oznaczeń. Oznaczenia takie muszą być wystarczająco precyzyjne i dokładne, aby wykazać nadekspresję HER2 i muszą umożliwiać rozróżnienie pomiędzy umiarkowaną (2+) a silną (3+) nadekspresją HER2. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania MBC – rak piersi z przerzutami Postać dożylna Produkt Herceptin był stosowany w badaniach klinicznych w monoterapii u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których w komórkach guza stwierdzono nadekspresję receptora HER2 oraz u pacjentów niereagujących na leczenie rozsianej choroby nowotworowej jednym lub więcej niż jednym schematem chemioterapii (tylko Herceptin).
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Produkt Herceptin stosowano również w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem w leczeniu pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, którzy nie otrzymywali wcześniej chemioterapii z powodu choroby rozsianej. Pacjenci, którzy wcześniej otrzymali chemioterapię uzupełniającą zawierającą antracykliny, byli leczeni paklitakselem (175 mg/m² w ponad 3-godzinnym wlewie dożylnym) w monoterapii lub w skojarzeniu z produktem Herceptin. W rejestracyjnym badaniu porównującym docetaksel w monoterapii (podawany w dawce 100 mg/m 2 w postaci 1-godzinnego wlewu) z terapią skojarzoną z lekiem Herceptin, 60% pacjentów otrzymywało uprzednio chemioterapię uzupełniającą zawierającą antracykliny. Pacjenci byli leczeni lekiem Herceptin do czasu wystąpienia progresji choroby. Skuteczność produktu Herceptin, stosowanego w skojarzeniu z paklitakselem u pacjentów, którzy nie otrzymywali wcześniej leczenia uzupełniającego antracyklinami nie była badana.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Jednakże terapia skojarzona Herceptin plus docetaksel była równie skuteczna niezależnie od tego, czy pacjenci otrzymywali wcześniej antracykliny w leczeniu uzupełniającym czy nie. Metodą diagnostyczną oceniającą nadekspresję receptora HER2 stosowaną w celu określenia kwalifikacji pacjentów do badań rejestracyjnych w monoterapii produktem Herceptin i w skojarzeniu z paklitakselem, była metoda barwienia immunohistochemicznego receptora HER2 z komórek guza piersi (produktów utrwalonych) z użyciem mysich przeciwciał monoklonalnych CB11 i 4D5. Tkanki guzów były utrwalane w formalinie lub w środku utrwalającym Bouin. Test wykorzystywany w badaniach klinicznych był wykonany w centralnym laboratorium z wykorzystaniem skali barwienia od 0 do 3+. Pacjenci klasyfikowani w zalecanej skali oceny barwienia na 2+ i 3+ byli włączani do badania, natomiast ci, którzy wykazali 0 lub 1+ nie byli kwalifikowani do badania. Powyżej 70% zakwalifikowanych pacjentów wykazywało nadekspresję 3+.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki badania sugerują, iż większe korzyści z leczenia odnieśli pacjenci z większą nadekspresją HER2 (3+). Główną metodą diagnostyczną służącą do określenia czy pacjent jest HER2-dodatni, w rejestracyjnym badaniu porównującym docetaksel w monoterapii z leczeniem skojarzonym Herceptin plus docetaksel, była metoda immunohistochemiczna. Niewielka część pacjentów była diagnozowana przy pomocy fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH). W badaniu tym, 87% włączonych pacjentów wykazywało nadekspresję na IHC3+, a 95% pacjentów miało nadekspresję na IHC3+ i/lub było FISH- dodatnich. Tygodniowy schemat dawkowania w raku piersi z przerzutami Wyniki badań dotyczące skuteczności leczenia lekiem Herceptin stosowanym w monoterapii, jak i terapii skojarzonej, przedstawiono w Tabeli 3: Tabela 3: Wyniki badań skuteczności stosowania leku w monoterapii i w terapii skojarzonej

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

Parametry Monoterapia Leczenie skojarzone
Herceptin1n=172 Herceptin + paklitaksel2n=68 paklitaksel2n=77 Herceptin + docetaksel3n=92 Docetaksel3n=94
Odsetek odpowiedzi (95 CI%) 18%(13 – 25) 49%(36 – 61) 17%(9 – 27) 61%(50 – 71) 34%(25 – 45)
Mediana czasu trwania odpowiedzi(w miesiącach)(95 CI%) 9,1(5,6 – 10,3) 8,3(7,3 – 8,8) 4,6(3,7 – 7,4) 11,7(9,3 – 15,0) 5,7(4,6 – 7,6)
Mediana czasu do progresji (miesiące) (95 CI%) 3,2(2,6 – 3,5) 7,1(6,2 – 12,0) 3,0(2,0 – 4,4) 11,7(9,2 – 13,5) 6,1(5,4 – 7,2)
Mediana czasu przeżycia (w miesiącach)(95 CI%) 16,4(12,3 – no) 24,8(18,6 – 33,7) 17,9(11,2 – 23,8) 31,2(27,3 –40,8) 22,74(19,1 – 30,8)

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
TTP = czas do wystąpienia progresji; "no" oznacza, iż nie można było ocenić parametru lub nie został on jeszcze osiągnięty. 1. Badania H0649g/H0648g: grupa pacjentów IHC 3+ 2. Badania H0648g/H0648g: grupa pacjentów IHC 3+ 3. Badanie M77001: wszyscy pacjenci poddani analizie (intent-to-treat), wyniki po 24 miesiącach Terapia skojarzona z lekiem Herceptin i anastrozolem Produkt Herceptin był badany w leczeniu skojarzonym z anastrozolem, stosowanym w leczeniu pierwszej linii raka piersi z przerzutami, u pacjentek z potwierdzoną nadekspresją HER2 i obecnością receptorów hormonalnych (tj. receptorów dla estrogenów (ER) i (lub) receptorów dla progestagenów (PgR)) po menopauzie. Przeżycie wolne od progresji (PFS) był dwukrotnie wydłużony w ramieniu badania obejmującego produkt Herceptin plus anastrozol w stosunku do anastrozolu w monoterapii. (4.8 miesięcy versus 2.4 miesiące).
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Inne parametry opisujące poprawę terapii skojarzonej to; ogólna odpowiedź (OR; 16,5% versus 6,7%); poziom korzyści klinicznej (42,7% versus 27,9%); czas do progresji (4.8 miesięcy versus 2,4 miesiące). Nie zanotowano różnic między ramionami badania w ocenie czasu do odpowiedzi i czasu trwania odpowiedzi. Mediana ogólnej odpowiedzi (OR) była wydłużona o 4,6 miesiące dla pacjentów stosujących terapię skojarzoną. Różnica nie była istotna statystycznie, jakkolwiek u ponad połowy pacjentów stosujących anastrozol w monoterapii, została włączona terapia lekiem Herceptin po progresji choroby. Trzytygodniowy schemat dawkowania w raku piersi z przerzutami Wyniki nieporównawczych badań oceniających efektywność w monoterapii i terapii skojarzonej, zostały przedstawione w Tabeli 4: Tabela 4: Wyniki skuteczności nieporównawczych badań w monoterapii i terapii skojarzonej

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr Monoterapia Leczenie skojarzone
Herceptin1n=105 Herceptin2n=72 Herceptin plus paclitaxel3 n=32 Herceptin plus docetaxel4 n=110
Odsetek odpowiedzi (95 CI%) 24%(15 – 35) 27%(14 – 43) 59%(41-76) 73%(63-81)
Mediana czasu trwania odpowiedzi(w miesiącach)(zakres) 10,1(2,8-35,6) 7,9(2,1-18,8) 10,5(1,8-21) 13,4(2,1-55,1)
Mediana czasu do progresji(miesiące)(95 CI%) 3,4(2,8-4,1) 7,7(4,2-8,3) 12,2 (6,2-no) 13,6(11-16)
Mediana czasu przeżycia (w miesiącach)(95 CI%) no No no 47,3 (32-no)

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
TTP = czas do wystąpienia progresji; "no" oznacza, iż nie można było ocenić parametru lub nie został on jeszcze osiągnięty. 1. Badanie WO 16229: dawka nasycająca 8 mg/kg, następowo 6 mg/kg co 3 tygodnie 2. Badanie MO 16982: dawka nasycająca 6 mg/kg tygodniowo X 3; następowo 6 mg/kg co 3 tygodnie 3. Badanie BO 15935 4. Badanie MO 16419 Lokalizacja przerzutów Częstość występowania przerzutów w wątrobie była statystycznie mniejsza u pacjentów leczonych lekiem Herceptin w skojarzeniu z paklitakselem w porównaniu do monoterapii paklitakselem (21,8% versus 45,7%; p=0,004). Większa liczba pacjentów leczonych lekiem Herceptin w skojarzeniu z paklitakselem wykazywała progresję choroby do ośrodkowego układu nerwowego w porównaniu do leczonych tylko paklitakselem (12,6% versus 6,5%; p=0,377). Wczesne stadium raka piersi (leczenie uzupełniające) Postać dożylna Wczesne stadium raka piersi jest definiowane jako pierwotny, inwazyjny rak piersi bez przerzutów.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Produkt Herceptin w leczeniu adjuwantowym badano w 4 dużych wieloośrodkowych, randomizowanych badaniach klinicznych. – Badanie BO16348 zostało zaprojektowane w celu porównania leczenia produktem Herceptin przez 1 rok lub 2 lata w odstępach co 3 tygodnie z grupą poddaną jedynie obserwacji u pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi po leczeniu operacyjnym oraz zakończonej chemioterapii i radioterapii (jeżeli były stosowane). Dodatkowo przeprowadzono analizę porównującą dwuletnie stosowanie Herceptin wobec stosowania Herceptin przez jeden rok. Pacjenci przypisani do grupy otrzymującej produkt Herceptin przyjmowali początkową dawkę nasycającą 8 mg/kg, a następnie co trzy tygodnie dawkę 6 mg/kg przez 1 lub 2 lata. – W badaniach NSABP B-31 i NCCTG N9831 objętych połączoną analizą badano kliniczną użyteczność połączenia terapii produktem Herceptin i paklitakselem po chemioterapii AC.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Dodatkowo przedmiotem badania NCCTG N9831 było także sekwencyjne dodawanie produktu Herceptin do chemioterapii AC→P, u pacjentów z HER2-dodatnim wczesnym stadium raka piersi po zabiegu operacyjnym. – W badaniu BCIRG 006 porównywano połączenie leczenia lekiem Herceptin z docetakselem po chemioterapii AC lub w skojarzeniu z docetakselem i karboplatyną u pacjentów z HER2- dodatnim wczesnym stadium raka piersi po zabiegu operacyjnym. W badaniu BO16348 wczesne stadium raka piersi było ograniczone do przypadków operacyjnego, pierwotnego, inwazyjnego gruczolakoraka piersi z występującymi lub niewystępującymi przerzutami w węzłach chłonnych, jeżeli średnica guza wynosiła przynajmniej 1 cm. W połączonej analizie wyników badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 wczesne stadium raka piersi było ograniczone do przypadków pacjentów z grupy wysokiego ryzyka z operacyjnym rakiem piersi, zdefiniowanym jako HER2-dodatni rak z ogniskami w węzłach chłonnych i bez ognisk w węzłach chłonnych, lub rak HER2-dodatni bez ognisk w węzłach chłonnych z cechami wysokiego ryzyka (guz wielkości > 1 cm i ER-negatywny lub guz wielkości > 2 cm, niezależnie od statusu hormonalnego).
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu BCIRG 006 wczesny rak piersi HER2 dodatni był rozpoznawany albo u pacjentów z zajętymi węzłami chłonnymi, albo u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka bez zajęcia węzłów chłonnych (pN0) oraz z przynajmniej 1 z następujących czynników: wielkość guza powyżej 2 cm, brak ekspresji receptorów estrogenowych i progesteronowych, stopień histologiczny i (lub) jądrowy 2- 3 lub wiek < 35 lat. Wyniki badania BO16348 po medianie czasu obserwacji wynoszącej 12 miesiecy* i 8 lat** podsumowano w tabeli 5. Tabela 5: Wyniki skuteczności badania BO16348

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

Mediana czasu obserwacji 12 miesięcy* Mediana czasu obserwacji 8 lat**
Parametr Obserwacja n = 1 693 Herceptin przez1 rokn = 1 693 Obserwacja n = 1 697*** Herceptin przez 1 rokn = 1 702***
Czas przeżycia bez objawów choroby
– Liczba pacjentów, u którychwystąpiło zdarzenie 219 (12,9 %) 127 (7,5 %) 570 (33,6 %) 471 (27,7 %)
– Liczba pacjentów, u których niewystąpiło zdarzenie 1474 (87,1 %) 1566 (92,5 %) 1127 (66,4 %) 1231 (72,3 %)
Wartość p względem obserwacji < 0,0001 < 0,0001
Hazard względny do obserwacji 0,54 0,76
Czas przeżycia bez nawrotu choroby
– Liczba pacjentów, u którychwystąpiło zdarzenie 208 (12,3 %) 113 (6,7 %) 506 (29,8 %) 399 (23,4 %)
– Liczba pacjentów, u których niewystąpiło zdarzenie 1485 (87,7 %) 1580 (93,3 %) 1191 (70,2 %) 1303 (76,6 %)
Wartość p względem obserwacji < 0,0001 < 0,0001
Hazard względny do obserwacji 0,51 0,73
Czas przeżycia bez przerzutówodległych
– Liczba pacjentów, u którychwystąpiło zdarzenie 184 (10,9 %) 99 (5,8 %) 488 (28,8 %) 399 (23,4 %)
– Liczba pacjentów, u których niewystąpiło zdarzenie 1508 (89,1 %) 1594 (94,6 %) 1209 (71,2 %) 1303 (76,6 %)
Wartość p względem obserwacji < 0,0001 < 0,0001
Hazard względny do obserwacji 0,50 0,76
Całkowity czas przeżycia (zgon)
– Liczba pacjentów, u którychwystąpiło zdarzenie 40 (2,4 %) 31 (1,8 %) 350 (20,6 %) 278 (16,3 %)
– Liczba pacjentów, u których niewystąpiło zdarzenie 1653 (97,6 %) 1662 (98,2 %) 1347 (79,4 %) 1424 (83,7 %)
Wartość p względem obserwacji 0,24 0,0005
Hazard względny do obserwacji 0,75 0,76

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
* Odsetek pacjentów bez objawów choroby po 1 roku, który był równorzędnym punktem końcowym badania, osiągnął wcześniej określony zakres istotności statystycznej w porównaniu z wyłączną obserwacją **Analiza końcowa (uwzględniająca przejście 52 % pacjentów z grupy poddanej obserwacji do grupy, w której stosowano Herceptin) *** Istnieje rozbieżność w zakresie całkowitej wielkości próby z powodu małej liczby pacjentów, których losowo przydzielono do badania po terminie zakończenia gromadzenia danych do analizy czasu obserwacji o medianie wynoszącej 12 miesięcy We wstępnej analizie skuteczności osiągnięto założony w protokole zakres istotności statystycznej dla porównania rocznej terapii Herceptin z wyłączną obserwacją. Po medianie czasu obserwacji wynoszącej 12 miesięcy hazard względny (HR) czasu przeżycia bez objawów choroby wyniósł 0,54 (95% przedział ufności [CI]: 0,44; 0,67), co przełożyło się na bezwzględną korzyść w postaci zwiększenia odsetka osób przeżywających 2 lata bez objawów choroby o 7,6 % (85,8% versus 78,2%) na korzyść w grupie poddanej terapii produktem Herceptin.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Końcową analizę przeprowadzono po medianie czasu obserwacji wynoszącej 8 lat. Wykazano, że stosowanie produktu Herceptin przez 1 rok zmniejsza ryzyko nawrotu choroby o 24 % w porównaniu z wyłączną obserwacją chorych (HR = 0,76, 95% CI: 0,67; 0,86). Wynik ten oznacza bezwzględną korzyść w odsetku pacjentów bez objawów choroby po 8 latach wynoszącym 6,4 % na korzyść rocznej terapii Herceptin. W analizie końcowej wykazano również, że wydłużenie czasu leczenia produktem Herceptin do 2 lat nie przekłada się na dodatkową korzyść w porówaniu z roczną terapią [HR czasu przeżycia bez objawów w populacji zgodnej z zaplanowanym leczeniem (ITT) poddanej 2-letniej terapii w porównaniu z rocznym leczeniem = 0,99 (95% CI: 0,87; 1,13), p = 0,90, HR całkowitego czasu przeżycia = 0,98 (0,83; 1,15), p = 0,78]. Częstość bezobjawowych zaburzeń czynności serca była większa w ramieniu, w którym leczenie stosowano przez 2 lata (8,1% versus 4,6% w ramieniu z rocznym leczeniem).
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U większej liczby pacjentów poddanej 2-letniej terapii (20,4%) wystąpiło przynajmniej jedno zdarzenie niepożądane w 3. lub 4. stopniu toksyczności w porównaniu z grupą, u której produkt Herceptin stosowano przez 1 rok (16,3 %), W badaniach NSABP B-31 i NCCTG N9831 produkt Herceptin był podawany w skojarzeniu z paklitakselem, po chemioterapii AC. Doksorubicynę i cyklofosfamid podawano w następujący sposób: – doksorubicyna dożylnie – 60 mg/m 2 , co 3 tygodnie przez 4 cykle – cyklofosfamid dożylnie – 600 mg/m 2 przez 30 minut, co 3 tygodnie przez 4 cykle lub Paklitaksel w skojarzeniu z lekiem Herceptin podawano w następujący sposób: – paklitaksel dożylnie – 80 mg/m 2 w postaci ciągłego wlewu dożylnego, co tydzień przez 12 tygodni – paklitaksel dożylnie – 175 mg/m 2 w postaci ciągłego wlewu dożylnego, co 3 tygodnie przez 4 cykle (dzień 1. każdego cyklu) Wyniki skuteczności z połączonej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG 9831 streszczono w Tabeli 6.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana długości obserwacji wyniosła 1,8 roku u pacjentów w grupie AC→P oraz 2,0 lata u pacjentów w grupie AC→PH. Tabela 6. Wyniki badań skuteczności pochodzące ze wspólnej analizy badań NSABP B-31 oraz NCCTG 9831 w chwili ostatecznej analizy dla DFS*

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→P (n=1679) AC→PH (n=1672) Współczynnik ryzyka względnego AC→P(95% CI)wartość p
Czas przeżycia bez chorobyLiczba pacjentów ze zdarzeniem (%) 261 (15,5) 133 (8,0) 0,48 (0,39, 0,59) p<0,0001
Odległy nawrót Liczba pacjentów ze zdarzeniem 193 (11,5) 96 (5,7) 0,47 (0,37, 0,60) p<0,0001
Zgon (zdarzenie w zakresie ogólnego czasu przeżycia): Liczba pacjentów zezdarzeniem 92 (5,5) 62 (3,7) 0,67 (0,48, 0,92)p=0,014**

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
A: doksorubicyna; C: cyklofosfamid; P: paklitaksel; H: trastuzumab * Mediana długości obserwacji wyniosła 1,8 roku u pacjentów w ramieniu AC→P oraz 2,0 lata u pacjentów w ramieniu AC→PH. **współczynnik p dla OS nie przekroczył wstępnie określonej granicy staystycznej dla porównania AC→P H wobec AC→P W przypadku głównego punktu końcowego, czasu przeżycia bez choroby, dodanie produktu Herceptin do chemioterapii paklitakselem spowodowało zmniejszenie ryzyka nawrotu choroby o 52%. Współczynnik ryzyka przekłada się na bezwzględną korzyść w odniesieniu do odsetka 3-letniego czasu przeżycia bez choroby w wysokości 11,8 punktów procentowych (87,2% versus 75,4%) na korzyść grupy AC→PH (Herceptin). W chwili aktualizacji danych o bezpieczeństwie po upływie średnio 3,5–3,8 lat obserwacji analiza DFS ponownie potwierdziła zakres korzyści wykazanych w ostatecznej analizie DFS.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pomimo przechodzenia na Herceptin w grupie kontrolnej (cross-over), dołączenie produktu Herceptin do chemioterapii z paklitakselem zmniejszyło ryzyko nawrotu choroby o 52%. Dołączenie produktu Herceptin do chemioterapii z paklitakselem wiązało się również ze spadkiem ryzyka zgonu o 37%. Zaplanowana ostateczna analiza OS dla wspólnej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 została przeprowadzona gdy wystąpiło 707 zgonów. (Mediana czasu obserwacji 8,3 roku w grupie AC→P H). Leczenie AC→P H spowodowało statystycznie istotną poprawę w OS wobec AC→P (stratyfikowany HR=0,64; 95% CI [0,55, 0,74]; log-rank p-value < 0,0001). W ciągu 8 lat, wskaźnik przeżycia oszacowano na 86,9% w ramieniu AC→PH i 79,4% w ramieniu AC→P ., przy korzyści bezwzględnej 7,4% (95% CI 4,9%, 10,0%). Ostateczne wyniki OS dla wspólnej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 przedstawiono poniżej w Tabeli 7: Tabela 7. Ostateczna analiza przezycia calkowitego dla łącznej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 :

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→P (N=2032) AC→PH(N=2031) Współczynnik znamienności statystycznej p wobec AC→P Współczynnik Ryzyka (HR)wobecAC→P(95% CI)
Zgony (zdarzenia dla OS) Liczba pacjentów ze zdarzeniem (%) 418 (20,6%) 289 (14,2%) < 0,0001 0,64(0,55, 0,74)

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
A: doksorubicyna; C: cyklofosfamid; P: paklitaksel; H: trastuzumab Przeprowadzono również analizę czasu wolnego od nawrotu (DFS) w ramach ostatecznej analizy preżycia całkowitego dla łącznej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831. Zaktualizowane wyniki analizy DFS (stratyfikowany HR=0,61, 95% CI [0,54, 0,69]) wykazały podobną korzyść w zakresie DFS wobec DFS w ostatecznej pierwotnej analizie, pomimo, że 24,8% pacjentek w ramieniu AC→P przeszło (cross-over) na leczenie produktem Herceptin.W 8-letniej obserwacji wskaźnik przeżycia wolnego od choroby oszacowano na 77,2% (95%CI: 75,4, 79,1) w ramieniu AC→PH, bezwzględna korzyść na 11,8% w porównaniu z ramieniem AC→P. W badaniu BCIRG 006 produkt Herceptin był podawany w skojarzeniu z docetakselem, po chemioterapii AC (AC→DH) lub w skojarzeniu z docetakselem i karboplatyną (DCarbH).
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Docetaksel był podawany w następujący sposób: – docetaksel dożylnie – 100 mg/m 2 w postaci wlewu dożylnego, trwającego 1 godzinę, podawanego co 3 tygodnie przez 4 cykle (dzień 2 pierwszego cyklu docetakselu, a następnie dzień 1 każdego kolejnego cyklu) lub – docetaksel dożylnie – 75 mg/m 2 w postaci wlewu dożylnego, trwającego 1 godzinę, podawanego co 3 tygodnie przez 6 cykli (dzień 2 cyklu 1, a następnie dzień 1 każdego cyklu) następnie podawano: – karboplatynę – w docelowym AUC = 6 mg/ml/min we wlewie dożylnym , trwającym 30-60 minut podawanym co 3 tygodnie przez 6 cykli Produkt Herceptin był podawany, co tydzień wraz z chemioterapią a następnie, co 3 tygodnie przez łączny okres 52 tygodni. Wyniki analizy skuteczności badania BCIRG 006 zostały podsumowane w Tabelach 8 i 9. Mediana czasu trwania obserwacji wynosiła 2,9 lat w grupie AC→D oraz 3,0 lata w grupach AC→DH oraz DCarbH. Tabela 8: Przegląd analiz skuteczności BCIRG 006 AC→D względem AC→DH

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→D(n=1073) AC→DH(n=1074) Współczynnik ryzyka względnego AC→D(95% CI)wartość p
Czas przeżycia bez choroby 195 134 0,61 (0,49, 0,77)p< 0,0001
Liczba pacjentów zezdarzeniem
Odległy nawrót 144 95 0,59 (0,46, 0,77) p<0,0001
Liczba pacjentów zezdarzeniem
Ogólne przeżycie (zgon) 80 49 0,58 (0,40, 0,83) p=0,0024
Liczba pacjentów ze zdarzeniem

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
AC→D = doksorubicyna plus cyklofosfamid, a następnie docetaksel; AC→DH = doksorubicyna plus cyklofosfamid, a następnie docetaksel plus trastuzumab; CI = przedział ufności Tabela 9: Przegląd analiz skuteczności BCIRG 006 AC→D względem DCarbH

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→D(n=1073) DCarbH (n=1074) Współczynnik ryzyka względnego AC→D(95% CI)
Czas przeżycia bez choroby 195 145 0,67 (0,54, 0,83) p=0,0003
Liczba pacjentów zezdarzeniem
Odległy nawrót 144 103 0,65 (0,50, 0,84) p=0,0008
Liczba pacjentów zezdarzeniem
Zgon (zdarzenie w zakresieogólnego czasu przeżycia) 80 56 0,66 (0,47, 0,93) p=0,0182
Liczba pacjentów ze zdarzeniem

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
AC→D = doksorubicyna plus cyklofosfamid, a następnie docetaksel; DCarbH = docetaksel, karboplatyna i trastuzumab; CI = przedział ufności W badaniu BCIRG 006, w przypadku głównego punktu końcowego, czasu przeżycia bez choroby, współczynnik ryzyka przekłada się na bezwzględną korzyść w odniesieniu do 3-letniego czasu przeżycia bez choroby w wysokości 5,8 punktów procentowych (86,7% versus 80,9%) na korzyść grupy AC→DH (Herceptin) i 4,6 punktów procentowych (85,5% versus 80,9%) na korzyść grupy DCarbH (Herceptin), w porównaniu do grupy AC→D. W badaniu BCIRG 006, 213/1075 pacjentów w grupie DCarbH (TCH), 221/1074 pacjentów w grupie AC  DH (AC  TH) oraz 217/1073 pacjentów w grupie AC→D (AC  T) charakteryzowało się stanem ogólnym wg Karnofsky’ego ≤90 (80 lub 90). W tej podgrupie pacjentów nie stwierdzono korzyści pod względem przeżycia wolnego od choroby (disease-free survival, DFS) (współczynnik ryzyka = 1,16, 95% CI [0,73, 1,83] dla DCarbH (TCH) versus AC  D (AC  T); współczynnik ryzyka 0,97, 95% CI [0,60, 1,55] dla AC  DH (AC  TH) versus AC  D).
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Dodatkowo retrospektywna analiza eksploracyjna została przeprowadzona na danych z analizy łączonej (ang. JA – joint analysis) badań klinicznych NSABP B-31/NCCTG N9831 * i BCIRG006 zdarzeń przeżycia bez progresji choroby (DFS) i objawowych incydentów sercowych, wyniki podsumowano w tabeli10: Tabela 10: Wyniki retrospektywnej analizy eksploracyjnej przeprowadzonej na podstawie analizy łącznej badań klinicznych NSABP B-31/NCCTG N9831 * oraz BCIRG006 dotyczące czasu przeżycia bez objawów choroby oraz objawowych zdarzeń sercowych

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

ACPH(vs. ACP) (NSABP B-31 i NCCTG N9831) * ACDH(vs. ACD) (BCIRG 006) DCarbH (vs. ACD) (BCIRG 006)
Pierwotna analiza skuteczności Współczynnik ryzyka w zakresie DFS(95% CI)wartość p 0,48(0,39, 0,59) p<0,0001 0,61(0,49, 0,77)p< 0,0001 0,67(0,54, 0,83) p=0,0003
Długoterminowa analiza skuteczności** Współczynnik ryzyka w zakresie DFS(95 % CI)wartość p 0,61(0,54, 0,69) p<0,0001 0,72(0,61, 0,85) p<0,0001 0,77(0,65, 0,90) p=0,0011
Analiza retrospektywna eksploracyjna Współczynnik ryzyka w zakresie DFS i objawowych incydentów sercowych wdługoterminowej obserwacji**(95% CI) 0,67(0,60, 0,75) 0,77(0,66, 0,90) 0,77(0,66, 0,90)

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
A: doksorubicyna; C: cyklofosfamid; P: paklitaksel; D: docetaksel; Carb: karboplatyna; H: trastuzumab, CI – przedział ufności * W chwili ostatecznej analizy dla DFS. Mediana długości czasu obserwacji wyniosła 1,8 roku w ramieniu AC→P i 2,0 lata w ramieniu AC→PH ** Mediana czasu trwania długoterminowej obserwacji dla połączonej analizy badań klinicznych wyniosła 8,3 roku (zakres: 0,1 to 12,1) dla ramienia AC→PH oraz 7,9 roku (zakres : 0,0 to 12,2) dla ramienia AC; Mediana czasu trwania długoterminowej obserwacji w badaniu BCIRG 006 wyniosła 10,3 roku zarówno w ramieniu AC→D (zakres: 0,0-12,6 roku) jak i w ramieniu DCarbH (zakres: 0,0-13,1 roku) oraz 10,4 roku w ramieniu AC→DH (zakres: 0,0-12,7 roku) Wczesny rak piersi – (leczenie neoadjuwantowe-adjuwantowe) Postać dożylna Dotychczas nie są dostępne wyniki, które porównują skuteczność produktu Herceptin podawanego w skojarzeniu z chemioterapią w terapii adjuwantowej z uzyskanymi w terapii neo- adjuwantowej/adjuwantowej.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W terapii neoadjuwantowej-adjuwantowej, wieloośrodkowe randomizowane badanie MO16432, zostało zaprojektowane w celu oceny skuteczności klinicznej jednoczesnego stosowania produktu Herceptin z chemioterapią neoadjuwantową z zastosowaniem antracyklin i taksanów i następnie uzupełniającego zastosowania Herceptin, do łącznej długości leczenia przez 1 rok. Do badania włączano pacjentów z nowo rozpoznaną miejscowo zaawansowaną chorobą (stopień III) lub zapalnym rakiem piersi. Pacjenci z HER2 + guzami byli randomizowani do grupy otrzymującej chemioterapię neoadjuwantową stosowaną równocześnie z neoadjuwantowo-adjuwantowo stosowanym lekiem Herceptin, lub samej chemioterapii neoadjuwantowej. W badaniu MO16432 produkt Herceptin (dawka nasycająca 8 mg/kg, następnie dawka podtrzymująca 6 mg/kg co trzy tygodnie) podawany był równocześnie z 10 cyklami chemioterapii neoadjuwantowej w następującej kolejności:  Doksorubicyna 60 mg/m 2 i paklitaksel 150 mg/m 2 podawane co 3 tygodnie przez 3 cykle, następnie  Paklitaksel 175 mg/m 2 podawany co 3 tygodnie przez 4 cykle, następnie  CMF w dniu 1.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
i 8. co 4 tygodnie przez 3 cykle Następnie, po zabiegu operacyjnym  dodatkowe cykle adjuwantowe produktu Herceptin (do ukończenia 1 roku terapii) Wyniki skuteczności uzyskane w badaniu MO16432 przedstawiono w Tabeli 11. Mediana czasu obserwacji w grupie przyjmującej produkt Herceptin wyniosła 3,8 lat. Tabela 11: Wyniki badań skuteczności w badaniu MO16432

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr Chemioterapia + Herceptin (n=115) Sama chemioterapia (n=116)
Przeżycie wolne od zdarzenia Współczynnik
ryzyka
(95% CI)
Liczba pacjentów ze 46 59 0,65 (0,44, 0,96)
zdarzeniem p=0,0275
Całkowita odpowiedź 40% 20,7% P=0,0014
patologiczna* (95% CI) (31,0, 49,6) (13,7, 29,2)
Przeżycie całkowite Współczynnik
ryzyka
Liczba pacjentów ze (95% CI)
zdarzeniem 22 33 0,59 (0,35, 1,02)
p=0,0555

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
* definiuje się, jako brak jakiegokolwiek raka inwazyjnego zarówno w piersi jak i węzłach pachowych Bezwzględna korzyść w postaci 3-letniego przeżycia wolnego od zdarzeń została oszacowana na 13 punktów procentowych (65 % w porównaniu do 52 %) na korzyść grupy otrzymującej produkt Herceptin. Postać podskórna Badanie BO22227 zostało zaprojektowane w celu wykazania równoważności leczenia produktem Herceptin podawanego podskórnie względem produktu Herceptin podawanego dożylnie na podstawie pierwszorzędowych punktów końcowych PK i skuteczności (odpowiednio C trough trastuzumabu przed dawką cyklu 8 i współczynnik pCR podczas zabiegu radykalnego). Ogółem 595 pacjentów z HER2- dodatnim operacyjnym lub miejscowo zaawansowanym rakiem piersi (w tym zapalnym rakiem piersi) przyjmowało 8 cykli produktu Herceptin podawanego dożylnie lub produktu Herceptin podawanego podskórnie jednocześnie z chemioterapią (4 cykle docetakselu, 75 mg/m 2 we wlewie dożylnym, a następnie FEC([5-fluorouracyl, 500 mg/m 2 ; epirubicynę, 75 mg/m 2 , cyklofosfamid, po 500 mg/m 2 w bolusie lub wlewie dożylnym]), a następnie byli poddani leczeniu operacyjnemu i kontynuowali leczenie z użyciem produktu Herceptin podawanego dożylnie lub produktu Herceptin podawanego podskórnie wg randomizacji początkowej przez dodatkowe 10 cykli przez 1 rok leczenia.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W analizie pierwszorzędowego punktu końcowego skuteczności, pCR, zdefiniowanego jako brak inwazyjnych komórek nowotworowych w piersi, uzyskano wskaźniki 40,7% (95% CI: 34,7; 46,9) w grupie przyjmującej produkt Herceptin dożylnie oraz 45,4% (95% CI: 39,2%; 51,7%) w grupie przyjmującej produkt Herceptin podskórnie; różnica wynosiła 4,7 punktów procentowych na korzyść produktu Herceptin podawanego podskórnie. Dolna granica jednostronnego 97,5% przedziału ufności dla różnicy w zakresie wskaźników pCR wynosiła -4,0, wykazując równoważność produktu Herceptin podawanego podskórnie dla punktu końcowego. Tabela 12 Podsumowanie całkowitej odpowiedzi patomorfologicznej (pCR)

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

Herceptin IV (N = 263) Herceptin SC (N=260)
pCR (brak inwazyjnych komórek nowotworowych w piersi) 107 (40,7%) 118 (45,4%)
Nieodpowiadający na leczenie 156 (59,3%) 142 (54,6%)
Dokładnie 95% CI dla współczynnika pCR* (34,7; 46,9) (39,2; 51,7)
Różnica w pCR (SC minus IV ramię) 4,70
Dolna granica jednostronna 97,5% CI dla różnic wpCR** -4,0

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
*przedział ufności dla jednej próbki dwumianowej metodą Pearson-Clopper **Korekta ciągłości Anderson i Hauck (1986) została użyta w obliczeniach Analizy z długoterminową medianą okresu obserwacji przekraczającą 40 miesięcy potwierdziły nie mniejszą skuteczność Herceptin w formie podskórnej wobec produktu Herceptin w formie dożylnej wraz z porównywalnymi wynikami EFS i OS (w ramieniu z produktem Herceptin w formie dożylnej 3-letni odsetek EFS wyniósł 73% wobec 76% w ramieniu z Herceptin w formie podskórnej, oraz w ramieniu z produktem Herceptin w formie dożylnej 3-letni odsetek OS wyniósł 90% wobec 92% w ramieniu z produktem Herceptin w formie podskórnej). Informacje dotyczące równoważności punktu końcowego PK, wartość C trough trastuzumabu w stanie równowagi na końcu cyklu 7, znajdują się w punkcie
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne W badaniu fazy III BO22227 porównywano właściwości farmakokinetyczne trastuzumabu w dawce wynoszącej 600 mg podawanej co trzy tygodnie podskórnie do postaci podawanej dożylnie (dawka nasycająca 8 mg/kg, dawka podtrzymująca 6 mg/kg co trzy tygodnie). Dane farmakokinetyczne dla pierwszorzędowego punktu końcowego, C min przed podaniem dawki w cyklu 8 wykazały równoważność PK dla produktu leczniczego Herceptin podawanego podskórnie względem grupy, w której Herceptin podawano dożylnie, po skorygowaniu wyników z uwzględnieniem masy ciała. Średnie wartości C trough podczas neoadjuwantowej fazy leczenia przed podaniem dawki w cyklu 8, były wyższe w grupie przyjmującej Herceptin podskórnie (78,7µg/ml) niż w grupie przyjmującej Herceptin dożylnie (57,8µg/ml). Podczas adjuwantowej fazy leczenia, przed podaniem dawki w cyklu 13 średnie obserwowane wartości C trough w grupie przyjmującej Herceptin podskórnie i grupie przyjmującej Herceptin dożylnie wynosiły odpowiednio 90,4 µg/ml i 62,1 µg/ml.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
Na podstawie obserwowanych danych w badaniu BO22227 stan stacjonarny dla postaci dożylnej został osiągnięty w cyklu 8. Przy formie podskórnej produktu Herceptin, stężenia w stanie stacjonarnym w przybliżeniu ustalały się po dawce podanej w 7 cyklu (dawka przed cyklem 8) z małym wzrostem stężenia (<15%) do cyklu 13. Wartość średnia C trough przed podaniem podskórnym w cyklu 18 wyniosła 90,7 µg/ml i była zbliżona do wartości w cyklu 13, co sugeruje brak dalszego wzrostu po cyklu 13. Mediana T max po podaniu podskórnym wynosiła około 3 dni z wysoką zmiennością międzyosobniczą (zakres 1–14 dni). Wartość średnia C max była zgodnie z oczekiwaniami niższa w przypadku podskórnej postaci Herceptin (149 μg/ml) w porównaniu z grupą otrzymującą postać dożylną (wartość po wlewie: 221 μg/ml). Średnia wartość AUC 0-21 po podaniu dawki w cyklu 7 w przypadku podawanej podskórnej postaci produktu Herceptin była około 10% wyższa niż w przypadku postaci produktu Herceptin podawanej dożylnie; średnie wartości AUC wynosiły odpowiednio 2268 µg/ml•dobę i 2056 µg/ml•dobę.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
Wartość AUC 0-21 w cyklu 12 (adjuwant) w przypadku produktu Herceptin do podawania podskórnego była o około 20% wyższa niż w przypadku postaci podawanej dożylnie; średnie wartości wynosiły odpowiednio 2610 µg/ml•dobę i 2179 µg/ml•dobę. Ze względu na znaczący wpływ masy ciała na eliminację trastuzumabu i stosowanie stałej dawki w przypadku podania podskórnego różnica w narażeniu pomiędzy postacią podawaną podskórnie a postacią dożylną była zależna od masy ciała: w przypadku pacjentów o wadze <51 kg średnia wartość AUC w stanie stacjonarnym była o około 80% wyższa po podaniu podskórnym niż po podaniu dożylnym, natomiast w grupie o najwyższej masie ciała (>90 kg) wartość AUC była o 20% niższa po podaniu podskórnym niż po podaniu dożylnym. Populacyjny farmakokinetyczny model z równoległą liniową i nieliniową eliminacją z kompartmentu centralnego został skonstruowany przy użyciu zbiorczych danych farmakokinetycznych dla Herceptin SC i Herceptin IV pochodzących z badania III fazy BO22227 opisujących obserwowane stężenia farmakokinetyczne po podaniu Herceptin IV i Herceptin SC u pacjentów z EBC.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
Biodostepność trastuzumabu podawanego w formie podskórnej oszacowano na poziomie 77,1% a stałą współczynnika absorbcji pierwszego podania oszacowano na 0,4 dnia-1. Klirens liniowy wynosił 0,111 l/dzień a objętość kompartmentu centralnego (V c ) 2,91 l. Wartość parametru Michaelis-Menten wynosiła 11,9 mg/dzień i 33,9 µg/ml odpowiednio dla V max i K m. Masa ciała i poziom aminotransferazy asparaginianowej (SGPT/ALT) w surowicy wykazywały istotny statystycznie wpływ na farmakokinetykę, chociaż symulacje wykazały, że nie jest konieczna zmiana dawkowania trastuzumabu u pacjentów z EBC. Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości ekspozycji (mediana od 5-ego – 95-ego percentyla) dla schematów dawkowania produktu Herceptin SC u pacjentów z EBC przedstawiono w tabeli 13. Tabela 13 Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości ekspozycji (mediana od 5-ego – 95-ego percentyla) w trzytygodniowym schemacie dawkowania produktu Herceptin SC 600mg u pacjentów z EBC

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakokinetyczne

Pierwotny typ nowotworu i schemat dawkowania Cykl N Cmin (µg/ml) Cmax (µg/ml) AUC0-21dni(µg.dzień/ml)
EBC 600 mgHerceptin SC co trzy tygodnie Cykl 1 297 28,2(14,8 – 40,9) 79,3(56,1 – 109) 1065(718 – 1504)
Cykl 7 (stan równowagi) 297 75,0(35,1 – 123) 149(86,1 – 214) 2337(1258 – 3478)

CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
Eliminacja trastuzumabu Okres eliminacji trastuzumabu był oceniany w czasie podania podskórnego przy użyciu farmakokinetycznego modelu populacyjnego. Wyniki tych symulacji wskazują, że co najmniej 95% pacjentów osiąga stężenia poniżej <1 μg/ml (około 3% przewidywanej populacji osiagnie C min , ss a 97% wyeliminuje lek) w ciągu 7 miesięcy.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Herceptin w formie dożylnej W badaniach w ciągu 6 miesięcy podawania nie obserwowano ostrej, czy związanej z wielokrotną dawką toksyczności, ani też toksycznego wpływu na reprodukcję w teratologii, na płodność kobiet, czy też późnej toksyczności ciążowej/w badaniach transportu łożyskowego. Produkt Herceptin nie jest genotoksyczny. Badanie trehalozy, głównej substancji pomocniczej, nie ujawniło żadnej toksyczności. Nie przeprowadzano długoterminowych badań na zwierzętach, dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego produktu Herceptin, ani określających wpływu na płodność u mężczyzn. Herceptin w formie podskórnej Przeprowadzono badanie na królikach z zastosowaniem pojedynczej dawki i 13-tygodniowe badanie toksyczności na małpach Cynomolgus z zastosowaniem dawek wielokrotnych. Celem badania na królikach była analiza tolerancji po podaniu miejscowym.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badanie 13-tygodniowe przeprowadzono w celu potwierdzenia, że zmiana drogi podania produktu i zastosowanie nowatorskiej substancji pomocniczej, rekombinowanej ludzkiej hialuronidazy (rHuPH20), nie miały wpływu na bezpieczeństwo produktu Herceptin. Produkt Herceptin podawany podskórnie był dobrze tolerowany zarówno miejscowo, jak i ogólnoustrojowo. Hialuronidaza występuje w większości tkanek organizmu ludzkiego. Dane niekliniczne dotyczące rekombinowanej hialuronidazy ludzkiej nie wykazały szczególnego zagrożenia dla ludzi w oparciu o konwencjonalne badania toksyczności wielokrotnych dawek z uwzględnieniem punktów końcowych dotyczących bezpieczeństwa farmakologicznego. Badania toksyczności reprodukcyjnej z użyciem enzymu rHuPH20 wykazały działanie toksyczne dla zarodka i płodu u myszy przy wysokim narażeniu ogólnoustrojowym, jednak nie stwierdzono w nich potencjału teratogennego.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Rekombinowana ludzka hialuronidaza (rHuPH20) L-histydyna Jednowodny chlorowodorek L-histydyny  ,  -trehalozy dwuwodzian L-metionina Polisorbat 20 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Produkt Herceptin podawany podskórnie jest gotowym do użycia roztworem, którego nie należy mieszać ani rozcieńczać z innymi produktami. Nie obserwowano niezgodności między produktem Herceptin w postaci roztworu do wstrzykiwań podskórnych, a strzykawkami z polipropylenu lub poliwęglanu, igłami transferowymi i iniekcyjnymi ze stali nierdzewnej oraz korkami Luer z polietylenu. 6.3 Okres ważności 21 miesięcy Po przeniesieniu produktu leczniczego z fiolki do strzykawki zachowuje on stabilność fizyczną i chemiczną przez 28 dni w temperaturze 2˚C − 8˚C oraz przez 6 godzin (łączny czas przebywania produktu w fiolce i w strzykawce) w temperaturze otoczenia (maks. 30˚C) w rozproszonym świetle dziennym.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Dane farmaceutyczne
Ze względu na fakt, iż produkt Herceptin nie zawiera żadnych środków bakteriobójczych, z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zużyć natychmiast. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2˚C–8˚C). Nie zamrażać. Przechowywać fiolkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Po wyjęciu z lodówki należy podać lek Herceptin podskórnie w ciągu 6 godzin; produktu nie należy przechowywać w temperaturze powyżej 30°C. Informacje dotyczące przechowywania produktu leczniczego po otwarciu zawiera punkt 6.3 i 6.6. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Jedna fiolka o objętości 6 ml wykonana za szkła typu I, przezroczysta, z korkiem z gumy butylowej powlekanym warstwą fluoro-żywicy, zawierająca 5 ml (600 mg trastuzumabu). Każde opakowanie zawiera jedną fiolkę.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Dane farmaceutyczne
6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Przed podaniem produktu Herceptin należy sprawdzić wzrokowo, czy przygotowany produkt nie zawiera żadnych widocznych cząstek i czy nie zmienił zabarwienia. Produkt Herceptin podawany podskórnie jest przeznaczony do jednorazowego użytku. Ze względu na fakt, iż produkt Herceptin nie zawiera żadnych środków bakteriobójczych, z mikrobiologicznego punktu widzenia lek powinien być zużyty natychmiast. W przypadku, gdy lek nie zostanie wykorzystany natychmiast przygotowanie powinno mieć miejsce w kontrolowanych i walidowanych warunkach aseptycznych. Po przeniesieniu roztworu do strzykawki zaleca się zabezpieczenie igły w celu uniknięcia wysychania roztworu w igle, tym samym pogarszając jakość leku. Igłę do zastrzyków podskórnych należy zamocować na strzykawce bezpośrednio przed podaniem leku po skorygowaniu objętości leku do 5 ml.
CHPL leku Herceptin, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg/5 ml
Dane farmaceutyczne
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Kadcyla 100 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji. Kadcyla 160 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Kadcyla 100 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Jedna fiolka z proszkiem do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji zawiera 100 mg koniugatu trastuzumab emtanzyna. Po rozpuszczeniu jedna fiolka z 5 mL roztworu zawiera 20 mg/ml koniugatu trastuzumab emtanzyna (patrz punkt 6.6). Kadcyla 160 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Jedna fiolka z proszkiem do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji zawiera 160 mg koniugatu trastuzumab emtanzyna. Po rozpuszczeniu jedna fiolka z 8 mL roztworu zawiera 20 mg/ml koniugatu trastuzumab emtanzyna (patrz punkt 6.6).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Trastuzumab emtanzyna jest koniugatem przeciwciała z lekiem, który zawiera trastuzumab, humanizowane przeciwciało monoklonalne IgG1 wytwarzane w hodowli zawiesiny komórek ssaczych (komórki jajnika chomika chińskiego), związane kowalencyjnie z DM1, inhibitorem mikrotubul, poprzez stabilny łącznik tioeterowy MCC (4-[N-maleimidometylo] cykloheksano-1-karboksylan). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji. Biały lub prawie biały proszek liofilizatu.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Wczesne stadium raka piersi (EBC – Early Breast Cancer) Produkt leczniczy Kadcyla, stosowany w monoterapii, jest wskazany w adiuwantowym leczeniu dorosłych pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi we wczesnym stadium, u których występuje inwazyjna choroba resztkowa w piersi i (lub) przerzuty w węzłach chłonnych, po przedoperacyjnej terapii zawierającej taksoid i lek anty-HER2. Rak piersi z przerzutami (MBC – Metastatic Breast Cancer) Produkt leczniczy Kadcyla, stosowany w monoterapii, jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z HER2-dodatnim, nieoperacyjnym miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym rakiem piersi, poddanych wcześniej terapii trastuzumabem i taksoidem, w połączeniu lub oddzielnie. Pacjenci:  po wcześniejszym leczeniu z powodu miejscowo zaawansowanej lub uogólnionej postaci choroby lub  u których wystąpił nawrót choroby w trakcie lub przed upływem sześciu miesięcy od zakończenia leczenia uzupełniającego.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Produkt leczniczy Kadcyla powinien być przepisywany przez lekarza i podawany w infuzji dożylnej pod nadzorem personelu medycznego, który ma doświadczenie w leczeniu chorych na nowotwory (np. przygotowanego do leczenia reakcji alergicznych/anafilaktycznych na wlew oraz w warunkach zapewniających pełny i natychmiastowy dostęp do sprzętu niezbędnego do przeprowadzenia resuscytacji (patrz punkt 4.4)). Pacjenci otrzymujący koniugat trastuzumab emtanzyna powinni mieć HER2-dodatniego raka – wynik 3 + w badaniu immunohistochemicznym (IHC) lub stosunek ≥ 2,0 w badaniu hybrydyzacji in situ (ISH) lub w badaniu fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH). Badania te należy wykonać za pomocą testów do diagnostyki in vitro (ang. In Vitro Diagnostic – IVD) z oznaczeniem CE. W przypadku niedostępności testu CE IVD badanie należy wykonać za pomocą innego zwalidowanego testu.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dawkowanie
W celu uniknięcia błędów w podawaniu produktu leczniczego ważne jest, aby sprawdzić etykietę fiolki, w celu upewnienia się, że przygotowanym i podawanym produktem leczniczym jest Kadcyla (trastuzumab emtanzyna), a nie inny produkt leczniczy zawierający trastuzumab (np. trastuzumab lub trastuzumab derukstekan). Dawkowanie Zalecaną dawką koniugatu trastuzumab emtanzyna jest 3,6 mg/kg masy ciała podawane w formie wlewu dożylnego co 3 tygodnie (cykl 21-dniowy). Dawkę początkową należy podać w 90-minutowym wlewie dożylnym. Pacjenci powinni być obserwowani w trakcie infuzji i przez co najmniej 90 minut po pierwszym wlewie, gdyż może wystąpić gorączka, dreszcze lub inne reakcje związane z infuzją. Należy ściśle monitorować miejsce wkłucia ze względu na możliwość podskórnego przenikania produktu leczniczego podczas podawania. Po wprowadzeniu produktu do obrotu obserwowano przypadki opóźnionego uszkodzenia lub martwicy naskórka po wynaczynieniu (patrz punkt 4.4 i 4.8).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dawkowanie
Jeśli wcześniejszy wlew produktu był dobrze tolerowany, kolejne dawki koniugatu trastuzumab emtanzyna można podawać w 30-minutowych wlewach. Pacjenci powinni być obserwowani w trakcie infuzji i przez co najmniej 30 minut po jej zakończeniu. Szybkość wlewu koniugatu trastuzumab emtanzyna należy zmniejszyć lub przerwać go, jeśli u pacjenta wystąpią objawy związane z infuzją (patrz punkty 4.4 i 4.8). W przypadku zagrażających życiu reakcji na wlew należy zakończyć terapię koniugatem trastuzumab emtanzyna. Czas trwania leczenia Wczesne stadium raka piersi (EBC – Early Breast Cancer) Pacjenci powinni otrzymywać leczenie łącznie przez 14 cykli, chyba, że nastąpi nawrót choroby lub niemożliwe do opanowania działania toksyczne. Rak piersi z przerzutami (MBC – Metastatic Breast Cancer) Pacjenci powinni otrzymywać leczenie do czasu progresji choroby lub wystąpienia niemożliwych do opanowania działań toksycznych.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dawkowanie
Modyfikacja dawki Postępowanie w przypadku objawowych działań niepożądanych może wiązać się z okresowym przerwaniem terapii, zmniejszeniem dawki lub zakończeniem leczenia koniugatem trastuzumab emtanzyna, jak podano w wytycznych zawartych w tekście i tabelach 1. i 2. Nie należy zwiększać dawki koniugatu trastuzumab emtanzyna po jej redukcji. Tabela 1 Schemat redukcji dawki
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dawkowanie
Schemat redukcji dawki(Dawka początkowa wynosi 3,6 mg/kg) Zredukowana dawka
Pierwsze zmniejszenie dawki 3 mg/kg
Drugie zmniejszenie dawki 2,4 mg/kg
Konieczne dalsze zmniejszenie dawki Przerwać leczenie
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dawkowanie
Tabela 2 Zasady modyfikacji dawki

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dawkowanie

Modyfikacje dawki u pacjentów z EBC
Działanie niepożądane Nasilenie Modyfikacja leczenia
Małopłytkowość Stopień 2.–3. w dniu wyznaczonego podania leku (25 000 do < 75 000/mm3) Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy liczba płytek krwi zwiększy się do stopnia  1. (≥ 75 000/mm3), a następnie stosować dawkę na tym samym poziomie. Jeśli u pacjenta konieczne jest dwukrotne opóźnienie podania leku z powodu małopłytkowości, należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom.
Stopień 4. w dowolnym momencie< 25 000/mm3 Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy liczba płytek krwi zwiększy się do stopnia  1. (≥ 75 000/mm3), a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
Zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) Stopień 2.-3.(> 3,0 do ≤ 20  GGN w dniu wyznaczonego podania leku Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy AlAT zmniejszy się do stopnia ≤ 1., a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
Stopień 4.(> 20  GGN w dowolnym momencie) Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
Zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej (AspAT) Stopień 2.(> 3,0 do ≤ 5  GGN w dniu wyznaczonego podania leku ) Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy AspAT zmniejszy się do stopnia ≤ 1., a następnie stosować dawkę na tym samym poziomie.
Stopień 3.(> 5 do ≤ 20  GGN w dniu wyznaczonego podania leku ) Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy AspAT zmniejszy się do stopnia ≤ 1., a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
Stopień 4.(> 20  GGN w dowolnym momencie) Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dawkowanie

Modyfikacje dawki u pacjentów z EBC
Hiperbilirubinemia TBILI> 1,0 do ≤ 2,0  GGN w dniu wyznaczonego podania leku Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy stężenie bilirubiny całkowitej zmniejszy się do ≤ 1,0 × GGN, a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
TBILI> 2  GGN w dowolnym momencie Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
Polekowe uszkodzeniewątroby (DILI) Aminotransferazy w surowicy > 3 x GGN i jednocześnie bilirubina całkowita > 2  GGN Definitywnie zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna przy braku innej prawdopodobnej przyczyny wzrostu stężenia enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny, np. przerzutów do wątroby lub jednocześnie przyjmowanych leków.
Guzkowy przerost regeneracyjny (NRH) Wszystkie stopnie nasilenia Definitywnie zakończyć leczeniekoniugatem trastuzumab emtanzyna.
Zaburzenia czynnościlewej komory serca LVEF < 45% Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna.Powtórzyć ocenę LVEF w ciągu 3 tygodni. Jeśli wartość LVEF < 45% potwierdzi się, zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
LVEF 45% do < 50%, przy czym zmniejszenie wynosi ≥ 10 punktów procentowych względem wartości wyjściowej* Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna.Powtórzyć ocenę LVEF w ciągu 3 tygodni. Jeśli LVEF nadal wynosi < 50% i nie wróciła do wartości mieszczących się w zakresie <10 punktów procentowych względem wartości wyjściowej, należy zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
LVEF 45% do < 50%, przy czym zmniejszenie wynosi < 10 punktów procentowych względem wartości wyjściowej* Kontynuować leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.Powtórzyć ocenę LVEF w ciągu 3tygodni.
LVEF ≥ 50% Kontynuować leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
Neuropatia obwodowa Stopień 3.- 4. Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu ustąpienia neuropatii obwodowej do stopnia  
Niewydolność serca Objawowa CHF,LVSD stopnia 3.- 4. lubniewydolność serca stopnia 3.- 4. lub niewydolność serca stopnia 2., której towarzyszy LVEF < 45% Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dawkowanie

Modyfikacje dawki u pacjentów z EBC
Toksyczny wpływ na płuca Śródmiąższowa choroba płuc(ILD) lub zapalenie płuc Definitywnie zakończyć leczeniekoniugatem trastuzumab emtanzyna.
Zapalenie płuc spowodowane radioterapią Stopień 2. Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna, jeśli zdarzenie nie ustąpi pod wpływem standardowego leczenia.
Stopień 3.– 4. Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dawkowanie

Modyfikacje dawki u pacjentów z MBC
Działanie niepożądane Nasilenie Modyfikacja leczenia
Małopłytkowość Stopień 3.(25 000 do  50 000/mm3) Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy liczba płytek krwi zwiększy się do stopnia  1. (≥ 75 000/mm3), a następnie stosować dawkę na tym samym poziomie.
Stopień 4. 25 000/mm3) Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy liczba płytek krwi zwiększy się do stopnia  1. (≥ 75 000/mm3), a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
Zwiększenie aktywności aminotransferaz (AspAT/AlAT) Stopień 2.( 2,5 do ≤ 5  GGN) Stosować dawkę na tym samym poziomie.
Stopień 3.( 5 do ≤ 20  GGN) Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy AspAT/AlAT zmniejszy się do stopnia ≤ 2., a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
Stopień 4.( 20  GGN) Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
Hiperbilirubinemia Stopień 2.( 1,5 do ≤ 3  GGN) Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy stężenie bilirubiny całkowitej zmniejszy się do stopnia ≤ 1., a następnie stosować dawkę na tym samym poziomie.
Stopień 3.( 3 do ≤ 10  GGN) Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy stężenie bilirubiny całkowitej zmniejszy się do stopnia ≤ 1., a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
Stopień 4.( 10  GGN) Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dawkowanie

Modyfikacje dawki u pacjentów z MBC
Polekowe uszkodzeniewątroby (DILI) Aminotransferazy w surowicy > 3 x GGN i jednocześnie bilirubina całkowita > 2 GGN Definitywnie zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna przy braku innej prawdopodobnej przyczyny wzrostu stężenia enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny, np. przerzutów do wątroby lub jednocześnie przyjmowanych leków.
Guzkowy przerost regeneracyjny (NRH) Wszystkie stopnie nasilenia Definitywnie zakończyć leczeniekoniugatem trastuzumab emtanzyna.
Zaburzenia czynnościlewej komory serca Objawowa CHF Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
LVEF < 40% Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna.Powtórzyć ocenę LVEF w ciągu 3 tygodni. Jeśli wartość LVEF < 40% potwierdzi się, zakończyć leczeniekoniugatem trastuzumab emtanzyna.
LVEF 40% do ≤ 45%, przy czym zmniejszenie wynosi ≥ 10 punktów procentowych względem wartości wyjściowej Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna.Powtórzyć ocenę LVEF w ciągu 3tygodni. Jeśli wartość LVEF nie powróciła do wartości mieszczących się w zakresie 10 punktów procentowych od wartości wyjściowej, zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
LVEF 40% do ≤ 45%, przy czym zmniejszenie wynosi < 10 punktów procentowych względem wartości wyjściowej Kontynuować leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.Powtórzyć ocenę LVEF w ciągu 3tygodni.
LVEF > 45% Kontynuować leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
Neuropatia obwodowa Stopień 3.-4. Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu ustąpienia neuropatii obwodowej do stopnia  
Toksyczność płucna Śródmiąższowa choroba płuc (ILD)lub zapalenie płuc Definitywnie zakończyć leczeniekoniugatem trastuzumab emtanzyna.

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dawkowanie
AlAT  aminotransferaza alaninowa; AspAT  aminotransferaza asparaginianowa, CHF = zastoinowa niewydolność serca, LVEF  frakcja wyrzutowa lewej komory, LVSD  zaburzenia czynności skurczowej lewej komory, TBILI = bilirubina całkowita, GGN  górna granica normy * Przed rozpoczęciem leczenia koniugatem trastuzumab emtanzyna. Opóźnienie lub pominięcie podania W przypadku pominięcia podania planowanej dawki, należy ją podać tak szybko, jak to możliwe; nie czekając do następnego cyklu. Schemat podawania należy skorygować w celu utrzymania 3- tygodniowego odstępu pomiędzy dawkami. Następną dawkę należy podać zgodnie z podanymi wyżej zaleceniami dotyczącymi dawkowania. Neuropatia obwodowa Terapię koniugatem trastuzumab emtanzyna należy czasowo przerwać u chorych, u których stwierdzono neuropatię obwodową w stopniu 3. lub 4., aż do momentu uzyskania stopnia ≤ 2.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dawkowanie
W przypadku wznowienia terapii można rozważyć redukcję dawki zgodnie z postępowaniem przedstawionym w schemacie redukcji dawki (patrz tabela 1). Szczególne populacje pacjentów Pacjenci w podeszłym wieku Nie wymaga się dostosowania dawki u pacjentów w wieku ≥ 65 lat. Nie ma wystarczających danych, pozwalających na określenie bezpieczeństwa i skuteczności terapii u pacjentów w wieku ≥75 lat ze względu na ograniczoną liczbę danych w tej podgrupie chorych. Jednak w przypadku chorych w wieku ≥ 65 lat analiza podgrupy 345 pacjentów z badania MO28231 wykazuje tendencję do częstszego występowania działań niepożądanych stopnia 3., 4. i 5., ciężkich działań niepożądanych i zdarzeń prowadzących do przerwania lub wstrzymania stosowania leku, ale z podobną częstością występowania działań niepożądanych stopnia 3. i wyższego sklasyfikowanych jako związane z lekiem.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dawkowanie
Populacyjne dane farmakokinetyczne wskazują, że wiek nie ma istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę koniugatu trastuzumab emtanzyna (patrz punkt: 5.1 i 5.2). Niewydolność nerek Nie wymaga się dostosowania dawki początkowej u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek (patrz punkt 5.2). Ze względu na brak wystarczających danych, nie można określić potencjalnej konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, dlatego należy dokładnie monitorować chorych z ciężką niewydolnością nerek. Niewydolność wątroby Nie wymaga się dostosowania dawki początkowej u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby. Trastuzumab emtanzyna nie był badany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Należy zachować ostrożność podczas terapii pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby ze względu na znaną hepatotoksyczność zaobserwowaną w trakcie leczenia koniugatem trastuzumab emtanzyna (patrz sekcja 4.4 i 5.2).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dawkowanie
Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, gdyż w tej populacji nie stwierdza się raka piersi. Sposób podawania Produkt leczniczy Kadcyla jest przeznaczony do podawania dożylnego. Trastuzumab emtanzyna powinien zostać rozpuszczony i rozcieńczony przez personel medyczny i podany w formie wlewu dożylnego. Nie wolno podawać leku w szybkim wstrzyknięciu lub w bolusie. Instrukcja dotycząca rozpuszczania i rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych, nazwa handlowa i numer serii podawanego produktu powinny być czytelnie wpisane (lub określone) w dokumentacji pacjenta. W celu uniknięcia błędów w podawaniu produktu leczniczego ważne jest, aby sprawdzić etykietę fiolki, w celu upewnienia się, że przygotowanym i podawanym produktem leczniczym jest Kadcyla (trastuzumab emtanzyna), a nie inny produkt leczniczy zawierający trastuzumab (np. trastuzumab lub trastuzumab derukstekan). Małopłytkowość Małopłytkowość, czyli zmniejszenie liczby płytek krwi, była częstym powikłaniem obserwowanym w trakcie terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna i była najczęstszym działaniem niepożądanym prowadzącym do zakończenia terapii, zmniejszenia dawki oraz wstrzymania leczenia (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Specjalne środki ostrozności
W badaniach klinicznych częstość występowania oraz nasilenie małopłytkowości były większe u pacjentów pochodzenia azjatyckiego (patrz punkt 4.8). Zaleca się monitorowanie liczby płytek krwi przed podaniem każdej dawki koniugatu trastuzumab emtanzyna. Pacjenci z małopłytkowością (≤ 100 000/mm 3 ) oraz pacjenci stosujący leczenie przeciwzakrzepowe (np. warfarynę, heparynę, heparyny drobnocząsteczkowe) powinni być ściśle monitorowani podczas terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna. Nie badano koniugatu trastuzumab emtanzyna u pacjentów z liczbą płytek krwi ≤ 100 000/mm 3 przed rozpoczęciem terapii. W przypadku zmniejszenia liczby płytek krwi do poziomu odpowiadającemu małopłytkowości stopnia 3. lub większego (< 50 000/mm 3 ) nie należy stosować koniugatu trastuzumab emtanzyna do momentu powrotu liczby płytek krwi do stopnia 1. (≥ 75 000/mm 3 ) (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Specjalne środki ostrozności
Krwotok W związku z leczeniem koniugatem trastuzumab emtanzyna zgłaszano przypadki zdarzeń krwotocznych, w tym krwotoku w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, układu oddechowego i przewodu pokarmowego. Niektóre z tych zdarzeń związanych z krwawieniem zakończyły się zgonem. W niektórych spośród obserwowanych przypadków u pacjentów występowała małopłytkowość lub otrzymywali oni również leki przeciwzakrzepowe lub przeciwpłytkowe; w innych przypadkach nie stwierdzono znanych dodatkowych czynników ryzyka. Stosując te leki, należy zachować ostrożność i rozważyć dodatkowe monitorowanie, gdy ich jednoczesne użycie jest konieczne z przyczyn medycznych. Hepatotoksyczność W przeprowadzonych badaniach klinicznych z użyciem koniugatu trastuzumab emtanzyna wystąpiła hepatotoksyczność, przede wszystkim pod postacią bezobjawowego zwiększenia aktywności aminotransferaz w surowicy (stopień 1.– 4.; patrz punkt 4.8).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Specjalne środki ostrozności
Zwiększenie aktywności aminotransferaz było zasadniczo przemijające, osiągając największe nasilenie w 8. dobie po podaniu produktu leczniczego, a następnie obserwowano zmniejszenie do stopnia 1. lub ustąpienie tego efektu przed następnym cyklem. Stwierdzono również skumulowany wpływ na aminotransferazy (odsetek pacjentów z nieprawidłowościami dotyczącymi AlAT/AspAT w stopniu 1.–2. wzrastał w kolejnych cyklach). W większości przypadków u pacjentów ze zwiększoną aktywnością aminotransferaz w ciągu 30 dni od podania ostatniej dawki koniugatu trastuzumab emtanzyna następowała poprawa w postaci zmniejszenia efektu do stopnia 1. lub powrotu do wartości prawidłowych (patrz punkt 4.8). U pacjentów poddanych terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna obserwowano ciężkie zaburzenia czynności wątroby i dróg żółciowych, w tym guzkowy przerost regeneracyjny (NRH) wątroby albo przypadki zgonów z powodu polekowego uszkodzenia wątroby.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Specjalne środki ostrozności
Wpływ na wystąpienie tych powikłań mogły mieć również choroby współistniejące i (lub) jednocześnie stosowane leki o znanym potencjale hepatotoksycznym. Czynność wątroby należy monitorować przed rozpoczęciem leczenia oraz przed podaniem kolejnych dawek. Pacjenci z podwyższoną aktywnością AlAT (np. w związku z przerzutami do wątroby) przed rozpoczęciem leczenia mogą być predysponowani do uszkodzenia wątroby i większego ryzyka wystąpienia toksyczności wątrobowej w stopniu 3.–5. lub wystąpienia podwyższonych wyników prób wątrobowych. Informacje dotyczące zmniejszania dawki lub zakończenia terapii w wyniku zwiększenia aktywności aminotransferaz i stężenia bilirubiny całkowitej w surowicy przedstawiono w punkcie 4.2. Przypadki guzkowego przerostu regeneracyjnego (NRH) wątroby rozpoznano, pobierając próbki biopsyjne wątroby u pacjentów leczonych koniugatem trastuzumab emtanzyna.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Specjalne środki ostrozności
Guzkowy przerost regeneracyjny (NRH) jest rzadką chorobą wątroby charakteryzującą się rozległą, łagodną transformacją miąższu wątroby w małe guzki regeneracyjne; NRH może prowadzić do nadciśnienia wrotnego bez marskości. Rozpoznanie NRH można potwierdzić wyłącznie za pomocą badania histopatologicznego. Wystąpienie NRH należy wziąć pod uwagę u wszystkich chorych z klinicznymi objawami nadciśnienia wrotnego i (lub) obrazem podobnym do marskości wątroby widocznym w tomografii komputerowej (TK) wątroby, ale z prawidłową aktywnością aminotransferaz i bez innych cech marskości wątroby. W przypadku rozpoznania NRH należy przerwać terapię koniugatem trastuzumab emtanzyna. Koniugatu trastuzumab emtanzyna nie badano u pacjentów z aktywnością aminotransferaz w surowicy > 2,5  GGN lub stężeniem bilirubiny całkowitej > 1,5  GGN przed rozpoczęciem leczenia.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Specjalne środki ostrozności
W przypadku aktywności aminotransferaz w surowicy > 3  GGN oraz jednocześnie stężenia bilirubiny całkowitej > 2  GGN należy zakończyć terapię koniugatem trastuzumab emtanzyna. Rozpoczynając leczenie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, należy zachować ostrożność (patrz punkty 4.2 i 5.2). Neurotoksyczność W badaniach klinicznych z użyciem koniugatu trastuzumab emtanzyna wystąpiły przypadki neuropatii obwodowej, głównie stopnia 1. i w większości czuciowej. Pacjentów z MBC z neuropatią obwodową stopnia  3. oraz pacjentów z EBC z neuropatią obwodową stopnia  2. przed rozpoczęciem leczenia wykluczono z udziału w badaniach klinicznych. Leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna u chorych z neuropatią obwodową stopnia 3. lub 4. należy tymczasowo przerwać do momentu ustąpienia objawów bądź zmniejszenia nasilenia do stopnia ≤ 2. Chorych należy regularnie monitorować w celu wykrycia przedmiotowych i (lub) podmiotowych objawów neurotoksyczności.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Specjalne środki ostrozności
Zaburzenia czynności lewej komory U pacjentów poddanych terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności lewej komory. U chorych leczonych koniugatem trastuzumab emtanzyna obserwowano zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) < 40% i dlatego istnieje ryzyko wystąpienia objawowej zastoinowej niewydolności serca (CHF; patrz punkt 4.8). Do ogólnych czynników ryzyka powikłań kardiologicznych, w tym czynników poznanych w badaniach klinicznych z trastuzumabem stosowanym w ramach leczenia uzupełniającego, należą: starszy wiek (> 50 lat), początkowa niska wartość LVEF (<55%), niska wartość LVEF przed terapią paklitakselem lub po stosowaniu paklitakselu w leczeniu uzupełniającym, wcześniejsze lub jednoczesne stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych, wcześniejsza terapia antracyklinami oraz wysoki wskaźnik BMI (> 25 kg/m 2 ).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Specjalne środki ostrozności
Należy wykonywać standardowe badania oceniające czynność serca (echokardiogram lub wielobramkową angiografię radioizotopową, MUGA) przed rozpoczęciem leczenia a także w regularnych odstępach czasu (np. co trzy miesiące) w trakcie terapii. W przypadku wystąpienia dysfunkcji lewej komory serca należy odroczyć podanie kolejnej dawki lub zakończyć terapię (patrz punkt 4.2). Do badań klinicznych włączano pacjentów z wyjściową wartością LVEF wynoszącą  50%. Z udziału w badaniach klinicznych wykluczono chorych z zastoinową niewydolnością serca, ciężkimi, wymagającymi leczenia zaburzeniami rytmu serca, zawałem mięśnia sercowego lub niestabilną dusznicą bolesną w ciągu 6 miesięcy przed randomizacją lub z dusznością spoczynkową spowodowaną zaawansowaną chorobą nowotworową. W badaniu obserwacyjnym (BO39807) w warunkach rzeczywistych z udziałem pacjentów z przerzutowym rakiem piersi (MBC) z wyjściową wartością LVEF wynoszącą 40-49% obserwowano epizody spadku LVEF o > 10 punktów procentowych od wartości wyjściowej i/lub zastoinową niewydolność serca.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Specjalne środki ostrozności
Leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna u pacjentów z MBC ze zmniejszeniem LVEF można rozpocząć wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka; w trakcie leczenia należy dokładnie monitorować czynność serca w tej grupie pacjentów (patrz punkt 4.8). Toksyczność płucna W badaniach klinicznych z użyciem koniugatu trastuzumab emtanzyna obserwowano przypadki śródmiąższowej choroby płuc (ILD), w tym zapalenia płuc; niektóre z nich prowadziły do ostrej niewydolności oddechowej lub zakończyły się zgonem (patrz punkt 4.8). Objawy obejmowały duszność, kaszel, zmęczenie i nacieki zapalne w płucach. Zaleca się zakończenie leczenia koniugatem trastuzumab emtanzyna u pacjentów, u których rozpoznano ILD lub śródmiąższowe zapalenie płuc, z wyjątkiem zapalenia płuc po radioterapii w leczeniu adiuwantowym, kiedy to leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna należy definitywnie zakończyć w przypadku zdarzenia stopnia ≥3. lub zdarzenia stopnia 2.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Specjalne środki ostrozności
niereagującego na standardowe leczenie (patrz punkt 4.2). U pacjentów z dusznością spoczynkową związaną z powikłaniami zaawansowanej choroby nowotworowej, chorobami towarzyszącymi i u pacjentów otrzymujących jednocześnie radioterapię płuc może występować zwiększone ryzyko powikłań płucnych. Reakcje związane z wlewem Nie badano wpływu terapii koniugatu trastuzumab emtanzyna u pacjentów, u których przerwano leczenie trastuzumabem z powodu wystąpienia reakcji związanej z wlewem (IRR); nie zaleca się terapii tym produktem leczniczym w tej grupie pacjentów. Należy dokładnie obserwować pacjentów w celu wykrycia reakcji związanych z wlewem, zwłaszcza podczas pierwszego podania. Obserwowano reakcje związane z wlewem (w wyniku uwolnienia cytokin) charakteryzujące się wystąpieniem jednego lub więcej z podanych objawów: zaczerwienienie skóry, dreszcze, gorączka, duszność, niskie ciśnienie tętnicze, świszczący oddech, skurcz oskrzeli i tachykardia.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Specjalne środki ostrozności
Zazwyczaj nasilenie tych objawów nie było duże (patrz punkt 4.8). U większości pacjentów objawy te ustępowały w ciągu kilku godzin lub jednego dnia po przerwaniu wlewu. Terapię koniugatem trastuzumab emtanzyna należy przerwać u pacjentów, u których wystąpiła ciężka reakcja związana z wlewem, aż do ustąpienia objawów. Ponowne włączenie terapii należy rozważyć na podstawie klinicznej oceny stopnia nasilenia reakcji. Leczenie należy przerwać w przypadku wystąpienia reakcji związanych z infuzją zagrażających życiu (patrz punkt 4.2). Reakcje nadwrażliwości Nie badano wpływu terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna u pacjentów, u których przerwano leczenie trastuzumabem z powodu nadwrażliwości; nie zaleca się stosowania koniugatu trastuzumab emtanzyna u tych chorych. Pacjentów należy obserwować w celu wykrycia nadwrażliwości/reakcji alergicznych, których objawy mogą być takie same jak w przypadku reakcji związanej z wlewem.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Specjalne środki ostrozności
W badaniach klinicznych z użyciem koniugatu trastuzumab emtanzyna obserwowano ciężkie reakcje anafilaktyczne. Leki stosowane w przypadku takich reakcji, a także sprzęt ratowniczy, powinny być dostępne do natychmiastowego użycia. Jeśli wystąpi nadwrażliwość (z nasileniem reakcji podczas kolejnych wlewów), należy zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna. Reakcje w miejscu wstrzyknięcia Wynaczynienie koniugatu trastuzumab emtanzyna podczas wstrzyknięcia dożylnego może spowodować miejscowy ból. Wyjątkowo mogą wystąpić przypadki nasilonych zmian w obrębie tkanek i martwica naskórka. Jeśli dojdzie do wynaczynienia, infuzję należy natychmiast zakończyć, a pacjenta należy regularnie badać, ponieważ martwica może wystąpić w ciągu kilku dni lub kilku tygodni po infuzji. Zawartość sodu w substancjach pomocniczych Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Wyniki badań dotyczących metabolizmu, przeprowadzone w warunkach in vitro w mikrosomach ludzkiej wątroby, wskazują, że DM1, składnik koniugatu trastuzumab emtanzyna, jest metabolizowany przede wszystkim przez enzym CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP3A5. Należy unikać jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazolu, itrakonazolu, klarytromycyny, atazanawiru, indynawiru, nefazodonu, nelfinawiru, rytonawiru, sakwinawiru, telitromycyny i worykonazolu) z koniugatem trastuzumab emtanzyna, ponieważ może to zwiększać stężenie DM1 i toksyczność. Należy rozważyć stosowanie alternatywnego produktu leczniczego, który nie hamuje lub hamuje w bardzo małym stopniu CYP3A4.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Interakcje
Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4, o ile to możliwe, należy rozważyć opóźnienie podania koniugatu trastuzumab emtanzyna, aż do momentu usunięcia inhibitorów CYP3A4 z krążenia (około 3 czasy półtrwania inhibitorów). Natomiast jeżeli jednocześnie stosuje się silny inhibitor CYP3A4, a terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna nie można opóźnić, w takich przypadkach należy ściśle monitorować pacjenta w celu wykrycia działań niepożądanych.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Antykoncepcja u mężczyzn i kobiet Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji podczas terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna oraz przez 7 miesięcy po podaniu ostatniej dawki koniugatu trastuzumab emtanzyna. Mężczyźni lub ich partnerki powinni również stosować skuteczne metody antykoncepcji. Ciąża Brak danych dotyczących stosowania koniugatu trastuzumab emtanzyna u kobiet w ciąży. Trastuzumab, składnik koniugatu trastuzumab emtanzyna, może powodować uszkodzenie lub zgon płodu, jeśli zostanie podany kobiecie w ciąży. Po wprowadzeniu trastuzumabu do obrotu, u dzieci kobiet ciężarnych poddanych tej terapii stwierdzono przypadki małowodzia, niektóre z nich prowadzące do śmiertelnej hipoplazji płuc. Wyniki badań na zwierzętach z wykorzystaniem majtanzyny, ściśle powiązanym związkiem chemicznym tej samej klasy majtanzynoidu co DM1, sugerują, że DM1, cytotoksyczny składnik koniugatu trastuzumab emtanzyna, hamujący mikrotubule, może wykazywać działanie teratogenne i potencjalnie embriotoksyczne (patrz punkt 5.3).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Nie zaleca się stosowania koniugatu trastuzumab emtanzyna u kobiet w ciąży. Kobiety przed zajściem w ciążę powinny zostać poinformowane o możliwości uszkodzenia płodu. Natomiast chore, które zaszły w ciążę, powinny natychmiast skontaktować się z lekarzem. Jeśli kobietę ciężarną poddaje się terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna, zaleca się ścisłe monitorowanie przez wielodyscyplinarny zespół. Karmienie piersią Nie ustalono, czy trastuzumab przenika do mleka matki. Ponieważ wiele produktów leczniczych przenika do mleka kobiecego i ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich działań niepożądanych u niemowląt karmionych piersią, kobiety powinny przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna. Pacjentki mogą rozpocząć karmienie piersią po 7 miesiącach od zakończeniu leczenia. Płodność Nie przeprowadzono badań z zakresu zaburzeń płodności i toksyczności rozwoju u chorych leczonych koniugatem trastuzumab emtanzyna.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Trastuzumab emtanzyna wywiera niewielki wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Nie ustalono znaczenia zgłaszanych działań niepożądanych, takich jak zmęczenie, bóle i zawroty głowy lub zaburzenie widzenia na prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn. Pacjenci, u których występują reakcje związane z wlewem (zaczerwienienie twarzy, napady dreszczy, gorączka, duszność, niskie ciśnienie krwi, świszczący oddech, skurcz oskrzeli lub częstoskurcz) nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do czasu ustąpienia tych objawów.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Bezpieczeństwo stosowania koniugatu trastuzumab emtanzyna oceniono w badaniach klinicznych u 2 611 pacjentów z rakiem piersi. W populacji biorącej udział w tych badaniach: • najczęstszymi ciężkimi działaniami niepożądanymi (u > 0,5% pacjentów) były krwawienia, gorączka, małopłytkowość, duszność, ból brzucha, bóle mięśniowo-szkieletowe i wymioty • najczęstszymi działaniami niepożądanymi związanymi ze stosowaniem koniugatu trastuzumab emtanzyna (≥ 25%) były: nudności, zmęczenie, bóle mięśniowo-szkieletowe, krwotok, ból głowy, zwiększenie aktywności aminotransferaz, małopłytkowość i neuropatia obwodowa. Większość zgłoszonych działań niepożądanych było w 1. lub 2. stopniu nasilenia toksyczności. • najczęstszymi (> 2%) działaniami niepożądanymi w stopniu ≥3. według kategorii (ang.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Działania niepożądane
NCI- CTCAE) National Cancer Institute –Common Terminology Criteria for Adverse Events były małopłytkowość, zwiększenie aktywności aminotransferaz, niedokrwistość, neutropenia, zmęczenie i hipokaliemia. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Działania niepożądane, które wystąpiły u 2 611 pacjentów leczonych koniugatem trastuzumab emtanzyna, przedstawiono w tabeli 3. Działania niepożądane przedstawiono według klasyfikacji MedDRA uwzględniając podstawowe klasy układowo-narządowe (SOC) oraz kategorie częstości. Częstość zdefiniowano w następujący sposób: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie można jej określić na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy oraz klas układowo-narządowych (SOC) częstości występowania działań niepożądanych wymieniono zgodnie z malejącym nasileniem.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Działania niepożądane
Działania niepożądane zgłaszano zgodnie z kryteriami toksyczności NCI-CTCAE. Tabela 3 Tabelaryczna lista działań niepożądanych, które wystąpiły u pacjentów leczonych koniugatem trastuzumab emtanzyna w badaniach klinicznych

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów inarządów Bardzo częste Częste Niezbyt częste
Zakażenia i zarażeniapasożytnicze zakażenie układumoczowego
Zaburzenia krwi i układuchłonnego małopłytkowość,niedokrwistość neutropenia,leukopenia
Zaburzenia układuimmunologicznego nadwrażliwość naprodukt leczniczy
Zaburzenia metabolizmu iodżywiania hipokaliemia
Zaburzenia psychiczne Bezsenność

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów inarządów Bardzo częste Częste Niezbyt częste
Zaburzenia układunerwowego neuropatia obwodowa, bólgłowy zawroty głowy, zaburzenia smaku,zaburzenia pamięci
Zaburzenia oka zespół suchego oka, zapalenie spojówek, zaburzenia widzenia, zwiększonełzawienie
Zaburzenia serca dysfunkcja lewejkomory
Zaburzenia naczyniowe Krwawienia nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia układuoddechowego, klatkipiersiowej i śródpiersia krwawienie z nosa,kaszel, duszność śródmiąższowe zapalenie płuc(ILD)
Zaburzenia żołądka i jelit zapalenie jamy ustnej, biegunka, wymioty, nudności, zaparcia, suchość wjamie ustnej, ból brzucha niestrawność, krwawienie dziąseł
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych zwiększenie aktywności aminotransferaz zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi hepatotoksyczność, niewydolność wątroby, guzowaty przerost regeneracyjny,nadciśnienie wrotne
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej wysypka, świąd skóry, łysienie, zaburzenia paznokci, erytrodyzestezja dłoniowo- podeszwowa,pokrzywka
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej bóle mięśniowo- szkieletowe, bóle stawów, bóle mięśni
Zaburzenia ogólne i stany wmiejscu podania leku zmęczenie, gorączka,osłabienie obrzęki obwodowe,dreszcze wynaczynienie wmiejscu iniekcji
Urazy, zatrucia i powikłaniapo zabiegach reakcje związane zwlewem zapalenie płucspowodowaneradioterapią

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Działania niepożądane
W tabeli 3 przedstawiono zbiorcze dane z całego okresu leczenia w badaniach z MBC (N= 1871; mediana liczby cykli leczenia koniugatem trastuzumab emtanzyna wyniosła 10) oraz w badaniu KATHERINE (N=740; mediana liczby cykli leczenia wyniosła 14). Opis wybranych działań niepożądanych Małopłytkowość Małopłytkowość (zmniejszenie liczby płytek krwi), wystąpiła u 24,9 % pacjentów z MBC w badaniach klinicznych z koniugatem trastuzumab emtanzyna i była najczęstszym działaniem niepożądanym prowadzącym do zakończenia terapii (2,6 %). W badaniach klinicznych dotyczących koniugatu trastuzumab emtanzyna małopłytkowość zgłoszono u 28,5% pacjentów z EBC, przy czym było to najczęściej zgłaszane działanie niepożądane wszystkich stopni oraz stopnia ≥ 3. jak również było to najczęstsze działanie niepożądane prowadzące do trwałego przerwania leczenia (4,2%), tymczasowego przerwania leczenia i zmniejszenia dawki. U większości pacjentów małopłytkowość wystąpiła w 1. lub 2.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Działania niepożądane
stopniu nasilenia (≥ 50 000/mm 3 ) osiągając nadir w 8. dobie i zazwyczaj dochodziło do zmniejszenia stopnia nasilenia do 0 lub 1. (≥ 75 000/mm 3 ) przed podaniem następnej dawki. W badaniach klinicznych częstość oraz nasilenie małopłytkowości były większe u pacjentów pochodzenia azjatyckiego. Niezależnie od rasy częstość występowania działań w stopniu 3. lub 4. (< 50 000/mm 3 ) wyniosła 8,7% u pacjentów z MBC poddanych terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna oraz 5,7% u pacjentów z EBC. Modyfikacje dawki w przypadku małopłytkowości, patrz punkty 4.2 i 4.4. Krwotok W badaniach klinicznych dotyczących koniugatu trastuzumab emtanzyna zdarzenia związane z krwotokiem zgłoszono u 34,8% pacjentów z MBC. Częstość występowania ciężkich przypadków zdarzeń krwotocznych (stopnia ≥ 3.) wynosiła 2,2%. Zdarzenia krwotoczne zgłoszono u 29% pacjentów z EBC, a częstość występowania ciężkich przypadków zdarzeń krwotocznych (stopnia ≥ 3.) wynosiła 0,4%, w tym jedno zdarzenie stopnia 5.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Działania niepożądane
W niektórych obserwowanych przypadkach u pacjentów występowała małopłytkowość lub otrzymywali oni także leki przeciwzakrzepowe lub przeciwpłytkowe; w innych przypadkach nie stwierdzono znanych dodatkowych czynników ryzyka. Zarówno w przypadku MBC, jak i EBC obserwowano przypadki krwawień zakończone zgonem. Zwiększenie stężenia aminotransferaz (AspAT/AlAT) W badaniach klinicznych podczas terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna występowało zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy (stopień 1. – 4.) (patrz punkt 4.4), które było na ogół przemijające. Obserwowano kumulacyjny efekt koniugatu trastuzumab emtanzyna na aminotransferazy, który zazwyczaj ustępował po zakończeniu leczenia. Zwiększenie aktywności aminotransferaz wystąpiło u 24,2 % pacjentów biorących udział w badaniach klinicznych z MBC. Zwiększenie stężenia aminotransferaz AspAT i AlAT w stopniu 3. lub 4.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Działania niepożądane
stwierdzono odpowiednio u 4,2% i 2,7 % pacjentów z MBC; najczęściej powikłanie to występowało w pierwszych cyklach (1. – 6.). Zwiększenie aktywności aminotransferaz zgłaszano u 32,4% pacjentów z EBC. Zwiększenie aktywności transaminaz wątrobowych stopnia 3. i 4. zgłaszano u 1,5% pacjentów z EBC. Ogólnie, nie stwierdzono zwiększenia niepowodzeń u chorych z zaburzeniami czynności wątroby w stopniu ≥3.; kolejne pomiary aktywności aminotransferaz były mniejsze pozwalając na pozostanie chorego w badaniu i kontynuowanie terapii w tej samej lub zredukowanej dawce. Nie obserwowano związku między ekspozycją na koniugat trastuzumab emtanzyna (AUC), maksymalnym stężeniem koniugatu trastuzumab emtanzyna w surowicy (C max ), całkowitą ekspozycją na trastuzumab (AUC) lub maksymalnym stężeniem (C max ) DM1, a zwiększeniem aktywności aminotransferaz. Modyfikacje dawki w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz, patrz punkty 4.2 oraz 4.4.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Działania niepożądane
Dysfunkcja lewej komory Dysfunkcję lewej komory stwierdzono u 2,2% pacjentów z przerzutowym rakiem piersi biorących udział w badaniach klinicznych z użyciem koniugatu trastuzumab emtanzyna. W większości przypadków zmniejszenie LVEF było bezobjawowe w stopniu 1. lub 2. Toksyczność w stopniu 3. lub 4. obserwowano u 0,4% pacjentów z przerzutowym rakiem piersi. W badaniu obserwacyjnym (BO39807) stwierdzono, że u około 22% (7 z 32) pacjentów z przerzutowym rakiem piersi (MBC), u których rozpoczęto leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna przy wartości wyjściowej LVEF 40- 49%, występowały zmniejszenie wartości LVEF o >10 punktów procentowych od wartości wyjściowej i/lub zastoinowa niewydolność serca; u większości tych pacjentów występowały inne czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Dysfunkcja lewej komory wystąpiła u 3,0% pacjentów z EBC, przy czym u 0,5% pacjentów była to dysfunkcja stopnia 3. lub 4.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Działania niepożądane
Informacje na temat modyfikacji dawki w przypadku zmniejszenia wartości LVEF znajdują się w Tabeli 2 w punkcie 4.2 i w punkcie 4.4. Neuropatia obwodowa Neuropatia obwodowa, głównie stopnia 1. i w większości czuciowa, była obserwowana w badaniach klinicznych dotyczących koniugatu trastuzumab emtanzyna. U pacjentów z MBC ogólna częstość występowania neuropatii obwodowej wynosiła 29,0% oraz 8,6% w przypadku zdarzeń stopnia ≥ 2. U pacjentów z EBC ogólna częstość występowania wynosiła 32,3% i 10,3% w przypadku zdarzeń stopnia ≥ 2. Reakcje związane z infuzją Reakcje związane z wlewem charakteryzują się wystąpieniem jednego lub więcej z objawów: zaczerwienienia skóry, dreszczy, gorączki, duszności, niskiego ciśnienia tętniczego, świszczącego oddechu, skurczu oskrzeli i tachykardii. Reakcje związane z infuzją stwierdzono u 4,0% pacjentów biorących udział w badaniach klinicznych z MBC z użyciem koniugatu trastuzumab emtanzyna, w tym zgłoszono sześć przypadków nasilenia toksyczności w stopniu 3.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Działania niepożądane
i żadnych przypadków w stopniu 4. Reakcje związane z wlewem zgłoszono u 1,6% pacjentów z EBC, przy czym nie zgłoszono żadnych zdarzeń stopnia 3. lub 4. Reakcje związane z wlewem ustępowały w ciągu kilku godzin do doby po przerwaniu infuzji. W badaniach klinicznych nie obserwowano zależności pomiędzy dawką produktu leczniczego a wystąpieniem powikłania. Modyfikacje dawki w przypadku wystąpienia reakcji związanych z wlewem, patrz punkty 4.2 i 4.4. Reakcje nadwrażliwości Nadwrażliwość wystąpiła u 2,6% pacjentów z MBC leczonych w badaniach klinicznych z koniugatem trastuzumab emtanzyna, z jednym przypadkiem toksyczności 3. i jednym przypadkiem 4. stopnia. Nadwrażliwość zgłoszono u 2,7% pacjentów z EBC, przy czym zdarzenia stopnia 3. lub 4. wystąpiły u 0,4% pacjentów. Większość reakcji nadwrażliwości miała łagodne lub umiarkowane nasilenie i ustępowała po zakończeniu leczenia. Modyfikacje dawki w przypadku reakcji nadwrażliwości, patrz punkty 4.2 i 4.4.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Działania niepożądane
Immunogenność W wyniku stosowania koniugatu trastuzumab emtanzyna, tak jak w przypadku stosowania wszystkich leków będących produktami białkowymi, istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji immunologicznej. Zbadano 1243 pacjentów biorących udział w siedmiu badaniach klinicznych w wielu punktach czasowych, aby określić obecność przeciwciał przeciwlekowych (ADA) skierowanych przeciw koniugatowi trastuzumab emtanzyna. U 5,1% (63/1243) pacjentów po podaniu koniugatu trastuzumab emtanzyna stwierdzono pozytywny wynik badania na obecność przeciwciał skierowanych przeciw koniugatowi trastuzumab emtanzyna w jednym lub więcej punktów czasowych. W badaniach fazy I i fazy II 6,4% (24/376) pacjentów uzyskało dodatni wynik testu na obecność przeciwciał przeciwko koniugatowi trastuzumab emtanzyna. W badaniu EMILIA (TDM4370g/BO21977) 5,2% (24/466) pacjentów uzyskało dodatni wynik testów na obecność przeciwciał skierowanych przeciwko koniugatowi trastuzumab emtanzyna, a u 13 z nich stwierdzono również obecność przeciwciał neutralizujących.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Działania niepożądane
W badaniu KATHERINE (BO27938) u 3,7% (15/401) pacjentów odnotowano dodatni wynik badań na obecność przeciwciał przeciwko koniugatowi trastuzumab emtanzyna, z czego 5 pacjentów uzyskało także dodatni wynik na obecność przeciwciał neutralizujących. Ze względu na małą częstość występowania ADA, nie można wyciągnąć wniosków dotyczących wpływu przeciwciał przeciwko koniugatowi trastuzumab emtanzyna na farmakokinetykę, bezpieczeństwo stosowania i skuteczność koniugatu trastuzumab emtanzyna. Wynaczynienie W badaniach klinicznych z użyciem koniugatu trastuzumab emtanzyna obserwowano reakcje po wynaczynieniu. Były one zazwyczaj łagodne lub umiarkowane i obejmowały zmiany pod postacią rumienia, tkliwości, podrażnienia skóry, bólu lub obrzęku w miejscu wkłucia. Reakcje te częściej obserwowano w ciągu 24 godzin od podania wlewu.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Działania niepożądane
Po wprowadzeniu produktu do obrotu wyjątkowo obserwowano przypadki uszkodzenia lub martwicy naskórka w przypadku wynaczynienia, występujące w ciągu kilku dni lub tygodni po infuzji. Nie ustalono do tej pory swoistego leczenia w przypadku wynaczynienia koniugatu trastuzumab emtanzyna (patrz punkt 4.4). Nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych W tabelach 4 i 5 przedstawiono zestawienie nieprawidłowych wyników badań laboratoryjnych zaobserwowanych u pacjentów leczonych koniugatem trastuzumab emtanzyna w badaniu klinicznym TDM4370g/BO21977/EMILIA i w badaniu BO27938/KATHERINE. Tabela 4 Nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych, które wystąpiły u pacjentów leczonych koniugatem trastuzumab emtanzyna w badaniu klinicznym TDM4370g/BO21977/EMILIA

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Działania niepożądane

Parametr Trastuzumab emtanzyna (N=490)
Wszystkie stopnie łącznie(%) Stopień 3. (%) Stopień 4. (%)
Wątrobowe
Hiperbilirubinemia 21 <1 0
Zwiększenie aktywnościAspAT 98 8 <1
Zwiększenie aktywności AlAT 82 5 <1
Hematologiczne
Małopłytkowość 85 14 3
Niedokrwistość 63 5 1
Neutropenia 41 4 <1
Potas
Hipokaliemia 35 3 < 1

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Działania niepożądane
Tabela 5 Nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych, które wystąpiły u pacjentów leczonych koniugatem trastuzumab emtanzyna w badaniu klinicznym BO27938/KATHERINE

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Działania niepożądane

Parametr Trastuzumab emtanzyna (N=740)
Wszystkie stopniełącznie (%) Stopień 3. (%) Stopień 4. (%)
Wątrobowe
Hiperbilirubinemia 11 0 0
Zwiększenie aktywności AspAT 79 <1 0
Zwiększenie aktywności AlAT 55 <1 0
Hematologiczne
Małopłytkowość 51 4 2
Niedokrwistość 31 1 0
Neutropenia 24 1 0
Potas
Hipokaliemia 26 2 <1

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w Załączniku V .
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Nie poznano dotychczas antidotum do stosowania w przypadku przedawkowania koniugatu trastuzumab emtanzyna. W takiej sytuacji pacjent powinien być ściśle monitorowany w celu wykrycia objawów działań niepożądanych, w razie potrzeby należy rozpocząć odpowiednie leczenie objawowe. W zgłoszonych przypadkach przedawkowania koniugatu trastuzumab emtanzyna wystąpiła głównie małopłytkowość. Stwierdzono jeden zgon, w przypadku którego pacjentowi nieprawidłowo podano koniugat trastuzumab emtanzyna w dawce 6 mg/kg. Pacjent zmarł 3 tygodnie po przedawkowaniu; nie ustalono związku przyczynowego ze stosowaniem koniugatu trastuzumab emtanzyna.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwnowotworowe i immunomodulujące, leki przeciwnowotworowe, przeciwciała monoklonalne i koniugaty leków z przeciwciałami, inhibitory HER2, kod ATC: L01FD03 Mechanizm działania Kadcyla, trastuzumab emtanzyna, jest koniugatem leku chemicznego i przeciwciała skierowanego przeciw HER2 – trastuzumabu, który jest humanizowanym przeciwciałem anty-HER2 IgG1, związanego kowalentnie z inhibitorem mikrotubul DM1 (pochodna majtanzyny) przez stabilny łącznik tioeterowy MCC (4-[N-maleimidometylo] cykloheksano-1-karboksylan). Emtanzyna jest kompleksem MCC-DM1. Średnio 3,5 cząsteczki DM1 jest sprzężonych z każdą cząsteczką trastuzumabu. Sprzężenie DM1 z trastuzumabem powoduje selektywne działanie leków cytotoksycznych przeciw komórkom nowotworowym wykazującym nadmierną ekspresję HER2, a tym samym zwiększa wewnątrzkomórkowe stężenie DM1 bezpośrednio w komórkach rakowych.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Po połączeniu z HER2, trastuzumab emtanzyna ulega internalizacji za pośrednictwem receptora, a następnie degradacji lizosomalnej, powodując uwolnienie katabolitów zawierających DM1 (przede wszystkim lizynę- MCC-DM1). Mechanizm działania koniugatu trastuzumab emtanzyna wynika z aktywności trastuzumabu i DM1. • Trastuzumab emtanzyna, tak jak trastuzumab, łączy się z domeną IV zewnątrzkomórkowej domeny (ECD) receptora, a także z receptorami Fcγ i dopełniaczem C1q. Poza tym trastuzumab emtanzyna, tak jak trastuzumab, hamuje aktywność domeny ECD receptora HER2, hamując przekazywanie sygnału szlaku kinazy 3-fosfatydyloinozytolu (PI3-K) i pośredniczy w cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC) w ludzkich komórkach raka piersi wykazujących nadmierną ekspresję HER2. • DM1, cytotoksyczny składnik koniugatu trastuzumab emtanzyna, łączy się z tubuliną.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Hamując polimeryzację tubuliny zarówno DM1, jak i trastuzumab emtanzyna, powodują zatrzymanie komórek w fazie G2/M cyklu komórkowego, co ostatecznie prowadzi do śmierci komórek na drodze apoptozy. Wyniki badań przeprowadzonych w warunkach in vitro dotyczących wpływu cytotoksycznego wykazały, że DM1 jest 20–200 razy bardziej skuteczny niż taksoidy i alkaloidy vinca . • Łącznik MCC ogranicza ogólnoustrojowe uwalnianie DM1 i zwiększa jego stężenie w miejscu docelowym, co wykazano stwierdzając bardzo małe stężenie wolnego DM1 w osoczu. Skuteczność kliniczna Wczesne stadium raka piersi (EBC – Early Breast Cancer) BO27938 (KATHERINE) BO27938 (KATHERINE) było randomizowanym, wieloośrodkowym, otwartym badaniem z udziałem 1486 pacjentów z HER2-dodatnim, wczesnym rakiem piersi z obecnością resztkowego raka inwazyjnego (pacjenci, którzy nie uzyskali całkowitej odpowiedzi patologicznej (pCR)) w piersi i (lub) pachowych węzłach chłonnych po zakończeniu systemowego leczenia przedoperacyjnego obejmującego chemioterapię i leczenie ukierunkowane na HER2.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjenci mogli wcześniej otrzymywać więcej niż jedną terapię ukierunkowaną na HER2. Jednocześnie z badanym leczeniem pacjenci otrzymywali radioterapię i (lub) terapię hormonalną, zgodnie z lokalnie obowiązującymi wytycznymi. Konieczne było dostarczenie próbek guza piersi w celu potwierdzenia nadmiernej ekspresji HER2 definiowanej jako wynik 3+ w oznaczeniu metodą IHC lub stosunek amplifikacji genu ≥ 2,0 określany metodą ISH w laboratorium centralnym. Pacjenci byli losowo przydzielani (w stosunku 1:1) do leczenia trastuzumabem lub koniugatem trastuzumab emtanzyna. Randomizacja była stratyfikowana pod względem stopnia zaawansowania klinicznego w momencie rozpoznania (operacyjny lub nieoperacyjny), statusu receptorów hormonalnych, przedoperacyjnej terapii ukierunkowanej na HER2 (trastuzumab, trastuzumab plus dodatkowy(e) lek(i) ukierunkowany(e) na HER2) oraz pod względem wyniku badania histopatologicznego węzłów chłonnych ocenianych po zakończeniu terapii przedoperacyjnej.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Koniugat trastuzumab emtanzyna podawano dożylnie w dawce 3,6 mg/kg mc. w 1. dniu 21-dniowego cyklu. Trastuzumab podawano dożylnie w dawce 6 mg/kg mc. w 1. dniu 21-dniowego cyklu. Pacjenci byli leczeni koniugatem trastuzumab emtanzyna lub trastuzumabem łącznie przez 14 cykli, chyba że nastąpił nawrót choroby, wycofanie zgody na udział w badaniu lub niemożliwe do zaakceptowania działania toksyczne, w zależności od tego, które z tych zdarzeń wystąpiło jako pierwsze. Pacjenci, u których odstawiono koniugat trastuzumab emtanzyna mogli do końca przewidzianego czasu trwania badania wynoszącego maksymalnie 14 cykli stosować terapię ukierunkowaną na HER2 trastuzumabem, jeśli było to właściwe z uwagi na ewentualne działanie toksyczne i ocenę badacza. Pierwszorzędowym punktem końcowym oceny skuteczności w badaniu było przeżycie wolne od choroby inwazyjnej (ang. Invasive Disease-Free Survival, IDFS).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
IDFS definiowano jako czas od daty randomizacji do pierwszego wystąpienia nawrotu inwazyjnego raka piersi po tej samej stronie, miejscowego lub regionalnego nawrotu inwazyjnego raka piersi po tej samej stronie, nawrotu odległego, wystąpienia inwazyjnego raka piersi po przeciwnej stronie lub zgonu z dowolnej przyczyny. Dodatkowe punkty końcowe obejmowały: IDFS, z uwzględnieniem zdarzenia – drugi pierwotny nowotwór niebędący rakiem piersi, przeżycie wolne od choroby (ang. disease-free survival, DFS), przeżycie całkowite (OS) oraz odstęp pomiędzy randomizacją a nawrotem odległym (ang. distant recurrence-free interval (DRFI). Dane demograficzne pacjentów i wyjściowe charakterystyki guza były zrównoważone między grupami terapeutycznymi. Mediana wieku pacjentów wyniosła około 49 lat (zakres 23-80 lat), 72,8% pacjentów było rasy białej, 8,7% było rasy żółtej, a 2,7% było rasy czarnej lub zaliczali się do Afroamerykanów.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu uczestniczyło 5 mężczyzn; 3 mężczyzn było włączonych do ramienia z trastuzumabem, 2 – do ramienia z koniugatem trastuzumab emtanzyna. 22,5% pacjentów zostało włączonych do badania w Ameryce Północnej, 54,2% w Europie, a 23,3% w pozostałych regionach świata. Cechy prognostyczne guzów, obejmujące obecność lub brak receptorów hormonalnych (obecność: 72,3%, brak: 27,7%), stopnia zaawansowania klinicznego w momencie rozpoznania (guz nieoperacyjny: 25,3%, guz operacyjny: 74,8%) oraz stan węzłów chłonnych w badaniu histopatologicznym po zakończeniu terapii przedoperacyjnej (zajęcie węzłów chłonnych: 46,4%, brak zajęcia węzłów chłonnych lub brak oceny: 53,6%) były podobne w obu ramionach badania. Większość pacjentów (76,9%) otrzymywała wcześniej chemioterapię neoadiuwantową zawierającą antracykliny. 19,5% pacjentów oprócz trastuzumabu otrzymywało inny lek ukierunkowany na HER2, jako składnik terapii neoadiuwantowej; 93,8% spośród tych pacjentów otrzymywało pertuzumab.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wszyscy pacjenci otrzymali taksoidy jako składową terapii neoadiuwantowej. U pacjentów otrzymujących koniugat trastuzumab emtanzyna obserwowano klinicznie znaczącą i statystycznie znamienną poprawę w IDFS w porównaniu z pacjentami leczonymi trastuzumabem (HR = 0,50, 95% CI [0,39; 0,64], p <0,0001). Szacunkowy odsetek IDFS po 3 latach wyniósł 88,3% w por. z 77,0% odpowiednio w grupie otrzymujacej koniugat trastuzumab emtanzyna i w grupie trastuzumabu. Patrz Tabela 6 i Rycina 1. Tabela 6 Podsumowanie skuteczności w badaniu BO27938 (KATHERINE)

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Trastuzumab N = 743 Trastuzumab emtanzynaN = 743
Pierwszorzędowy punkt końcowy
Przeżycie wolne od choroby inwazyjnej (IDFS)3
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 165 (22,2%) 91 (12,2%)
HR [95% CI] 0,50 [0,39; 0,64]
wartość p (logarytmiczny test rang, bez stratyfikacji) <0,0001
Odsetek braku zdarzeń w okresie 3 lat2, % [95% CI] 77,02 [73,78; 80,26] 88,27 [85,81; 90,72]
Drugorzędowe punkty końcowe1
Przeżycie całkowite (OS)
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 56 (7,5%) 42 (5,7%)
HR [95% CI] 0,70 [0,47, 1,05]
wartość p (logarytmiczny test rang, bez stratyfikacji) 0,0848
Odsetek przeżycia w okresie 5 lat2, % [95% CI] 86,8 [80,95, 92,63] 92,1 [89,44, 94,74]
IDFS, z uwzględnieniem zdarzenia – drugi pierwotny nowotwór niebędący rakiem piersi3
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 167 (22,5%) 95 (12,8%)
HR [95% CI] 0,51 [0,40; 0,66]
wartość p (logarytmiczny test rang, bez stratyfikacji) <0,0001
Odsetek braku zdarzeń w okresie 3 lat2, % [95% CI] 76,9 [73,65; 80,14] 87,7 [85,18; 90,18]
Przeżycie wolne od choroby (DFS) 3
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 167 (22,5%) 98 (13,2%)
HR [95% CI] 0,53 [0,41; 0,68]
wartość p (logarytmiczny test rang, bez stratyfikacji) <0,0001
Odsetek braku zdarzeń w okresie 3 lat2, % [95% CI] 76,9 [73,65; 80,14] 87,41 [84,88; 89,93]
Odstęp między randomizacją a nawrotem odległym(DRFI)3
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 121 (16,3%) 78 (10,5%)
HR [95% CI] 0,60 [0,45; 0,79]
wartość p (logarytmiczny test rang, bez stratyfikacji) 0,0003
Odsetek braku zdarzeń w okresie 3 lat2, % [95% CI] 83,0 [80,10; 85,92] 89,7 [87,37; 92,01]

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Dane z pierwszej analizy etapowej z 25 lipca 2018 Klucz do skrótów (Tabela 6): HR: współczynnik ryzyka; CI: przedziały ufności, 1. W przypadku IDFS i OS zastosowano hierarchiczne testowanie hipotez. 2. Odsetek braku zdarzeń w okresie 3 lat i odsetek 5-letniego przeżycia pochodzą z estymatorów Kaplana- Meiera 3. Te drugorzędowe punkty końcowe nie zostały skorygowane pod względem różnorodności. Rycina 1 Krzywa Kaplana-Meiera przedstawiająca przeżycie wolne od choroby inwazyjnej w badaniu KATHERINE
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu KATHERINE korzyści z leczenia koniugatem trastuzumab emtanzyna w odniesieniu do IDFS obserwowano spójnie we wszystkich określonych wcześniej podgrupach poddanych ocenie, potwierdzając uzyskany wynik ogólny. Rak piersi z przerzutami (MBC – Metastatic Breast Cancer) TDM4370g/BO21977 (EMILIA) Przeprowadzono randomizowane, wieloośrodkowe, otwarte, międzynarodowe badanie kliniczne III fazy z udziałem pacjentów z HER2 dodatnim, nieoperacyjnym, miejscowo zaawansowanym (LABC) lub przerzutowym rakiem piersi (MBC). Do badania włączono pacjentów wcześniej poddanych terapii trastuzumabem i taksoidem, w tym chorych u których leki te stosowano w ramach leczenia uzupełniającego, u których nawrót nowotworu wystąpił w trakcie terapii uzupełniającej lub do 6 miesięcy od jej zakończenia. Włączano jedynie chorych, u których stan sprawności-PS według Eastern Cooperative Oncology Group (ECOG) oceniono na 0 lub 1.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Przed włączeniem pacjenta do badania, w laboratorium centralnym w próbkach pochodzących z guza piersi potwierdzano dodatni status receptora HER2 określany na 3 + za pomocą IHC lub przeprowadzając badanie amplifikacji genu z użyciem ISH. Grupy w badaniu były dobrze zrównoważone pod względem wyjściowych cech pacjentów i nowotworu. Istniała możliwość włączenia do badania pacjentów z przerzutami do mózgu, jeśli wcześniej stosowano leczenie z tego powodu, a pacjenci nie wymagali leczenia kontrolującego objawy. Mediana wieku chorych w ramieniu z koniugatem trastuzumab emtanzyna wyniosła 53 lata, większość chorych w tym ramieniu badania stanowiły kobiety (99,8%) rasy kaukaskiej (72%), u 57% występowała ekspresja receptorów estrogenowych i (lub) progesteronowych. W badaniu porównano bezpieczeństwo i skuteczność koniugatu trastuzumab emtanzyna z terapią lapatynibem w połączeniu z kapecytabiną.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Do dwóch ramion badania z koniugatem trastuzumab emtanzyna lub lapatynibem w połączeniu z kapecytabiną przydzielono losowo w następujący sposób 991 pacjentów: • ramię trastuzumab emtanzyna: trastuzumab emtanzyna podawany dożylnie w dawce 3,6 mg/kg w ciągu 30–90 minut w pierwszym dniu 21-dniowego cyklu; • ramię kontrolne (lapatynib z kapecytabiną): lapatynib w dawce 1250 mg/dobę podawany doustnie raz na dobę w cyklu 21-dniowym oraz kapecytabina w dawce 1000 mg/m 2 podawana doustnie dwa razy na dobę w dniach 1.–14. w 21-dniowym cyklu. Pierwszorzędowymi punktami końcowymi badania oceniającymi skuteczność terapii były równorzędnie: czas przeżycia bez progresji choroby (PFS) określany przez niezależny komitet oceniający (IRC) oraz czas przeżycia całkowitego (OS) (patrz tabela 7 i ryc.2 do 3). Podczas badania klinicznego oceniano również czas do nasilenia objawów choroby, definiowany jako zmniejszenie liczby punktów o 5 w skali Trials Outcome Index-Breast (TOI-B), która wchodzi w skład kwestionariusza Functional Assessment of Cancer Therapy-Breast Quality of Life (FACT-B QoL).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Uważa się, że zmiana o 5 punktów w skali TOI-B ma istotne znaczenie kliniczne. W tym otwartym badaniu klinicznym Kadcyla opóźniała czas do wystąpienia objawów klinicznych progresji raportowanych przez pacjenta do 7,1 miesiąca wobec 4,6 miesiąca raportowanych w ramieniu kontrolnym (współczynnik ryzyka HR 0,796 (0,667, 0,951); wartość p=0,0121). Tabela 7 Podsumowanie skuteczności terapii w badaniu TDM4370g/BO21977 (EMILIA)

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Lapatynib +Kapecytabina n = 496 Trastuzumab emtanzynan = 495
Pierwszorzędowe punkty końcowe
Czas przeżycia bez progresji choroby (PFS) wg niezależnego komitetu oceniającego
Liczba (%) pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie 304 (61,3%) 265 (53,5%)
Mediana PFS (miesiące) 6,4 9,6
Współczynnik ryzyka (HR) (stratyfikowany*) 0,650
95% przedział ufności (CI) HR (0,549; 0,771)
p (test log-rank, stratyfikowany*) < 0,0001
Czas przeżycia całkowitego (OS)**
Liczba zgonów (%) 182 (36,7%) 149 (30,1%)
Mediana czasu przeżycia (miesiące) 25,1 30,9
Współczynnik ryzyka (HR) (stratyfikowany*) 0,682
95% przedział ufności (CI) HR (0,548; 0,849)
p (test log-rank*) 0,0006
Główne drugorzędowe punkty końcowe
PFS określany przez badacza
Liczba (%) pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie 335 (67,5%) 287 (58,0%)
Mediana PFS (miesiące) 5,8 9,4
Współczynnik ryzyka (HR) (95% CI) 0,658 (0,560, 0,774)
p (test log-rank*) < 0,0001
Odsetek obiektywnych odpowiedzi (ORR)
Pacjenci z chorobą mierzalną 389 397
Liczba pacjentów z obiektywną odpowiedzią (%) 120 (30,8%) 173 (43,6%)
Różnica (95% Cl) 12,7% (6,0; 19,4)
p (test chi-kwadrat Mantela-Haenszela*) 0,0002
Czas trwania obiektywnej odpowiedzi (miesiące)
Liczba pacjentów z obiektywną odpowiedzią 120 173
Mediana czasu odpowiedzi (95% CI) 6,5 (5,5; 7,2) 12,6 (8,4; 20,8)

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
OS: przeżycie całkowite, PFS: czas przeżycia bez progresji choroby, ORR: odsetek obiektywnych odpowiedzi, OR: obiektywna odpowiedź, IRC: niezależny komitet oceniający, HR: współczynnik ryzyka, CI: przedział ufności *Stratyfikacja pod względem: regionu świata (Stany Zjednoczone, Europa Zachodnia, inne), liczby wcześniejszych linii chemioterapii z powodu miejscowo zaawansowanego lub przerzutowego raka piersi (0–1 vs. >1) oraz obecności przerzutów do narządów miąższowych (tak vs . nie). ** Wyniki wstępnej analizy OS przeprowadzonej po wystąpieniu 331 zdarzeń. W analizie tej uzyskano istotność statystyczną, dlatego jej wyniki uznano za końcowe. Korzyść z leczenia odnieśli pacjenci, u których do nawrotu choroby doszło w ciągu 6 miesięcy od zakończenia leczenia uzupełniającego i których nie poddano wcześniej paliatywnej terapii systemowej (n = 118); współczynnik ryzyka PFS i OS wyniosły odpowiednio 0,51 (95% CI: 0,30; 0,85) i 0,61 (95% CI: 0,32; 1,16).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana PFS w ramieniu z koniugatem trastuzumab emtanzyna wyniosła 10,8 miesięcy, nie osiągnięto mediany OS. Natomiast w ramieniu, w którym stosowano lapatynib z kapecytabiną, mediany PFS i OS wyniosły odpowiednio 5,7 i 27,9 miesięcy. Rycina 2 Krzywa Kaplana-Meiera czasu przeżycia bez progresji choroby (PFS) określanego przez niezależny komitet oceniający
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Rycina 3 Krzywa Kaplana-Meiera całkowitego przeżycia
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu TDM4370g/BO21977 korzyść z terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna wykazano zgodnie w większości określonych wcześniej podgrup, co potwierdza poprawność wyników w całej grupie chorych. W podgrupie pacjentów, u których w guzach nie stwierdzono ekspresji receptorów steroidowych (n = 426), współczynniki ryzyka PFS i OS wyniosły odpowiednio 0,56 (95% CI: 0,44; 0,72) i 0,75 (95% CI: 0,54; 1,03). Natomiast w podgrupie pacjentów z ekspresją receptorów hormonalnych (n =545), współczynniki ryzyka PFS i OS wyniosły odpowiednio 0,72 (95% CI: 0,58; 0,91) i 0,62 (95% CI: 0,46; 0,85). W podgrupie pacjentów z chorobą niemierzalną (n = 205) współczynniki ryzyka PFS i OS określone na podstawie niezależnego komitetu oceniającego wyniosły odpowiednio 0,91 (95% CI: 0,59; 1,42) i 0,96 (95% CI: 0,54; 1,68).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wśród pacjentów od 65 roku życia (n=138 w obu ramionach badania) względne współczynniki ryzyka HR czasu wolnego od progresji PFS oraz czasu całkowitego przeżycia (OS), ocenione retrospektywnie, wyniosły odpowiednio: 1,06 (95% CI: 0,68; 1,66) oraz 1,05 (95% CI: 0,58; 1,91). Dla chorych w wieku 65–74 lat (n =113) współczynniki ryzyka PFS i OS określone na podstawie niezależnego komitetu oceniającego wyniosły odpowiednio 0,88 (95% Cl: 0,53; 1,45) oraz 0,74 (95% CI: 0,37; 1,47). Natomiast w przypadku pacjentów w wieku ≥75 lat współczynniki ryzyka PFS i OS określone na podstawie niezależnego komitetu oceniającego wyniosły odpowiednio 3,51 (95% CI: 1,22; 10,13) oraz 3,45 (95% CI: 0,94; 12,65). W podgrupie pacjentów w wieku ≥75 lat nie wykazano korzyści pod względem PFS ani OS, jednak grupa chorych była zbyt mała (n = 25), aby wyciągnąć ostateczne wnioski. W opisowej analizie przeżycia całkowitego po okresie obserwacji, współczynnik ryzyka wynosił 0,75 (95% CI: 0,64; 0,88).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu przeżycia całkowitego wyniosła 29,9 miesiąca w ramieniu z koniugatem trastuzumab emtanzyna wobec 25,9 miesięcy w ramieniu z lapatynibem i kapecytabiną. W czasie opisowej analizy przeżycia całkowitego po okresie obserwacji, ogólnie 27,4 % pacjentów przeszło z ramienia lapatynib z kapecytabiną do ramienia trastuzumab emtanzyna. W analizie wrażliwości współczynnik ryzyka dla obserwacji cenzurowanych pacjentów w czasie zmiany leczenia ( cross-over ), wynosił 0,69 (95% CI: 0,59; 0,82). Wyniki tej opisowej analizy obserwacji są zgodne z analizą potwierdzającą OS. TDM4450g W randomizowanym, wieloośrodkowym, otwartym badaniu II fazy oceniono wpływ koniugatu trastuzumab emtanzyna w porównaniu z terapią trastuzumabem i docetakselem u chorych na rozsianego HER2 dodatniego raka piersi, u których wcześniej nie stosowano chemioterapii.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentów losowo przydzielono do grupy z koniugatem trastuzumab emtanzyna stosowaną w dawce 3,6 mg/kg dożylnie co 3 tygodnie (n = 67) lub do ramienia z trastuzumabem podawanym dożylnie w dawce nasycającej 8 mg/kg, a następnie podawanym co 3 tygodnie w dawce 6 mg/kg, w połączeniu z docetakselem w dawce 75 – 100 mg/m2 podawanym dożylnie również co 3 tygodnie (n = 70). Pierwszorzędowym punktem końcowym badania był czas przeżycia bez progresji choroby (PFS) oceniany przez badaczy. Mediana PFS w ramieniu trastuzumabu z docetakselem wyniosła 9,2 miesięcy w porównaniu z 14,2 miesiącami w ramieniu z koniugatem trastuzumab emtanzyna (HR = 0,59, p = 0,035), przy medianie czasu obserwacji wynoszącej około 14 miesięcy w obu ramionach. Odsetek obiektywnych odpowiedzi (ORR) wyniósł 58,0% w ramieniu z trastuzumabem w połączeniu z docetakselem i 64,2% w ramieniu z koniugatem trastuzumab emtanzyna.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Nie osiągnięto mediany czasu odpowiedzi u chorych stosujących koniugat trastuzumab emtanzyna, natomiast w grupie kontrolnej wyniosła ona 9,5 miesięcy. TDM4374g W otwartym, 1-ramiennym badaniu II fazy oceniono skuteczność koniugatu trastuzumab emtanzyna u pacjentów z opornym na leczenie, HER2 dodatnim miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym rakiem piersi. U wszystkich pacjentów wcześniej stosowano terapię skierowaną przeciw HER2 (trastuzumab i lapatynib) oraz chemioterapię (antracykliny, taksoidy i kapecytabinę) w ramach leczenia neoadiuwantowego, uzupełniającego, lub z powodu miejscowo zaawansowanego lub przerzutowego raka piersi. Średnia liczba linii leczenia przeciwnowotworowego stosowanego wcześniej u pacjentów biorąc pod uwagę wszystkie wymienione sytuacje wyniosła 8,5 (zakres 5–19), a u chorych w ramach leczenia paliatywnego wynosiła 7,0 (zakres 3–17), biorąc pod uwagę wszystkie leki sosowane w terapii raka piersi.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentom (n = 110) podawano dożylnie koniugat trastuzumab emtanzyna w dawce 3,6 mg/kg co 3 tygodnie do czasu progresji nowotworu lub do osiągnięcia niedopuszczalnej toksyczności. Przeprowadzono podstawową analizę skuteczności oceniając odsetek odpowiedzi całkowitych (ORR) na podstawie niezależnej opinii radiologicznej oraz określono czas trwania obiektywnej odpowiedzi. ORR wyniósł 32,7% (95% CI: 24,1; 42,1), odpowiedź na leczenie stwierdzono u 36 pacjentów, zarówno w ocenie niezależnego komitetu, jak i w ocenie badaczy. Nie osiągnięto mediany czasu trwania odpowiedzi ocenianej przez niezależny komitet (95% CI; 4,6 miesiące do wartości nie do oszacowania). Dzieci i młodzież Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołącza nia wyników badań produktu leczniczego trastuzumab emtanzyna we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu raka piersi (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Z analizy farmakokinetyki populacyjnej wynika brak różnic w ekspozycji na koniugat trastuzumab emtanzyna, w zależności od stadium choroby (leczenie adiuwantowe w porównaniu z leczeniem choroby rozsianej). Wchłanianie Koniugat trastuzumab emtanzyna należy podawać dożylnie. Nie przeprowadzono badań z innymi drogami podania. Dystrybucja Średnie maksymalne stężenie koniugatu trastuzumab emtanzyna w osoczu (C max ) w cyklu 1 u pacjentów biorących udział w badaniu TDM4370g/BO21977 i w badaniu BO29738, u których dożylnie podawano dawkę 3,6 mg/kg masy ciała w odstępach co 3 tygodnie, wyniosło odpowiednio 83,4 (± 16,5)  g/ml i 72,6 (± 24,3)  g/ml. Na podstawie analizy farmakokinetycznej populacji objętość dystrybucji kompartmentu centralnego po dożylnym podaniu koniugatu trastuzumab emtanzyna wyniosła 3,13 l i była zbliżona do objętości osocza.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Metabolizm (koniugatu trastuzumab emtanzyna i DM1) Trastuzumab emtanzyna ulega dekoniugacji, a następnie jest katabolizowany na zasadzie proteolizy w lizosomach komórek. W badaniach dotyczących metabolizmu, przeprowadzonych w warunkach in vitro w mikrosomach ludzkiej wątroby, wykazano, że DM1, mała cząsteczka wchodząca w skład koniugatu trastuzumab emtanzyna, jest metabolizowana przede wszystkim przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP3A5. DM1 w warunkach in vitro nie hamował głównych enzymów cytochromu CYP 450. Stężenie metabolitów koniugatu trastuzumab emtanzyna: MCC-DM1, Lys-MCC-DM1 oraz DM1 w ludzkim osoczu było małe. W badaniach in vitro DM1 był substratem glikoproteiny P (P-gp). Wydalanie Na podstawie wyników populacyjnej analizy farmakokinetycznej, przeprowadzonej w oparciu o dane chorych na HER2-dodatniego przerzutowego raka piersi, u których dożylnie stosowano koniugat trastuzumab emtanzyna, stwierdzono, że klirens koniugatu trastuzumab emtanzyna wyniósł 0,68 l/dobę, a okres półtrwania (t 1/2 ) około 4 dni.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Nie obserwowano kumulacji koniugatu trastuzumab emtanzyna po wielokrotnym podaniu wlewów dożylnych w odstępie 3-tygodniowym. Na podstawie populacyjnej analizy farmakokinetycznej wykazano, że następujące czynniki miały istotnie statystyczny wpływ na farmakokinetykę koniugatu trastuzumab emtanzyna: masa ciała, stężenie albumin, suma najdłuższych wymiarów zmian targetowych ocenianych według kryteriów Response Evaluation Criteria In Solid Tumors (RECIST), obecność zewnątrzkomórkowej domeny receptora HER2 w osoczu (ECD), wyjściowe stężenie trastuzumabu w surowicy i stężenie aminotransferazy asparaginianowej (AspAT). Jednak mały wpływ tych czynników na aktywność koniugatu trastuzumab emtanzyna sugeruje, że nie będą one miały żadnego istotnego klinicznie wpływu na działanie koniugatu trastuzumab emtanzyna.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Dodatkowo w analizie eksploratywnej wykazano, że wpływ czynników (parametrów nerkowych, rasy i wieku) na farmakokinetykę trastuzumabu połączonego z DM1 był niewielki i nie był kliniczne istotny. W badaniach nieklinicznych stwierdzono, że metabolity koniugatu trastuzumab emtanzyna, w tym DM1, Lys-MCC- DM1 i MCC-DM1 są wydalane przede wszystkim z żółcią i w minimalnym stopniu z moczem. Liniowość/nieliniowość farmakokinetyki Trastuzumab emtanzyna wykazywał farmakokinetykę liniową po dożylnym podaniu w dawkach od 2,4 do 4,8 mg/kg w odstępach co 3 tygodnie; pacjenci, u których stosowano dawki ≤ 1,2 mg/kg wykazywali większy klirens. Pacjenci w podeszłym wieku W populacyjnej analizie farmakokinetycznej wykazano, że wiek nie miał wpływu na farmakokinetykę koniugatu trastuzumab emtanzyna. Nie zaobserwowano istotnej różnicy w farmakokinetyce koniugatu trastuzumab emtanzyna wśród pacjentów < 65 lat (n = 577), pacjentów w wieku 65 – 75 lat (n = 78) oraz pacjentów > 75 lat (n = 16).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Niewydolność nerek Nie przeprowadzono badania oceniającego farmakokinetykę u pacjentów z niewydolnością nerek. W populacyjnej analizie farmakokinetycznej stwierdzono, że klirens kreatyniny nie wpływa na farmakokinetykę koniugatu trastuzumab emtanzyna. Farmakokinetyka koniugatu trastuzumab emtanzyna u pacjentów z łagodną (klirens kreatyniny [Cl kr ] 60 – 89 ml/min, n = 254) lub umiarkowaną (Cl kr 30 – 59 ml/min, n = 53) niewydolnością nerek była podobna do pacjentów z prawidłową czynnością nerek (Cl kr  90 ml/min, n = 361). Dane farmakokinetyczne u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (Cl kr 15 – 29 ml/min) są ograniczone (n = 1), w związku z tym nie można zaprezentować zaleceń dotyczących modyfikacji dawki. Niewydolność wątroby Głównym organem eliminującym DM1 i katabolity zawierające DM1 jest wątroba. Farmakokinetykę koniugatu trastuzumab emtanzyna i katabolitów zawierających DM1 oceniano po podaniu koniugatu trastuzumab emtanzyna w dawce 3,6 mg/kg mc.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakokinetyczne
pacjentom z przerzutowym HER2+ rakiem piersi z prawidłową czynnością wątroby (n = 10) oraz łagodnymi (skala Child-Pugh A; n = 10) lub umiarkowanymi (skala Child-Pugh B, n = 8) zaburzeniami czynności wątroby. – Stężenie w osoczu DM1 i katabolitów zawierających DM1 (Lys-MCC-DM1 i MCC-DM1) było niskie i porównywalne pomiędzy pacjentami z zaburzeniami czynności wątroby i bez. – Całkowita ekspozycja (pole powierzchni pod krzywą – AUC) na koniugat trastuzumab emtanzyna w cyklu 1 u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby była odpowiednio o około 38% i 67% niższa niż u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. Ekspozycja (AUC) na koniugat trastuzumab emtanzyna w cyklu 3, po kolejnych podaniach dawki pacjentom z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby mieściła się w przedziale obserwowanym dla pacjentów z prawidłową czynnością wątroby.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Nie przeprowadzono formalnego badania farmakokinetyki i nie zgromadzono danych dotyczących farmakokinetyki populacyjnej pochodzących od pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C w skali Child-Pugh). Inne szczególne grupy pacjentów Populacyjna analiza farmakokinetyczna wykazała, że rasa nie ma wpływu na farmakokinetykę koniugatu trastuzumab emtanzyna. Większość pacjentów biorących udział w badaniach klinicznych z użyciem koniugatu trastuzumab emtanzyna stanowiły kobiety, dlatego nie badano wpływu płci na farmakokinetykę koniugatu trastuzumab emtanzyna.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Toksykologia i/lub farmakologia u zwierząt Stosowanie koniugatu trastuzumab emtanzyna w dawce do 20 mg/kg i 10 mg/kg odpowiednio u szczurów i małp było dobrze tolerowane i przekładało się na dawkę DM1 = 2040 µg/m 2 u obu gatunków zwierząt, co odpowiada w przybliżeniu dawce koniugatu trastuzumab emtanzyna stosowanej u ludzi. W badaniach nad toksycznością, przeprowadzonych zgodnie z zasadami dobrej praktyki laboratoryjnej stwierdzono w obu modelach zwierzęcych częściowo lub całkowicie odwracalną toksyczność zależną od dawki, z wyjątkiem nieodwracalnego uszkodzenia aksonów obwodowych (które wystąpiło tylko u małp po stosowaniu dawki  10 mg/kg) i uszkodzenia czynności narządów układu rozrodczego (u szczurów w przypadku dawki 60 mg/kg). Najczęstszymi powikłaniami toksycznymi były: uszkodzenie wątroby (zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych) po stosowaniu dawki  20 mg/kg i  10 mg/kg, szpiku kostnego (małopłytkowość i leukopenia)/powikłania hematologiczne po dawce  20 mg/kg i  10 mg/kg oraz uszkodzenie organów limfopoezy po podaniu dawki  20 mg/kg i  3 mg/kg, odpowiednio u szczurów i małp.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mutagenność DM1 wykazywało działanie aneugeniczne lub klastogenne na jąderka komórek szpiku kostnego w badaniu przeprowadzonym w warunkach in vivo po podaniu pojedynczej dawki szczurom, która była porównywalna ze średnimi maksymalnymi stężeniami DM1, zmierzonymi u ludzi otrzymujących koniugat trastuzumab emtanzyna. DM1 nie wykazywał działania mutagennego in vitro w teście mutacji bakteryjnych (test Amesa). Zaburzenia płodności i efekt teratogenny Nie przeprowadzono badań płodności zwierząt w celu oceny wpływu koniugatu trastuzumab emtanzyna. Jednakże biorąc pod uwagę wyniki badań dotyczących ogólnej toksyczności u zwierząt, można oczekiwać szkodliwego wpływu produktu leczniczego na płodność. Nie przeprowadzono badań ukierunkowanych na ocenę wpływu koniugatu trastuzumab emtanzyna na rozwój zarodka i płodu u zwierząt. Toksyczność trastuzumabu na rozwój stwierdzono w ramach praktyki klinicznej, chociaż nie stwierdzono jej w badaniach nieklinicznych.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ponadto, w badaniach nieklinicznych wykazano toksyczność majtanzyny na rozwój, co sugeruje, że DM1, cytotoksyczny składnik koniuagtu trastuzumab emtanzyna, będący pochodną majtanzyny, hamujący mikrotubule, będzie wykazywał podobne działanie teratogenne i potencjalnie embriotoksyczne.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Kwas bursztynowy Wodorotlenek sodu Sacharoza Polisorbat 20 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać ani nie rozcieńczać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi oprócz wymienionych w punkcie 6.6. Nie należy stosować 5% roztworu glukozy w celu przygotowania roztworu lub rozcieńczenia, ponieważ powoduje on agregację białek. 6.3 Okres ważności Nieotwarta fiolka 4 lata Przygotowany roztwór Przygotowany roztwór wykazuje chemiczną i fizyczną stabilność przez 24 godziny w temperaturze 2°C do 8°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast po jego sporządzeniu. Jeśli nie zostanie zużyty od razu, można go przechowywać do 24 godzin w temperaturze 2°C do 8°C, pod warunkiem, że roztwór został przygotowany w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach pełnej aseptyki. Po upływie tego czasu produkt leczniczy należy wyrzucić.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dane farmaceutyczne
Rozcieńczony roztwór Przygotowany roztwór produktu leczniczego Kadcyla rozcieńczony w workach do infuzji, zawierający roztwór chlorku sodu do infuzji o stężeniu 9 mg/ml (0,9%) lub roztwór chlorku sodu do infuzji o stężeniu 4,5 mg/ml (0,45%), jest trwały przez 24 godziny w temperaturze 2°C do 8°C, pod warunkiem, że został przygotowany w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach pełnej aseptyki. Podczas przechowywania można zaobserwować cząsteczki, jeśli jako rozpuszczalnik wykorzystano 0,9% chlorek sodu (patrz punkt 6.6). 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2  C–8  C). Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozpuszczeniu i rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Kadcyla 100 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Produkt leczniczy Kadcyla jest dostępny w fiolkach o pojemności 15 mL (100 mg) wykonanych ze szkła typu I, zamkniętych szarym korkiem z gumy butylowej powlekanym warstwą fluoro-żywicy, zabezpieczonym aluminiowym uszczelnieniem z białym plastikowym wieczkiem typu flip-off.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawiera 1 fiolkę. Kadcyla 160 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Produkt leczniczy Kadcyla jest dostępny w fiolkach o pojemności 20 mL (160 mg) wykonanych ze szkła typu I, zamkniętych szarym korkiem z gumy butylowej powlekanym warstwą fluoro-żywicy, zabezpieczonym aluminiowym uszczelnieniem z fioletowym plastikowym wieczkiem typu flip-off. Opakowanie zawiera 1 fiolkę. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Należy przestrzegać właściwych technik aseptyki. Przygotowując produkt leczniczy należy stosować odpowiednie procedury dotyczące przygotowania chemioterapeutyków. Przygotowany roztwór produktu leczniczego Kadcyla powinien być rozcieńczony w workach z polichlorku winylu (PVC) lub z poliolefiny bez lateksu i bez PVC.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dane farmaceutyczne
Stosowanie wbudowanego filtra polieterosulfonowego (PES) o średnicy porów 0,20 lub 0,22 mikronów jest wymagane, jeśli koncentrat do infuzji jest rozcieńczany roztworem chlorku sodu do infuzji o stężeniu 9 mg/ml (0,9%). W celu uniknięcia błędów w podawaniu produktu leczniczego ważne jest, aby sprawdzić etykietę fiolki, w celu upewnienia się, że przygotowanym produktem leczniczym jest Kadcyla (trastuzumab emtanzyna), a nie inny produkt leczniczy zawierający trastuzumab (np. trastuzumab lub trastuzumab derukstekan). Instrukcja rozpuszczania  Fiolka zawierająca 100 mg koniugatu trastuzumab emtanzyna: przy użyciu jałowej igły powoli wprowadzić do fiolki 5 mL jałowej wody do wstrzykiwań.  Fiolka zawierająca 160 mg koniugatu trastuzumab emtanzyna: przy użyciu jałowej igły powoli wprowadzić do fiolki 8 mL jałowej wody do wstrzykiwań.  Należy delikatnie obracać fiolką aż do całkowitego rozpuszczenia. Nie wstrząsać.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dane farmaceutyczne
Przed podaniem przygotowany roztwór należy ocenić wzrokowo w celu wykrycia ewentualnych cząstek stałych i zmiany barwy. Przygotowany roztwór nie powinien zawierać widocznych cząsteczek stałych, powinien być przezroczysty do lekko opalizującego. Przygotowany roztwór powinien być bezbarwny do jasnobrązowego. Nie należy używać przygotowanego roztworu, jeśli zawiera widoczne cząsteczki stałe, jest mętny lub przebarwiony. Instrukcja rozcieńczania Należy określić objętość przygotowanego wcześniej roztworu do rozcieńczenia na podstawie wyliczonej dawki koniugatu trastuzumab emtanzyna 3,6 mg na 1kg masy ciała (patrz punkt 4.2): Objętość (ml) = Całkowita dawka przygotowana do podania = ( masa ciała (kg) x dawka (mg/kg)) 20 (mg/ml, stężenie przygotowanego roztworu) Odpowiednią ilość roztworu należy pobrać z fiolki i dodać do worka zawierającego 250 mL roztworu chlorku sodu do infuzji o stężeniu 4,5 mg/ml (0,45%) lub roztworu chlorku sodu do infuzji o stężeniu 9 mg/ml (0,9%).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 100 mg
Dane farmaceutyczne
Nie należy stosować (5%) roztworu glukozy (patrz punkt 6.2). Roztworu chlorku sodu do infuzji o stężeniu 4,5 mg/ml (0,45%) można używać bez wbudowanego filtra polieterosulfonowego (PES) o średnicy porów 0,20 lub 0,22 μm. W przypadku użycia roztworu chlorku sodu do infuzji o stężeniu 9 mg/ml (0,9%) wymagane jest zastosowanie wbudowanego filtra polieterosulfonowego (PES) o średnicy porów 0,20 lub 0,22 mikronów. Produkt należy podać natychmiast po przygotowaniu. Nie należy zamrażać ani wstrząsać produktu leczniczego podczas przechowywania. Postępowanie z odpadami Rozpuszczony produkt nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Niewykorzystaną dawkę produktu leczniczego należy wyrzucić. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Kadcyla 100 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji. Kadcyla 160 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Kadcyla 100 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Jedna fiolka z proszkiem do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji zawiera 100 mg koniugatu trastuzumab emtanzyna. Po rozpuszczeniu jedna fiolka z 5 mL roztworu zawiera 20 mg/ml koniugatu trastuzumab emtanzyna (patrz punkt 6.6). Kadcyla 160 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Jedna fiolka z proszkiem do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji zawiera 160 mg koniugatu trastuzumab emtanzyna. Po rozpuszczeniu jedna fiolka z 8 mL roztworu zawiera 20 mg/ml koniugatu trastuzumab emtanzyna (patrz punkt 6.6).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Trastuzumab emtanzyna jest koniugatem przeciwciała z lekiem, który zawiera trastuzumab, humanizowane przeciwciało monoklonalne IgG1 wytwarzane w hodowli zawiesiny komórek ssaczych (komórki jajnika chomika chińskiego), związane kowalencyjnie z DM1, inhibitorem mikrotubul, poprzez stabilny łącznik tioeterowy MCC (4-[N-maleimidometylo] cykloheksano-1-karboksylan). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji. Biały lub prawie biały proszek liofilizatu.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Wczesne stadium raka piersi (EBC – Early Breast Cancer) Produkt leczniczy Kadcyla, stosowany w monoterapii, jest wskazany w adiuwantowym leczeniu dorosłych pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi we wczesnym stadium, u których występuje inwazyjna choroba resztkowa w piersi i (lub) przerzuty w węzłach chłonnych, po przedoperacyjnej terapii zawierającej taksoid i lek anty-HER2. Rak piersi z przerzutami (MBC – Metastatic Breast Cancer) Produkt leczniczy Kadcyla, stosowany w monoterapii, jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z HER2-dodatnim, nieoperacyjnym miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym rakiem piersi, poddanych wcześniej terapii trastuzumabem i taksoidem, w połączeniu lub oddzielnie. Pacjenci:  po wcześniejszym leczeniu z powodu miejscowo zaawansowanej lub uogólnionej postaci choroby lub  u których wystąpił nawrót choroby w trakcie lub przed upływem sześciu miesięcy od zakończenia leczenia uzupełniającego.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Produkt leczniczy Kadcyla powinien być przepisywany przez lekarza i podawany w infuzji dożylnej pod nadzorem personelu medycznego, który ma doświadczenie w leczeniu chorych na nowotwory (np. przygotowanego do leczenia reakcji alergicznych/anafilaktycznych na wlew oraz w warunkach zapewniających pełny i natychmiastowy dostęp do sprzętu niezbędnego do przeprowadzenia resuscytacji (patrz punkt 4.4)). Pacjenci otrzymujący koniugat trastuzumab emtanzyna powinni mieć HER2-dodatniego raka – wynik 3 + w badaniu immunohistochemicznym (IHC) lub stosunek ≥ 2,0 w badaniu hybrydyzacji in situ (ISH) lub w badaniu fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH). Badania te należy wykonać za pomocą testów do diagnostyki in vitro (ang. In Vitro Diagnostic – IVD) z oznaczeniem CE. W przypadku niedostępności testu CE IVD badanie należy wykonać za pomocą innego zwalidowanego testu.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dawkowanie
W celu uniknięcia błędów w podawaniu produktu leczniczego ważne jest, aby sprawdzić etykietę fiolki, w celu upewnienia się, że przygotowanym i podawanym produktem leczniczym jest Kadcyla (trastuzumab emtanzyna), a nie inny produkt leczniczy zawierający trastuzumab (np. trastuzumab lub trastuzumab derukstekan). Dawkowanie Zalecaną dawką koniugatu trastuzumab emtanzyna jest 3,6 mg/kg masy ciała podawane w formie wlewu dożylnego co 3 tygodnie (cykl 21-dniowy). Dawkę początkową należy podać w 90-minutowym wlewie dożylnym. Pacjenci powinni być obserwowani w trakcie infuzji i przez co najmniej 90 minut po pierwszym wlewie, gdyż może wystąpić gorączka, dreszcze lub inne reakcje związane z infuzją. Należy ściśle monitorować miejsce wkłucia ze względu na możliwość podskórnego przenikania produktu leczniczego podczas podawania. Po wprowadzeniu produktu do obrotu obserwowano przypadki opóźnionego uszkodzenia lub martwicy naskórka po wynaczynieniu (patrz punkt 4.4 i 4.8).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dawkowanie
Jeśli wcześniejszy wlew produktu był dobrze tolerowany, kolejne dawki koniugatu trastuzumab emtanzyna można podawać w 30-minutowych wlewach. Pacjenci powinni być obserwowani w trakcie infuzji i przez co najmniej 30 minut po jej zakończeniu. Szybkość wlewu koniugatu trastuzumab emtanzyna należy zmniejszyć lub przerwać go, jeśli u pacjenta wystąpią objawy związane z infuzją (patrz punkty 4.4 i 4.8). W przypadku zagrażających życiu reakcji na wlew należy zakończyć terapię koniugatem trastuzumab emtanzyna. Czas trwania leczenia Wczesne stadium raka piersi (EBC – Early Breast Cancer) Pacjenci powinni otrzymywać leczenie łącznie przez 14 cykli, chyba, że nastąpi nawrót choroby lub niemożliwe do opanowania działania toksyczne. Rak piersi z przerzutami (MBC – Metastatic Breast Cancer) Pacjenci powinni otrzymywać leczenie do czasu progresji choroby lub wystąpienia niemożliwych do opanowania działań toksycznych.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dawkowanie
Modyfikacja dawki Postępowanie w przypadku objawowych działań niepożądanych może wiązać się z okresowym przerwaniem terapii, zmniejszeniem dawki lub zakończeniem leczenia koniugatem trastuzumab emtanzyna, jak podano w wytycznych zawartych w tekście i tabelach 1. i 2. Nie należy zwiększać dawki koniugatu trastuzumab emtanzyna po jej redukcji. Tabela 1 Schemat redukcji dawki
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dawkowanie
Schemat redukcji dawki(Dawka początkowa wynosi 3,6 mg/kg) Zredukowana dawka
Pierwsze zmniejszenie dawki 3 mg/kg
Drugie zmniejszenie dawki 2,4 mg/kg
Konieczne dalsze zmniejszenie dawki Przerwać leczenie
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dawkowanie
Tabela 2 Zasady modyfikacji dawki

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dawkowanie

Modyfikacje dawki u pacjentów z EBC
Działanie niepożądane Nasilenie Modyfikacja leczenia
Małopłytkowość Stopień 2.–3. w dniu wyznaczonego podania leku (25 000 do < 75 000/mm3) Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy liczba płytek krwi zwiększy się do stopnia  1. (≥ 75 000/mm3), a następnie stosować dawkę na tym samym poziomie. Jeśli u pacjenta konieczne jest dwukrotne opóźnienie podania leku z powodu małopłytkowości, należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom.
Stopień 4. w dowolnym momencie< 25 000/mm3 Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy liczba płytek krwi zwiększy się do stopnia  1. (≥ 75 000/mm3), a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
Zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) Stopień 2.-3.(> 3,0 do ≤ 20  GGN w dniu wyznaczonego podania leku Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy AlAT zmniejszy się do stopnia ≤ 1., a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
Stopień 4.(> 20  GGN w dowolnym momencie) Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
Zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej (AspAT) Stopień 2.(> 3,0 do ≤ 5  GGN w dniu wyznaczonego podania leku ) Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy AspAT zmniejszy się do stopnia ≤ 1., a następnie stosować dawkę na tym samym poziomie.
Stopień 3.(> 5 do ≤ 20  GGN w dniu wyznaczonego podania leku ) Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy AspAT zmniejszy się do stopnia ≤ 1., a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
Stopień 4.(> 20  GGN w dowolnym momencie) Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dawkowanie

Modyfikacje dawki u pacjentów z EBC
Hiperbilirubinemia TBILI> 1,0 do ≤ 2,0  GGN w dniu wyznaczonego podania leku Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy stężenie bilirubiny całkowitej zmniejszy się do ≤ 1,0 × GGN, a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
TBILI> 2  GGN w dowolnym momencie Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
Polekowe uszkodzeniewątroby (DILI) Aminotransferazy w surowicy > 3 x GGN i jednocześnie bilirubina całkowita > 2  GGN Definitywnie zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna przy braku innej prawdopodobnej przyczyny wzrostu stężenia enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny, np. przerzutów do wątroby lub jednocześnie przyjmowanych leków.
Guzkowy przerost regeneracyjny (NRH) Wszystkie stopnie nasilenia Definitywnie zakończyć leczeniekoniugatem trastuzumab emtanzyna.
Zaburzenia czynnościlewej komory serca LVEF < 45% Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna.Powtórzyć ocenę LVEF w ciągu 3 tygodni. Jeśli wartość LVEF < 45% potwierdzi się, zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
LVEF 45% do < 50%, przy czym zmniejszenie wynosi ≥ 10 punktów procentowych względem wartości wyjściowej* Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna.Powtórzyć ocenę LVEF w ciągu 3 tygodni. Jeśli LVEF nadal wynosi < 50% i nie wróciła do wartości mieszczących się w zakresie <10 punktów procentowych względem wartości wyjściowej, należy zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
LVEF 45% do < 50%, przy czym zmniejszenie wynosi < 10 punktów procentowych względem wartości wyjściowej* Kontynuować leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.Powtórzyć ocenę LVEF w ciągu 3tygodni.
LVEF ≥ 50% Kontynuować leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
Neuropatia obwodowa Stopień 3.- 4. Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu ustąpienia neuropatii obwodowej do stopnia  
Niewydolność serca Objawowa CHF,LVSD stopnia 3.- 4. lubniewydolność serca stopnia 3.- 4. lub niewydolność serca stopnia 2., której towarzyszy LVEF < 45% Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dawkowanie

Modyfikacje dawki u pacjentów z EBC
Toksyczny wpływ na płuca Śródmiąższowa choroba płuc(ILD) lub zapalenie płuc Definitywnie zakończyć leczeniekoniugatem trastuzumab emtanzyna.
Zapalenie płuc spowodowane radioterapią Stopień 2. Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna, jeśli zdarzenie nie ustąpi pod wpływem standardowego leczenia.
Stopień 3.– 4. Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dawkowanie

Modyfikacje dawki u pacjentów z MBC
Działanie niepożądane Nasilenie Modyfikacja leczenia
Małopłytkowość Stopień 3.(25 000 do  50 000/mm3) Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy liczba płytek krwi zwiększy się do stopnia  1. (≥ 75 000/mm3), a następnie stosować dawkę na tym samym poziomie.
Stopień 4. 25 000/mm3) Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy liczba płytek krwi zwiększy się do stopnia  1. (≥ 75 000/mm3), a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
Zwiększenie aktywności aminotransferaz (AspAT/AlAT) Stopień 2.( 2,5 do ≤ 5  GGN) Stosować dawkę na tym samym poziomie.
Stopień 3.( 5 do ≤ 20  GGN) Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy AspAT/AlAT zmniejszy się do stopnia ≤ 2., a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
Stopień 4.( 20  GGN) Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
Hiperbilirubinemia Stopień 2.( 1,5 do ≤ 3  GGN) Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy stężenie bilirubiny całkowitej zmniejszy się do stopnia ≤ 1., a następnie stosować dawkę na tym samym poziomie.
Stopień 3.( 3 do ≤ 10  GGN) Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy stężenie bilirubiny całkowitej zmniejszy się do stopnia ≤ 1., a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
Stopień 4.( 10  GGN) Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dawkowanie

Modyfikacje dawki u pacjentów z MBC
Polekowe uszkodzeniewątroby (DILI) Aminotransferazy w surowicy > 3 x GGN i jednocześnie bilirubina całkowita > 2 GGN Definitywnie zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna przy braku innej prawdopodobnej przyczyny wzrostu stężenia enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny, np. przerzutów do wątroby lub jednocześnie przyjmowanych leków.
Guzkowy przerost regeneracyjny (NRH) Wszystkie stopnie nasilenia Definitywnie zakończyć leczeniekoniugatem trastuzumab emtanzyna.
Zaburzenia czynnościlewej komory serca Objawowa CHF Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
LVEF < 40% Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna.Powtórzyć ocenę LVEF w ciągu 3 tygodni. Jeśli wartość LVEF < 40% potwierdzi się, zakończyć leczeniekoniugatem trastuzumab emtanzyna.
LVEF 40% do ≤ 45%, przy czym zmniejszenie wynosi ≥ 10 punktów procentowych względem wartości wyjściowej Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna.Powtórzyć ocenę LVEF w ciągu 3tygodni. Jeśli wartość LVEF nie powróciła do wartości mieszczących się w zakresie 10 punktów procentowych od wartości wyjściowej, zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
LVEF 40% do ≤ 45%, przy czym zmniejszenie wynosi < 10 punktów procentowych względem wartości wyjściowej Kontynuować leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.Powtórzyć ocenę LVEF w ciągu 3tygodni.
LVEF > 45% Kontynuować leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
Neuropatia obwodowa Stopień 3.-4. Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu ustąpienia neuropatii obwodowej do stopnia  
Toksyczność płucna Śródmiąższowa choroba płuc (ILD)lub zapalenie płuc Definitywnie zakończyć leczeniekoniugatem trastuzumab emtanzyna.

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dawkowanie
AlAT  aminotransferaza alaninowa; AspAT  aminotransferaza asparaginianowa, CHF = zastoinowa niewydolność serca, LVEF  frakcja wyrzutowa lewej komory, LVSD  zaburzenia czynności skurczowej lewej komory, TBILI = bilirubina całkowita, GGN  górna granica normy * Przed rozpoczęciem leczenia koniugatem trastuzumab emtanzyna. Opóźnienie lub pominięcie podania W przypadku pominięcia podania planowanej dawki, należy ją podać tak szybko, jak to możliwe; nie czekając do następnego cyklu. Schemat podawania należy skorygować w celu utrzymania 3- tygodniowego odstępu pomiędzy dawkami. Następną dawkę należy podać zgodnie z podanymi wyżej zaleceniami dotyczącymi dawkowania. Neuropatia obwodowa Terapię koniugatem trastuzumab emtanzyna należy czasowo przerwać u chorych, u których stwierdzono neuropatię obwodową w stopniu 3. lub 4., aż do momentu uzyskania stopnia ≤ 2.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dawkowanie
W przypadku wznowienia terapii można rozważyć redukcję dawki zgodnie z postępowaniem przedstawionym w schemacie redukcji dawki (patrz tabela 1). Szczególne populacje pacjentów Pacjenci w podeszłym wieku Nie wymaga się dostosowania dawki u pacjentów w wieku ≥ 65 lat. Nie ma wystarczających danych, pozwalających na określenie bezpieczeństwa i skuteczności terapii u pacjentów w wieku ≥75 lat ze względu na ograniczoną liczbę danych w tej podgrupie chorych. Jednak w przypadku chorych w wieku ≥ 65 lat analiza podgrupy 345 pacjentów z badania MO28231 wykazuje tendencję do częstszego występowania działań niepożądanych stopnia 3., 4. i 5., ciężkich działań niepożądanych i zdarzeń prowadzących do przerwania lub wstrzymania stosowania leku, ale z podobną częstością występowania działań niepożądanych stopnia 3. i wyższego sklasyfikowanych jako związane z lekiem.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dawkowanie
Populacyjne dane farmakokinetyczne wskazują, że wiek nie ma istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę koniugatu trastuzumab emtanzyna (patrz punkt: 5.1 i 5.2). Niewydolność nerek Nie wymaga się dostosowania dawki początkowej u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek (patrz punkt 5.2). Ze względu na brak wystarczających danych, nie można określić potencjalnej konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, dlatego należy dokładnie monitorować chorych z ciężką niewydolnością nerek. Niewydolność wątroby Nie wymaga się dostosowania dawki początkowej u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby. Trastuzumab emtanzyna nie był badany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Należy zachować ostrożność podczas terapii pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby ze względu na znaną hepatotoksyczność zaobserwowaną w trakcie leczenia koniugatem trastuzumab emtanzyna (patrz sekcja 4.4 i 5.2).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dawkowanie
Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, gdyż w tej populacji nie stwierdza się raka piersi. Sposób podawania Produkt leczniczy Kadcyla jest przeznaczony do podawania dożylnego. Trastuzumab emtanzyna powinien zostać rozpuszczony i rozcieńczony przez personel medyczny i podany w formie wlewu dożylnego. Nie wolno podawać leku w szybkim wstrzyknięciu lub w bolusie. Instrukcja dotycząca rozpuszczania i rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych, nazwa handlowa i numer serii podawanego produktu powinny być czytelnie wpisane (lub określone) w dokumentacji pacjenta. W celu uniknięcia błędów w podawaniu produktu leczniczego ważne jest, aby sprawdzić etykietę fiolki, w celu upewnienia się, że przygotowanym i podawanym produktem leczniczym jest Kadcyla (trastuzumab emtanzyna), a nie inny produkt leczniczy zawierający trastuzumab (np. trastuzumab lub trastuzumab derukstekan). Małopłytkowość Małopłytkowość, czyli zmniejszenie liczby płytek krwi, była częstym powikłaniem obserwowanym w trakcie terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna i była najczęstszym działaniem niepożądanym prowadzącym do zakończenia terapii, zmniejszenia dawki oraz wstrzymania leczenia (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Specjalne środki ostrozności
W badaniach klinicznych częstość występowania oraz nasilenie małopłytkowości były większe u pacjentów pochodzenia azjatyckiego (patrz punkt 4.8). Zaleca się monitorowanie liczby płytek krwi przed podaniem każdej dawki koniugatu trastuzumab emtanzyna. Pacjenci z małopłytkowością (≤ 100 000/mm 3 ) oraz pacjenci stosujący leczenie przeciwzakrzepowe (np. warfarynę, heparynę, heparyny drobnocząsteczkowe) powinni być ściśle monitorowani podczas terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna. Nie badano koniugatu trastuzumab emtanzyna u pacjentów z liczbą płytek krwi ≤ 100 000/mm 3 przed rozpoczęciem terapii. W przypadku zmniejszenia liczby płytek krwi do poziomu odpowiadającemu małopłytkowości stopnia 3. lub większego (< 50 000/mm 3 ) nie należy stosować koniugatu trastuzumab emtanzyna do momentu powrotu liczby płytek krwi do stopnia 1. (≥ 75 000/mm 3 ) (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Specjalne środki ostrozności
Krwotok W związku z leczeniem koniugatem trastuzumab emtanzyna zgłaszano przypadki zdarzeń krwotocznych, w tym krwotoku w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, układu oddechowego i przewodu pokarmowego. Niektóre z tych zdarzeń związanych z krwawieniem zakończyły się zgonem. W niektórych spośród obserwowanych przypadków u pacjentów występowała małopłytkowość lub otrzymywali oni również leki przeciwzakrzepowe lub przeciwpłytkowe; w innych przypadkach nie stwierdzono znanych dodatkowych czynników ryzyka. Stosując te leki, należy zachować ostrożność i rozważyć dodatkowe monitorowanie, gdy ich jednoczesne użycie jest konieczne z przyczyn medycznych. Hepatotoksyczność W przeprowadzonych badaniach klinicznych z użyciem koniugatu trastuzumab emtanzyna wystąpiła hepatotoksyczność, przede wszystkim pod postacią bezobjawowego zwiększenia aktywności aminotransferaz w surowicy (stopień 1.– 4.; patrz punkt 4.8).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Specjalne środki ostrozności
Zwiększenie aktywności aminotransferaz było zasadniczo przemijające, osiągając największe nasilenie w 8. dobie po podaniu produktu leczniczego, a następnie obserwowano zmniejszenie do stopnia 1. lub ustąpienie tego efektu przed następnym cyklem. Stwierdzono również skumulowany wpływ na aminotransferazy (odsetek pacjentów z nieprawidłowościami dotyczącymi AlAT/AspAT w stopniu 1.–2. wzrastał w kolejnych cyklach). W większości przypadków u pacjentów ze zwiększoną aktywnością aminotransferaz w ciągu 30 dni od podania ostatniej dawki koniugatu trastuzumab emtanzyna następowała poprawa w postaci zmniejszenia efektu do stopnia 1. lub powrotu do wartości prawidłowych (patrz punkt 4.8). U pacjentów poddanych terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna obserwowano ciężkie zaburzenia czynności wątroby i dróg żółciowych, w tym guzkowy przerost regeneracyjny (NRH) wątroby albo przypadki zgonów z powodu polekowego uszkodzenia wątroby.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Specjalne środki ostrozności
Wpływ na wystąpienie tych powikłań mogły mieć również choroby współistniejące i (lub) jednocześnie stosowane leki o znanym potencjale hepatotoksycznym. Czynność wątroby należy monitorować przed rozpoczęciem leczenia oraz przed podaniem kolejnych dawek. Pacjenci z podwyższoną aktywnością AlAT (np. w związku z przerzutami do wątroby) przed rozpoczęciem leczenia mogą być predysponowani do uszkodzenia wątroby i większego ryzyka wystąpienia toksyczności wątrobowej w stopniu 3.–5. lub wystąpienia podwyższonych wyników prób wątrobowych. Informacje dotyczące zmniejszania dawki lub zakończenia terapii w wyniku zwiększenia aktywności aminotransferaz i stężenia bilirubiny całkowitej w surowicy przedstawiono w punkcie 4.2. Przypadki guzkowego przerostu regeneracyjnego (NRH) wątroby rozpoznano, pobierając próbki biopsyjne wątroby u pacjentów leczonych koniugatem trastuzumab emtanzyna.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Specjalne środki ostrozności
Guzkowy przerost regeneracyjny (NRH) jest rzadką chorobą wątroby charakteryzującą się rozległą, łagodną transformacją miąższu wątroby w małe guzki regeneracyjne; NRH może prowadzić do nadciśnienia wrotnego bez marskości. Rozpoznanie NRH można potwierdzić wyłącznie za pomocą badania histopatologicznego. Wystąpienie NRH należy wziąć pod uwagę u wszystkich chorych z klinicznymi objawami nadciśnienia wrotnego i (lub) obrazem podobnym do marskości wątroby widocznym w tomografii komputerowej (TK) wątroby, ale z prawidłową aktywnością aminotransferaz i bez innych cech marskości wątroby. W przypadku rozpoznania NRH należy przerwać terapię koniugatem trastuzumab emtanzyna. Koniugatu trastuzumab emtanzyna nie badano u pacjentów z aktywnością aminotransferaz w surowicy > 2,5  GGN lub stężeniem bilirubiny całkowitej > 1,5  GGN przed rozpoczęciem leczenia.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Specjalne środki ostrozności
W przypadku aktywności aminotransferaz w surowicy > 3  GGN oraz jednocześnie stężenia bilirubiny całkowitej > 2  GGN należy zakończyć terapię koniugatem trastuzumab emtanzyna. Rozpoczynając leczenie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, należy zachować ostrożność (patrz punkty 4.2 i 5.2). Neurotoksyczność W badaniach klinicznych z użyciem koniugatu trastuzumab emtanzyna wystąpiły przypadki neuropatii obwodowej, głównie stopnia 1. i w większości czuciowej. Pacjentów z MBC z neuropatią obwodową stopnia  3. oraz pacjentów z EBC z neuropatią obwodową stopnia  2. przed rozpoczęciem leczenia wykluczono z udziału w badaniach klinicznych. Leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna u chorych z neuropatią obwodową stopnia 3. lub 4. należy tymczasowo przerwać do momentu ustąpienia objawów bądź zmniejszenia nasilenia do stopnia ≤ 2. Chorych należy regularnie monitorować w celu wykrycia przedmiotowych i (lub) podmiotowych objawów neurotoksyczności.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Specjalne środki ostrozności
Zaburzenia czynności lewej komory U pacjentów poddanych terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności lewej komory. U chorych leczonych koniugatem trastuzumab emtanzyna obserwowano zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) < 40% i dlatego istnieje ryzyko wystąpienia objawowej zastoinowej niewydolności serca (CHF; patrz punkt 4.8). Do ogólnych czynników ryzyka powikłań kardiologicznych, w tym czynników poznanych w badaniach klinicznych z trastuzumabem stosowanym w ramach leczenia uzupełniającego, należą: starszy wiek (> 50 lat), początkowa niska wartość LVEF (<55%), niska wartość LVEF przed terapią paklitakselem lub po stosowaniu paklitakselu w leczeniu uzupełniającym, wcześniejsze lub jednoczesne stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych, wcześniejsza terapia antracyklinami oraz wysoki wskaźnik BMI (> 25 kg/m 2 ).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Specjalne środki ostrozności
Należy wykonywać standardowe badania oceniające czynność serca (echokardiogram lub wielobramkową angiografię radioizotopową, MUGA) przed rozpoczęciem leczenia a także w regularnych odstępach czasu (np. co trzy miesiące) w trakcie terapii. W przypadku wystąpienia dysfunkcji lewej komory serca należy odroczyć podanie kolejnej dawki lub zakończyć terapię (patrz punkt 4.2). Do badań klinicznych włączano pacjentów z wyjściową wartością LVEF wynoszącą  50%. Z udziału w badaniach klinicznych wykluczono chorych z zastoinową niewydolnością serca, ciężkimi, wymagającymi leczenia zaburzeniami rytmu serca, zawałem mięśnia sercowego lub niestabilną dusznicą bolesną w ciągu 6 miesięcy przed randomizacją lub z dusznością spoczynkową spowodowaną zaawansowaną chorobą nowotworową. W badaniu obserwacyjnym (BO39807) w warunkach rzeczywistych z udziałem pacjentów z przerzutowym rakiem piersi (MBC) z wyjściową wartością LVEF wynoszącą 40-49% obserwowano epizody spadku LVEF o > 10 punktów procentowych od wartości wyjściowej i/lub zastoinową niewydolność serca.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Specjalne środki ostrozności
Leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna u pacjentów z MBC ze zmniejszeniem LVEF można rozpocząć wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka; w trakcie leczenia należy dokładnie monitorować czynność serca w tej grupie pacjentów (patrz punkt 4.8). Toksyczność płucna W badaniach klinicznych z użyciem koniugatu trastuzumab emtanzyna obserwowano przypadki śródmiąższowej choroby płuc (ILD), w tym zapalenia płuc; niektóre z nich prowadziły do ostrej niewydolności oddechowej lub zakończyły się zgonem (patrz punkt 4.8). Objawy obejmowały duszność, kaszel, zmęczenie i nacieki zapalne w płucach. Zaleca się zakończenie leczenia koniugatem trastuzumab emtanzyna u pacjentów, u których rozpoznano ILD lub śródmiąższowe zapalenie płuc, z wyjątkiem zapalenia płuc po radioterapii w leczeniu adiuwantowym, kiedy to leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna należy definitywnie zakończyć w przypadku zdarzenia stopnia ≥3. lub zdarzenia stopnia 2.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Specjalne środki ostrozności
niereagującego na standardowe leczenie (patrz punkt 4.2). U pacjentów z dusznością spoczynkową związaną z powikłaniami zaawansowanej choroby nowotworowej, chorobami towarzyszącymi i u pacjentów otrzymujących jednocześnie radioterapię płuc może występować zwiększone ryzyko powikłań płucnych. Reakcje związane z wlewem Nie badano wpływu terapii koniugatu trastuzumab emtanzyna u pacjentów, u których przerwano leczenie trastuzumabem z powodu wystąpienia reakcji związanej z wlewem (IRR); nie zaleca się terapii tym produktem leczniczym w tej grupie pacjentów. Należy dokładnie obserwować pacjentów w celu wykrycia reakcji związanych z wlewem, zwłaszcza podczas pierwszego podania. Obserwowano reakcje związane z wlewem (w wyniku uwolnienia cytokin) charakteryzujące się wystąpieniem jednego lub więcej z podanych objawów: zaczerwienienie skóry, dreszcze, gorączka, duszność, niskie ciśnienie tętnicze, świszczący oddech, skurcz oskrzeli i tachykardia.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Specjalne środki ostrozności
Zazwyczaj nasilenie tych objawów nie było duże (patrz punkt 4.8). U większości pacjentów objawy te ustępowały w ciągu kilku godzin lub jednego dnia po przerwaniu wlewu. Terapię koniugatem trastuzumab emtanzyna należy przerwać u pacjentów, u których wystąpiła ciężka reakcja związana z wlewem, aż do ustąpienia objawów. Ponowne włączenie terapii należy rozważyć na podstawie klinicznej oceny stopnia nasilenia reakcji. Leczenie należy przerwać w przypadku wystąpienia reakcji związanych z infuzją zagrażających życiu (patrz punkt 4.2). Reakcje nadwrażliwości Nie badano wpływu terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna u pacjentów, u których przerwano leczenie trastuzumabem z powodu nadwrażliwości; nie zaleca się stosowania koniugatu trastuzumab emtanzyna u tych chorych. Pacjentów należy obserwować w celu wykrycia nadwrażliwości/reakcji alergicznych, których objawy mogą być takie same jak w przypadku reakcji związanej z wlewem.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Specjalne środki ostrozności
W badaniach klinicznych z użyciem koniugatu trastuzumab emtanzyna obserwowano ciężkie reakcje anafilaktyczne. Leki stosowane w przypadku takich reakcji, a także sprzęt ratowniczy, powinny być dostępne do natychmiastowego użycia. Jeśli wystąpi nadwrażliwość (z nasileniem reakcji podczas kolejnych wlewów), należy zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna. Reakcje w miejscu wstrzyknięcia Wynaczynienie koniugatu trastuzumab emtanzyna podczas wstrzyknięcia dożylnego może spowodować miejscowy ból. Wyjątkowo mogą wystąpić przypadki nasilonych zmian w obrębie tkanek i martwica naskórka. Jeśli dojdzie do wynaczynienia, infuzję należy natychmiast zakończyć, a pacjenta należy regularnie badać, ponieważ martwica może wystąpić w ciągu kilku dni lub kilku tygodni po infuzji. Zawartość sodu w substancjach pomocniczych Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Wyniki badań dotyczących metabolizmu, przeprowadzone w warunkach in vitro w mikrosomach ludzkiej wątroby, wskazują, że DM1, składnik koniugatu trastuzumab emtanzyna, jest metabolizowany przede wszystkim przez enzym CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP3A5. Należy unikać jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazolu, itrakonazolu, klarytromycyny, atazanawiru, indynawiru, nefazodonu, nelfinawiru, rytonawiru, sakwinawiru, telitromycyny i worykonazolu) z koniugatem trastuzumab emtanzyna, ponieważ może to zwiększać stężenie DM1 i toksyczność. Należy rozważyć stosowanie alternatywnego produktu leczniczego, który nie hamuje lub hamuje w bardzo małym stopniu CYP3A4.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Interakcje
Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4, o ile to możliwe, należy rozważyć opóźnienie podania koniugatu trastuzumab emtanzyna, aż do momentu usunięcia inhibitorów CYP3A4 z krążenia (około 3 czasy półtrwania inhibitorów). Natomiast jeżeli jednocześnie stosuje się silny inhibitor CYP3A4, a terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna nie można opóźnić, w takich przypadkach należy ściśle monitorować pacjenta w celu wykrycia działań niepożądanych.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Antykoncepcja u mężczyzn i kobiet Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji podczas terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna oraz przez 7 miesięcy po podaniu ostatniej dawki koniugatu trastuzumab emtanzyna. Mężczyźni lub ich partnerki powinni również stosować skuteczne metody antykoncepcji. Ciąża Brak danych dotyczących stosowania koniugatu trastuzumab emtanzyna u kobiet w ciąży. Trastuzumab, składnik koniugatu trastuzumab emtanzyna, może powodować uszkodzenie lub zgon płodu, jeśli zostanie podany kobiecie w ciąży. Po wprowadzeniu trastuzumabu do obrotu, u dzieci kobiet ciężarnych poddanych tej terapii stwierdzono przypadki małowodzia, niektóre z nich prowadzące do śmiertelnej hipoplazji płuc. Wyniki badań na zwierzętach z wykorzystaniem majtanzyny, ściśle powiązanym związkiem chemicznym tej samej klasy majtanzynoidu co DM1, sugerują, że DM1, cytotoksyczny składnik koniugatu trastuzumab emtanzyna, hamujący mikrotubule, może wykazywać działanie teratogenne i potencjalnie embriotoksyczne (patrz punkt 5.3).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Nie zaleca się stosowania koniugatu trastuzumab emtanzyna u kobiet w ciąży. Kobiety przed zajściem w ciążę powinny zostać poinformowane o możliwości uszkodzenia płodu. Natomiast chore, które zaszły w ciążę, powinny natychmiast skontaktować się z lekarzem. Jeśli kobietę ciężarną poddaje się terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna, zaleca się ścisłe monitorowanie przez wielodyscyplinarny zespół. Karmienie piersią Nie ustalono, czy trastuzumab przenika do mleka matki. Ponieważ wiele produktów leczniczych przenika do mleka kobiecego i ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich działań niepożądanych u niemowląt karmionych piersią, kobiety powinny przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna. Pacjentki mogą rozpocząć karmienie piersią po 7 miesiącach od zakończeniu leczenia. Płodność Nie przeprowadzono badań z zakresu zaburzeń płodności i toksyczności rozwoju u chorych leczonych koniugatem trastuzumab emtanzyna.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Trastuzumab emtanzyna wywiera niewielki wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Nie ustalono znaczenia zgłaszanych działań niepożądanych, takich jak zmęczenie, bóle i zawroty głowy lub zaburzenie widzenia na prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn. Pacjenci, u których występują reakcje związane z wlewem (zaczerwienienie twarzy, napady dreszczy, gorączka, duszność, niskie ciśnienie krwi, świszczący oddech, skurcz oskrzeli lub częstoskurcz) nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do czasu ustąpienia tych objawów.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Bezpieczeństwo stosowania koniugatu trastuzumab emtanzyna oceniono w badaniach klinicznych u 2 611 pacjentów z rakiem piersi. W populacji biorącej udział w tych badaniach: • najczęstszymi ciężkimi działaniami niepożądanymi (u > 0,5% pacjentów) były krwawienia, gorączka, małopłytkowość, duszność, ból brzucha, bóle mięśniowo-szkieletowe i wymioty • najczęstszymi działaniami niepożądanymi związanymi ze stosowaniem koniugatu trastuzumab emtanzyna (≥ 25%) były: nudności, zmęczenie, bóle mięśniowo-szkieletowe, krwotok, ból głowy, zwiększenie aktywności aminotransferaz, małopłytkowość i neuropatia obwodowa. Większość zgłoszonych działań niepożądanych było w 1. lub 2. stopniu nasilenia toksyczności. • najczęstszymi (> 2%) działaniami niepożądanymi w stopniu ≥3. według kategorii (ang.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Działania niepożądane
NCI- CTCAE) National Cancer Institute –Common Terminology Criteria for Adverse Events były małopłytkowość, zwiększenie aktywności aminotransferaz, niedokrwistość, neutropenia, zmęczenie i hipokaliemia. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Działania niepożądane, które wystąpiły u 2 611 pacjentów leczonych koniugatem trastuzumab emtanzyna, przedstawiono w tabeli 3. Działania niepożądane przedstawiono według klasyfikacji MedDRA uwzględniając podstawowe klasy układowo-narządowe (SOC) oraz kategorie częstości. Częstość zdefiniowano w następujący sposób: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie można jej określić na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy oraz klas układowo-narządowych (SOC) częstości występowania działań niepożądanych wymieniono zgodnie z malejącym nasileniem.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Działania niepożądane
Działania niepożądane zgłaszano zgodnie z kryteriami toksyczności NCI-CTCAE. Tabela 3 Tabelaryczna lista działań niepożądanych, które wystąpiły u pacjentów leczonych koniugatem trastuzumab emtanzyna w badaniach klinicznych

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów inarządów Bardzo częste Częste Niezbyt częste
Zakażenia i zarażeniapasożytnicze zakażenie układumoczowego
Zaburzenia krwi i układuchłonnego małopłytkowość,niedokrwistość neutropenia,leukopenia
Zaburzenia układuimmunologicznego nadwrażliwość naprodukt leczniczy
Zaburzenia metabolizmu iodżywiania hipokaliemia
Zaburzenia psychiczne Bezsenność

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów inarządów Bardzo częste Częste Niezbyt częste
Zaburzenia układunerwowego neuropatia obwodowa, bólgłowy zawroty głowy, zaburzenia smaku,zaburzenia pamięci
Zaburzenia oka zespół suchego oka, zapalenie spojówek, zaburzenia widzenia, zwiększonełzawienie
Zaburzenia serca dysfunkcja lewejkomory
Zaburzenia naczyniowe Krwawienia nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia układuoddechowego, klatkipiersiowej i śródpiersia krwawienie z nosa,kaszel, duszność śródmiąższowe zapalenie płuc(ILD)
Zaburzenia żołądka i jelit zapalenie jamy ustnej, biegunka, wymioty, nudności, zaparcia, suchość wjamie ustnej, ból brzucha niestrawność, krwawienie dziąseł
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych zwiększenie aktywności aminotransferaz zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi hepatotoksyczność, niewydolność wątroby, guzowaty przerost regeneracyjny,nadciśnienie wrotne
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej wysypka, świąd skóry, łysienie, zaburzenia paznokci, erytrodyzestezja dłoniowo- podeszwowa,pokrzywka
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej bóle mięśniowo- szkieletowe, bóle stawów, bóle mięśni
Zaburzenia ogólne i stany wmiejscu podania leku zmęczenie, gorączka,osłabienie obrzęki obwodowe,dreszcze wynaczynienie wmiejscu iniekcji
Urazy, zatrucia i powikłaniapo zabiegach reakcje związane zwlewem zapalenie płucspowodowaneradioterapią

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Działania niepożądane
W tabeli 3 przedstawiono zbiorcze dane z całego okresu leczenia w badaniach z MBC (N= 1871; mediana liczby cykli leczenia koniugatem trastuzumab emtanzyna wyniosła 10) oraz w badaniu KATHERINE (N=740; mediana liczby cykli leczenia wyniosła 14). Opis wybranych działań niepożądanych Małopłytkowość Małopłytkowość (zmniejszenie liczby płytek krwi), wystąpiła u 24,9 % pacjentów z MBC w badaniach klinicznych z koniugatem trastuzumab emtanzyna i była najczęstszym działaniem niepożądanym prowadzącym do zakończenia terapii (2,6 %). W badaniach klinicznych dotyczących koniugatu trastuzumab emtanzyna małopłytkowość zgłoszono u 28,5% pacjentów z EBC, przy czym było to najczęściej zgłaszane działanie niepożądane wszystkich stopni oraz stopnia ≥ 3. jak również było to najczęstsze działanie niepożądane prowadzące do trwałego przerwania leczenia (4,2%), tymczasowego przerwania leczenia i zmniejszenia dawki. U większości pacjentów małopłytkowość wystąpiła w 1. lub 2.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Działania niepożądane
stopniu nasilenia (≥ 50 000/mm 3 ) osiągając nadir w 8. dobie i zazwyczaj dochodziło do zmniejszenia stopnia nasilenia do 0 lub 1. (≥ 75 000/mm 3 ) przed podaniem następnej dawki. W badaniach klinicznych częstość oraz nasilenie małopłytkowości były większe u pacjentów pochodzenia azjatyckiego. Niezależnie od rasy częstość występowania działań w stopniu 3. lub 4. (< 50 000/mm 3 ) wyniosła 8,7% u pacjentów z MBC poddanych terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna oraz 5,7% u pacjentów z EBC. Modyfikacje dawki w przypadku małopłytkowości, patrz punkty 4.2 i 4.4. Krwotok W badaniach klinicznych dotyczących koniugatu trastuzumab emtanzyna zdarzenia związane z krwotokiem zgłoszono u 34,8% pacjentów z MBC. Częstość występowania ciężkich przypadków zdarzeń krwotocznych (stopnia ≥ 3.) wynosiła 2,2%. Zdarzenia krwotoczne zgłoszono u 29% pacjentów z EBC, a częstość występowania ciężkich przypadków zdarzeń krwotocznych (stopnia ≥ 3.) wynosiła 0,4%, w tym jedno zdarzenie stopnia 5.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Działania niepożądane
W niektórych obserwowanych przypadkach u pacjentów występowała małopłytkowość lub otrzymywali oni także leki przeciwzakrzepowe lub przeciwpłytkowe; w innych przypadkach nie stwierdzono znanych dodatkowych czynników ryzyka. Zarówno w przypadku MBC, jak i EBC obserwowano przypadki krwawień zakończone zgonem. Zwiększenie stężenia aminotransferaz (AspAT/AlAT) W badaniach klinicznych podczas terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna występowało zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy (stopień 1. – 4.) (patrz punkt 4.4), które było na ogół przemijające. Obserwowano kumulacyjny efekt koniugatu trastuzumab emtanzyna na aminotransferazy, który zazwyczaj ustępował po zakończeniu leczenia. Zwiększenie aktywności aminotransferaz wystąpiło u 24,2 % pacjentów biorących udział w badaniach klinicznych z MBC. Zwiększenie stężenia aminotransferaz AspAT i AlAT w stopniu 3. lub 4.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Działania niepożądane
stwierdzono odpowiednio u 4,2% i 2,7 % pacjentów z MBC; najczęściej powikłanie to występowało w pierwszych cyklach (1. – 6.). Zwiększenie aktywności aminotransferaz zgłaszano u 32,4% pacjentów z EBC. Zwiększenie aktywności transaminaz wątrobowych stopnia 3. i 4. zgłaszano u 1,5% pacjentów z EBC. Ogólnie, nie stwierdzono zwiększenia niepowodzeń u chorych z zaburzeniami czynności wątroby w stopniu ≥3.; kolejne pomiary aktywności aminotransferaz były mniejsze pozwalając na pozostanie chorego w badaniu i kontynuowanie terapii w tej samej lub zredukowanej dawce. Nie obserwowano związku między ekspozycją na koniugat trastuzumab emtanzyna (AUC), maksymalnym stężeniem koniugatu trastuzumab emtanzyna w surowicy (C max ), całkowitą ekspozycją na trastuzumab (AUC) lub maksymalnym stężeniem (C max ) DM1, a zwiększeniem aktywności aminotransferaz. Modyfikacje dawki w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz, patrz punkty 4.2 oraz 4.4.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Działania niepożądane
Dysfunkcja lewej komory Dysfunkcję lewej komory stwierdzono u 2,2% pacjentów z przerzutowym rakiem piersi biorących udział w badaniach klinicznych z użyciem koniugatu trastuzumab emtanzyna. W większości przypadków zmniejszenie LVEF było bezobjawowe w stopniu 1. lub 2. Toksyczność w stopniu 3. lub 4. obserwowano u 0,4% pacjentów z przerzutowym rakiem piersi. W badaniu obserwacyjnym (BO39807) stwierdzono, że u około 22% (7 z 32) pacjentów z przerzutowym rakiem piersi (MBC), u których rozpoczęto leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna przy wartości wyjściowej LVEF 40- 49%, występowały zmniejszenie wartości LVEF o >10 punktów procentowych od wartości wyjściowej i/lub zastoinowa niewydolność serca; u większości tych pacjentów występowały inne czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Dysfunkcja lewej komory wystąpiła u 3,0% pacjentów z EBC, przy czym u 0,5% pacjentów była to dysfunkcja stopnia 3. lub 4.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Działania niepożądane
Informacje na temat modyfikacji dawki w przypadku zmniejszenia wartości LVEF znajdują się w Tabeli 2 w punkcie 4.2 i w punkcie 4.4. Neuropatia obwodowa Neuropatia obwodowa, głównie stopnia 1. i w większości czuciowa, była obserwowana w badaniach klinicznych dotyczących koniugatu trastuzumab emtanzyna. U pacjentów z MBC ogólna częstość występowania neuropatii obwodowej wynosiła 29,0% oraz 8,6% w przypadku zdarzeń stopnia ≥ 2. U pacjentów z EBC ogólna częstość występowania wynosiła 32,3% i 10,3% w przypadku zdarzeń stopnia ≥ 2. Reakcje związane z infuzją Reakcje związane z wlewem charakteryzują się wystąpieniem jednego lub więcej z objawów: zaczerwienienia skóry, dreszczy, gorączki, duszności, niskiego ciśnienia tętniczego, świszczącego oddechu, skurczu oskrzeli i tachykardii. Reakcje związane z infuzją stwierdzono u 4,0% pacjentów biorących udział w badaniach klinicznych z MBC z użyciem koniugatu trastuzumab emtanzyna, w tym zgłoszono sześć przypadków nasilenia toksyczności w stopniu 3.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Działania niepożądane
i żadnych przypadków w stopniu 4. Reakcje związane z wlewem zgłoszono u 1,6% pacjentów z EBC, przy czym nie zgłoszono żadnych zdarzeń stopnia 3. lub 4. Reakcje związane z wlewem ustępowały w ciągu kilku godzin do doby po przerwaniu infuzji. W badaniach klinicznych nie obserwowano zależności pomiędzy dawką produktu leczniczego a wystąpieniem powikłania. Modyfikacje dawki w przypadku wystąpienia reakcji związanych z wlewem, patrz punkty 4.2 i 4.4. Reakcje nadwrażliwości Nadwrażliwość wystąpiła u 2,6% pacjentów z MBC leczonych w badaniach klinicznych z koniugatem trastuzumab emtanzyna, z jednym przypadkiem toksyczności 3. i jednym przypadkiem 4. stopnia. Nadwrażliwość zgłoszono u 2,7% pacjentów z EBC, przy czym zdarzenia stopnia 3. lub 4. wystąpiły u 0,4% pacjentów. Większość reakcji nadwrażliwości miała łagodne lub umiarkowane nasilenie i ustępowała po zakończeniu leczenia. Modyfikacje dawki w przypadku reakcji nadwrażliwości, patrz punkty 4.2 i 4.4.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Działania niepożądane
Immunogenność W wyniku stosowania koniugatu trastuzumab emtanzyna, tak jak w przypadku stosowania wszystkich leków będących produktami białkowymi, istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji immunologicznej. Zbadano 1243 pacjentów biorących udział w siedmiu badaniach klinicznych w wielu punktach czasowych, aby określić obecność przeciwciał przeciwlekowych (ADA) skierowanych przeciw koniugatowi trastuzumab emtanzyna. U 5,1% (63/1243) pacjentów po podaniu koniugatu trastuzumab emtanzyna stwierdzono pozytywny wynik badania na obecność przeciwciał skierowanych przeciw koniugatowi trastuzumab emtanzyna w jednym lub więcej punktów czasowych. W badaniach fazy I i fazy II 6,4% (24/376) pacjentów uzyskało dodatni wynik testu na obecność przeciwciał przeciwko koniugatowi trastuzumab emtanzyna. W badaniu EMILIA (TDM4370g/BO21977) 5,2% (24/466) pacjentów uzyskało dodatni wynik testów na obecność przeciwciał skierowanych przeciwko koniugatowi trastuzumab emtanzyna, a u 13 z nich stwierdzono również obecność przeciwciał neutralizujących.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Działania niepożądane
W badaniu KATHERINE (BO27938) u 3,7% (15/401) pacjentów odnotowano dodatni wynik badań na obecność przeciwciał przeciwko koniugatowi trastuzumab emtanzyna, z czego 5 pacjentów uzyskało także dodatni wynik na obecność przeciwciał neutralizujących. Ze względu na małą częstość występowania ADA, nie można wyciągnąć wniosków dotyczących wpływu przeciwciał przeciwko koniugatowi trastuzumab emtanzyna na farmakokinetykę, bezpieczeństwo stosowania i skuteczność koniugatu trastuzumab emtanzyna. Wynaczynienie W badaniach klinicznych z użyciem koniugatu trastuzumab emtanzyna obserwowano reakcje po wynaczynieniu. Były one zazwyczaj łagodne lub umiarkowane i obejmowały zmiany pod postacią rumienia, tkliwości, podrażnienia skóry, bólu lub obrzęku w miejscu wkłucia. Reakcje te częściej obserwowano w ciągu 24 godzin od podania wlewu.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Działania niepożądane
Po wprowadzeniu produktu do obrotu wyjątkowo obserwowano przypadki uszkodzenia lub martwicy naskórka w przypadku wynaczynienia, występujące w ciągu kilku dni lub tygodni po infuzji. Nie ustalono do tej pory swoistego leczenia w przypadku wynaczynienia koniugatu trastuzumab emtanzyna (patrz punkt 4.4). Nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych W tabelach 4 i 5 przedstawiono zestawienie nieprawidłowych wyników badań laboratoryjnych zaobserwowanych u pacjentów leczonych koniugatem trastuzumab emtanzyna w badaniu klinicznym TDM4370g/BO21977/EMILIA i w badaniu BO27938/KATHERINE. Tabela 4 Nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych, które wystąpiły u pacjentów leczonych koniugatem trastuzumab emtanzyna w badaniu klinicznym TDM4370g/BO21977/EMILIA

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Działania niepożądane

Parametr Trastuzumab emtanzyna (N=490)
Wszystkie stopnie łącznie(%) Stopień 3. (%) Stopień 4. (%)
Wątrobowe
Hiperbilirubinemia 21 <1 0
Zwiększenie aktywnościAspAT 98 8 <1
Zwiększenie aktywności AlAT 82 5 <1
Hematologiczne
Małopłytkowość 85 14 3
Niedokrwistość 63 5 1
Neutropenia 41 4 <1
Potas
Hipokaliemia 35 3 < 1

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Działania niepożądane
Tabela 5 Nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych, które wystąpiły u pacjentów leczonych koniugatem trastuzumab emtanzyna w badaniu klinicznym BO27938/KATHERINE

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Działania niepożądane

Parametr Trastuzumab emtanzyna (N=740)
Wszystkie stopniełącznie (%) Stopień 3. (%) Stopień 4. (%)
Wątrobowe
Hiperbilirubinemia 11 0 0
Zwiększenie aktywności AspAT 79 <1 0
Zwiększenie aktywności AlAT 55 <1 0
Hematologiczne
Małopłytkowość 51 4 2
Niedokrwistość 31 1 0
Neutropenia 24 1 0
Potas
Hipokaliemia 26 2 <1

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w Załączniku V .
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Nie poznano dotychczas antidotum do stosowania w przypadku przedawkowania koniugatu trastuzumab emtanzyna. W takiej sytuacji pacjent powinien być ściśle monitorowany w celu wykrycia objawów działań niepożądanych, w razie potrzeby należy rozpocząć odpowiednie leczenie objawowe. W zgłoszonych przypadkach przedawkowania koniugatu trastuzumab emtanzyna wystąpiła głównie małopłytkowość. Stwierdzono jeden zgon, w przypadku którego pacjentowi nieprawidłowo podano koniugat trastuzumab emtanzyna w dawce 6 mg/kg. Pacjent zmarł 3 tygodnie po przedawkowaniu; nie ustalono związku przyczynowego ze stosowaniem koniugatu trastuzumab emtanzyna.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwnowotworowe i immunomodulujące, leki przeciwnowotworowe, przeciwciała monoklonalne i koniugaty leków z przeciwciałami, inhibitory HER2, kod ATC: L01FD03 Mechanizm działania Kadcyla, trastuzumab emtanzyna, jest koniugatem leku chemicznego i przeciwciała skierowanego przeciw HER2 – trastuzumabu, który jest humanizowanym przeciwciałem anty-HER2 IgG1, związanego kowalentnie z inhibitorem mikrotubul DM1 (pochodna majtanzyny) przez stabilny łącznik tioeterowy MCC (4-[N-maleimidometylo] cykloheksano-1-karboksylan). Emtanzyna jest kompleksem MCC-DM1. Średnio 3,5 cząsteczki DM1 jest sprzężonych z każdą cząsteczką trastuzumabu. Sprzężenie DM1 z trastuzumabem powoduje selektywne działanie leków cytotoksycznych przeciw komórkom nowotworowym wykazującym nadmierną ekspresję HER2, a tym samym zwiększa wewnątrzkomórkowe stężenie DM1 bezpośrednio w komórkach rakowych.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Po połączeniu z HER2, trastuzumab emtanzyna ulega internalizacji za pośrednictwem receptora, a następnie degradacji lizosomalnej, powodując uwolnienie katabolitów zawierających DM1 (przede wszystkim lizynę- MCC-DM1). Mechanizm działania koniugatu trastuzumab emtanzyna wynika z aktywności trastuzumabu i DM1. • Trastuzumab emtanzyna, tak jak trastuzumab, łączy się z domeną IV zewnątrzkomórkowej domeny (ECD) receptora, a także z receptorami Fcγ i dopełniaczem C1q. Poza tym trastuzumab emtanzyna, tak jak trastuzumab, hamuje aktywność domeny ECD receptora HER2, hamując przekazywanie sygnału szlaku kinazy 3-fosfatydyloinozytolu (PI3-K) i pośredniczy w cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC) w ludzkich komórkach raka piersi wykazujących nadmierną ekspresję HER2. • DM1, cytotoksyczny składnik koniugatu trastuzumab emtanzyna, łączy się z tubuliną.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Hamując polimeryzację tubuliny zarówno DM1, jak i trastuzumab emtanzyna, powodują zatrzymanie komórek w fazie G2/M cyklu komórkowego, co ostatecznie prowadzi do śmierci komórek na drodze apoptozy. Wyniki badań przeprowadzonych w warunkach in vitro dotyczących wpływu cytotoksycznego wykazały, że DM1 jest 20–200 razy bardziej skuteczny niż taksoidy i alkaloidy vinca . • Łącznik MCC ogranicza ogólnoustrojowe uwalnianie DM1 i zwiększa jego stężenie w miejscu docelowym, co wykazano stwierdzając bardzo małe stężenie wolnego DM1 w osoczu. Skuteczność kliniczna Wczesne stadium raka piersi (EBC – Early Breast Cancer) BO27938 (KATHERINE) BO27938 (KATHERINE) było randomizowanym, wieloośrodkowym, otwartym badaniem z udziałem 1486 pacjentów z HER2-dodatnim, wczesnym rakiem piersi z obecnością resztkowego raka inwazyjnego (pacjenci, którzy nie uzyskali całkowitej odpowiedzi patologicznej (pCR)) w piersi i (lub) pachowych węzłach chłonnych po zakończeniu systemowego leczenia przedoperacyjnego obejmującego chemioterapię i leczenie ukierunkowane na HER2.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjenci mogli wcześniej otrzymywać więcej niż jedną terapię ukierunkowaną na HER2. Jednocześnie z badanym leczeniem pacjenci otrzymywali radioterapię i (lub) terapię hormonalną, zgodnie z lokalnie obowiązującymi wytycznymi. Konieczne było dostarczenie próbek guza piersi w celu potwierdzenia nadmiernej ekspresji HER2 definiowanej jako wynik 3+ w oznaczeniu metodą IHC lub stosunek amplifikacji genu ≥ 2,0 określany metodą ISH w laboratorium centralnym. Pacjenci byli losowo przydzielani (w stosunku 1:1) do leczenia trastuzumabem lub koniugatem trastuzumab emtanzyna. Randomizacja była stratyfikowana pod względem stopnia zaawansowania klinicznego w momencie rozpoznania (operacyjny lub nieoperacyjny), statusu receptorów hormonalnych, przedoperacyjnej terapii ukierunkowanej na HER2 (trastuzumab, trastuzumab plus dodatkowy(e) lek(i) ukierunkowany(e) na HER2) oraz pod względem wyniku badania histopatologicznego węzłów chłonnych ocenianych po zakończeniu terapii przedoperacyjnej.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Koniugat trastuzumab emtanzyna podawano dożylnie w dawce 3,6 mg/kg mc. w 1. dniu 21-dniowego cyklu. Trastuzumab podawano dożylnie w dawce 6 mg/kg mc. w 1. dniu 21-dniowego cyklu. Pacjenci byli leczeni koniugatem trastuzumab emtanzyna lub trastuzumabem łącznie przez 14 cykli, chyba że nastąpił nawrót choroby, wycofanie zgody na udział w badaniu lub niemożliwe do zaakceptowania działania toksyczne, w zależności od tego, które z tych zdarzeń wystąpiło jako pierwsze. Pacjenci, u których odstawiono koniugat trastuzumab emtanzyna mogli do końca przewidzianego czasu trwania badania wynoszącego maksymalnie 14 cykli stosować terapię ukierunkowaną na HER2 trastuzumabem, jeśli było to właściwe z uwagi na ewentualne działanie toksyczne i ocenę badacza. Pierwszorzędowym punktem końcowym oceny skuteczności w badaniu było przeżycie wolne od choroby inwazyjnej (ang. Invasive Disease-Free Survival, IDFS).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
IDFS definiowano jako czas od daty randomizacji do pierwszego wystąpienia nawrotu inwazyjnego raka piersi po tej samej stronie, miejscowego lub regionalnego nawrotu inwazyjnego raka piersi po tej samej stronie, nawrotu odległego, wystąpienia inwazyjnego raka piersi po przeciwnej stronie lub zgonu z dowolnej przyczyny. Dodatkowe punkty końcowe obejmowały: IDFS, z uwzględnieniem zdarzenia – drugi pierwotny nowotwór niebędący rakiem piersi, przeżycie wolne od choroby (ang. disease-free survival, DFS), przeżycie całkowite (OS) oraz odstęp pomiędzy randomizacją a nawrotem odległym (ang. distant recurrence-free interval (DRFI). Dane demograficzne pacjentów i wyjściowe charakterystyki guza były zrównoważone między grupami terapeutycznymi. Mediana wieku pacjentów wyniosła około 49 lat (zakres 23-80 lat), 72,8% pacjentów było rasy białej, 8,7% było rasy żółtej, a 2,7% było rasy czarnej lub zaliczali się do Afroamerykanów.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu uczestniczyło 5 mężczyzn; 3 mężczyzn było włączonych do ramienia z trastuzumabem, 2 – do ramienia z koniugatem trastuzumab emtanzyna. 22,5% pacjentów zostało włączonych do badania w Ameryce Północnej, 54,2% w Europie, a 23,3% w pozostałych regionach świata. Cechy prognostyczne guzów, obejmujące obecność lub brak receptorów hormonalnych (obecność: 72,3%, brak: 27,7%), stopnia zaawansowania klinicznego w momencie rozpoznania (guz nieoperacyjny: 25,3%, guz operacyjny: 74,8%) oraz stan węzłów chłonnych w badaniu histopatologicznym po zakończeniu terapii przedoperacyjnej (zajęcie węzłów chłonnych: 46,4%, brak zajęcia węzłów chłonnych lub brak oceny: 53,6%) były podobne w obu ramionach badania. Większość pacjentów (76,9%) otrzymywała wcześniej chemioterapię neoadiuwantową zawierającą antracykliny. 19,5% pacjentów oprócz trastuzumabu otrzymywało inny lek ukierunkowany na HER2, jako składnik terapii neoadiuwantowej; 93,8% spośród tych pacjentów otrzymywało pertuzumab.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wszyscy pacjenci otrzymali taksoidy jako składową terapii neoadiuwantowej. U pacjentów otrzymujących koniugat trastuzumab emtanzyna obserwowano klinicznie znaczącą i statystycznie znamienną poprawę w IDFS w porównaniu z pacjentami leczonymi trastuzumabem (HR = 0,50, 95% CI [0,39; 0,64], p <0,0001). Szacunkowy odsetek IDFS po 3 latach wyniósł 88,3% w por. z 77,0% odpowiednio w grupie otrzymujacej koniugat trastuzumab emtanzyna i w grupie trastuzumabu. Patrz Tabela 6 i Rycina 1. Tabela 6 Podsumowanie skuteczności w badaniu BO27938 (KATHERINE)

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Trastuzumab N = 743 Trastuzumab emtanzynaN = 743
Pierwszorzędowy punkt końcowy
Przeżycie wolne od choroby inwazyjnej (IDFS)3
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 165 (22,2%) 91 (12,2%)
HR [95% CI] 0,50 [0,39; 0,64]
wartość p (logarytmiczny test rang, bez stratyfikacji) <0,0001
Odsetek braku zdarzeń w okresie 3 lat2, % [95% CI] 77,02 [73,78; 80,26] 88,27 [85,81; 90,72]
Drugorzędowe punkty końcowe1
Przeżycie całkowite (OS)
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 56 (7,5%) 42 (5,7%)
HR [95% CI] 0,70 [0,47, 1,05]
wartość p (logarytmiczny test rang, bez stratyfikacji) 0,0848
Odsetek przeżycia w okresie 5 lat2, % [95% CI] 86,8 [80,95, 92,63] 92,1 [89,44, 94,74]
IDFS, z uwzględnieniem zdarzenia – drugi pierwotny nowotwór niebędący rakiem piersi3
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 167 (22,5%) 95 (12,8%)
HR [95% CI] 0,51 [0,40; 0,66]
wartość p (logarytmiczny test rang, bez stratyfikacji) <0,0001
Odsetek braku zdarzeń w okresie 3 lat2, % [95% CI] 76,9 [73,65; 80,14] 87,7 [85,18; 90,18]
Przeżycie wolne od choroby (DFS) 3
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 167 (22,5%) 98 (13,2%)
HR [95% CI] 0,53 [0,41; 0,68]
wartość p (logarytmiczny test rang, bez stratyfikacji) <0,0001
Odsetek braku zdarzeń w okresie 3 lat2, % [95% CI] 76,9 [73,65; 80,14] 87,41 [84,88; 89,93]
Odstęp między randomizacją a nawrotem odległym(DRFI)3
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 121 (16,3%) 78 (10,5%)
HR [95% CI] 0,60 [0,45; 0,79]
wartość p (logarytmiczny test rang, bez stratyfikacji) 0,0003
Odsetek braku zdarzeń w okresie 3 lat2, % [95% CI] 83,0 [80,10; 85,92] 89,7 [87,37; 92,01]

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Dane z pierwszej analizy etapowej z 25 lipca 2018 Klucz do skrótów (Tabela 6): HR: współczynnik ryzyka; CI: przedziały ufności, 1. W przypadku IDFS i OS zastosowano hierarchiczne testowanie hipotez. 2. Odsetek braku zdarzeń w okresie 3 lat i odsetek 5-letniego przeżycia pochodzą z estymatorów Kaplana- Meiera 3. Te drugorzędowe punkty końcowe nie zostały skorygowane pod względem różnorodności. Rycina 1 Krzywa Kaplana-Meiera przedstawiająca przeżycie wolne od choroby inwazyjnej w badaniu KATHERINE
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu KATHERINE korzyści z leczenia koniugatem trastuzumab emtanzyna w odniesieniu do IDFS obserwowano spójnie we wszystkich określonych wcześniej podgrupach poddanych ocenie, potwierdzając uzyskany wynik ogólny. Rak piersi z przerzutami (MBC – Metastatic Breast Cancer) TDM4370g/BO21977 (EMILIA) Przeprowadzono randomizowane, wieloośrodkowe, otwarte, międzynarodowe badanie kliniczne III fazy z udziałem pacjentów z HER2 dodatnim, nieoperacyjnym, miejscowo zaawansowanym (LABC) lub przerzutowym rakiem piersi (MBC). Do badania włączono pacjentów wcześniej poddanych terapii trastuzumabem i taksoidem, w tym chorych u których leki te stosowano w ramach leczenia uzupełniającego, u których nawrót nowotworu wystąpił w trakcie terapii uzupełniającej lub do 6 miesięcy od jej zakończenia. Włączano jedynie chorych, u których stan sprawności-PS według Eastern Cooperative Oncology Group (ECOG) oceniono na 0 lub 1.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Przed włączeniem pacjenta do badania, w laboratorium centralnym w próbkach pochodzących z guza piersi potwierdzano dodatni status receptora HER2 określany na 3 + za pomocą IHC lub przeprowadzając badanie amplifikacji genu z użyciem ISH. Grupy w badaniu były dobrze zrównoważone pod względem wyjściowych cech pacjentów i nowotworu. Istniała możliwość włączenia do badania pacjentów z przerzutami do mózgu, jeśli wcześniej stosowano leczenie z tego powodu, a pacjenci nie wymagali leczenia kontrolującego objawy. Mediana wieku chorych w ramieniu z koniugatem trastuzumab emtanzyna wyniosła 53 lata, większość chorych w tym ramieniu badania stanowiły kobiety (99,8%) rasy kaukaskiej (72%), u 57% występowała ekspresja receptorów estrogenowych i (lub) progesteronowych. W badaniu porównano bezpieczeństwo i skuteczność koniugatu trastuzumab emtanzyna z terapią lapatynibem w połączeniu z kapecytabiną.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Do dwóch ramion badania z koniugatem trastuzumab emtanzyna lub lapatynibem w połączeniu z kapecytabiną przydzielono losowo w następujący sposób 991 pacjentów: • ramię trastuzumab emtanzyna: trastuzumab emtanzyna podawany dożylnie w dawce 3,6 mg/kg w ciągu 30–90 minut w pierwszym dniu 21-dniowego cyklu; • ramię kontrolne (lapatynib z kapecytabiną): lapatynib w dawce 1250 mg/dobę podawany doustnie raz na dobę w cyklu 21-dniowym oraz kapecytabina w dawce 1000 mg/m 2 podawana doustnie dwa razy na dobę w dniach 1.–14. w 21-dniowym cyklu. Pierwszorzędowymi punktami końcowymi badania oceniającymi skuteczność terapii były równorzędnie: czas przeżycia bez progresji choroby (PFS) określany przez niezależny komitet oceniający (IRC) oraz czas przeżycia całkowitego (OS) (patrz tabela 7 i ryc.2 do 3). Podczas badania klinicznego oceniano również czas do nasilenia objawów choroby, definiowany jako zmniejszenie liczby punktów o 5 w skali Trials Outcome Index-Breast (TOI-B), która wchodzi w skład kwestionariusza Functional Assessment of Cancer Therapy-Breast Quality of Life (FACT-B QoL).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Uważa się, że zmiana o 5 punktów w skali TOI-B ma istotne znaczenie kliniczne. W tym otwartym badaniu klinicznym Kadcyla opóźniała czas do wystąpienia objawów klinicznych progresji raportowanych przez pacjenta do 7,1 miesiąca wobec 4,6 miesiąca raportowanych w ramieniu kontrolnym (współczynnik ryzyka HR 0,796 (0,667, 0,951); wartość p=0,0121). Tabela 7 Podsumowanie skuteczności terapii w badaniu TDM4370g/BO21977 (EMILIA)

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Lapatynib +Kapecytabina n = 496 Trastuzumab emtanzynan = 495
Pierwszorzędowe punkty końcowe
Czas przeżycia bez progresji choroby (PFS) wg niezależnego komitetu oceniającego
Liczba (%) pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie 304 (61,3%) 265 (53,5%)
Mediana PFS (miesiące) 6,4 9,6
Współczynnik ryzyka (HR) (stratyfikowany*) 0,650
95% przedział ufności (CI) HR (0,549; 0,771)
p (test log-rank, stratyfikowany*) < 0,0001
Czas przeżycia całkowitego (OS)**
Liczba zgonów (%) 182 (36,7%) 149 (30,1%)
Mediana czasu przeżycia (miesiące) 25,1 30,9
Współczynnik ryzyka (HR) (stratyfikowany*) 0,682
95% przedział ufności (CI) HR (0,548; 0,849)
p (test log-rank*) 0,0006
Główne drugorzędowe punkty końcowe
PFS określany przez badacza
Liczba (%) pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie 335 (67,5%) 287 (58,0%)
Mediana PFS (miesiące) 5,8 9,4
Współczynnik ryzyka (HR) (95% CI) 0,658 (0,560, 0,774)
p (test log-rank*) < 0,0001
Odsetek obiektywnych odpowiedzi (ORR)
Pacjenci z chorobą mierzalną 389 397
Liczba pacjentów z obiektywną odpowiedzią (%) 120 (30,8%) 173 (43,6%)
Różnica (95% Cl) 12,7% (6,0; 19,4)
p (test chi-kwadrat Mantela-Haenszela*) 0,0002
Czas trwania obiektywnej odpowiedzi (miesiące)
Liczba pacjentów z obiektywną odpowiedzią 120 173
Mediana czasu odpowiedzi (95% CI) 6,5 (5,5; 7,2) 12,6 (8,4; 20,8)

CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
OS: przeżycie całkowite, PFS: czas przeżycia bez progresji choroby, ORR: odsetek obiektywnych odpowiedzi, OR: obiektywna odpowiedź, IRC: niezależny komitet oceniający, HR: współczynnik ryzyka, CI: przedział ufności *Stratyfikacja pod względem: regionu świata (Stany Zjednoczone, Europa Zachodnia, inne), liczby wcześniejszych linii chemioterapii z powodu miejscowo zaawansowanego lub przerzutowego raka piersi (0–1 vs. >1) oraz obecności przerzutów do narządów miąższowych (tak vs . nie). ** Wyniki wstępnej analizy OS przeprowadzonej po wystąpieniu 331 zdarzeń. W analizie tej uzyskano istotność statystyczną, dlatego jej wyniki uznano za końcowe. Korzyść z leczenia odnieśli pacjenci, u których do nawrotu choroby doszło w ciągu 6 miesięcy od zakończenia leczenia uzupełniającego i których nie poddano wcześniej paliatywnej terapii systemowej (n = 118); współczynnik ryzyka PFS i OS wyniosły odpowiednio 0,51 (95% CI: 0,30; 0,85) i 0,61 (95% CI: 0,32; 1,16).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana PFS w ramieniu z koniugatem trastuzumab emtanzyna wyniosła 10,8 miesięcy, nie osiągnięto mediany OS. Natomiast w ramieniu, w którym stosowano lapatynib z kapecytabiną, mediany PFS i OS wyniosły odpowiednio 5,7 i 27,9 miesięcy. Rycina 2 Krzywa Kaplana-Meiera czasu przeżycia bez progresji choroby (PFS) określanego przez niezależny komitet oceniający
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Rycina 3 Krzywa Kaplana-Meiera całkowitego przeżycia
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu TDM4370g/BO21977 korzyść z terapii koniugatem trastuzumab emtanzyna wykazano zgodnie w większości określonych wcześniej podgrup, co potwierdza poprawność wyników w całej grupie chorych. W podgrupie pacjentów, u których w guzach nie stwierdzono ekspresji receptorów steroidowych (n = 426), współczynniki ryzyka PFS i OS wyniosły odpowiednio 0,56 (95% CI: 0,44; 0,72) i 0,75 (95% CI: 0,54; 1,03). Natomiast w podgrupie pacjentów z ekspresją receptorów hormonalnych (n =545), współczynniki ryzyka PFS i OS wyniosły odpowiednio 0,72 (95% CI: 0,58; 0,91) i 0,62 (95% CI: 0,46; 0,85). W podgrupie pacjentów z chorobą niemierzalną (n = 205) współczynniki ryzyka PFS i OS określone na podstawie niezależnego komitetu oceniającego wyniosły odpowiednio 0,91 (95% CI: 0,59; 1,42) i 0,96 (95% CI: 0,54; 1,68).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wśród pacjentów od 65 roku życia (n=138 w obu ramionach badania) względne współczynniki ryzyka HR czasu wolnego od progresji PFS oraz czasu całkowitego przeżycia (OS), ocenione retrospektywnie, wyniosły odpowiednio: 1,06 (95% CI: 0,68; 1,66) oraz 1,05 (95% CI: 0,58; 1,91). Dla chorych w wieku 65–74 lat (n =113) współczynniki ryzyka PFS i OS określone na podstawie niezależnego komitetu oceniającego wyniosły odpowiednio 0,88 (95% Cl: 0,53; 1,45) oraz 0,74 (95% CI: 0,37; 1,47). Natomiast w przypadku pacjentów w wieku ≥75 lat współczynniki ryzyka PFS i OS określone na podstawie niezależnego komitetu oceniającego wyniosły odpowiednio 3,51 (95% CI: 1,22; 10,13) oraz 3,45 (95% CI: 0,94; 12,65). W podgrupie pacjentów w wieku ≥75 lat nie wykazano korzyści pod względem PFS ani OS, jednak grupa chorych była zbyt mała (n = 25), aby wyciągnąć ostateczne wnioski. W opisowej analizie przeżycia całkowitego po okresie obserwacji, współczynnik ryzyka wynosił 0,75 (95% CI: 0,64; 0,88).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu przeżycia całkowitego wyniosła 29,9 miesiąca w ramieniu z koniugatem trastuzumab emtanzyna wobec 25,9 miesięcy w ramieniu z lapatynibem i kapecytabiną. W czasie opisowej analizy przeżycia całkowitego po okresie obserwacji, ogólnie 27,4 % pacjentów przeszło z ramienia lapatynib z kapecytabiną do ramienia trastuzumab emtanzyna. W analizie wrażliwości współczynnik ryzyka dla obserwacji cenzurowanych pacjentów w czasie zmiany leczenia ( cross-over ), wynosił 0,69 (95% CI: 0,59; 0,82). Wyniki tej opisowej analizy obserwacji są zgodne z analizą potwierdzającą OS. TDM4450g W randomizowanym, wieloośrodkowym, otwartym badaniu II fazy oceniono wpływ koniugatu trastuzumab emtanzyna w porównaniu z terapią trastuzumabem i docetakselem u chorych na rozsianego HER2 dodatniego raka piersi, u których wcześniej nie stosowano chemioterapii.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentów losowo przydzielono do grupy z koniugatem trastuzumab emtanzyna stosowaną w dawce 3,6 mg/kg dożylnie co 3 tygodnie (n = 67) lub do ramienia z trastuzumabem podawanym dożylnie w dawce nasycającej 8 mg/kg, a następnie podawanym co 3 tygodnie w dawce 6 mg/kg, w połączeniu z docetakselem w dawce 75 – 100 mg/m2 podawanym dożylnie również co 3 tygodnie (n = 70). Pierwszorzędowym punktem końcowym badania był czas przeżycia bez progresji choroby (PFS) oceniany przez badaczy. Mediana PFS w ramieniu trastuzumabu z docetakselem wyniosła 9,2 miesięcy w porównaniu z 14,2 miesiącami w ramieniu z koniugatem trastuzumab emtanzyna (HR = 0,59, p = 0,035), przy medianie czasu obserwacji wynoszącej około 14 miesięcy w obu ramionach. Odsetek obiektywnych odpowiedzi (ORR) wyniósł 58,0% w ramieniu z trastuzumabem w połączeniu z docetakselem i 64,2% w ramieniu z koniugatem trastuzumab emtanzyna.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Nie osiągnięto mediany czasu odpowiedzi u chorych stosujących koniugat trastuzumab emtanzyna, natomiast w grupie kontrolnej wyniosła ona 9,5 miesięcy. TDM4374g W otwartym, 1-ramiennym badaniu II fazy oceniono skuteczność koniugatu trastuzumab emtanzyna u pacjentów z opornym na leczenie, HER2 dodatnim miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym rakiem piersi. U wszystkich pacjentów wcześniej stosowano terapię skierowaną przeciw HER2 (trastuzumab i lapatynib) oraz chemioterapię (antracykliny, taksoidy i kapecytabinę) w ramach leczenia neoadiuwantowego, uzupełniającego, lub z powodu miejscowo zaawansowanego lub przerzutowego raka piersi. Średnia liczba linii leczenia przeciwnowotworowego stosowanego wcześniej u pacjentów biorąc pod uwagę wszystkie wymienione sytuacje wyniosła 8,5 (zakres 5–19), a u chorych w ramach leczenia paliatywnego wynosiła 7,0 (zakres 3–17), biorąc pod uwagę wszystkie leki sosowane w terapii raka piersi.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentom (n = 110) podawano dożylnie koniugat trastuzumab emtanzyna w dawce 3,6 mg/kg co 3 tygodnie do czasu progresji nowotworu lub do osiągnięcia niedopuszczalnej toksyczności. Przeprowadzono podstawową analizę skuteczności oceniając odsetek odpowiedzi całkowitych (ORR) na podstawie niezależnej opinii radiologicznej oraz określono czas trwania obiektywnej odpowiedzi. ORR wyniósł 32,7% (95% CI: 24,1; 42,1), odpowiedź na leczenie stwierdzono u 36 pacjentów, zarówno w ocenie niezależnego komitetu, jak i w ocenie badaczy. Nie osiągnięto mediany czasu trwania odpowiedzi ocenianej przez niezależny komitet (95% CI; 4,6 miesiące do wartości nie do oszacowania). Dzieci i młodzież Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołącza nia wyników badań produktu leczniczego trastuzumab emtanzyna we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu raka piersi (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Z analizy farmakokinetyki populacyjnej wynika brak różnic w ekspozycji na koniugat trastuzumab emtanzyna, w zależności od stadium choroby (leczenie adiuwantowe w porównaniu z leczeniem choroby rozsianej). Wchłanianie Koniugat trastuzumab emtanzyna należy podawać dożylnie. Nie przeprowadzono badań z innymi drogami podania. Dystrybucja Średnie maksymalne stężenie koniugatu trastuzumab emtanzyna w osoczu (C max ) w cyklu 1 u pacjentów biorących udział w badaniu TDM4370g/BO21977 i w badaniu BO29738, u których dożylnie podawano dawkę 3,6 mg/kg masy ciała w odstępach co 3 tygodnie, wyniosło odpowiednio 83,4 (± 16,5)  g/ml i 72,6 (± 24,3)  g/ml. Na podstawie analizy farmakokinetycznej populacji objętość dystrybucji kompartmentu centralnego po dożylnym podaniu koniugatu trastuzumab emtanzyna wyniosła 3,13 l i była zbliżona do objętości osocza.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Metabolizm (koniugatu trastuzumab emtanzyna i DM1) Trastuzumab emtanzyna ulega dekoniugacji, a następnie jest katabolizowany na zasadzie proteolizy w lizosomach komórek. W badaniach dotyczących metabolizmu, przeprowadzonych w warunkach in vitro w mikrosomach ludzkiej wątroby, wykazano, że DM1, mała cząsteczka wchodząca w skład koniugatu trastuzumab emtanzyna, jest metabolizowana przede wszystkim przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP3A5. DM1 w warunkach in vitro nie hamował głównych enzymów cytochromu CYP 450. Stężenie metabolitów koniugatu trastuzumab emtanzyna: MCC-DM1, Lys-MCC-DM1 oraz DM1 w ludzkim osoczu było małe. W badaniach in vitro DM1 był substratem glikoproteiny P (P-gp). Wydalanie Na podstawie wyników populacyjnej analizy farmakokinetycznej, przeprowadzonej w oparciu o dane chorych na HER2-dodatniego przerzutowego raka piersi, u których dożylnie stosowano koniugat trastuzumab emtanzyna, stwierdzono, że klirens koniugatu trastuzumab emtanzyna wyniósł 0,68 l/dobę, a okres półtrwania (t 1/2 ) około 4 dni.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Nie obserwowano kumulacji koniugatu trastuzumab emtanzyna po wielokrotnym podaniu wlewów dożylnych w odstępie 3-tygodniowym. Na podstawie populacyjnej analizy farmakokinetycznej wykazano, że następujące czynniki miały istotnie statystyczny wpływ na farmakokinetykę koniugatu trastuzumab emtanzyna: masa ciała, stężenie albumin, suma najdłuższych wymiarów zmian targetowych ocenianych według kryteriów Response Evaluation Criteria In Solid Tumors (RECIST), obecność zewnątrzkomórkowej domeny receptora HER2 w osoczu (ECD), wyjściowe stężenie trastuzumabu w surowicy i stężenie aminotransferazy asparaginianowej (AspAT). Jednak mały wpływ tych czynników na aktywność koniugatu trastuzumab emtanzyna sugeruje, że nie będą one miały żadnego istotnego klinicznie wpływu na działanie koniugatu trastuzumab emtanzyna.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Dodatkowo w analizie eksploratywnej wykazano, że wpływ czynników (parametrów nerkowych, rasy i wieku) na farmakokinetykę trastuzumabu połączonego z DM1 był niewielki i nie był kliniczne istotny. W badaniach nieklinicznych stwierdzono, że metabolity koniugatu trastuzumab emtanzyna, w tym DM1, Lys-MCC- DM1 i MCC-DM1 są wydalane przede wszystkim z żółcią i w minimalnym stopniu z moczem. Liniowość/nieliniowość farmakokinetyki Trastuzumab emtanzyna wykazywał farmakokinetykę liniową po dożylnym podaniu w dawkach od 2,4 do 4,8 mg/kg w odstępach co 3 tygodnie; pacjenci, u których stosowano dawki ≤ 1,2 mg/kg wykazywali większy klirens. Pacjenci w podeszłym wieku W populacyjnej analizie farmakokinetycznej wykazano, że wiek nie miał wpływu na farmakokinetykę koniugatu trastuzumab emtanzyna. Nie zaobserwowano istotnej różnicy w farmakokinetyce koniugatu trastuzumab emtanzyna wśród pacjentów < 65 lat (n = 577), pacjentów w wieku 65 – 75 lat (n = 78) oraz pacjentów > 75 lat (n = 16).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Niewydolność nerek Nie przeprowadzono badania oceniającego farmakokinetykę u pacjentów z niewydolnością nerek. W populacyjnej analizie farmakokinetycznej stwierdzono, że klirens kreatyniny nie wpływa na farmakokinetykę koniugatu trastuzumab emtanzyna. Farmakokinetyka koniugatu trastuzumab emtanzyna u pacjentów z łagodną (klirens kreatyniny [Cl kr ] 60 – 89 ml/min, n = 254) lub umiarkowaną (Cl kr 30 – 59 ml/min, n = 53) niewydolnością nerek była podobna do pacjentów z prawidłową czynnością nerek (Cl kr  90 ml/min, n = 361). Dane farmakokinetyczne u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (Cl kr 15 – 29 ml/min) są ograniczone (n = 1), w związku z tym nie można zaprezentować zaleceń dotyczących modyfikacji dawki. Niewydolność wątroby Głównym organem eliminującym DM1 i katabolity zawierające DM1 jest wątroba. Farmakokinetykę koniugatu trastuzumab emtanzyna i katabolitów zawierających DM1 oceniano po podaniu koniugatu trastuzumab emtanzyna w dawce 3,6 mg/kg mc.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakokinetyczne
pacjentom z przerzutowym HER2+ rakiem piersi z prawidłową czynnością wątroby (n = 10) oraz łagodnymi (skala Child-Pugh A; n = 10) lub umiarkowanymi (skala Child-Pugh B, n = 8) zaburzeniami czynności wątroby. – Stężenie w osoczu DM1 i katabolitów zawierających DM1 (Lys-MCC-DM1 i MCC-DM1) było niskie i porównywalne pomiędzy pacjentami z zaburzeniami czynności wątroby i bez. – Całkowita ekspozycja (pole powierzchni pod krzywą – AUC) na koniugat trastuzumab emtanzyna w cyklu 1 u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby była odpowiednio o około 38% i 67% niższa niż u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. Ekspozycja (AUC) na koniugat trastuzumab emtanzyna w cyklu 3, po kolejnych podaniach dawki pacjentom z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby mieściła się w przedziale obserwowanym dla pacjentów z prawidłową czynnością wątroby.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Nie przeprowadzono formalnego badania farmakokinetyki i nie zgromadzono danych dotyczących farmakokinetyki populacyjnej pochodzących od pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C w skali Child-Pugh). Inne szczególne grupy pacjentów Populacyjna analiza farmakokinetyczna wykazała, że rasa nie ma wpływu na farmakokinetykę koniugatu trastuzumab emtanzyna. Większość pacjentów biorących udział w badaniach klinicznych z użyciem koniugatu trastuzumab emtanzyna stanowiły kobiety, dlatego nie badano wpływu płci na farmakokinetykę koniugatu trastuzumab emtanzyna.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Toksykologia i/lub farmakologia u zwierząt Stosowanie koniugatu trastuzumab emtanzyna w dawce do 20 mg/kg i 10 mg/kg odpowiednio u szczurów i małp było dobrze tolerowane i przekładało się na dawkę DM1 = 2040 µg/m 2 u obu gatunków zwierząt, co odpowiada w przybliżeniu dawce koniugatu trastuzumab emtanzyna stosowanej u ludzi. W badaniach nad toksycznością, przeprowadzonych zgodnie z zasadami dobrej praktyki laboratoryjnej stwierdzono w obu modelach zwierzęcych częściowo lub całkowicie odwracalną toksyczność zależną od dawki, z wyjątkiem nieodwracalnego uszkodzenia aksonów obwodowych (które wystąpiło tylko u małp po stosowaniu dawki  10 mg/kg) i uszkodzenia czynności narządów układu rozrodczego (u szczurów w przypadku dawki 60 mg/kg). Najczęstszymi powikłaniami toksycznymi były: uszkodzenie wątroby (zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych) po stosowaniu dawki  20 mg/kg i  10 mg/kg, szpiku kostnego (małopłytkowość i leukopenia)/powikłania hematologiczne po dawce  20 mg/kg i  10 mg/kg oraz uszkodzenie organów limfopoezy po podaniu dawki  20 mg/kg i  3 mg/kg, odpowiednio u szczurów i małp.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mutagenność DM1 wykazywało działanie aneugeniczne lub klastogenne na jąderka komórek szpiku kostnego w badaniu przeprowadzonym w warunkach in vivo po podaniu pojedynczej dawki szczurom, która była porównywalna ze średnimi maksymalnymi stężeniami DM1, zmierzonymi u ludzi otrzymujących koniugat trastuzumab emtanzyna. DM1 nie wykazywał działania mutagennego in vitro w teście mutacji bakteryjnych (test Amesa). Zaburzenia płodności i efekt teratogenny Nie przeprowadzono badań płodności zwierząt w celu oceny wpływu koniugatu trastuzumab emtanzyna. Jednakże biorąc pod uwagę wyniki badań dotyczących ogólnej toksyczności u zwierząt, można oczekiwać szkodliwego wpływu produktu leczniczego na płodność. Nie przeprowadzono badań ukierunkowanych na ocenę wpływu koniugatu trastuzumab emtanzyna na rozwój zarodka i płodu u zwierząt. Toksyczność trastuzumabu na rozwój stwierdzono w ramach praktyki klinicznej, chociaż nie stwierdzono jej w badaniach nieklinicznych.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ponadto, w badaniach nieklinicznych wykazano toksyczność majtanzyny na rozwój, co sugeruje, że DM1, cytotoksyczny składnik koniuagtu trastuzumab emtanzyna, będący pochodną majtanzyny, hamujący mikrotubule, będzie wykazywał podobne działanie teratogenne i potencjalnie embriotoksyczne.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Kwas bursztynowy Wodorotlenek sodu Sacharoza Polisorbat 20 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać ani nie rozcieńczać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi oprócz wymienionych w punkcie 6.6. Nie należy stosować 5% roztworu glukozy w celu przygotowania roztworu lub rozcieńczenia, ponieważ powoduje on agregację białek. 6.3 Okres ważności Nieotwarta fiolka 4 lata Przygotowany roztwór Przygotowany roztwór wykazuje chemiczną i fizyczną stabilność przez 24 godziny w temperaturze 2°C do 8°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast po jego sporządzeniu. Jeśli nie zostanie zużyty od razu, można go przechowywać do 24 godzin w temperaturze 2°C do 8°C, pod warunkiem, że roztwór został przygotowany w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach pełnej aseptyki. Po upływie tego czasu produkt leczniczy należy wyrzucić.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dane farmaceutyczne
Rozcieńczony roztwór Przygotowany roztwór produktu leczniczego Kadcyla rozcieńczony w workach do infuzji, zawierający roztwór chlorku sodu do infuzji o stężeniu 9 mg/ml (0,9%) lub roztwór chlorku sodu do infuzji o stężeniu 4,5 mg/ml (0,45%), jest trwały przez 24 godziny w temperaturze 2°C do 8°C, pod warunkiem, że został przygotowany w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach pełnej aseptyki. Podczas przechowywania można zaobserwować cząsteczki, jeśli jako rozpuszczalnik wykorzystano 0,9% chlorek sodu (patrz punkt 6.6). 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2  C–8  C). Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozpuszczeniu i rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Kadcyla 100 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Produkt leczniczy Kadcyla jest dostępny w fiolkach o pojemności 15 mL (100 mg) wykonanych ze szkła typu I, zamkniętych szarym korkiem z gumy butylowej powlekanym warstwą fluoro-żywicy, zabezpieczonym aluminiowym uszczelnieniem z białym plastikowym wieczkiem typu flip-off.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawiera 1 fiolkę. Kadcyla 160 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Produkt leczniczy Kadcyla jest dostępny w fiolkach o pojemności 20 mL (160 mg) wykonanych ze szkła typu I, zamkniętych szarym korkiem z gumy butylowej powlekanym warstwą fluoro-żywicy, zabezpieczonym aluminiowym uszczelnieniem z fioletowym plastikowym wieczkiem typu flip-off. Opakowanie zawiera 1 fiolkę. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Należy przestrzegać właściwych technik aseptyki. Przygotowując produkt leczniczy należy stosować odpowiednie procedury dotyczące przygotowania chemioterapeutyków. Przygotowany roztwór produktu leczniczego Kadcyla powinien być rozcieńczony w workach z polichlorku winylu (PVC) lub z poliolefiny bez lateksu i bez PVC.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dane farmaceutyczne
Stosowanie wbudowanego filtra polieterosulfonowego (PES) o średnicy porów 0,20 lub 0,22 mikronów jest wymagane, jeśli koncentrat do infuzji jest rozcieńczany roztworem chlorku sodu do infuzji o stężeniu 9 mg/ml (0,9%). W celu uniknięcia błędów w podawaniu produktu leczniczego ważne jest, aby sprawdzić etykietę fiolki, w celu upewnienia się, że przygotowanym produktem leczniczym jest Kadcyla (trastuzumab emtanzyna), a nie inny produkt leczniczy zawierający trastuzumab (np. trastuzumab lub trastuzumab derukstekan). Instrukcja rozpuszczania  Fiolka zawierająca 100 mg koniugatu trastuzumab emtanzyna: przy użyciu jałowej igły powoli wprowadzić do fiolki 5 mL jałowej wody do wstrzykiwań.  Fiolka zawierająca 160 mg koniugatu trastuzumab emtanzyna: przy użyciu jałowej igły powoli wprowadzić do fiolki 8 mL jałowej wody do wstrzykiwań.  Należy delikatnie obracać fiolką aż do całkowitego rozpuszczenia. Nie wstrząsać.
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dane farmaceutyczne
Przed podaniem przygotowany roztwór należy ocenić wzrokowo w celu wykrycia ewentualnych cząstek stałych i zmiany barwy. Przygotowany roztwór nie powinien zawierać widocznych cząsteczek stałych, powinien być przezroczysty do lekko opalizującego. Przygotowany roztwór powinien być bezbarwny do jasnobrązowego. Nie należy używać przygotowanego roztworu, jeśli zawiera widoczne cząsteczki stałe, jest mętny lub przebarwiony. Instrukcja rozcieńczania Należy określić objętość przygotowanego wcześniej roztworu do rozcieńczenia na podstawie wyliczonej dawki koniugatu trastuzumab emtanzyna 3,6 mg na 1kg masy ciała (patrz punkt 4.2): Objętość (ml) = Całkowita dawka przygotowana do podania = ( masa ciała (kg) x dawka (mg/kg)) 20 (mg/ml, stężenie przygotowanego roztworu) Odpowiednią ilość roztworu należy pobrać z fiolki i dodać do worka zawierającego 250 mL roztworu chlorku sodu do infuzji o stężeniu 4,5 mg/ml (0,45%) lub roztworu chlorku sodu do infuzji o stężeniu 9 mg/ml (0,9%).
CHPL leku Kadcyla, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 160 mg
Dane farmaceutyczne
Nie należy stosować (5%) roztworu glukozy (patrz punkt 6.2). Roztworu chlorku sodu do infuzji o stężeniu 4,5 mg/ml (0,45%) można używać bez wbudowanego filtra polieterosulfonowego (PES) o średnicy porów 0,20 lub 0,22 μm. W przypadku użycia roztworu chlorku sodu do infuzji o stężeniu 9 mg/ml (0,9%) wymagane jest zastosowanie wbudowanego filtra polieterosulfonowego (PES) o średnicy porów 0,20 lub 0,22 mikronów. Produkt należy podać natychmiast po przygotowaniu. Nie należy zamrażać ani wstrząsać produktu leczniczego podczas przechowywania. Postępowanie z odpadami Rozpuszczony produkt nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Niewykorzystaną dawkę produktu leczniczego należy wyrzucić. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Ogivri 150 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Ogivri 420 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Ogivri 150 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Jedna fiolka zawiera 150 mg trastuzumabu, humanizowanego przeciwciała monoklonalnego IgG1 produkowanego w zawiesinie kultur komórkowych ssaków (jajnika chomika chińskiego) i oczyszczanego metodą chromatografii powinowactwa i chromatografii jonowymiennej, włączając specyficzną inaktywację wirusów i procedury usuwania. Ogivri 420 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Jedna fiolka zawiera 420 mg trastuzumabu, humanizowanego przeciwciała monoklonalnego IgG1 produkowanego w zawiesinie kultur komórkowych ssaków (jajnika chomika chińskiego) i oczyszczanego metodą chromatografii powinowactwa i chromatografii jonowymiennej, włączając specyficzną inaktywację wirusów i procedury usuwania.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Przygotowany roztwór produktu leczniczego Ogivri zawiera 21 mg/ml trastuzumabu. Substancja pomocnicza o znanym działaniu Każda fiolka 150 mg zawiera 115,2 mg sorbitolu (E420). Każda fiolka 420 mg zawiera 322,6 mg sorbitolu (E420). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji (proszek do sporządzania koncentratu). Liofilizowany proszek o barwie od białej do bladożółtej.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Rak piersi Rak piersi z przerzutami Produkt leczniczy Ogivri jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi z przerzutami: – w monoterapii do leczenia tych pacjentów, którzy otrzymali dotychczas co najmniej dwa schematy chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami. Uprzednio stosowane schematy chemioterapii muszą zawierać co najmniej antracykliny i taksany, o ile nie było przeciwwskazań do tego typu leczenia. Ponadto u pacjentów z dodatnim wynikiem badania na obecność receptorów hormonalnych warunkiem jest niepowodzenie hormonoterapii, o ile nie było przeciwwskazań do tego typu leczenia – w skojarzeniu z paklitakselem do leczenia tych pacjentów, którzy nie otrzymywali dotychczas chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami i dla których antracyklina jest niewskazana – w skojarzeniu z docetakselem do leczenia tych pacjentów, którzy nie otrzymywali dotychczas chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami – w skojarzeniu z inhibitorem aromatazy do leczenia pacjentek po menopauzie, z dodatnim wynikiem badania na obecność receptorów hormonalnych, u których doszło do rozwoju choroby nowotworowej z przerzutami, nieleczonych wcześniej trastuzumabem.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Wskazania do stosowania
Wczesne stadium raka piersi Produkt leczniczy Ogivri jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi we wczesnym stadium: – po operacji, chemioterapii (neoadiuwantowej lub adiuwantowej) oraz radioterapii (jeżeli jest stosowana) (patrz punkt 5.1.) – po chemioterapii adiuwantowej z doksorubicyną i cyklofosfamidem, w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem – w skojarzeniu z chemioterapią adiuwantową z zastosowaniem docetakselu i karboplatyny – w skojarzeniu z chemioterapią neoadiuwantową, a następnie w terapii adiuwantowej produktem leczniczym Ogivri w miejscowo zaawansowanym (w tym zapalnym) raku piersi lub w przypadku guza o średnicy >2 cm (patrz punkty 4.4 i 5.1). Produkt leczniczy Ogivri powinien być stosowany wyłącznie u pacjentów z przerzutowym lub wczesnym rakiem piersi, u których w komórkach guza stwierdzono (za pomocą dokładnych i zwalidowanych testów) nadekspresję receptora HER2 lub amplifikację genu HER2 (patrz punkty 4.4 i 5.1).
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Wskazania do stosowania
Rak żołądka z przerzutami Produkt leczniczy Ogivri w skojarzeniu z kapecytabiną lub 5-fluorouracylem i cisplatyną jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z HER2-dodatnim gruczolakorakiem żołądka z przerzutami lub połączenia przełykowo-żołądkowego, których nie poddawano wcześniej terapii przeciwnowotworowej z powodu choroby rozsianej. Produkt leczniczy Ogivri powinien być stosowany wyłącznie u pacjentów z rakiem żołądka z przerzutami, u których w komórkach guza stwierdzono nadekspresję HER2, określaną jako IHC2+ i potwierdzoną wynikami SISH lub FISH bądź przez wynik IHC3+. W diagnostyce guza powinny być stosowane dokładne i zwalidowone metody oceny (patrz punkty 4.4 i 5.1).
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Przed rozpoczęciem leczenia obowiązkowe jest oznaczenie receptorów HER2 (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie trastuzumabem powinno być rozpoczynane wyłącznie przez lekarza doświadczonego w stosowaniu chemioterapii cytotoksycznej (patrz punkt 4.4) i powinno być podawane wyłącznie przez osobę należącą do fachowego personelu medycznego. Produkt leczniczy Ogivri w postaci roztworu do podawania dożylnego nie jest przeznaczony do podawania podskórnego i należy podawać go wyłącznie we wlewie dożylnym. Jeśli wymagane jest podanie leku inną drogą, należy zastosować inne produkty zawierające trastuzumab, które oferują taką możliwość. W celu niedopuszczenia do błędów medycznych w stosowaniu leku ważne jest sprawdzenie etykiet na fiolkach, aby upewnić się, że przygotowywanym i podawanym lekiem jest produkt leczniczy Ogivri (trastuzumab), a nie inny produkt zawierający trastuzumab (np. trastuzumab emtanzyna lub trastuzumab derukstekan).
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Dawkowanie
Dawkowanie Rak piersi z przerzutami Schemat trzytygodniowy Zalecana początkowa dawka nasycająca to 8 mg/kg masy ciała. Zalecana dawka podtrzymująca powtarzana w trzytygodniowych odstępach to 6 mg/kg masy ciała, rozpoczynając po upływie trzech tygodni od podania dawki nasycającej. Schemat tygodniowy Zalecana początkowa dawka nasycająca trastuzumabu to 4 mg/kg masy ciała. Zalecana cotygodniowa dawka podtrzymująca trastuzumabu to 2 mg/kg masy ciała, rozpoczynając po upływie tygodnia od podania dawki nasycającej. Stosowanie w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem W głównych badaniach (H0648g, M77001) paklitaksel lub docetaksel był podawany następnego dnia po podaniu pierwszej dawki trastuzumabu (dawkowanie, patrz Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL) dla paklitakselu lub docetakselu) oraz bezpośrednio po kolejnych dawkach trastuzumabu, jeżeli poprzednio podana dawka trastuzumabu była dobrze tolerowana.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Dawkowanie
Stosowanie w skojarzeniu z inhibitorem aromatazy W głównym badaniu (BO16216) trastuzumab i anastrozol były podawane od pierwszego dnia. Nie stosowano ograniczeń odstępów czasowych pomiędzy podaniem trastuzumabu i anastrozolu (dawkowanie, patrz ChPL dla anastrozolu lub innych inhibitorów aromatazy). Wczesne stadium raka piersi Schemat trzytygodniowy i tygodniowy W schemacie trzytygodniowym zalecana początkowa dawka nasycająca trastuzumabu wynosi 8 mg/kg masy ciała. Zalecana dawka podtrzymująca trastuzumabu, powtarzana w trzytygodniowych odstępach, wynosi 6 mg/kg masy ciała, zaczynając trzy tygodnie po dawce nasycającej. W schemacie tygodniowym początkowa dawka nasycająca wynosi 4 mg/kg masy ciała, a następnie 2 mg/kg masy ciała co tydzień, w skojarzeniu z paklitakselem, po chemioterapii z zastosowaniem doksorubicyny i cyklofosfamidu.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Dawkowanie
Informacje dotyczące dawkowania w skojarzeniu z chemioterapią, patrz punkt 5.1 Rak żołądka z przerzutami Schemat trzytygodniowy Zalecana początkowa dawka nasycająca wynosi 8 mg/kg masy ciała. Zalecana dawka podtrzymująca powtarzana w trzytygodniowych odstępach wynosi 6 mg/kg masy ciała, rozpoczynając po upływie trzech tygodni od podania dawki nasycającej. Rak piersi i rak żołądka Okres leczenia Pacjenci z rakiem piersi z przerzutami lub rakiem żołądka z przerzutami powinni być leczeni trastuzumabem do czasu progresji choroby. Pacjenci z wczesnym rakiem piersi powinni być leczeni trastuzumabem przez 1 rok lub do czasu nawrotu choroby, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. U pacjentów z rakiem piersi we wczesnym stadium nie zaleca się prowadzenia terapii przez okres dłuższy niż jeden rok (patrz punkt 5.1). Zmniejszenie dawki W przeprowadzonych badaniach klinicznych nie zmniejszano dawki trastuzumabu.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Dawkowanie
Pacjenci mogą kontynuować leczenie w okresach odwracalnej, wywołanej chemioterapią mielosupresji, jednak w tym czasie powinni być uważnie obserwowani pod kątem występowania powikłań w postaci neutropenii. W celu uzyskania informacji dotyczącej zmniejszenia dawki lub opóźnień w podawaniu paklitakselu, docetakselu lub inhibitora aromatazy, patrz odpowiednie ChPL. Jeżeli wartość frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) zmniejszy się o ≥10 punktów procentowych w stosunku do punktu wyjścia ORAZ wyniesie poniżej 50%, należy wstrzymać leczenie i powtórzyć pomiar LVEF w ciągu około 3 tygodni. Jeżeli wartość LVEF nie ulegnie poprawie lub nastąpi jej dalsze zmniejszenie bądź rozwinie się objawowa zastoinowa niewydolność serca, zdecydowanie zaleca się przerwanie stosowania trastuzumabu, chyba że korzyści dla danego pacjenta przeważają nad ryzykiem . Wszyscy tacy pacjenci powinni być kierowani na konsultację do kardiologa, a następnie poddani obserwacji.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Dawkowanie
Dawki pominięte W przypadku pominięcia dawki trastuzumabu o jeden tydzień lub mniej, należy podać jak najszybciej zwykłą dawkę podtrzymującą (schemat tygodniowy: 2 mg/kg mc.; schemat trzytygodniowy: 6 mg/kg mc.). Nie należy czekać na następny zaplanowany cykl. Następne dawki podtrzymujące powinny być podawane, odpowiednio, po 7 dniach lub 21 dniach zgodnie ze schematem cotygodniowym bądź trzytygodniowym. W przypadku pominięcia dawki trastuzumabu o więcej niż jeden tydzień, należy jak najszybciej ponownie podać dawkę nasycającą trastuzumabu przez około 90 minut (schemat cotygodniowy: 4 mg/kg mc.; schemat trzytygodniowy: 8 mg/kg mc.). Kolejne dawki podtrzymujące trastuzumabu (schemat tygodniowy: 2 mg/kg mc.; schemat trzytygodniowy: 6 mg/kg mc.) powinny być podane, odpowiednio, 7 dni lub 21 później zgodnie ze schematem cotygodniowym lub trzytygodniowym.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Dawkowanie
Szczególne grupy pacjentów Nie przeprowadzano specjalnych badań dotyczących farmakokinetyki ukierunkowanych na osoby w podeszłym wieku oraz na pacjentów z zaburzeniem czynności nerek lub wątroby. W populacyjnej analizie farmakokinetycznej nie wykazano wpływu wieku oraz zaburzeń czynności nerek na dystrybucję trastuzumabu. Dzieci i młodzież Stosowanie trastuzumabu u dzieci i młodzieży nie jest właściwe. Sposób podawania Dawka nasycająca trastuzumabu powinna być podawana w 90-minutowym wlewie dożylnym. Nie należy podawać produktu we wstrzyknięciu ani w bolusie. Wlew dożylny trastuzumabu powinien być podawany przez wykwalifikowany fachowy personel medyczny przygotowany do opanowania anafilaksji i mający zapewniony dostęp do zestawu ratunkowego. Pacjentów należy obserwować przez co najmniej sześć godzin od rozpoczęcia pierwszego wlewu i przez dwie godziny od rozpoczęcia kolejnych wlewów pod kątem wystąpienia takich objawów, jak gorączka, dreszcze oraz inne objawy związane z podaniem wlewu (patrz punkty 4.4 i 4.8).
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Dawkowanie
Przerwanie lub spowolnienie wlewu może pomóc w kontrolowaniu tych objawów. Wlew można wznowić po ustąpieniu objawów. Jeżeli początkowa dawka nasycająca będzie dobrze tolerowana, kolejne dawki mogą być podawane we wlewie trwającym 30 minut. Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania  Nadwrażliwość na substancję czynną, białka mysie lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.  Ciężka duszność spoczynkowa z powodu powikłań związanych z zaawansowaną chorobą nowotworową lub wymagająca uzupełniającej tlenoterapii.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawienia identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu. Aby zapewnić odpowiednią walidację procedur analitycznych, oznaczenie HER2 należy wykonywać w specjalistycznym laboratorium (patrz punkt. 5.1). Obecnie nie są dostępne dane z badań klinicznych dotyczące pacjentów poddawanych powtórnej terapii po wcześniejszym leczeniu uzupełniającym trastuzumabem. Zaburzenia czynności serca Zalecenia ogólne U pacjentów leczonych trastuzumabem występuje zwiększone ryzyko rozwoju zastoinowej niewydolności serca (klasa II-IV wg klasyfikacji NYHA, ang. New York Heart Association ) lub bezobjawowego zaburzenia czynności serca. Takie zaburzenia stwierdzono u pacjentów, u których stosowano trastuzumab w monoterapii lub w skojarzeniu z paklitakselem bądź docetakselem, zwłaszcza po chemioterapii zawierającej antracykliny (doksorubicynę lub epirubicynę).
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Specjalne środki ostrozności
Nasilenie tych zaburzeń może być umiarkowane lub ciężkie i mogły one prowadzić do zgonu pacjenta (patrz punkt 4.8). Ponadto należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów ze zwiększonym ryzykiem powikłań sercowych w postaci np. nadciśnienia tętniczego, udokumentowanej choroby wieńcowej, zastoinowej niewydolności serca, wartości LVEF <55%, podeszłego wieku. Wszyscy pacjenci kwalifikujący się do leczenia trastuzumabem, w szczególności pacjenci wcześniej leczeni antracyklinami i cyklofosfamidem (AC), powinni zostać poddani wyjściowej ocenie kardiologicznej obejmującej wywiad chorobowy i badanie przedmiotowe, badanie elektrokardiograficzne (EKG), badanie echokardiograficzne i (lub) badanie izotopowego bramkowania serca (MUGA) lub badanie metodą rezonansu magnetycznego. Kontrola chorych może pomóc w określeniu pacjentów, u których doszło do zaburzeń czynności serca.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Specjalne środki ostrozności
Ocenę kardiologiczną, przeprowadzoną w punkcie wyjścia, należy powtarzać co 3 miesiące w trakcie terapii oraz co 6 miesięcy po zakończeniu leczenia przez 24 miesiące od podania ostatniej dawki trastuzumabu. Przed rozpoczęciem terapii trastuzumabem należy dokonać dokładnej oceny korzyści i ryzyka. Na podstawie populacyjnej analizy farmakokinetycznej wszystkich dostępnych danych (patrz punkt 5.2) stwierdzono, że trastuzumab może być obecny w krążeniu przez maksymalnie 7 miesięcy po zakończeniu leczenia produktem Ogivri. Pacjenci przyjmujący antracykliny po odstawieniu trastuzumabu mogą być narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności serca. Jeżeli to możliwe, lekarze powinni unikać stosowania terapii opartej na antracyklinach przez maksymalnie 7 miesięcy po zakończeniu podawania trastuzumabu W przypadku podawania antracyklin należy uważnie monitorować czynność serca.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Specjalne środki ostrozności
Należy rozważyć przeprowadzenie formalnej oceny kardiologicznej u chorych, u których po wstępnych badaniach przesiewowych występują wątpliwości dotyczące wydolności sercowo- naczyniowej. W trakcie terapii należy monitorować czynność serca (np. co 12 tygodni) u wszystkich pacjentów. Kontrola chorych może pomóc w określeniu, u których pacjentów doszło do zaburzeń czynności serca. U pacjentów, u których występują bezobjawowe zaburzenia czynności serca, zaleca się częstsze monitorowanie (np. co 6 – 8 tygodni). Jeżeli u pacjentów nasila się niewydolność lewej komory, lecz nie występują objawy, lekarz powinien rozważyć zaprzestanie leczenia trastuzumabem w przypadku gdy nie zaobserwowano klinicznych korzyści z jego stosowania. Bezpieczeństwa kontynuacji lub wznowienia terapii trastuzumabem u pacjentów, u których doszło do zaburzeń czynności serca, nie oceniano w prospektywnych badaniach klinicznych.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Specjalne środki ostrozności
Jeżeli wartość LVEF zmniejszy się o ≥10 punktów procentowych w stosunku do wartości wyjściowej ORAZ wyniesie poniżej 50%, należy wstrzymać leczenie i powtórzyć pomiar LVEF w ciągu około 3 tygodni. Jeżeli nie dojdzie do poprawy frakcji wyrzutowej lub nastąpi jej dalsze zmniejszenie bądź rozwinie się objawowa zastoinowa niewydolność serca, zdecydowanie zaleca się przerwanie podawania trastuzumabu, chyba że korzyści dla danego pacjenta przeważają nad ryzykiem. Wszyscy tacy pacjenci powinni być kierowani na konsultację do kardiologa, a następnie poddani obserwacji. Jeżeli podczas leczenia trastuzumabem rozwinie się objawowa niewydolność mięśnia sercowego, należy wdrożyć standardowe leczenie farmakologiczne stosowane w przypadku zastoinowej niewydolności serca. U większości pacjentów, u których wystąpiła zastoinowa niewydolność serca lub bezobjawowe zaburzenie czynności serca w trakcie podstawowych badań klinicznych, odnotowano poprawę po zastosowaniu standardowej terapii dotyczącej zastoinowej niewydolności serca, składającej się z inhibitora enzymu konwertującego angiotensynę (ang.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Specjalne środki ostrozności
angiotensin-converting enzyme , ACE) lub inhibitora receptora angiotensyny (ang. angiotensin receptor blocker, ARB) i leku beta-adrenolitycznego. Większość pacjentów z objawami kardiologicznymi, którzy odnieśli kliniczne korzyści z leczenia trastuzumabem, kontynuowało terapię i nie odnotowano dodatkowych klinicznych zdarzeń kardiologicznych. Rak piersi z przerzutami W przypadku raka piersi z przerzutami nie należy stosować jednocześnie trastuzumabu z antracyklinami. Pacjenci z rakiem piersi z przerzutami, którzy wcześniej byli leczeni antracyklinami, są również narażeni na ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności serca w trakcie terapii trastuzumabem , jednak jest ono mniejsze niż podczas jednoczesnego podawania trastuzumabu i antracyklin. Wczesne stadium raka piersi U pacjentów z wczesnym rakiem piersi ocenę kardiologiczną przeprowadzoną w punkcie wyjścia należy powtarzać co 3 miesiące w trakcie leczenia, a następnie co 6 miesięcy od chwili zakończenia leczenia przez 24 miesiące od podania ostatniej dawki trastuzumabu.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów otrzymujących chemioterapię zawierającą antracykliny zaleca się dalsze badania kontrolne, które należy powtarzać raz w roku przez maksymalnie 5 lat od podania ostatniej dawki produktu trastuzumabu lub dłużej w przypadku stwierdzenia ciągłego zmniejszania się wartości LVEF. Pacjenci z przebytym zawałem mięśnia sercowego, dławicą piersiową wymagająca stosowania leków, przebytą lub obecnie występującą zastoinową niewydolnością serca (klasa II–IV wg NYHA), wartością LVEF <55%, inną kardiomiopatią, zaburzeniami rytmu serca wymagającymi leczenia, klinicznie istotną wadą zastawek serca, źle kontrolowanym nadciśnieniem tętniczym (bez przypadków nadciśnienia tętniczego dobrze kontrolowanego farmakologicznie) lub z hemodynamicznie istotnym wysiękiem osierdziowym byli wykluczeni z udziału w głównych badaniach klinicznych z zastosowaniem trastuzumabu w ramach adiuwantowej lub neoadiuwantowej terapii raka piersi we wczesnym stadium.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Specjalne środki ostrozności
Z tego powodu u tych pacjentów nie zaleca się leczenia trastuzumabem. Leczenie adiuwantowe Trastuzumabu nie należy stosować jednocześnie w połączeniu z antracyklinami w leczeniu adiuwantowym. U pacjentów z wczesnym rakiem piersi obserwowano wzrost częstości objawowych i bezobjawowych zdarzeń kardiologicznych podczas podawania trastuzumabu po chemioterapii zawierającej antracykliny w porównaniu ze stosowaniem niezawierającego antracyklin schematu złożonego z docetakselu i karboplatyny. Wzrost ten był większy, gdy trastuzumab stosowano jednocześnie z taksanami niż w przypadku sekwencyjnego podawania po taksanach. Niezależnie od zastosowanego schematu leczenia większość objawowych zdarzeń kardiologicznych występowało w okresie pierwszych 18 miesięcy. W jednym z 3 głównych badań z możliwą medianą czasu obserwacji kontrolnej wynoszącą 5,5 roku (BCIRG006) zaobserwowano ciągły wzrost skumulowanego odsetka objawowych incydentów sercowych lub zmian wartości LVEF u pacjentów otrzymujących trastuzumab jednocześnie z taksanem po wcześniejszej terapii antracyklinami, który wynosił do 2,37% w porównaniu z około 1% w dwóch grupach porównawczych (antracyklina plus cyklofosfamid, a następnie taksan, karboplatyna i trastuzumab).
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Specjalne środki ostrozności
W czterech dużych badaniach klinicznych dotyczących terapii uzupełniającej stwierdzono następujące czynniki ryzyka wystąpienia zdarzeń kardiologicznych: starszy wiek (>50 lat), mała wartość LVEF (<55%) w punkcie wyjściowym, przed rozpoczęciem lub w trakcie terapii paklitakselem, zmniejszenie wartości LVEF o 10–15 punktów procentowych oraz wcześniejsze lub jednoczesne stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych. U pacjentów otrzymujących trastuzumab po zakończeniu chemioterapii uzupełniającej ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności serca wiązało się ze stosowaniem większej dawki kumulacyjnej antracykliny podanej przed rozpoczęciem leczenia trastuzumabem oraz ze wskaźnikiem masy ciała (BMI) pacjenta wynoszącym >25 kg/m 2 . Leczenie neoadiuwantowe-adiuwantowe U pacjentów z wczesnym rakiem piersi kwalifikujących się do leczenia neoadiuwantowego – adiuwantowego trastuzumab należy stosować jednocześnie z antracyklinami wyłącznie u pacjentów nieotrzymujących wcześniej chemioterapii i wyłącznie z zastosowaniem schematów leczenia zawierających małą dawkę antracyklin, tj.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Specjalne środki ostrozności
maksymalną dawkę kumulacyjną doksorubicyny wynoszącą 180 mg/m 2 pc. lub epirubicyny wynoszącą 360 mg/m 2 pc. Jeżeli w ramach terapii neoadiuwantowej pacjentów poddano jednocześnie leczeniu z zastosowaniem pełnego kursu składającego się z antracykliny w małej dawce i trastuzumabu, nie należy podawać dodatkowej chemioterapii cytotoksycznej po leczeniu operacyjnym. W pozostałych sytuacjach klinicznych decyzja o konieczności zastosowania dodatkowej chemioterapii cytotoksycznej zależy od czynników indywidualnych. Doświadczenie dotyczące stosowania jednoczesnej terapii trastuzumabem i schematami leczenia z antracykliną w małej dawce jest obecnie ograniczone do wyników badania MO16432. W podstawowym badaniu MO16432 trastuzumab podawano równocześnie z chemioterapią neoadiuwantową złożoną z trzech cykli doksorubicyny (skumulowana dawka 180 mg/m 2 pc.). W grupie przyjmującej trastuzumab częstość występowania objawowych zaburzeń czynności serca wynosiła 1,7%.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Specjalne środki ostrozności
Doświadczenie kliniczne u pacjentów w wieku powyżej 65 lat jest ograniczone. Reakcje związane z podaniem wlewu i nadwrażliwość Zgłaszano ciężkie reakcje związane z podaniem wlewu trastuzumabu, takie jak duszność, obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, świszczący oddech, nadciśnienie, skurcz oskrzeli, tachyarytmia nadkomorowa, zmniejszona saturacja tlenem, anafilaksja, zespół zaburzeń oddechowych, pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy (patrz punkt 4.8). Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia tych powikłań, można stosować premedykację. Większość tych objawów występuje podczas lub w ciągu 2,5 godziny od rozpoczęcia pierwszego wlewu. W przypadku wystąpienia reakcji związanych z podaniem wlewu należy wlew przerwać lub spowolnić, a pacjenta należy obserwować do czasu ustąpienia wszystkich stwierdzonych objawów (patrz punkt 4.2). W leczeniu tych objawów można stosować leki przeciwbólowe/przeciwgorączkowe, takie jak petydyna lub paracetamol bądź leki przeciwhistaminowe, takie jak difenhydramina.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Specjalne środki ostrozności
U większości pacjentów objawy ustąpiły i następnie otrzymali oni kolejne wlewy trastuzumabu. W leczeniu ciężkich reakcji z powodzeniem stosowano leczenie wspomagające, takie jak tlenoterapia, leki z grupy agonistów receptora beta i kortykosteroidy. Rzadko reakcje te związane są z gwałtownym przebiegiem klinicznym kończącym się zgonem pacjenta. U pacjentów z dusznością spoczynkową spowodowaną powikłaniami zaawansowanej choroby nowotworowej i chorobami współistniejącymi ryzyko związanych z podaniem wlewu powikłań prowadzących do zgonu może być zwiększone. Dlatego takich pacjentów nie należy leczyć trastuzumabem (patrz punkt 4.3). Zgłaszano również przypadki początkowej poprawy, po której następowało pogorszenie stanu klinicznego oraz opóźnione reakcje z gwałtownym przebiegiem klinicznym. Przypadki zgonu występowały w okresie od kilku godzin do maksymalnie jednego tygodnia następującego po podaniu wlewu.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Specjalne środki ostrozności
Bardzo rzadko początek objawów związanych z podaniem wlewu i zaburzeniami oddechowymi występował u pacjentów po czasie dłuższym niż sześć godzin od rozpoczęcia wlewu trastuzumabu. Należy ostrzec pacjentów o możliwości wystąpienia takiego opóźnienia i poinstruować o konieczności skontaktowania się z lekarzem w razie wystąpienia tych objawów. Zdarzenia ze strony układu oddechowego Po wprowadzeniu trastuzumabu do obrotu zgłaszano przypadki ciężkich zdarzeń ze strony układu oddechowego (patrz punkt 4.8). Przypadki te sporadycznie kończyły się zgonem pacjenta. Ponadto zgłaszano przypadki śródmiąższowej choroby płuc obejmującej nacieki w płucach, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zapalenie płuc, wysięk opłucnowy, zaburzenia oddechowe, ostry obrzęk płuc i niewydolność oddechową. Do czynników ryzyka rozwoju śródmiąższowej choroby płuc należą wcześniejsze lub jednoczesne terapie z zastosowaniem innych metod leczenia przeciwnowotworowego, o których wiadomo, że są z takim ryzykiem związane, takie jak terapia taksanami, gemcytabiną, winorelbiną i radioterapia.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Specjalne środki ostrozności
Te zdarzenia niepożądane mogą wystąpić jako objaw reakcji związanej z podaniem wlewu lub jako reakcja opóźniona. U pacjentów z dusznością spoczynkową spowodowaną powikłaniami zaawansowanej choroby nowotworowej i chorobami współistniejącymi, ryzyko powikłań ze strony układu oddechowego może być zwiększone. Dlatego pacjentów takich nie należy leczyć trastuzumabem (patrz punkt 4.3). Należy zachować ostrożność ze względu na możliwość rozwoju zapalenia płuc, szczególnie u pacjentów otrzymujących jednocześnie taksany. Substancje pomocnicze Zawartość sorbitolu Każda fiolka produktu leczniczego Ogivri 150 mg zawiera 115,2 mg sorbitolu. Każda fiolka produktu leczniczego Ogivri 420 mg zawiera 322,6 mg sorbitolu. Pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją fruktozy (ang. hereditary fructose intolerance, HFI) nie wolno podawać tego produktu leczniczego, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Specjalne środki ostrozności
Przed podaniem tego produktu leczniczego od każdego pacjenta należy zebrać dokładny wywiad dotyczący występowania objawów dziedzicznej nietolerancji fruktozy. Sód Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy uznaje się go za „wolny od sodu”.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzano badań dotyczących interakcji. W badaniach klinicznych nie obserwowano istotnych klinicznie interakcji pomiędzy trastuzumabem i jednocześnie stosowanymi produktami leczniczymi. Wpływ trastuzumabu na farmakokinetykę innych leków przeciwnowotworowych Dane farmakokinetyczne z badań BO15935 i M77004 z udziałem kobiet z HER2-dodatnim przerzutowym rakiem piersi wskazywały, że ekspozycja na paklitaksel i doksorubicynę (oraz ich główne metabolity: 6-α – hydroksypaklitaksel POH i doksorubicynol DOL) nie została zmieniona w obecności trastuzumabu (podanego dożylnie w dawce nasycającej wynoszącej 8 mg/kg mc. lub 4 mg/kg mc., a następnie podawanego dożylnie odpowiednio w dawce 6 mg/kg mc. raz na 3 tygodnie lub 2 mg/kg mc. raz w tygodniu). Jednak trastuzumab może powodować zwiększenie ogólnej ekspozycji na jeden z metabolitów doksorubicyny (7-deoksy-1,3-dihydro doksorubicynon, D7D).
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Interakcje
Bioaktywność D7D i kliniczne znaczenie wzrostu stężenia tego metabolitu były niejasne. Dane z badania JP16003, z jedną grupą leczoną, dotyczącego stosowania (podawanego dożylnie w dawce nasycającej wynoszącej 4 mg/kg mc. i 2 mg/kg mc. tygodniowo) i docetakselu (podawanego dożylnie w dawce 60 mg/m 2 ) u japońskich kobiet z HER2- dodatnim przerzutowym rakiem piersi, wskazywały, że jednoczesne podawanie trastuzumabu nie wpływało na farmakokinetykę pojedynczej dawki docetakselu. Badanie JP19959 było badaniem dodatkowym do badania BO18255 (ToGA) prowadzonym z udziałem kobiet i mężczyzn z Japonii z zaawansowanym rakiem żołądka (AGC – Advanced Gastric Cancer) w celu oceny farmakokinetyki kapecytabiny i cisplatyny stosowanymi w skojarzeniu z trastuzumabem lub bez trastuzumabu. Wyniki tego dodatkowego badania wskazywały na brak wpływu jednoczesnego stosowania cisplatyny bądź jednoczesnego stosowania cisplatyny i trastuzumabu na ekspozycję na bioaktywne metabolity (np. 5-FU) kapecytabiny.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Interakcje
Jednak stwierdzono większe stężenie i dłuższy okres półtrwania kapecytabiny, jeśli podawano ją w połączeniu z trastuzumabem. Dane wskazywały także na brak wpływu jednoczesnego stosowania kapecytabiny bądź jednoczesnego stosowania kapecytabiny i trastuzumabu na farmakokinetykę cisplatyny. Dane farmakokinetyczne z badania H4613g/GO01305 z udziałem pacjentów z przerzutowym lub miejscowo zaawansowanym, nieoperacyjnym rakiem HER2-dodatnim wskazują na brak wpływu trastuzumabu na farmakokinetykę karboplatyny. Wpływ leków przeciwnowotworowych na farmakokinetykę trastuzumabu Przez porównanie symulowanych stężeń trastuzumabu w surowicy po jego stosowaniu w monoterapii (podawanego dożylnie w dawce nasycającej 4 mg/kg mc./w dawce 2 mg/kg mc. raz w tygodniu) i odnotowanych stężeń leku w surowicy u japońskich kobiet z HER2-dodatnim przerzutowym rakiem piersi (badanie JP16003) nie stwierdzono efektu farmakokinetycznego jednoczesnego podawania docetakselu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Interakcje
Porównanie wyników analiz farmakokinetycznych z dwóch badań fazy II (BO15935 i M77004) oraz jednego badania fazy III (H0648g), w których pacjentki leczono jednocześnie trastuzumabem i paklitakselem, oraz z dwóch badań fazy II, w których trastuzumab podawano w monoterapii (W016229 i MO 16982) kobietom z HER2-dodatnim przerzutowym rakiem piersi, wskazuje na to, że poszczególne i średnie stężenia minimalne trastuzumabu w surowicy były zróżnicowane w obrębie poszczególnych badań i ogólnie we wszystkich badaniach, jednak nie stwierdzono wyraźnego wpływu jednoczesnego podawania paklitakselu na farmakokinetykę trastuzumabu. Porównanie danych farmakokinetycznych trastuzumabu z badania M77004, w którym pacjentki z HER2-dodatnim przerzutowym rakiem piersi leczono równocześnie trastuzumabem, paklitakselem i doksorubicyną, z danymi farmakokinetycznymi trastuzumabu z badań, w których trastuzumab stosowano w monoterapii (H0649g) lub w skojarzeniu z antracyklinami i cyklofosfamidem lub paklitakselem (badanie H0648g) wskazywało na brak wpływu doksorubicyny i paklitakselu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Interakcje
Dane farmakokinetyczne z badania H4613g/GO01305 wskazywały na brak wpływu karboplatyny na farmakokinetykę trastuzumabu. Jednoczesne podawanie anastrozolu nie wpływało na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Kobiety w wieku rozrodczym Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić stosowanie skutecznej metody antykoncepcji w trakcie leczenia trastuzumabem i przez 7 miesięcy po jego zakończeniu (patrz punkt 5.2). Ciąża Badania dotyczące rozrodczości przeprowadzono na małpach Cynomolgus, podając im dożylnie trastuzumab w dawce 25-krotnie większej od cotygodniowej dawki podtrzymującej 2 mg/kg mc. stosowanej u ludzi. Nie stwierdzono zaburzeń płodności ani szkodliwego wpływu na płód. Obserwowano transport łożyskowy trastuzumabu we wczesnym (20 – 50 dni ciąży) i późnym (120 –150 dni ciąży) okresie rozwoju płodowego. Nie wiadomo, czy trastuzumab może wpływać na zdolności rozrodcze. Ponieważ nie zawsze na podstawie badań wpływu na rozród u zwierząt można przewidzieć odpowiedź u ludzi, trastuzumabu nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że potencjalna korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
W okresie po wprowadzeniu produktu do obrotu, u kobiet w ciąży otrzymujących trastuzumab obserwowano przypadki zaburzeń rozwoju i (lub) czynności nerek u płodu w związku z małowodziem, niektóre związane ze śmiertelnym niedorozwojem płuc płodu. Kobiety w ciąży należy poinformować o możliwości szkodliwego wpływu leku na płód. Jeśli kobieta w ciąży jest leczona trastuzumabem lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas otrzymywania trastuzumabu, bądź w okresie 7 miesięcy po przyjęciu ostatniej dawki trastuzumabu, powinna być uważnie obserwowana przez wielodyscyplinarny zespół lekarski. Karmienie piersią W badaniu przeprowadzonym na małpach Cynomolgus w okresie od 120. do 150. dnia ciąży, z zastosowaniem 25-krotnie większych dawek trastuzumabu niż cotygodniowa dożylna dawka podtrzymująca 2 mg/kg mc. stosowana u ludzi, wykazano, że trastuzumab przenika do mleka po porodzie.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Narażenie na trastuzumab w macicy i obecność trastuzumabu w surowicy krwi u noworodków małp nie była związana z jakimkolwiek niekorzystnym wpływem na ich wzrost i rozwój w okresie od urodzenia do 1. miesiąca życia. Nie wiadomo, czy trastuzumab przenika do mleka ludzkiego. Z uwagi na to, że ludzka IgG przenika do mleka ludzkiego, a potencjalny szkodliwy wpływ trastuzumabu na niemowlę jest nieznany, nie należy karmić piersią podczas leczenia trastuzumabem oraz przez 7 miesięcy od podania ostatniej dawki leku. Płodność Nie są dostępne dane dotyczące wpływu na płodność.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Produkt leczniczy Ogivri wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8). Podczas leczenia produktem Ogivri mogą wystąpić zawroty głowy i nadmierna senność (patrz punkt 4.8). Pacjentom, u których wystąpią objawy reakcji związanej z podaniem wlewu (patrz punkt 4.4), należy odradzić prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn do czasu ich ustąpienia.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Wśród zgłaszanych dotychczas najcięższych i (lub) najczęściej występujących działań niepożądanych po zastosowaniu trastuzumabu (podawanego dożylnie i podskórnie), wymieniane są zaburzenia czynności serca, reakcje związane z podaniem wlewu, toksyczność hematologiczna (zwłaszcza neutropenia) oraz zakażenia i działania niepożądane związane z układem oddechowym. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych W tym punkcie zastosowano następujące kategorie częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającą się ciężkością.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Działania niepożądane
W tabeli 1 przedstawiono działania niepożądane, które zgłaszano w związku z dożylnym stosowaniem trastuzumabu w monoterapii lub w skojarzeniu z chemioterapią, podczas podstawowych badań klinicznych oraz w okresie po wprowadzeniu leku do obrotu. Wszystkie działania niepożądane przedstawiono na podstawie najczęściej procentowo odnotowanych działań w podstawowych badaniach klinicznych. Ponadto, w Tabeli 1 uwzględniono działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu leku do obrotu. Tabela 1. Działania niepożądane zgłaszane w związku ze stosowaniem podawanego dożylnie trastuzumabu w monoterapii lub w skojarzeniu z chemioterapią w ramach podstawowych badań klinicznych (n = 8386) oraz w okresie po wprowadzeniu produktu do obrotu.

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układówi narządów Działanie niepożądane Częstość
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze zakażenie bardzo często
zapalenie nosogardzieli bardzo często
posocznica neutropeniczna często
zapalenie pęcherza często
grypa często
zapalenie zatok często
zakażenie skóry często
zapalenie błony śluzowej nosa często
zakażenie górnych dróg oddechowych często
zakażenie dróg moczowych często
zapalenie gardła często
Nowotwory łagodne,złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy) progresja nowotworu złośliwego nieznana
progresja choroby nowotworowej nieznana
Zaburzenia krwi i układu chłonnego gorączka neutropeniczna bardzo często
niedokrwistość bardzo często
neutropenia bardzo często
zmniejszenie liczby krwinek białych /leukopenia bardzo często
małopłytkowość bardzo często
hipoprotrombinemia nieznana
trombocytopenia immunologiczna nieznana
Zaburzenia układu immunologicznego nadwrażliwość często
+reakcja anafilaktyczna rzadko

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
+wstrząs anafilaktyczny rzadko
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania zmniejszenie/utrata masy ciała bardzo często
jadłowstręt bardzo często
zespół rozpadu guza nieznana
hiperkaliemia nieznana
Zaburzenia psychiczne bezsenność bardzo często
lęk często
depresja często
Zaburzenia układu nerwowego 1drżenie bardzo często
zawroty głowy bardzo często
ból głowy bardzo często
parestezje bardzo często
zaburzenie smaku bardzo często
neuropatia obwodowa często
wzmożone napięcie mięśniowe często
senność często
Zaburzenia oka zapalenie spojówek bardzo często
zwiększone wydzielanie łez bardzo często
zespół suchego oka często
obrzęk tarczy nerwu wzrokowego nieznana
krwotok siatkówkowy nieznana
Zaburzenia ucha i błędnika głuchota niezbyt często
Zaburzenia serca 1zmniejszenie ciśnienia krwi bardzo często
1zwiększenie ciśnienia krwi bardzo często
1nieregularna akcja serca bardzo często
1trzepotanie serca bardzo często
zmniejszenie frakcji wyrzutowej* bardzo często
+niewydolność serca (zastoinowa) często
+,1tachyarytmia nadkomorowa często
kardiomiopatia często
1kołatanie serca często
wysięk osierdziowy niezbyt często
wstrząs kardiogenny nieznana
obecność rytmu cwałowego nieznana
Zaburzenia naczyniowe uderzenia gorąca bardzo często
+,1niedociśnienie często
rozszerzenie naczyń krwionośnych często
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia +duszność bardzo często
kaszel bardzo często
krwawienie z nosa bardzo często
wodnisty wyciek z nosa bardzo często
+zapalenie płuc często
astma często
zaburzenie czynności płuc często
+wysięk opłucnowy często
+,1świszczący oddech niezbyt często
zapalenie płuc niezbyt często
+włóknienie płuc nieznana
+zaburzenia oddechowe nieznana
+niewydolność oddechowa nieznana
+nacieki płucne nieznana
+ostry obrzęk płuc nieznana

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
+zespół ostrej niewydolności oddechowej nieznana
+skurcz oskrzeli nieznana
+niedotlenienie nieznana
+zmniejszona saturacja tlenem nieznana
obrzęk krtani nieznana
prawidłowe oddychanie tylko w pozycji pionowej nieznana
obrzęk płuc nieznana
śródmiąższowa choroba płuc nieznana
Zaburzenia żołądka i jelit biegunka bardzo często
wymioty bardzo często
nudności bardzo często
1obrzęk warg bardzo często
ból brzucha bardzo często
niestrawność bardzo często
zaparcie bardzo często
zapalenie błony śluzowej jamy ustnej bardzo często
żylaki odbytu często
suchość jamy ustnej często
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych uszkodzenie komórek wątroby często
zapalenie wątroby często
tkliwość wątroby często
żółtaczka rzadko
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej rumień bardzo często
wysypka bardzo często
1obrzęk twarzy bardzo często
łysienie bardzo często
zaburzenie paznokci bardzo często
erytrodyzestezja dłoniowo- podeszwowa bardzo często
trądzik często
suchość skóry często
wybroczyny krwawe często
nadmierna potliwość często
wysypka plamisto-grudkowa często
świąd często
łamliwość paznokci często
zapalenie skóry często
pokrzywka niezbyt często
obrzęk naczynioruchowy nieznana
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej ból stawów bardzo często
1napięcie mięśniowe bardzo często
ból mięśni bardzo często
zapalenie stawów często
ból pleców często
ból kości często
skurcze mięśni często
ból szyi często
ból kończyny często
Zaburzenia nerek i dróg moczowych zaburzenie czynności nerek często
błoniaste kłębuszkowe zapalenie nerek nieznana

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
glomerulonefropatia nieznana
niewydolność nerek nieznana
Ciąża, połóg i okres okołoporodowy małowodzie nieznana
niedorozwój nerek nieznana
niedorozwój płuc nieznana
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi zapalenie piersi / zapalenie sutka często
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania osłabienie bardzo często
ból w klatce piersiowej bardzo często
dreszcze bardzo często
uczucie zmęczenia bardzo często
objawy grypopodobne bardzo często
reakcje związane z podaniem wlewu bardzo często
ból bardzo często
gorączka bardzo często
zapalenie błon śluzowych bardzo często
obrzęk obwodowy bardzo często
złe samopoczucie często
obrzęk często
Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach stłuczenie często

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Działania niepożądane
+ Oznacza działania niepożądane, które zostały zgłoszone w związku ze zgonem. 1. Oznacza działania niepożądane, które zostały zgłoszone głównie w związku z reakcjami związanymi z podaniem wlewu. Szczegółowe dane procentowe nie są dostępne. * Obserwowane w terapii skojarzonej po leczeniu antracyklinami oraz w skojarzeniu z taksanami. Opis wybranych działań niepożądanych Zaburzenia czynności serca Często występującym działaniem niepożądanym związanym ze stosowaniem trastuzumabu jest zastoinowa niewydolność serca (klasa II–IV wg NYHA), którą wiązano z przypadkami zgonu (patrz punkt 4.4). U pacjentów leczonych trastuzumabem obserwowano objawy przedmiotowe i podmiotowe zaburzeń czynności serca, takie jak duszność (również w pozycji leżącej), nasilony kaszel, obrzęk płuc, rytm cwałowy S3 lub zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Działania niepożądane
W 3 podstawowych badaniach klinicznych dotyczących stosowania trastuzumabu (w ramach terapii adiuwantowej) w skojarzeniu z chemioterapią, częstość zaburzeń czynności serca stopnia 3/4 (w szczególności objawowej zastoinowej niewydolności serca) była zbliżona u pacjentów otrzymujących tylko chemioterapię (tzn. nieotrzymujący trastuzumabu) oraz u pacjentów, którzy otrzymywali trastuzumab sekwencyjnie po chemioterapii taksanem (0,3 – 0,4%). Wskaźnik ten był największy u pacjentów, którym podawano trastuzumab jednocześnie z taksanem (2,0%). Dane dotyczące jednoczesnego stosowania trastuzumabu i antracykliny w małej dawce w ramach leczenia neoadiuwantowego są ograniczone (patrz punkt 4.4). Gdy trastuzumab podawano po ukończeniu chemioterapii adiuwantowej, po okresie obserwacji kontrolnej o medianie czasu trwania wynoszącej 12 miesięcy, u 0,6% pacjentów z grupy leczonej jeden rok obserwowano przypadki niewydolności serca klasy III–IV wg NYHA.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Działania niepożądane
W badaniu BO16348, po okresie obserwacji kontrolnej o medianie czasu trwania wynoszącej 8 lat, częstość występowania ciężkiej zastoinowej niewydolności serca (klasa III i IV wg NYHA) w grupie leczonej trastuzumabem przez 1 rok, wynosiła 0,8%, a wskaźnik występowania łagodnych objawowych i bezobjawowych zaburzeń czynności lewej komory wynosił 4,6%. Odwracalność ciężkiej zastoinowej niewydolności serca (definiowanej jako sekwencja co najmniej dwóch kolejnych wartości LVEF ≥ 50% po zdarzeniu) obserwowano u 71,4% pacjentów leczonych trastuzumabem. Odwracalność łagodnych objawowych i bezobjawowych zaburzeń czynności lewej komory wykazano u 79,5% pacjentów. Około 17% zdarzeń związanych z zaburzeniem czynności serca wystąpiło po ukończeniu terapii trastuzumabem. W podstawowych badaniach klinicznych dotyczących stosowania trastuzumabu podawanego dożylnie częstość występowania zaburzeń czynności serca wynosiła 9% – 12% w przypadku terapii skojarzonej z paklitakselem w porównaniu z 1% – 4% gdy paklitaksel stosowano w monoterapii.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Działania niepożądane
U pacjentów, u których trastuzumab stosowano w monoterapii, częstość występowania zaburzeń serca wynosiła 6% – 9%. Największy odsetek przypadków zaburzeń czynności serca stwierdzono wśród pacjentów otrzymujących trastuzumab jednocześnie z antracykliną/cyklofosfamidem (27%) i był on znacząco większy niż w przypadku stosowania antracykliny/cyklofosfamidu w monoterapii (7% – 10%). W kolejnym przeprowadzonym badaniu, w którym czynność serca monitorowano w sposób prospektywny, częstość występowania objawowej zastoinowej niewydolności serca wynosiła 2,2% wśród pacjentów otrzymujących trastuzumab i docetaksel w porównaniu z 0% pacjentów otrzymujących docetaksel w monoterapii. U większości pacjentów (79%), u których wystąpiły zaburzenia czynności serca podczas tych badań, stwierdzono poprawę po zastosowaniu standardowego leczenia zastoinowej niewydolności serca.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Działania niepożądane
Reakcje związane z podaniem wlewu, reakcje rzekomoalergiczne i nadwrażliwość Szacuje się, że około 40% pacjentów leczonych trastuzumabem doświadczy wystąpienia pewnych rodzajów reakcji związanych z podaniem wlewu. Jednak większość takich reakcji ma nasilenie łagodne do umiarkowanego (według klasyfikacji NCI-CTC) i występuje zazwyczaj we wczesnym okresie leczenia, np. podczas pierwszego, drugiego i trzeciego wlewu, zmniejszając swoją częstość w kolejnych wlewach. Do objawów reakcji należą: dreszcze, gorączka, duszność, niedociśnienie, świszczący oddech, skurcz oskrzeli, tachykardia, zmniejszenie saturacji tlenem, zaburzenia oddechowe, wysypka, nudności, wymioty i ból głowy (patrz punkt 4.4). Częstość występowania reakcji związanych z podaniem wlewu z uwzględnieniem wszystkich stopni nasilenia różniła się pomiędzy badaniami w zależności od wskazania, metodologii zbierania danych oraz od tego, czy trastuzumab stosowano jednocześnie z chemioterapią, czy w monoterapii.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Działania niepożądane
Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagające natychmiastowej dodatkowej interwencji zwykle mogą wystąpić podczas pierwszego lub drugiego wlewu trastuzumabu (patrz punkt 4.4) i mogą wiązać się ze zgonem pacjenta. Zgłaszano pojedyncze przypadki wystąpienia reakcji anafilaktoidalnych. Toksyczność hematologiczna Bardzo często występowały gorączka neutropeniczna, leukopenia, niedokrwistość, małopłytkowość i neutropenia. Częstość występowania hipoprotrombinemii jest nieznana. Ryzyko neutropenii może być nieznacznie zwiększone przy podawaniu trastuzumabu wraz z docetakselem po leczeniu antracyklinami. Zdarzenia związane z układem oddechowym W związku ze stosowaniem trastuzumabu występują ciężkie działania niepożądane ze strony układu oddechowego, które wiązano ze zgonem pacjenta. Należą do nich m.in. nacieki w płucach, ostry zespół zaburzeń oddechowych, zapalenie płuc, wysięk w opłucnej, zaburzenia oddechowe, ostry obrzęk płuc i niewydolność oddechowa (patrz punkt. 4.4).
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Działania niepożądane
Szczegółowe informacje dotyczące minimalizacji ryzyka są spójne z europejskim planem zarządzania ryzykiem i przedstawiono je w punkcie 4.4 pt. „Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”. Immunogenność W badaniu dotyczącym leczenia neoadiuwantowego-adiuwantowego raka piersi we wczesnym stadium (BO22227) z okresem obserwacji kontrolnej przekraczającym średnio 70 miesięcy u 10,1% (30/296) pacjentek leczonych trastuzumabem w postaci dożylnej doszło do rozwoju przeciwciał skierowanych przeciwko trastuzumabowi. Neutralizujące przeciwciała przeciw trastuzumabowi wykryto w próbkach pobranych po punkcie wyjścia u 2 spośród 30 pacjentek w grupie leczonej trastuzumabem podawanym dożylnie. Znaczenie kliniczne tych przeciwciał nie jest znane. Obecność przeciwciał przeciwko trastuzumabowi nie ma wpływu na właściwości farmakokinetyczne, skuteczność (określaną na podstawie całkowitej odpowiedzi patologicznej [pCR] oraz czasu przeżycia bez zdarzeń [EFS]) i bezpieczeństwo stosowania określane na podstawie wystąpienia reakcji związanych z podaniem trastuzumabu w postaci dożylnej.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Działania niepożądane
Nie są dostępne dane dotyczące immunogenności trastuzumabu w przypadku raka żołądka. Zmiana leczenia trastuzumabem podawanym dożylnie na leczenie trastuzumabem podawanym podskórnie i na odwrót. Badanie MO22982 dotyczyło zmiany leczenia trastuzumabem podawanym dożylnie na leczenie trastuzumabem podawanym podskórnie i na odwrót, a pierwszorzędowym celem tego badania była ocena preferencji pacjentów dotyczących dożylnej lub podskórnej drogi podania trastuzumabu. 2 kohorty pacjentów (jedną stosującą preparat w fiolce podawany podskórnie i jedną stosującą preparat podawany podskórnie w systemie podawania) oceniano w badaniu z 2 grupami leczenia prowadzonym metodą naprzemienną z udziałem 488 pacjentów randomizowanych do jednej z dwóch różnych sekwencji leczenia trastuzumabem podawanym co trzy tygodnie (dożylnie [Cykle 1 – 4]→ podskórnie [Cykle 5 – 8] lub podskórnie [Cykle 1 – 4]→ dożylnie [Cykle 5 – 8]).
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Działania niepożądane
Pacjenci nigdy wcześniej nie byli leczeni trastuzumabem podawanym dożylnie (20,3%) lub otrzymywali już trastuzumab podawany dożylnie (79,7%). W przypadku sekwencji leczenia „dożylnie → podskórnie” (skumulowane dane kohort stosujących preparat podawany podskórnie w fiolce i preparat podawany podskórnie w systemie podawania) opisywany odsetek zdarzeń niepożądanych (wszystkich stopni) występujących przed zmianą leczenia (Cykle 1 – 4) i po zmianie leczenia (Cykle 5 – 8) wynosił odpowiednio 53,8% w porównaniu z 56,4%; w przypadku sekwencji leczenia „podskórnie → dożylnie” (skumulowane dane kohort stosujących preparat podawany podskórnie w fiolce i preparat podawany podskórnie w systemie podawania) opisywany odsetek zdarzeń niepożądanych (wszystkich stopni) występujących przed zmianą leczenia i po zmianie leczenia wynosił odpowiednio 65,4% w porównaniu z 48,7%.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Działania niepożądane
Odsetek ciężkich zdarzeń niepożądanych, zdarzeń niepożądanych stopnia 3 i przypadków rezygnacji z leczenia z powodu wystąpienia zdarzeń niepożądanych przed zmianą leczenia (Cykle 1 – 4) był niski (< 5%) i zbliżony do odsetka po zmianie leczenia (Cykle 5 – 8). Nie zgłoszono żadnych zdarzeń niepożądanych stopnia 4 ani stopnia 5. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Brak doświadczeń dotyczących przedawkowania w badaniach klinicznych z udziałem ludzi. W ramach badań klinicznych nie podawano pojedynczych dawek trastuzumabu w monoterapii większych niż 10 mg/kg mc.; w badaniu klinicznym z udziałem pacjentów z przerzutowym rakiem żołądka oceniano stosowanie dawki podtrzymującej 10 mg/kg mc. co 3 tygodnie po wcześniejszym podaniu dawki nasycającej 8 mg/kg mc. Dawki nieprzekraczające tego poziomu były dobrze tolerowane.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwnowotworowe, przeciwciała monoklonalne, kod ATC: L01XC03 Ogivri jest produktem leczniczym biopodobnym. Szczegółowe informacje są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków http://www.ema.europa.eu . Trastuzumab jest rekombinowanym, humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym IgG1 skierowanym przeciwko receptorowi ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu typu 2 (receptora HER2). Nadekspresję HER2 obserwuje się w 20–30% przypadków pierwotnych nowotworów złośliwych piersi. Badania mające na celu określenie częstości występowania HER2-dodatnich przypadków raka żołądka z wykorzystaniem badań immunohistochemicznych (IHC) oraz fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) lub chromogenicznej hybrydyzacji in situ (CISH) wykazały dużą zmienność w tym zakresie z wartościami od 6,8% do 34,0% dla IHC oraz od 7,1% do 42,6% w przypadku FISH.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Badania wskazują na to, że pacjentki z rakiem piersi wykazującym nadekspresję receptora HER2 cechuje krótszy czas przeżycia bez objawów choroby w porównaniu z pacjentkami z nowotworami bez nadekspresji HER2. Zewnątrzkomórkowa domena receptora (ECD, p105) może złuszczać się do krwiobiegu i można ją oznaczać w próbkach surowicy krwi. Mechanizm działania Trastuzumab wiąże się z dużym powinowactwem i swoistością z subdomeną IV – regionem okołobłonowym zewnątrzkomórkowej domeny receptora HER2. Związanie trastuzumabu z receptorem HER2 hamuje niezależne od ligandu przekazywanie sygnału przez HER2 i zapobiega proteolitycznemu rozszczepieniu domeny zewnątrzkomórkowej będącemu mechanizmem aktywacji HER2. Wykazano, że w rezultacie trastuzumab hamuje proliferację ludzkich komórek nowotworowych, które wykazują nadekspresję receptora HER2, co wykazano zarówno w badaniach in vitro , jak i w badaniach na zwierzętach.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Ponadto trastuzumab jest silnym mediatorem cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC). W warunkach in vitro wykazano, że cytotoksyczność typu ADCC stymulowana trastuzumabem jest preferencyjnie wywierana na komórki guza wykazujące nadekspresję HER2 w porównaniu z komórkami nowotworowymi bez nadekspresji HER2. Wykrywanie nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacji genu HER2 Wykrywanie nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacji genu HER2 w przypadku raka piersi Trastuzumab należy stosować wyłącznie u pacjentek z nadekspresją receptora HER2 w komórkach guza lub amplifikacją genu HER2, oznaczonych za pomocą dokładnych i zatwierdzonych testów. Nadekspresję HER2 należy wykrywać za pomocą metody immunohistochemicznej (IHC) z użyciem wycinków tkanki nowotworowej utrwalonych w bloczkach parafinowych (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Amplifikacja genu HER2 powinna być badana przy użyciu metody fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) lub chromogenicznej hybrydyzacji in situ (CISH) w tkance guza utrwalonej w bloczkach parafinowych. Do leczenia produktem Ogivri kwalifikują się pacjentki, u których występuje silna nadekspresja receptora HER2 wyrażona punktacją 3+ w przypadku metody IHC lub dodatnim wynikiem testu FISH lub CISH. W celu zapewnienia dokładności i powtarzalności wyników testy należy wykonywać w specjalistycznych laboratoriach gwarantujących walidację procedur analitycznych. Zalecaną skalę oceny barwienia za pomocą metody IHC przedstawiono w tabeli 2. Tabela 2. Zalecana skala oceny barwienia metodą IHC w raku piersi

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Punktacja Wzór barwienia Wynik oceny nadekspresji HER2
0 Brak wybarwienia lub wybarwienie błony komórkowej obserwowane w <10% komórek guza. Ujemny
1+ Blade/ledwie zauważalne wybarwienie wykryte w >10% komórek guza. W komórkach sąwybarwione jedynie części ich błony komórkowej. Ujemny
2+ Słabe do umiarkowanego całkowite wybarwienie błonykomórkowej wykrywane w >10% komórek guza. Niejednoznaczny
3+ Silne całkowite wybarwienie błony komórkowejwykrywane w >10% komórek guza. Dodatni

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wynik badania FISH jest ogólnie uznawany za dodatni, jeśli stosunek liczby kopii genu HER2 w komórce nowotworowej do liczby kopii chromosomów 17 jest większy lub równy 2, a w przypadku gdy nie oznaczano liczby chromosomów 17, jeśli w komórce nowotworowej występuje więcej niż 4 kopie genu HER2. Wynik badania CISH jest ogólnie uznawany za dodatni, jeśli liczba kopii genu HER2 w ponad 50% komórek nowotworowych jest większa niż 5 kopii na jądro komórkowe. W celu uzyskania szczegółowych instrukcji wykonywania analizy i interpretacji wyników badań metodami FISH lub CISH należy zapoznać się z informacjami zawartymi w opakowaniach odpowiednich zatwierdzonych zestawów testów. Należy również uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące postępowania diagnostycznego w oznaczaniu HER2. W przypadku stosowania wszelkich innych metod oceny ekspresji białka HER2 lub amplifikacji genu HER2 analizy należy wykonywać wyłącznie w laboratoriach zapewniających nowoczesne metody wykonywania zatwierdzonych badań.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Metody te muszą być wystarczająco precyzyjne i dokładne, aby wykazać nadekspresję HER2, i muszą umożliwiać rozróżnienie pomiędzy umiarkowaną (punktacja 2+) a silną (punktacja 3+) nadekspresją HER2. Wykrywanie nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacji genu HER2 w raku żołądka Do wykrywania nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacji genu HER2 powinny być używane tylko dokładne i zatwierdzone testy. Jako pierwszą procedurę zaleca się analizę metodą IHC, a w przypadku gdy konieczna jest także ocena statusu amplifikacji genu HER2, należy stosować metodę hybrydyzacji in situ z użyciem srebra (SISH) lub technikę FISH. Metoda SISH jest jednak zalecana do równoległej oceny histologii i morfologii guza. W celu zapewnienia walidacji procedur analitycznych oraz uzyskania dokładnych i powtarzalnych wyników ocenę HER2 należy wykonywać w pracowniach zatrudniających przeszkolony personel.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Należy korzystać ze szczegółowych instrukcji wykonywania analizy i interpretacji wyników zamieszczonych w ulotce zawierającej informacje o produkcie dołączonej do zestawów testów do analizy HER2. W badaniu ToGA (BO18255) pacjenci, u których w analizie komórek nowotworowych uzyskano wynik IHC3+ lub dodatni wynik badania metodą FISH, byli definiowani jako HER2-dodatni i włączani do badania. Na podstawie wyników tego badania klinicznego stwierdzono, że korzystne efekty były ograniczone do pacjentów z najwyższym poziomem nadekspresji białka HER2 definiowanym jako punktacja 3+ w analizie IHC lub punktacja 2+ wg IHC z dodatnim wynikiem oceny metodą FISH. W badaniu porównującym metody (badanie D008548) odnotowano wysoki stopień zgodności (> 95%) dla badań technikami SISH i FISH stosowanych do wykrywania amplifikacji genu HER2 u pacjentów z rakiem żołądka.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Nadekspresję HER2 należy wykrywać za pomocą metody immunohistochemicznej (IHC) z użyciem wycinków tkanki nowotworowej utrwalonych w bloczkach parafinowych. Amplifikację genu HER2 należy wykrywać metodą hybrydyzacji in situ z zastosowaniem techniki SISH albo FISH w tkance guza utrwalonej w bloczkach parafinowych. Zalecaną skalę oceny barwienia za pomocą metody IHC przedstawiono w tabeli 3. Tabela 3. Zalecana skala oceny barwienia metodą IHC w raku żołądka

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Punktacja Materiał chirurgiczny – wzór barwienia Materiał biopsyjny – wzór barwienia Wynik oceny nadekspresji HER2
0 Brak wybarwienia lubwybarwienie błony komórkowej w <10% komórek guza Brak wybarwienia lubwybarwienie błony komórkowej jakiejkolwiek komórki guza Ujemny
1+ Blade / ledwie zauważalne wybarwienie w ≥10% komórek guza; w komórkach są wybarwione jedynie części ich błony komórkowej. Grupa komórek nowotworowych z bladym / ledwie zauważalnym wybarwieniem błony komórkowej niezależnie od procentowego odsetka wybarwionych komórek Ujemny
2+ Słabe do umiarkowanego całkowite, podstawnoboczne lub boczne wybarwienie błony komórkowej w ≥10% komórek guza Grupa komórek nowotworowych ze słabym do umiarkowanego całkowitym, podstawnobocznym lub bocznym wybarwieniem błony komórkowej niezależnie od odsetka wybarwionych komórek nowotworowych Niejednoznaczny
3+ Silne całkowite, podstawnoboczne lub boczne wybarwienie błony komórkowej w ≥10% komórek guza Grupa komórek nowotworowych z silnym całkowitym, podstawnobocznym lub bocznym wybarwieniem błony komórkowej niezależnie od procentowego odsetka wybarwionych komórek nowotworowych Dodatni

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Generalnie wynik analizy SISH lub FISH jest uznawany za dodatni w przypadku, gdy stosunek liczby kopii genu HER2 w komórce nowotworowej do liczby kopii chromosomu 17 jest większy lub równy 2. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Rak piersi z przerzutami Trastuzumab był stosowany w badaniach klinicznych w monoterapii u pacjentek z rakiem piersi z przerzutami, u których w komórkach guza stwierdzono nadekspresję receptora HER2 oraz brak odpowiedzi na jeden lub więcej schematów chemioterapii związanej z chorobą przerzutową. Trastuzumab stosowano również w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem w leczeniu pacjentek, które nie otrzymywały wcześniej chemioterapii z powodu choroby przerzutowej. Pacjentki, które wcześniej otrzymały chemioterapię adiuwantową zawierającą antracykliny, były leczone paklitakselem (175 mg/m² pc. w 3-godzinnym wlewie dożylnym) w połączeniu z trastuzumabem lub bez trastuzumabu.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu podstawowym porównującym docetaksel (podawany w dawce 100 mg/m 2 pc. drogą 1-godzinnego wlewu) stosowany w połączeniu z trastuzumabem lub bez trastuzumabu 60% pacjentek otrzymywało uprzednio chemioterapię adiuwantową zawierającą antracykliny. Pacjentki były leczone trastuzumabem do czasu wystąpienia progresji choroby. Nie badano skuteczności trastuzumabu stosowanego w skojarzeniu z paklitakselem u pacjentek, które nie otrzymywały wcześniej leczenia adiuwantowego antracyklinami. Jednak terapia skojarzona trastuzumabem i docetakselem była skuteczna niezależnie od tego, czy pacjentki otrzymywały wcześniej antracykliny w leczeniu adiuwantowym, czy też nie. Metodą analizy oceniającej nadekspresję receptora HER2, stosowaną w celu określenia kwalifikacji pacjentek do podstawowych badań klinicznych dotyczących stosowania trastuzumabu w monoterapii oraz w skojarzeniu z paklitakselem, była metoda barwienia immunohistochemicznego receptora HER2 w komórkach guza piersi (utrwalonych wycinkach) z użyciem mysich przeciwciał monoklonalnych CB11 i 4D5.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wycinki tkanki były utrwalone w formalinie lub w środku utrwalającym Bouin. Test wykorzystywany w badaniach klinicznych był wykonywany w centralnym laboratorium z wykorzystaniem skali oceny od 0 do 3+. Do badania włączane były pacjentki z punktacją 2+ lub 3+, natomiast pacjentki z punktacją 0 lub 1+ wykluczano z udziału w badaniu. Ponad 70% zakwalifikowanych pacjentek wykazywało nadekspresję na poziomie 3+. Dane wskazują na to, iż większe korzyści z leczenia odniosły pacjentki z większą nadekspresją HER2 (punktacja 3+). Główną metodą analizy stosowaną do określenia, czy pacjentka jest HER2-dodatnia, w badaniu podstawowym dotyczącym docetakselu w połączeniu z trastuzumabem lub bez trastuzumabu była metoda immunohistochemiczna. Niewielka grupa pacjentek była badana z użyciem metody fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH).
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu tym 87% włączonych pacjentek wykazywało nadekspresję na poziomie IHC3+, a u 95% pacjentek stwierdzono nadekspresję na poziomie IHC3+ i (lub) dodatni wynik testu FISH. Tygodniowy schemat dawkowania w raku piersi z przerzutami Wyniki oceny skuteczności w badaniach z zastosowaniem monoterapii i terapii skojarzonej podsumowano w tabeli 4. Tabela 4. Wyniki oceny skuteczności w badaniach z zastosowaniem monoterapii i terapii skojarzonej

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr Monoterapia Terapia skojarzona
Trastuzumab1N=172 Trastuzumab plus paklitaksel2 N=68 Paklitaksel2N=77 Trastuzumab plus docetaksel3 N=92 Docetaksel3N=94
Odsetek odpowiedzi na leczenie(95% CI) 18%(13 – 25) 49%(36 – 61) 17%(9 – 27) 61%(50 – 71) 34%(25 – 45)
Mediana czasu trwania odpowiedzi (w miesiącach) (95% CI) 9,1(5,6 – 10,3) 8,3(7,3 – 8,8) 4,6(3,7 – 7,4) 11,7(9,3 – 15,0) 5,7(4,6 – 7,6)
Mediana czasu do progresji choroby(w miesiącach) (95% CI) 3,2(2,6 – 3,5) 7,1(6,2 – 12,0) 3,0(2,0 – 4,4) 11,7(9,2 – 13,5) 6,1(5,4 – 7,2)
Mediana czasu przeżycia (w miesiącach) (95% CI) 16,4(12,3 –nieokreślona) 24,8(18,6 – 33,7) 17,9(11,2 – 23,8) 31,2(27,3 – 40,8) 22,74(19,1 – 30,8)

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wartość „nieokreślona” oznacza, iż nie można było jej oszacować lub nie została jeszcze uzyskana. 1. Badanie H0649g: podgrupa pacjentek z punktacją IHC3+. 2. Badanie H0648g: podgrupa pacjentek z punktacją IHC3+. 3. Badanie M77001: populacja pacjentek uwzględnionych w analizie statystycznej ( intent-to-treat – wyodrębniona zgodnie z zaplanowanym leczeniem), wyniki po upływie 24 miesięcy. Terapia skojarzona z zastosowaniem trastuzumabu i anastrozolu Trastuzumab był badany w leczeniu skojarzonym z anastrozolem, stosowanym w pierwszej linii terapii raka piersi z przerzutami u pacjentek po menopauzie z nadekspresją HER2 oraz obecnością receptorów hormonalnych (tj. receptorów dla estrogenów i (lub) receptorów dla progesteronu). Czas przeżycia wolny od progresji choroby był dwukrotnie wydłużony w grupie otrzymującej trastuzumab i anastrozol w stosunku do grupy przyjmującej anastrozol w monoterapii (4,8 miesiąca względem 2,4 miesiąca).
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Inne parametry, w przypadku których stwierdzono poprawę w odniesieniu do leczenia skojarzonego, były następujące: ogólna odpowiedź na leczenie (16,5% w stosunku do 6,7%); odsetek przypadków korzyści klinicznej (42,7% w stosunku do 27,9%); czas do wystąpienia progresji choroby (4,8 miesiąca w stosunku do 2,4 miesiąca). Nie odnotowano różnic między grupami badanymi w ocenie czasu do odpowiedzi i czasu trwania odpowiedzi na leczenie. Mediana całkowitego czasu przeżycia była wydłużona do 4,6 miesiąca u pacjentek w grupie z zastosowaniem terapii skojarzonej. Różnica nie była istotna statystycznie, jakkolwiek u ponad połowy pacjentek z grupy otrzymującej anastrozol w monoterapii po progresji choroby zmieniono leczenie na schemat zawierający trastuzumab. Trzytygodniowy schemat dawkowania w raku piersi z przerzutami Wyniki oceny skuteczności w badaniach nieporównawczych z zastosowaniem monoterapii oraz terapii skojarzonej podsumowano w tabeli 5. Tabela 5.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki oceny skuteczności w badaniach nieporównawczych z zastosowaniem monoterapii i terapii skojarzonej

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr Monoterapia Terapia skojarzona
Trastuzumab1 N=105 Trastuzumab2 N=72 Trastuzumab plus paklitaksel3N=32 Trastuzumab plus docetaksel4 N=110
Odsetek odpowiedzi na leczenie(95% CI) 24% (15 – 35) 27% (14 – 43) 59% (41 – 76) 73% (63 – 81)
Mediana czasu trwania odpowiedzi (w miesiącach) (zakres) 10,1 (2,8 – 35,6) 7,9 (2,1 – 18,8) 10,5 (1,8 – 21) 13,4 (2,1 –55,1)
Mediana czasu do progresji choroby (w miesiącach) (95% CI) 3,4 (2,8 – 4,1) 7,7 (4,2 – 8,3) 12,2 (6,2 –nieokreślona) 13,6 (11 – 16)
Mediana czasu przeżycia(w miesiącach) (95% CI) Nieokreślona Nieokreślona Nieokreślona 47,3 (32 –nieokreślona)

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wartość „nieokreślona” oznacza, iż nie można było jej oszacować lub nie została jeszcze uzyskana. 1. Badanie WO 16229: dawka nasycająca 8 mg/kg mc., a następnie 6 mg/kg mc. co 3 tygodnie. 2. Badanie MO 16982: dawka nasycająca 6 mg/kg mc. raz w tygodniu x 3, a następnie 6 mg/kg mc. co 3 tygodnie. 3. Badanie BO15935 4. Badanie MO16419 Umiejscowienie przerzutów Częstość występowania przerzutów w wątrobie była znacząco zmniejszona u pacjentek leczonych trastuzumabem w skojarzeniu z paklitakselem w porównaniu z monoterapią paklitakselem (21,8% w stosunku do 45,7%; p=0,004). Większa liczba pacjentek leczonych trastuzumabem w skojarzeniu z paklitakselem wykazywała progresję choroby do ośrodkowego układu nerwowego w porównaniu z pacjentkami leczonymi tylko paklitakselem (12,6% w stosunku do 6,5%; p=0,377). Wczesne stadium raka piersi (terapia adiuwantowa) Wczesne stadium raka piersi jest definiowane jako nieprzerzutowy, pierwotny, inwazyjny rak piersi.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Trastuzumab w leczeniu adiuwantowym badano w 4 szeroko zakrojonych, wieloośrodkowych, randomizowanych badaniach: – W badaniu BO16348 porównywano leczenie trastuzumabem podawanym co trzy tygodnie przez jeden rok i dwa lata z grupą obserwacyjną obejmującą pacjentki z HER2-dodatnim rakiem piersi we wczesnym stadium po zabiegu chirurgicznym, odbyciu chemioterapii i radioterapii (jeśli była stosowana). Przeprowadzono również porównanie terapii trastuzumabem trwającej dwa lata z terapią trastuzumabem trwającą jeden rok. Pacjentki przydzielone do grupy leczonej trastuzumabem otrzymywały początkową dawkę nasycającą 8 mg/kg mc., a następnie, co trzy tygodnie, dawkę 6 mg/kg mc. przez jeden rok lub dwa lata. – W badaniach NSABP B-31 i NCCTG N9831, objętych połączoną analizą, badano kliniczną użyteczność połączenia terapii trastuzumabem i paklitakselem po chemioterapii AC.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Dodatkowo przedmiotem badania NCCTG N9831 było także sekwencyjne dodawanie trastuzumabu do chemioterapii AC→P u pacjentek z HER2-dodatnim wczesnym stadium raka piersi po zabiegu chirurgicznym. – W badaniu BCIRG 006 oceniano połączenie leczenia trastuzumabem z docetakselem po chemioterapii AC lub w skojarzeniu z docetakselem i karboplatyną u pacjentek z HER2- dodatnim wczesnym stadium raka piersi po zabiegu chirurgicznym. W badaniu HERA wczesne stadium raka piersi było ograniczone do przypadków operacyjnego, pierwotnego, inwazyjnego gruczolakoraka piersi z występującymi lub niewystępującymi przerzutami w węzłach chłonnych pachowych, jeśli średnica guza wynosiła co najmniej 1 cm. W połączonej analizie wyników badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 wczesne stadium raka piersi było ograniczone do przypadków pacjentek w grupie wysokiego ryzyka z operacyjnym rakiem piersi, definiowanym jako nowotwór HER2-dodatni z ogniskami w węzłach chłonnych pachowych lub nowotwór HER2-dodatni bez ognisk w węzłach chłonnych, z cechami wysokiego ryzyka (guz wielkości >1 cm bez obecności receptorów dla estrogenów lub guz wielkości >2 cm niezależnie od statusu hormonalnego).
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu BCIRG 006 HER2-dodatni wczesny rak piersi był rozpoznawany u pacjentek z zajętymi węzłami chłonnymi lub u pacjentek w grupie wysokiego ryzyka bez zajęcia węzłów chłonnych (pN0) oraz z co najmniej jednym (1) z następujących czynników: wielkość guza powyżej 2 cm, brak ekspresji receptorów estrogenowych i progesteronowych, stopień histologiczny i (lub) jądrowy 2 – 3 lub wiek < 35 lat. Wyniki oceny skuteczności w badaniu BO16348 po okresie obserwacji kontrolnej o medianie czasu trwania wynoszącej 12 miesięcy* i 8 lat** podsumowano w tabeli 6. Tabela 6. Wyniki oceny skuteczności w badaniu BO16348

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Mediana czasu obserwacji kontrolnej:12 miesięcy* Mediana czasu obserwacji kontrolnej:8 lat**
Parametr Obserwacja N = 1693 Trastuzumab 1 rokN = 1693 Obserwacja N = 1697*** Trastuzumab 1 rokN = 1702***
Czas przeżycia bez objawów
choroby
– Liczba pacjentek, u których 219 (12,9%) 127 (7,5%) 570 (33,6%) 471 (27,7%)
wystąpiło zdarzenie.
– Liczba pacjentek, u których nie 1474 (87,1%) 1566 (92,5%) 1127 (66,4%) 1231 (72,3%)
wystąpiło zdarzenie.
Wartość p względem obserwacji < 0,0001 < 0,0001
Współczynnik ryzyka względem 0,54 0,76
obserwacji
Czas przeżycia bez nawrotu
choroby
– Liczba pacjentek, u których 208 (12,3%) 113 (6,7%) 506 (29,8%) 399 (23,4%)
wystąpiło zdarzenie.
– Liczba pacjentek, u których nie 1485 (87,7%) 1580 (93,3%) 1191 (70,2%) 1303 (76,6%)
wystąpiło zdarzenie.
Wartość p względem obserwacji < 0,0001 < 0,0001
Współczynnik ryzyka względem 0,51 0,73
obserwacji
Czas przeżycia bez przerzutów
odległych
– Liczba pacjentek, u których 184 (10,9%) 99 (5,8%) 488 (28,8%) 399 (23,4%)
wystąpiło zdarzenie.
– Liczba pacjentek, u których nie 1508 (89,1%) 1594 (94,6%) 1209 (71,2%) 1303 (76,6%)
wystąpiło zdarzenie.
Wartość p względem obserwacji < 0,0001 < 0,0001
Współczynnik ryzyka względem 0,50 0,76
obserwacji
Całkowity czas przeżycia (zgon)
– Liczba pacjentek, u których 40 (2,4%) 31 (1,8%) 350 (20,6%) 278 (16,3%)
wystąpiło zdarzenie.
– Liczba pacjentek, u których nie 1653 (97,6%) 1662 (98,2%) 1347 (79,4%) 1424 (83,7%)
wystąpiło zdarzenie.
Wartość p względem obserwacji 0,24 0,0005
Współczynnik ryzyka względem 0,75 0,76
obserwacji

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
* Równorzędny pierwszoplanowy punkt końcowy, tj. czas wolny od objawów choroby (DFS) wynoszący 1 rok względem obserwacji, mieścił się we wcześniej określonym zakresie statystycznym. ** Analiza końcowa (uwzględniająca przeniesienie 52% pacjentek z grupy obserwacji do grupy przyjmującej trastuzumab). *** Istnieje rozbieżność w zakresie całkowitej liczebności próby z powodu niewielkiej liczby pacjentek, które poddano randomizacji po terminie zakończenia gromadzenia danych do analizy okresu obserwacji kontrolnej o medianie czasu trwania wynoszącej 12 miesięcy. Dane dotyczące skuteczności z okresowej analizy skuteczności przekroczyły określony w protokole zakres statystyczny dla porównania 1-rocznej terapii trastuzumabem z wyłącznie obserwacją. Po okresie obserwacji kontrolnej o medianie czasu trwania wynoszącej 12 miesięcy współczynnik ryzyka (HR) dla czasu przeżycia bez objawów choroby (DFS) wynosił 0,54 (95% CI: 0,44; 0,67), co przekłada się na bezwzględną korzyść w odniesieniu do odsetka osób przeżywających 2 lata bez objawów choroby w wysokości 7,6 punktu procentowego (85,8% w stosunku do 78,2%) na korzyść grupy otrzymującej trastuzumab.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Analizę końcową przeprowadzono po okresie obserwacji kontrolnej o medianie czasu trwania wynoszącej 8 lat. Wykazała ona, że 1-roczne leczenie trastuzumabem jest związane ze zmniejszeniem ryzyka o 24% w porównaniu z wyłącznie obserwacją (HR = 0,76; 95% CI: 0,67; 0,86). Przekłada się to na korzyść bezwzględną w zakresie 8-letniego wskaźnika czasu przeżycia bez objawów choroby wynoszącego 6,4 punktu procentowego na korzyść 1-rocznej terapii trastuzumabem. Ta analiza końcowa wykazała, że wydłużenie leczenia trastuzumabem do okresu dwóch lat nie zapewnia dodatkowych korzyści w porównaniu z leczeniem prowadzonym przez 1 rok [HR dla DFS w populacji ITT ( intent to treat – wyodrębnionej zgodnie z zaplanowanym leczeniem) leczonej przez 2 lata w porównaniu z 1 rokiem = 0,99 (95% CI: 0,87; 1,13), wartość p = 0,90; oraz HR dla OS (całkowity czas przeżycia) = 0,98 (0,83; 1,15); wartość p = 0,78].
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W grupie leczonej 2 lata obserwowano zwiększony wskaźnik bezobjawowych zaburzeń czynności serca (8,1% względem 4,6% w grupie leczonej 1 rok). Co najmniej jedno zdarzenie niepożądane 3. lub 4. stopnia wystąpiło u większej liczby pacjentek w grupie leczonej 2 lata (20,4%) niż w grupie leczonej 1 rok (16,3%). W badaniach NSABP B-31 i NCCTG N9831 trastuzumab podawano w skojarzeniu z paklitakselem, po chemioterapii AC. Doksorubicynę i cyklofosfamid podawano jednocześnie w następujący sposób: – doksorubicyna dożylnie – 60 mg/m 2 pc., co 3 tygodnie przez 4 cykle; – cyklofosfamid dożylnie – 600 mg/m 2 pc. w 30-minutowym wlewie, co 3 tygodnie przez 4 cykle. Paklitaksel w skojarzeniu z trastuzumabem podawano w następujący sposób: – paklitaksel dożylnie – 80 mg/m 2 pc. drogą wlewu ciągłego dożylnego, co tydzień przez 12 tygodni; lub – paklitaksel dożylnie – 175 mg/m 2 pc. drogą wlewu ciągłego dożylnego, co 3 tygodnie przez 4 cykle (w 1. dniu każdego cyklu).
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki oceny skuteczności z połączonej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 w czasie ostatecznej analizy DFS* podsumowano w tabeli 7. Mediana czasu trwania obserwacji kontrolnej wyniosła 1,8 roku u pacjentek w grupie AC→P oraz 2,0 lata u pacjentek w grupie AC→PH. Tabela 7. Wyniki oceny skuteczności z połączonej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 w czasie ostatecznej analizy DFS*

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→P (n=1679) AC→PH (n=1672) Współczynnik ryzyka (HR) względem AC→P (95% CI)Wartość p
Czas przeżycia bez objawów chorobyLiczba pacjentek, u których wystąpiło zdarzenie (%).Odległy nawrótLiczba pacjentek, u których wystąpiło zdarzenie.Zgon (zdarzenie dla OS): Liczba pacjentek, u których wystąpiło zdarzenie. 261 (15,5)193 (11,5)92 (5,5) 133 (8,0)96 (5,7)62 (3,7) 0,48 (0,39; 0,59)p < 0,00010,47 (0,37; 0,60)p < 0,00010,67 (0,48; 0,92)p = 0,014**

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
A: doksorubicyna; C: cyklofosfamid; P: paklitaksel; H: trastuzumab. * Mediana czasu trwania obserwacji kontrolnej wyniosła 1,8 roku u pacjentek w grupie AC→P oraz 2,0 lata u pacjentek w grupie AC→PH. ** Współczynnik p dla OS nie przekroczył wstępnie określonej granicy statystycznej dla porównania AC→P H z AC→P. W przypadku pierwszoplanowego punktu końcowego – czasu przeżycia bez objawów choroby (DFS) – dodanie trastuzumabu do chemioterapii paklitakselem spowodowało 52-procentowe zmniejszenie ryzyka nawrotu choroby. Współczynnik ryzyka przekłada się na bezwzględną korzyść w odniesieniu do odsetka 3-letniego czasu przeżycia bez objawów choroby w wysokości 11,8 punktu procentowego (87,2% w stosunku do 75,4%) na korzyść grupy AC→PH (trastuzumab). W chwili aktualizacji danych o bezpieczeństwie po upływie obserwacji kontrolnej o medianie czasu trwania wynoszącej 3,5 – 3,8 roku analiza DFS ponownie potwierdziła zakres korzyści wykazany w ostatecznej analizie DFS.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pomimo zmiany leczenia na trastuzumab w grupie kontrolnej dołączenie trastuzumabu do chemioterapii paklitakselem zapewniło 52-procentowe zmniejszenie ryzyka nawrotu choroby. Dołączenie trastuzumabu do chemioterapii paklitakselem wiązało się również z 37- procentowym zmniejszeniem ryzyka zgonu. Zaplanowana analiza końcowa OS dla wspólnej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 została przeprowadzona po wystąpieniu 707 przypadków zgonu (mediana czasu obserwacji kontrolnej: 8,3 roku w grupie AC→PH). Leczenie AC→PH spowodowało statystycznie istotną poprawę parametru OS w porównaniu z leczeniem AC→P (stratyfikowany HR = 0,64; 95% CI [0,55; 0,74]; wartość p w teście log-rank: < 0,0001). Po upływie 8 lat wskaźnik przeżycia oszacowano na 86,9% w grupie AC→PH i 79,4% w grupie AC→P, przy korzyści bezwzględnej wynoszącej 7,4% (95% CI: 4,9%; 10,0%). Końcowe wyniki analizy OS dla wspólnej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 podsumowano poniżej w tabeli 8. Tabela 8.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Końcowe wyniki dotyczące całkowitego czasu przeżycia dla wspólnej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→P (N=2032) AC→PH (N=2031) Wartość p względem AC→P Współczynnik ryzyka względem AC→P(95% CI)
Zgon (zdarzenie dla OS): Liczba pacjentek, u którychwystąpiło zdarzenie (%). 418 (20,6%) 289 (14,2%) < 0,0001 0,64(0,55; 0,74)

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
A: doksorubicyna; C: cyklofosfamid; P: paklitaksel; H: trastuzumab. Przeprowadzono również analizę czasu wolnego od objawów choroby (DFS) w ramach końcowej analizy przeżycia całkowitego dla łącznej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831. Uaktualnione wyniki analizy DFS (stratyfikowany HR = 0,61; 95% CI [0,54; 0,69]) wykazały podobną korzyść w zakresie DFS względem ostatecznej pierwszoplanowej analizy DFS, pomimo iż 24,8% pacjentek w grupie AC→P zmieniło leczenie na trastuzumab. Po upływie 8 lat wskaźnik czasu przeżycia wolnego od objawów choroby oszacowano na 77,2% (95% CI: 75,4; 79,1) w grupie AC→PH; bezwzględna korzyść wyniosła 11,8% w porównaniu z grupą AC→P. W badaniu BCIRG 006 trastuzumab podawano w skojarzeniu z docetakselem, po chemioterapii AC (AC→DH), lub w skojarzeniu z docetakselem i karboplatyną (DcarbH). Docetaksel był podawany w następujący sposób: – docetaksel dożylnie – 100 mg/m 2 pc. W postaci 1-godzinnego wlewu dożylnego, podawany co 3 tygodnie przez 4 cykle (w 2.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Dniu pierwszego cyklu docetakselu, a następnie w 1. Dniu każdego kolejnego cyklu); lub – docetaksel dożylnie – 75 mg/m 2 pc. W postaci 1-godzinnego wlewu dożylnego, podawany co 3 tygodnie przez 6 cykli (w 2. Dniu cyklu 1, a następnie w 1. Dniu każdego kolejnego cyklu. Następnie podawano: – karboplatynę – w docelowym AUC = 6 mg/ml/min. We wlewie dożylnym trwającym 30 – 60 minut podawanym co 3 tygodnie przez łącznie sześć cykli. Trastuzumab podawano co tydzień wraz z chemioterapią, a następnie co 3 tygodnie przez łączny okres 52 tygodni. Wyniki analizy dotyczącej skuteczności w badaniu BCIRG 006 podsumowano w tabelach 9 i 10. Mediana czasu trwania obserwacji kontrolnej wyniosła 2,9 roku w grupie AC→D oraz 3,0 lata w grupach AC→DH i DcarbH. Tabela 9. Przegląd wyników analiz skuteczności w badaniu BCIRG 006: AC→D względem AC→DH

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→D (n=1073) AC→DH (n=1074) Współczynnik ryzyka względem AC→D(95% CI)Wartość p
Czas przeżycia bez objawów choroby Liczba pacjentek,u których wystąpiło zdarzenie. 195 134 0,61 (0,49; 0,77)p < 0,0001
Odległy nawrót Liczba pacjentek,u których wystąpiłozdarzenie. 144 95 0,59 (0,46; 0,77)p < 0,0001
Zgon (zdarzenie dla OS) Liczba pacjentek,u których wystąpiło zdarzenie. 80 49 0,58 (0,40; 0,83)p = 0,0024

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
AC→D = doksorubicyna plus cyklofosfamid, a następnie docetaksel; AC→DH = doksorubicyna plus cyklofosfamid, a następnie docetaksel plus trastuzumab; CI = przedział ufności. Tabela 10. Przegląd wyników analiz skuteczności w badaniu BCIRG 006: AC→D względem DcarbH

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→D (n=1073) DcarbH (n=1074) Współczynnik ryzyka względem AC→D(95% CI)Wartość p
Czas przeżycia bez objawów choroby Liczba pacjentek,u których wystąpiło zdarzenie. 195 145 0,67 (0,54; 0,83)p = 0,0003
Odległy nawrót Liczba pacjentek,u których wystąpiło zdarzenie. 144 103 0,65 (0,50; 0,84)p = 0,0008
Zgon (zdarzenie dla OS) Liczba pacjentek,u których wystąpiło zdarzenie. 80 56 0,66 (0,47; 0,93)p = 0,0182

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
AC→D = doksorubicyna plus cyklofosfamid, a następnie docetaksel; DCarbH = docetaksel, karboplatyna i trastuzumab; CI = przedział ufności. W badaniu BCIRG 006, w przypadku pierwszoplanowego punktu końcowego – czasu przeżycia bez objawów choroby (DFS), współczynnik ryzyka przekłada się na bezwzględną korzyść w odniesieniu do 3-letniego czasu przeżycia bez objawów choroby w wysokości 5,8 punktu procentowego (86,7% w stosunku do 80,9%) na korzyść grupy AC→DH (trastuzumab) i 4,6 punktu procentowego (85,5% w stosunku do 80,9%) na korzyść grupy DCarbH (trastuzumab), w porównaniu z grupą AC→D. W badaniu BCIRG 006 u 213/1075 pacjentek w grupie DCarbH (TCH), 221/1074 pacjentek w grupie AC→DH (AC→TH) oraz u 217/1073 pacjentek w grupie AC→D (AC→T) wynik oceny stanu sprawności ogólnej wg Karnofsky’ego wynosił ≤ 90 (80 lub 90).
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W tej podgrupie pacjentek nie stwierdzono korzyści pod względem czasu przeżycia wolnego od objawów choroby (DFS) (współczynnik ryzyka = 1,16; 95% CI [0,73; 1,83] dla DCarbH (TCH) w stosunku do AC→D (AC→T); współczynnik ryzyka = 0,97; 95% CI [0,60; 1,55] dla AC→DH (AC→TH) w stosunku do AC→D). Ponadto została przeprowadzona analiza eksploracyjna post-hoc z użyciem danych z połączonej analizy wyników badań klinicznych NSABP B-31/NCCTG N9831* oraz BCIRG006, w której uwzględniono zdarzenia DFS i przypadki objawowych zdarzeń kardiologicznych. Wyniki analizy podsumowano w tabeli 11. Tabela 11. Wyniki analizy eksploracyjnej post-hoc z użyciem danych z połączonej analizy wyników badań klinicznych NSABP B-31/NCCTG N9831 oraz BCIRG006, w której uwzględniono zdarzenia DFS i przypadki objawowych zdarzeń kardiologicznych

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne

AC→PH(względem AC→P) (badania NSABP B- 31 oraz NCCTG N9831)* AC→DH(względem AC→D) (badanie BCIRG 006) DCarbH (względem AC→D) (badanie BCIRG 006)
Analiza pierwszoplanowa dotycząca skuteczności DFS: współczynniki ryzyka (95% CI)Wartość p 0,48(0,39; 0,59)p < 0,0001 0,61(0,49; 0,77)< 0,0001 0,67(0,54; 0,83)p = 0,0003
Analiza dotycząca skuteczności: okres długoterminowej obserwacji kontrolnej**DFS: współczynniki ryzyka (95% CI)Wartość p 0,61(0,54; 0,69)p < 0,0001 0,72(0,61; 0,85)p < 0,0001 0,77(0,65; 0,90)p = 0,0011
Analiza eksploracyjna post-hoc uwzględniająca DFS oraz objawowe zdarzenia kardiologiczne Długoterminowa obserwacja kontrolna**Współczynniki ryzyka (95% CI) 0,67(0,60; 0,75) 0,77(0,66; 0,90) 0,77(0,66; 0,90)

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
A: doksorubicyna; C: cyklofosfamid; P: paklitaksel; D: docetaksel; Carb: karboplatyna; H: trastuzumab. CI = przedział ufności. * W czasie ostatecznej analizy dla DFS. Mediana czasu trwania obserwacji kontrolnej wyniosła 1,8 roku w grupie AC→P i 2,0 lata w grupie AC→PH. ** Mediana czasu trwania długoterminowej obserwacji kontrolnej dla połączonej analizy wyników badań klinicznych wyniosła 8,3 roku (zakres: 0,1–12,1) dla grupy AC→PH oraz 7,9 roku (zakres: 0,0– 12,2) dla grupy AC→P; mediana czasu trwania długoterminowej obserwacji kontrolnej w badaniu BCIRG 006 wyniosła 10,3 roku zarówno w grupie AC→D (zakres: 0,0–12,6), jak i w grupie DCarbH (zakres: 0,0–13,1), oraz 10,4 roku w grupie AC→DH (zakres: 0,0–12,7). Wczesne stadium raka piersi (leczenie neoadiuwantowe-adiuwantowe) Dotychczas nie są dostępne wyniki porównujące skuteczność trastuzumabu podawanego w skojarzeniu z chemioterapią w terapii adiuwantowej ze skutecznością uzyskaną w terapii neoadiuwantowej/adiuwantowej.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Na potrzeby terapii neoadiuwantowej-adiuwantowej zaprojektowano wieloośrodkowe, randomizowane badanie MO16432 w celu oceny skuteczności klinicznej jednoczesnego stosowania trastuzumabu i chemioterapii neoadiuwantowej z zastosowaniem antracyklin i taksanów, a następnie uzupełniającego stosowania trastuzumabu z łącznym czasem trwania leczenia wynoszącym maksymalnie 1 rok. Do badania rekrutowano pacjentki z nowo rozpoznaną, miejscowo zaawansowaną chorobą (stopień III) lub zapalnym rakiem piersi we wczesnym stadium. Pacjentki z HER2-dodatnimi guzami były randomizowane do grupy otrzymującej chemioterapię neoadiuwantową stosowaną jednocześnie z trastuzumabem w terapii neoadiuwantowej-adiuwantowej lub do grupy otrzymującej tylko chemioterapię neoadiuwantową. W badaniu MO16432 trastuzumab (w dawce nasycającej 8 mg/kg mc., a następnie w dawce podtrzymującej 6 mg/kg mc.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
co 3 tygodnie) podawano jednocześnie z 10 cyklami chemioterapii neoadiuwantowej, w następującej kolejności:  Doksorubicyna 60 mg/m 2 pc. i paklitaksel 150 mg/m 2 pc. podawane co 3 tygodnie przez 3 cykle; następnie:  Paklitaksel 175 mg/m 2 pc. podawany co 3 tygodnie przez 4 cykle; następnie:  CMF w 1. i 8. dniu oraz przez 4 tygodnie przez 3 cykle; a następnie, po zabiegu chirurgicznym:  dodatkowe cykle adiuwantowe trastuzumabu (do ukończenia 1. roku terapii). Wyniki oceny skuteczności w badaniu MO16432 podsumowano w tabeli 12. Mediana czasu trwania obserwacji kontrolnej w grupie leczonej trastuzumabem wyniosła 3,8 roku. Tabela 12. Wyniki oceny skuteczności uzyskane w badaniu MO16432

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr Chemioterapia+ trastuzumab (n=115) Tylko chemioterapia(n=116)
Czas przeżycia wolny od Współczynnik
zdarzeń ryzyka
(95% CI)
Liczba pacjentek, u których 46 59 0,65 (0,44; 0,96)
wystąpiło zdarzenie. p = 0,0275
Całkowita odpowiedź 40% 20,7% p=0,0014
patologiczna* (95% CI) (31,0; 49,6) (13,7; 29,2)
Całkowity czas przeżycia Współczynnik
ryzyka
Liczba pacjentek, u których 22 33 (95% CI)
wystąpiło zdarzenie. 0,59 (0,35; 1,02)
p = 0,0555

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
* Definiowana jako brak jakiegokolwiek raka inwazyjnego zarówno w obrębie piersi, jak i w węzłach chłonnych pachowych. Bezwzględna korzyść pod względem 3-letniego czasu przeżycia wolnego od zdarzeń została oszacowana na 13 punktów procentowych (65% w stosunku do 52%) na korzyść grupy leczonej trastuzumabem. Rak żołądka z przerzutami Trastuzumab oceniano w jednym randomizowanym, otwartym badaniu fazy III o nazwie ToGA (BO18255) w skojarzeniu z chemioterapią względem tylko chemioterapii. Chemioterapię stosowano w następujący sposób: – kapecytabina – 1000 mg/m 2 pc. doustnie dwa razy na dobę przez 14 dni co 3 tygodnie przez 6 cykli (od 1. dnia wieczorem do 15. dnia rano każdego cyklu); lub – dożylnie 5-fluorouracyl – 800 mg/m 2 pc. na dobę w postaci ciągłego wlewu dożylnego przez 5 dni, podawany co 3 tygodnie przez 6 cykli (od 1. do 5. dnia każdego cyklu). Każdy schemat był stosowany wraz z:

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr FPN = 290 FP +H N = 294 HR (95% CI) Wartość p
Całkowity czas przeżycia, mediana liczby miesięcy 11,1 13,8 0,74 (0,60 – 0,91) 0,0046
Czas przeżycia bez progresji choroby,mediana liczby miesięcy 5,5 6,7 0,71 (0,59 – 0,85) 0,0002
Czas do progresji choroby, mediana liczby miesięcy 5,6 7,1 0,70 (0,58 – 0,85) 0,0003
Całkowity odsetek odpowiedzi, % 34,5% 47,3% 1,70a (1,22; 2,38) 0,0017
Czas utrzymywania się odpowiedzi, mediana liczby miesięcy 4,8 6,9 0,54 (0,40 – 0,73) < 0,0001

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
– cisplatyną – 80 mg/m 2 pc. co 3 tygodnie przez 6 cykli, 1. dnia każdego cyklu. Wyniki oceny skuteczności uzyskane w badaniu BO18225 podsumowano w tabeli 13. Tabela 13. Wyniki oceny skuteczności uzyskane w badaniu BO18225 FP + H: fluoropirymidyna/cisplatyna + trastuzumab FP: fluoropirymidyna/cisplatyna a Iloraz szans Pacjenci rekrutowani do badania nie byli wcześniej leczeni z powodu HER2-dodatniego, nieoperacyjnego, miejscowo zaawansowanego lub nawrotowego i (lub) przerzutowego raka żołądka lub połączenia przełykowo-żołądkowego o typie gruczolakoraka, niekwalifikującego się do terapii w celu wyleczenia choroby. Pierwszoplanowym parametrem oceny był całkowity czas przeżycia definiowany jako czas od randomizacji do daty zgonu z jakiejkolwiek przyczyny. W czasie analizy łącznie 349 randomizowanych pacjentów zmarło: 182 (62,8%) pacjentów w grupie kontrolnej oraz 167 (56,8%) pacjentów w grupie leczonej. Większość zgonów była związana z podstawową choroba nowotworową.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W analizach post-hoc danych uzyskanych w podgrupach pacjentów wykazano, że uzyskane korzyści terapeutyczne są ograniczone do guzów z wyższym poziomem białka receptorowego HER2 (IHC 2+ / FISH+ lub IHC 3+). Mediana czasu przeżycia całkowitego dla grupy z wysokim poziomem ekspresji HER2 wynosiła 11,8 miesiąca w stosunku do 16 miesięcy, HR 0,65 (95% CI: 0,51 – 0,83), a mediana czasu przeżycia wolnego od progresji choroby wynosiła 5,5 miesiąca w stosunku do 7,6 miesiąca, HR 0,64 (95% CI: 0,51 – 0,79), dla, odpowiednio, FP względem FP + H. W przypadku całkowitego czasu przeżycia parametr HR wynosił 0,75 (95% CI: 0,51 – 1,11) w grupie IHC 2+/FISH+ oraz 0,58 (95% CI: 0,41 – 0,81) w grupie IHC 3+ / FISH+. Eksploracyjna analiza podgrup przeprowadzona w badaniu ToGA (BO18255) wykazała brak widocznych korzyści w odniesieniu do całkowitego czasu przeżycia z dołączenia trastuzumabu u pacjentów z wynikiem oceny w skali ECOG wynoszącym 2 punkty w punkcie wyjścia [HR 0,96 (95% CI: 0,51 – 1,79)], z niemożliwymi do zmierzenia zmianami chorobowymi [HR 1,78 (95% CI: 0,87 – 3,66)] i z miejscowo zaawansowaną chorobą [HR 1,20 (95% CI: 0,29 – 4,97)].
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Dzieci i młodzież Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań referencyjnego produktu leczniczego zawierającego trastuzumab we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży w raku piersi i żołądka (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Farmakokinetykę trastuzumabu oceniano w modelu populacyjnej analizy farmakokinetycznej z wykorzystaniem danych zbiorczych uzyskanych od 1582 pacjentów, w tym pacjentek z HER2- dodatnim rakiem piersi z przerzutami ( metastatic breast cancer , MBC), pacjentek z rakiem piersi we wczesnym stadium ( early breast cancer , EBC), pacjentów/pacjentek z zaawansowanym rakiem żołądka ( advanced gastric cancer , AGC) lub pacjentów/pacjentek z innymi typami nowotworów oraz zdrowych ochotników, w ramach 18 badań fazy I, II i III, otrzymujących trastuzumab drogą dożylną. Model dwukompartmentowy z równoległą liniową i nieliniową eliminacją z kompartmentu centralnego opisywał profil stężenia trastuzumabu zależnego od czasu. Z powodu nieliniowej eliminacji całkowity klirens wzrastał wraz ze spadkiem stężenia. W związku z tym nie można przewidzieć stałej wartości dla okresu półtrwania trastuzumabu.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Wartość T 1/2 zmniejsza się wraz ze spadkiem stężenia pomiędzy kolejnymi dawkami (patrz tabela 16). Pacjentki z MBC i EBC wykazywały zbliżone parametry PK (np. klirens [CL], objętość kompartmentu centralnego [V c ]) i populacyjną przewidywaną ekspozycję w stanie stacjonarnym (C min , C max oraz AUC). Klirens liniowy wynosił 0,136 l/dobę dla MBC; 0,112 l/dobę dla EBC i 0,176 l/dobę dla AGC. Wartości nieliniowego parametru eliminacji wynosiły 8,81 mg/dobę dla maksymalnej szybkości eliminacji (V max ) i 8,92 μg/ml dla stałej Michaelisa-Mentena (K m ) u pacjentów z MBC, EBC i AGC. Objętość kompartmentu centralnego wynosiła 2,62 l u pacjentek z MBC i EBC oraz 3,63 l u pacjentów/pacjentek z AGC. W końcowym farmakokinetycznym modelu populacyjnym, oprócz rodzaju guza pierwotnego, masa ciała, poziom aminotransferazy asparaginianowej i poziom albumin w surowicy były określone jako istotnie statystycznie współzmienne wpływające na ekspozycję na trastuzumab.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Jednak wielkość wpływu tych współzmiennych na ekspozycję na trastuzumab nie wskazuje na to, aby miały one klinicznie istotny wpływ na stężenia trastuzumabu. Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości ekspozycji (mediana od 5. do 95. percentyla) i wartości parametrów farmakokinetycznych przy stężeniach klinicznie istotnych (C max i C min ) u pacjentów/pacjentek z MBC, EBC i AGC leczonych w zatwierdzonych 1-tygodniowych oraz 3- tygodniowych schematach dawkowania przedstawiono w tabeli 14 (cykl 1), tabeli 15 (stan stacjonarny) i tabeli 16 (parametry PK). Tabela 14. Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości ekspozycji w cyklu 1 (mediana od 5. do 95. percentyla) dla schematów dawkowania trastuzumabu w postaci dożylnej u pacjentów/pacjentek z MBC, EBC i AGC

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Schemat dawkowania Pierwotny typ nowotworu N Cmin (µg/ml) Cmax (µg/ml) AUC0-21dni (µg.dobę/ml)
8 mg/kg mc. + MBC 805 28,7 182 1376
6 mg/kg mc.,co 3 tygodnie (2,9 – 46,3) (134 – 280) (728 – 1998)
EBC 390 30,9(18,7 – 45,5) 176(127 – 227) 1390(1039 – 1895)
23,1 132 1109
AGC 274 (6,1 – 50,3) (84,2 – 225) (588 – 1938)
37,4 76,5 1073
4 mg/kg mc. + MBC 805 (8,7 – 58,9) (49,4 – 114) (597 – 1584)
2 mg/kg mc., raz na tydzień
EBC 390 38,9(25,3 – 58,8) 76,0(54,7 – 104) 1074(783 – 1502)

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Tabela 15. Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości ekspozycji w stanie stacjonarnym (mediana od 5. do 95. percentyla) dla schematów dawkowania trastuzumabu w postaci dożylnej u pacjentów/pacjentek z MBC, EBC i AGC

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Schemat dawkowania Pierwotny typ nowotworu N Cmin,ss* (µg/ml) Cmax,ss** (µg/ml) AUCss, 0-21dni(µg.dobę/ml) Czas do osiągnięcia stanu stacjonarnego*** (tydzień)
44,2 179 1736
8 mg/kg mc. + MBC 805 (1,8 – 85,4) (123 – 266) (618 – 2756) 12
6 mg/kg mc.,co 3 tygodnie
EBC 390 53,8(28,7 – 85,8) 184(134 – 247) 1927(1332 – 2771) 15
32,9 131 1338
AGC 274 (6,1 – 88,9) (72,5 – 251) (557 – 2875) 9
63,1 107 1710
4 mg/kg mc. + MBC 805 (11,7 – 107) (54,2 – 164) (581 – 2715) 12
2 mg/kg mc., raz na tydzień
EBC 390 72,6(46 – 109) 115(82,6 – 160) 1893(1309 – 2734) 14

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakokinetyczne
*C min,ss = C min w stanie stacjonarnym **C max,ss = C max w stanie stacjonarnym *** Czas do osiągnięcia 90% stanu stacjonarnego Tabela 16. Populacyjne przewidywane wartości parametrów farmakokinetycznych w stanie stacjonarnym dla schematów dawkowania trastuzumabu w postaci dożylnej u pacjentów/pacjentek z MBC, EBC i AGC

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Schemat leczenia Pierwotny typ nowotworu N Całkowity zakres CL od Cmax,ss do Cmin,ss (l/dobę) Zakres t1/2 od Cmax,ss do Cmin,ss(dzień)
8 mg/kg mc. + 6 mg/kg mc., co 3 tygodnie MBC 805 0,183 – 0,302 15,1 – 23,3
EBC 390 0,158 – 0,253 17,5 – 26,6
AGC 274 0,189 – 0,337 12,6 – 20,6
4 mg/kg mc. +2 mg/kg mc., raz na tydzień MBC 805 0,213 – 0,259 17,2 – 20,4
EBC 390 0,184 – 0,221 19,7 – 23,2

CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Eliminacja trastuzumabu z organizmu Okres eliminacji trastuzumabu z organizmu oceniano po 1-tygodniowych lub 3-tygodniowych wlewach dożylnych przy użyciu farmakokinetycznego modelu populacyjnego. Wyniki tych symulacji wskazują na to, że co najmniej 95% pacjentów osiągnie stężenia poniżej < 1 μg/ml (około 3% populacyjnej przewidywanej wartości C min , ss lub około 97% wartości eliminacji) w ciągu 7 miesięcy. Krążąca odszczepiona domena zewnątrzkomórkowa HER2-ECD Analizy eksploracyjne współzmiennych na podstawie danych uzyskanych tylko w podgrupie pacjentów wskazują na to, że pacjenci z większym poziomem odszczepionej domeny zewnątrzkomórkowej HER2-ECD wykazywali szybszy nieliniowy klirens (niższą wartość K m ) (P < 0,001). Zaobserwowano korelację pomiędzy złuszczonym antygenem a poziomem SGOT/AST; częściowo jego wpływ na klirens może być wyjaśniony przez poziomy SGOT/AST.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Wyjściowe poziomy odszczepionej domeny zewnątrzkomórkowej HER2-ECD, obserwowane u pacjentów z MGC (rak żołądka z przerzutami), były porównywalne z poziomami stwierdzonymi u pacjentek z MBC oraz EBC i nie zaobserwowano widocznego wpływu na klirens trastuzumabu.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie W badaniach trwających 6 miesięcy nie stwierdzono ostrych działań toksycznych ani toksyczności po podaniu wielokrotnym, jak również nie stwierdzono szkodliwego wpływu na reprodukcję w badaniach teratologicznych, dotyczących płodności u samic lub dotyczących działań toksycznych w późnym okresie ciąży / transportu łożyskowego. Trastuzumab nie jest genotoksyczny. Nie przeprowadzano długoterminowych badań na zwierzętach w celu określenia potencjalnych działań rakotwórczych trastuzumabu lub jego wpływu na płodność u samców.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Chlorowodorek L-histydyny L-histydyna Sorbitol (E420) Makrogol 3350 Kwas solny (do ustalenia pH) Sodu wodorotlenek (do ustalenia pH) 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać ani nie rozcieńczać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. Nie należy stosować roztworów glukozy do rozcieńczania produktu, ponieważ powodują one agregację białek. 6.3 Okres ważności Nieotwarta fiolka 4 lata. Roztwór po rozpuszczeniu i rozcieńczeniu Po rozpuszczeniu w jałowej wodzie do wstrzykiwań roztwór zachowuje fizyczną i chemiczną trwałość przez 10 dni w temperaturze 2°C – 8°C. Niewykorzystany roztwór po rozpuszczeniu leku należy usunąć. Roztwór produktu Ogivri do wlewu dożylnego zachowuje stabilność fizyczną i chemiczną w opakowaniach z polichlorku winylu, polietylenu lub polipropylenu zawierających chlorek sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań do 90 dni w temperaturze 2°C – 8°C i przez 24 godziny w temperaturze nieprzekraczającej 30°C.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Dane farmaceutyczne
Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór po rozpuszczeniu proszku oraz roztwór produktu leczniczego Ogivri do wlewu dożylnego należy zużyć natychmiast. Produkt nie jest przeznaczony do przechowywania po rozpuszczeniu i rozcieńczeniu, chyba że czynności te zostały przeprowadzone w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych. W przypadku gdy roztwór nie został zużyty od razu, za czas i warunki przechowywania po przygotowaniu odpowiedzialna jest osoba przygotowująca i podająca lek. Przygotowanego roztworu nie należy zamrażać. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji i rozcieńczeniu , patrz punkty 6.3 i 6.6. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ogivri 150 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Fiolka 15 ml z przezroczystego szkła typu I z butylowym gumowym korkiem powlekanym warstwą fluoro-żywicy, zawierająca 150 mg trastuzumabu.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Dane farmaceutyczne
Każde opakowanie kartonowe zawiera jedną fiolkę. Ogivri 420 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Fiolka 50 ml z przezroczystego szkła typu I z butylowym gumowym korkiem powlekanym warstwą fluoro-żywicy, zawierająca 420 mg trastuzumabu. Każde opakowanie kartonowe zawiera jedną fiolkę. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Zaleca się ostrożność podczas rozpuszczania produktu leczniczego Ogivri. Nadmierne spienienie podczas rozpuszczania lub wstrząsanie roztworu po rozpuszczeniu może spowodować trudności w pobraniu odpowiedniej ilości produktu Ogivri z fiolki. Ogivri 150 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Należy przestrzegać właściwych technik aseptyki. Zawartość każdej fiolki produktu leczniczego Ogivri 150 mg rozpuszcza się w 7,2 ml jałowej wody do wstrzykiwań (niedołączonej do opakowania). Należy unikać stosowania innych roztworów do rozpuszczania.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Dane farmaceutyczne
Roztwór o objętości 7,4 ml zawiera około 21 mg/ml trastuzumabu do użycia w pojedynczej dawce, o pH około 6,0. Nadmiar objętości wynoszący 4% zapewnia pobranie dawki 150 mg trastuzumabu (zgodnie z oznakowaniem) z każdej fiolki. Ogivri 420 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Zawartość każdej fiolki produktu leczniczego Ogivri 420 mg rozpuszcza się w 20 ml jałowej wody do wstrzykiwań (niedołączonej do opakowania). Należy unikać stosowania innych roztworów do rozpuszczania. Roztwór o objętości 21 ml zawiera około 21 mg/ml trastuzumabu do użycia w pojedynczej dawce, o pH około 6,0. Nadmiar objętości wynoszący 4,8% zapewnia pobranie dawki 420 mg trastuzumabu (zgodnie z oznakowaniem) z każdej fiolki.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Dane farmaceutyczne
Fiolka Ogivri Objętość jałowej wody do wstrzykiwań Stężenie końcowe
Fiolka 150 mg + 7,2 ml = 21 mg/ml
Fiolka 420 mg + 20 ml = 21 mg/ml
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Dane farmaceutyczne
Instrukcja dotycząca rozpuszczania 1) Z użyciem jałowej igły powoli wprowadzić odpowiednią objętość (jak podano powyżej) jałowej wody do wstrzykiwań do fiolki zawierającej liofilizat produktu Ogivri, kierując strumień bezpośrednio na liofilizowany krążek. 2) W celu rozpuszczenia delikatnie poruszać fiolką. NIE WSTRZĄSAĆ! Po rozpuszczeniu niekiedy może wystąpić lekkie spienienie roztworu. Fiolkę należy odstawić na około 5 minut. Produkt Ogivri po rozpuszczeniu jest roztworem o kolorze bezbarwnym do bladożółtego i zasadniczo nie powinien zawierać widocznych cząsteczek. Ustalenie wymaganej objętości roztworu: • dla dawki nasycającej 4 mg trastuzumabu/ kg masy ciała oraz dla dawki podtrzymującej 2 mg trastuzumabu/ kg masy ciała podawanej raz w tygodniu, jest następujące: Objętość (ml) = Masa ciała (kg) x dawka ( 4 mg/kg dla nasycającej lub 2 mg dla podtrzymującej) 21 (mg/ml, stężenie roztworu po rozpuszczeniu) • dla dawki nasycającej 8 mg trastuzumabu/kg masy ciała lub kolejnych, podawanych co 3 tygodnie dawek 6 mg trastuzumabu/ kg masy ciała: Objętość (ml) = Masa ciała (kg) x dawka ( 8 mg/kg dla nasycającej lub 6 mg/kg dla podtrzymującej) 21 (mg/ml, stężenie roztworu po rozpuszczeniu) Właściwą ilość przygotowanego roztworu należy pobrać z fiolki z użyciem jałowej igły oraz strzykawki i dodać do worka infuzyjnego zawierającego 250 ml 9 mg/ml (0,9%) roztworu sodu chlorku do wstrzykiwań.
CHPL leku Ogivri, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 420 mg
Dane farmaceutyczne
Nie należy stosować roztworów zawierających glukozę (patrz punkt 6.2). W celu wymieszania roztworu worek należy delikatnie odwracać, aby uniknąć spienienia. Roztwór do infuzji należy podać bezpośrednio po przygotowaniu. Jeśli lek został rozcieńczony w warunkach aseptyki, może być przechowywany do 90 dni w temperaturze 2°C – 8°C i przez 24 godziny w temperaturze nieprzekraczającej 30°C. Produkty lecznicze przeznaczone do stosowania pozajelitowego należy sprawdzić wzrokowo przed podaniem czy nie zawierają widocznych cząstek i czy nie ma zmiany zabarwienia. Produkt leczniczy Ogivri jest przeznaczony do jednorazowego użytku, ponieważ nie zawiera konserwantów. Nie obserwowano niezgodności farmaceutycznych między produktem Ogivri i workami z polichlorku winylu Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Ontruzant 150 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Ontruzant 420 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Ontruzant 150 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Jedna fiolka zawiera 150 mg trastuzumabu, humanizowanego przeciwciała monoklonalnego IgG1 produkowanego w zawiesinie kultur komórkowych ssaków (jajnika chomika chińskiego) i oczyszczanego w kilku etapach chromatografii, włączając specyficzną inaktywację wirusów i procedury usuwania. Ontruzant 420 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Jedna fiolka zawiera 420 mg trastuzumabu, humanizowanego przeciwciała monoklonalnego IgG1 produkowanego w zawiesinie kultur komórkowych ssaków (jajnika chomika chińskiego) i oczyszczanego w kilku etapach chromatografii, włączając specyficzną inaktywację wirusów i procedury usuwania.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Przygotowany roztwór produktu leczniczego Ontruzant zawiera 21 mg/ml trastuzumabu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji. Liofilizowany proszek o barwie od białej do bladożółte j.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Rak piersi Rak piersi z przerzutami Produkt leczniczy Ontruzant jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi z przerzutami: – w monoterapii do leczenia tych pacjentów, którzy otrzymali dotychczas co najmniej dwa schematy chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami. Uprzednio stosowana chemioterapia musi zawierać przynajmniej antracykliny i taksany, o ile nie było przeciwwskazań do tego typu leczenia. U pacjentów z dodatnim wynikiem badania na obecność receptorów hormonalnych wymagane jest również wcześniejsze niepowodzenie hormonoterapii, o ile nie było przeciwwskazań do tego typu leczenia. – w skojarzeniu z paklitakselem do leczenia tych pacjentów, którzy nie otrzymywali dotychczas chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami i dla których antracykliny są niewskazane.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Wskazania do stosowania
– w skojarzeniu z docetakselem do leczenia tych pacjentów, którzy nie otrzymywali dotychczas chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami. – w skojarzeniu z inhibitorem aromatazy do leczenia pacjentek po menopauzie cierpiących na rak piersi z przerzutami z dodatnim wynikiem badania na obecność receptorów hormonalnych, nieleczonych wcześniej trastuzumabem. Wczesne stadium raka piersi Produkt leczniczy Ontruzant jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi we wczesnym stadium: – po operacji, chemioterapii (neoadiuwantowej lub adiuwantowej) oraz radioterapii (jeżeli jest stosowana) (patrz punkt 5.1.); – po chemioterapii adiuwantowej z użyciem doksorubicyny i cyklofosfamidu, w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem; – w skojarzeniu z chemioterapią adiuwantową z użyciem docetakselu i karboplatyny; – w skojarzeniu z chemioterapią neoadiuwantową i następnie w terapii adiuwantowej opartej o produkt leczniczy Ontruzant w miejscowo zaawansowanym (w tym zapalnym) raku piersi lub w przypadku guza > 2 cm średnicy (patrz punkty 4.4 i 5.1).
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Wskazania do stosowania
Produkt leczniczy Ontruzant powinien być stosowany wyłącznie u pacjentów z przerzutowym lub wczesnym rakiem piersi, u których stwierdzono w komórkach guza, za pomocą dokładnych i walidowanych testów, albo nadekspresję receptora HER2, albo amplifikację genu HER2 (patrz punkty 4.4 i 5.1). Rak żołądka z przerzutami Produkt leczniczy Ontruzant w skojarzeniu z kapecytabiną lub 5-fluorouracylem i cisplatyną jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z HER2-dodatnim gruczolakorakiem żołądka z przerzutami lub połączenia żołądkowo-przełykowego, których nie poddawano wcześniej terapii przeciwnowotworowej z powodu choroby przerzutowej. Produkt leczniczy Ontruzant powinien być stosowany wyłącznie u pacjentów z rakiem żołądka z przerzutami, u których stwierdzono w komórkach guza nadekspresję receptora HER2, określaną jako IHC2+ i potwierdzoną wynikami SISH lub FISH, lub wynikiem IHC3+. Należy zastosować dokładne i walidowane metody oceny (patrz punkty 4.4 i 5.1).
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Przed rozpoczęciem leczenia obowiązkowe jest oznaczenie receptorów HER2 (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem leczniczym Ontruzant powinno być rozpoczynane wyłącznie przez lekarza doświadczonego w stosowaniu chemioterapii cytotoksycznej (patrz punkt 4.4) i powinno być podawane wyłącznie przez personel medyczny. Postać dożylna produktu leczniczego Ontruzant nie jest przeznaczona do podawania podskórnego i należy podawać ją wyłącznie we wlewie dożylnym. W celu zapobiegnięcia pomyłkom medycznym ważne jest sprawdzenie etykiet na fiolkach, aby upewnić się, że przygotowywanym i podawanym produktem leczniczym jest Ontruzant (trastuzumab), a nie inny produkt leczniczy zawierający trastuzumab (np. trastuzumab emtanzyna lub trastuzumab derukstekan). Dawkowanie Rak piersi z przerzutami Schemat trzytygodniowy Zalecana początkowa dawka nasycająca wynosi 8 mg/kg masy ciała.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Zalecana dawka podtrzymująca powtarzana w trzytygodniowych odstępach wynosi 6 mg/kg masy ciała, zaczynając trzy tygodnie po podaniu dawki nasycającej. Schemat tygodniowy Zalecana początkowa dawka nasycająca produktu Ontruzant wynosi 4 mg/kg masy ciała. Zalecana cotygodniowa dawka podtrzymująca produktu Ontruzant wynosi 2 mg/kg masy ciała, rozpoczynając po upływie tygodnia od podania dawki nasycającej. Stosowanie w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem W kluczowych badaniach (H0648g, M77001) paklitaksel lub docetaksel był podawany następnego dnia od podania pierwszej dawki trastuzumabu (dawkowanie, patrz Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL) paklitakselu lub docetakselu) i natychmiast po kolejnych dawkach trastuzumabu, jeżeli poprzednio podana dawka trastuzumabu była dobrze tolerowana. Stosowanie w skojarzeniu z inhibitorem aromatazy W kluczowym badaniu (BO16216) trastuzumab i anastrozol były podawane od pierwszego dnia.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Nie stosowano ograniczeń odstępów czasowych podawania trastuzumabu i anastrozolu (dawkowanie, patrz ChPL anastrozolu lub innego inhibitora aromatazy). Wczesne stadium raka piersi Schemat trzytygodniowy i tygodniowy W schemacie trzytygodniowym zalecana początkowa dawka nasycająca produktu Ontruzant wynosi 8 mg/kg masy ciała. Zalecana dawka podtrzymująca produktu Ontruzant powtarzana w trzytygodniowych odstępach wynosi 6 mg/kg masy ciała, zaczynając trzy tygodnie po podaniu dawki nasycającej. W schemacie tygodniowym (początkowa dawka nasycająca wynosi 4 mg/kg masy ciała, a następnie 2 mg/kg masy ciała co tydzień) w skojarzeniu z paklitakselem po chemioterapii z użyciem doksorubicyny i cyklofosfamidu. Informacje dotyczące dawkowania w skojarzeniu z chemioterapią, patrz punkt 5.1 Rak żołądka z przerzutami Schemat trzytygodniowy Zalecana początkowa dawka nasycająca wynosi 8 mg/kg masy ciała.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Zalecana dawka podtrzymująca powtarzana w trzytygodniowych odstępach wynosi 6 mg/kg masy ciała, zaczynając trzy tygodnie po dawce nasycającej. Rak piersi i rak żołądka Czas trwania leczenia Pacjenci z rakiem piersi z przerzutami lub rakiem żołądka z przerzutami powinni być leczeni produktem leczniczym Ontruzant do momentu progresji choroby. Pacjenci z rakiem piersi we wczesnym stadium powinni być leczeni produktem leczniczym Ontruzant przez rok lub do momentu nawrotu choroby, w zależności, co wystąpi pierwsze. U chorych z rakiem piersi we wczesnym stadium nie zaleca się prowadzenia terapii przez okres dłuższy niż rok (patrz punkt 5.1). Zmniejszenie dawki W przeprowadzonych badaniach klinicznych nie zmniejszano dawki trastuzumabu. Pacjenci mogą kontynuować leczenie w czasie trwania odwracalnej, wywołanej chemioterapią mielosupresji, powinni być jednakże w tym czasie uważnie obserwowani pod kątem występowania powikłań neutropenii.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
W celu uzyskania informacji dotyczącej redukcji dawek lub opóźniania podawania paklitakselu, docetakselu lub inhibitora aromatazy, patrz odpowiednie ChPL. Jeżeli wartość frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF, ang. left ventricular ejection fraction ) zmniejszy się w stosunku do wartości wyjściowej o ≥ 10 punktów procentowych ORAZ poniżej 50%, należy wstrzymać leczenie i powtórzyć pomiar LVEF w ciągu około 3 tygodni. Jeżeli wartość LVEF nie uległa poprawie lub doszło do jej dalszego zmniejszenia, lub jeśli rozwinie się objawowa zastoinowa niewydolność serca (CHF, ang. congestive heart failure ), należy poważnie rozważyć przerwanie stosowania produktu leczniczego Ontruzant, chyba że korzyści dla danego pacjenta przeważają nad ryzykiem. Wszyscy tacy pacjenci powinni być konsultowani przez kardiologa i następnie poddani obserwacji.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Dawki pominięte W przypadku pominięcia podania dawki produktu leczniczego Ontruzant o tydzień lub mniej należy podać jak najszybciej zwykłą dawkę podtrzymującą (schemat tygodniowy: 2 mg/kg; schemat trzytygodniowy: 6 mg/kg). Nie należy czekać do następnego zaplanowanego cyklu. Kolejne dawki podtrzymujące powinny być podawane odpowiednio 7 lub 21 dni później zgodnie z tygodniowym lub trzytygodniowym schematem podawania. W przypadku pominięcia podania dawki produktu leczniczego Ontruzant o więcej niż tydzień, należy jak najszybciej podać ponowną dawkę nasycającą produktu leczniczego Ontruzant przez około 90 minut (schemat tygodniowy: 4 mg/kg; schemat trzytygodniowy: 8 mg/kg). Kolejne dawki podtrzymujące produktu leczniczego Ontruzant (schemat tygodniowy: 2 mg/kg; schemat trzytygodniowy: 6 mg/kg) powinny być podawane odpowiednio 7 lub 21 dni później zgodnie z tygodniowym lub trzytygodniowym schematem podawania.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Szczególne grupy pacjentów Nie przeprowadzano badań dotyczących farmakokinetyki u pacjentów w podeszłym wieku oraz pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. W populacyjnych analizach farmakokinetyki leku nie stwierdzono, by wiek oraz zaburzenia czynności nerek wpływały na dystrybucję trastuzumabu. Dzieci i młodzież Stosowanie produktu leczniczego Ontruzant u dzieci i młodzieży nie jest właściwe. Sposób podawania Produkt leczniczy Ontruzant jest przeznaczony do podania dożylnego. Dawka nasycająca powinna być podawana w 90-minutowym wlewie dożylnym. Podawanie we wstrzyknięciu lub bolusie dożylnym jest zabronione. Wlew dożylny produktu leczniczego Ontruzant powinien być prowadzony przez personel medyczny przygotowany do leczenia anafilaksji oraz powinien zostać zapewniony dostęp do zestawu ratującego życie.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Pacjenci powinni być obserwowani przez co najmniej 6 godzin od rozpoczęcia pierwszego wlewu i przez 2 godziny od rozpoczęcia kolejnych wlewów pod kątem wystąpienia objawów, jak: gorączka oraz dreszcze lub inne objawy związane z wlewem dożylnym (patrz punkty 4.4 i 4.8). Przerwanie lub spowolnienie wlewu może pomóc w kontrolowaniu tych objawów. Wlew może być wznowiony po ustąpieniu objawów. Jeżeli początkowa dawka nasycająca była dobrze tolerowana, kolejne dawki mogą być podawane w 30-minutowym wlewie. Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania • Nadwrażliwość na substancję czynną, białka mysie lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. • Ciężka duszność spoczynkowa z powodu powikłań związanych z zaawansowaną chorobą nowotworową lub wymagająca dodatkowej tlenoterapii.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawienia identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu. W celu zapewnienia zadowalającej wiarygodności wyników oznaczenie HER2 musi zostać wykonane w specjalistycznym laboratorium (patrz punkt 5.1). Obecnie nie są dostępne dane z badań klinicznych, które dotyczą pacjentów poddawanych powtórnej terapii po wcześniejszej terapii adiuwantowej trastuzumabem. Zaburzenia czynności serca Zalecenia ogólne Pacjenci poddani terapii trastuzumabem mają zwiększone ryzyko wystąpienia CHF (Klasa II–IV wg klasyfikacji NYHA, ang. New York Heart) lub bezobjawowego zaburzenia czynności serca. Zaburzenia te stwierdzono u pacjentów, u których trastuzumab był podawany w monoterapii, w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem, zwłaszcza po chemioterapii zawierającej antracykliny (doksorubicynę lub epirubicynę).
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Nasilenie tych zaburzeń było umiarkowane lub duże i mogły one prowadzić do zgonu pacjenta (patrz punkt 4.8). Dodatkowo należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów ze zwiększonym ryzykiem powikłań sercowych, takich jak nadciśnienie tętnicze, udokumentowana choroba wieńcowa, niewydolność serca, LVEF < 55%, zaawansowany wiek. Wszyscy kandydaci do leczenia lekiem trastuzumabem, a zwłaszcza osoby uprzednio leczone antracyklinami i cyklofosfamidem, powinny zostać poddane ocenie wyjściowej czynności serca obejmującej wywiad lekarski, badanie fizykalne, elektrokardiogram (EKG), echokardiogram i (lub) badanie izotopowego bramkowania serca (MUGA) lub rezonans magnetyczny (MRI). Kontrola chorych może pomóc w określeniu pacjentów, u których doszło do zaburzeń czynności serca. Ocenę kardiologiczną, należy przeprowadzać wyjściowo, a następnie powtarzać ją co 3 miesiące w trakcie terapii oraz co 6 miesięcy po zakończeniu leczenia przez 24 miesiące od podania ostatniej dawki trastuzumabu.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Przed rozpoczęciem terapii trastuzumabem należy dokonać dokładnej oceny korzyści i ryzyka. W oparciu o farmakokinetyczną analizę populacyjną wszystkich dostępnych danych (patrz punkt 5.2) trastuzumab może być obecny w krążeniu przez okres do 7 miesięcy po zakończeniu leczenia trastuzumabem. Pacjenci otrzymujący antracykliny po odstawieniu trastuzumabu mogą być narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności serca. Jeżeli to możliwe, lekarze powinni unikać stosowania terapii opartej na antracyklinach w okresie do 7 miesięcy po zakończeniu podawania trastuzumabu. W przypadku podawania antracyklin należy uważnie monitorować czynność serca pacjenta. Powinno się przeprowadzić odpowiednią ocenę kardiologiczną u chorych, u których występują wątpliwości po początkowej ocenie wydolności sercowo-naczyniowej. W trakcie terapii należy monitorować czynność serca (np. co 12 tygodni) u wszystkich pacjentów.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Obserwacja może pomóc w określeniu pacjentów, u których doszło do zaburzeń czynności serca. U pacjentów, u których wystąpiły bezobjawowe zaburzenia czynności serca, zaleca się częstsze monitorowanie (np. co 6-8 tygodni). Jeżeli u pacjentów nasila się niewydolność lewej komory, bez objawów klinicznych, lekarz powinien rozważyć odstawienie trastuzumabu, jeśli do tej pory nie zaobserwowano klinicznych korzyści z jego stosowania. Bezpieczeństwo kontynuacji lub wznowienia terapii trastuzumabem u pacjentów, u których doszło do zaburzeń czynności serca, nie zostało przebadane prospektywnie. Jeżeli wartość LVEF zmniejszy się w stosunku do wartości wyjściowej o ≥ 10 punktów procentowych ORAZ wyniesie poniżej 50%, należy wstrzymać leczenie i powtórzyć pomiar LVEF w ciągu około 3 tygodni. Jeżeli nie dojdzie do poprawy frakcji wyrzutowej lub nastąpi jej dalsze zmniejszenie, lub wystąpi objawowa zastoinowa niewydolność serca, należy poważnie rozważyć przerwanie podawania trastuzumabu, chyba że korzyści dla danego pacjenta przeważają nad ryzykiem.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Wszyscy tacy pacjenci powinni być konsultowani przez kardiologa i następnie poddani obserwacji. Jeżeli podczas leczenia trastuzumabem rozwinie się objawowa niewydolność mięśnia sercowego, należy wdrożyć standardowe leczenie farmakologiczne stosowane w CHF. U większości pacjentów, u których wystąpiły zastoinowa niewydolność serca lub bezobjawowe zaburzenia czynności serca w trakcie kluczowych badań klinicznych, zaburzenia te uległy poprawie po stosowaniu standardowej terapii w zastoinowej niewydolności serca składającej się z inhibitora konwertazy angiotensyny (ACE, ang. angiotensin-converting enzyme ) lub blokera receptora angiotensyny (ARB, ang. angiotensin receptor blocker ) ibeta-adrenolityka. Większość pacjentów z objawami kardiologicznymi, którzy odnieśli kliniczne korzyści z leczenia trastuzumabem, kontynuowała leczenie bez dodatkowych klinicznych zdarzeń sercowych.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Rak piersi z przerzutami Trastuzumabu i antracyklin nie powinien być stosowany jednocześnie w przerzutowym raku piersi. Pacjenci z przerzutowym rakiem piersi, którzy wcześniej byli leczeni antracyklinami, są również narażeni na ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności serca w trakcie terapii trastuzumabem, jest ono jednak mniejsze niż u pacjentów podczas jednoczesnego podawania trastuzumabu i antracyklin. Wczesne stadium raka piersi U pacjentów z wczesnym rakiem piersi badania oceniające czynność serca wykonane przed rozpoczęciem leczenia powinny być powtarzane co 3 miesiące w trakcie leczenia, a następnie, oraz co 6 miesięcy od chwili przerwania leczenia aż do upływu 24 miesięcy od podania ostatniej dawki trastuzumabu. U pacjentów otrzymujących chemioterapię zawierającą antracykliny zaleca się kontynuację badań kontrolnych, które należy powtarzać raz w roku aż do upływu 5 lat od podania ostatniej dawki trastuzumabu lub dłużej, w przypadku stwierdzenia ciągłego spadku LVEF.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci z przebytym zawałem mięśnia sercowego, dławicą piersiową wymagająca stosowania leków, przebytą lub obecną CHF (NYHA Klasa II-IV), LVEF < 55%, inną kardiomiopatią, zaburzeniami rytmu serca wymagającymi leczenia, klinicznie istotną wadą zastawek serca, źle kontrolowanym nadciśnieniem tętniczym (bez przypadków nadciśnienia tętniczego dobrze kontrolowanego farmakologicznie) lub z hemodynamicznie istotnym wysiękiem osierdziowym byli wykluczeni z udziału w kluczowych badaniach klinicznych z użyciem trastuzumabu stosowanego w ramach leczenia adjuwantowego lub neoadjuwantowego niezaawansowanego raka piersi. Z tego powodu u tych chorych nie zaleca się terapii trastuzumabem. Leczenie adiuwantowe Trastuzumabu w połączeniu z antracyklinami nie powinnyien być stosowany jednocześnie w leczeniu adjuwantowym.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów z wczesnym rakiem piersi obserwowano wzrost częstości objawowych i bezobjawowych incydentów zdarzeń sercowych w populacji, w której trastuzumab był podawany po zastosowaniu chemioterapii zawierającej antracykliny, w porównaniu do populacji otrzymującej schematu niezawierającego antracykliny, złożony z docetakselu i karboplatyny i wzrost ten był silniej zaznaczony w przypadkach, gdy trastuzumab był podawany jednocześnie z taksanami, niż wówczas gdy lek był stosowany sekwencyjnie po taksanach. Niezależnie od zastosowanego schematu, większość objawowych zdarzeń sercowych występowało w ciągu pierwszych 18 miesięcy. W jednym z 3 rejestracyjnych badań, w którym była dostępna mediana obserwacji 5,5 roku (BCIRG 006), zaobserwowano ciągły wzrost skumulowanej częstości objawowych zdarzeń sercowych lub zmian LVEF u pacjentów, którzy otrzymywali trastuzumab jednocześnie z taksanem po wcześniejszym leczeniu antracyklinami, wynoszący do 2,37% w porównaniu z około 1% w dwóch grupach porównawczych (antracyklina plus cyklofosfamid, a następnie taksan, oraz taksan, karboplatyna i trastuzumab).
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Na podstawie analizy 4 dużych badań klinicznych dotyczących terapii adiuwantowej określono czynniki ryzyka wystąpienia zdarzeń kardiologicznych: zaawansowany wiek (> 50 lat), mała wartość LVEF (< 55%) wyjściowo, przed rozpoczęciem lub w trakcie terapii paklitakselem, zmniejszenie wartości LVEF o 10-15 punktów procentowych oraz stosowanie leków przeciw nadciśnieniu tętniczemu w przeszłości lub obecnie. U pacjentów poddanych terapii trastuzumabem ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności serca po zakończeniu chemioterapii adiuwantowej było związane ze stosowaniem większej skumulowanej dawki antracykliny przed rozpoczęciem terapii trastuzumabem oraz w przypadku wskaźnika masy ciała (BMI, ang. body mass index ) > 25 kg/m 2 . Leczenie neoadiuwantowe-adiuwantowe U pacjentów z wczesnym rakiem piersi kwalifikujących się do leczenia neoadiuwantowego-adiuwantowego trastuzumab powinien być stosowany jednocześnie z antracyklinami wyłącznie u pacjentów nieleczonych dotąd chemioterapią i tylko z użyciem małej dawki antracyklin, np.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
maksymalna dawka kumulacyjna: doksorubicyny 180 mg/m 2 lub epirubicyny 360 mg/m 2 . Jeżeli pacjentów poddano jednoczasowo pełnemu leczeniu składającemu się z antracykliny w małej dawce i trastuzumabu, stosowanych w ramach terapii neoadjuwantowej, nie należy podawać dodatkowej chemioterapii po leczeniu operacyjnym. W pozostałych sytuacjach klinicznych decyzja o potrzebie użycia dodatkowej chemioterapii zależy od indywidulanych czynników. Doświadczenie z jednoczesnej terapii trastuzumabem i antracyklinami w małej dawce jest obecnie ograniczone do wyników 2 badań klinicznych (MO16432 oraz BO22227). W kluczowym badaniu MO16432 trastuzumab podawano równocześnie z chemioterapią neoadiuwantową zawierającą 3 cykle doksorubicyny (skumulowana dawka 180 mg/m 2 ). Częstość występowania objawowego zaburzenia czynności serca wyniosła 1,7% w grupie otrzymującej trastuzumab. Doświadczenia kliniczne u chorych po 65. roku życia są ograniczone.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Reakcje związane z wlewem (IRRs) i nadwrażliwość Zgłaszano ciężkie reakcje związane z wlewem (IRRs, ang. infusion-related reactions ) związane z wlewem trastuzumabu, obejmujące duszność, niedociśnienie, świsty, nadciśnienie, skurcz oskrzeli, tachyarytmię nadkomorową, zmniejszoną saturację tlenem, anafilaksję, zespół zaburzeń oddechowych, pokrzywkę i obrzęk naczynioruchowy (patrz punkt 4.8). Można stosować premedykację, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia tych powikłań. Większość tych działań niepożądanych występuje podczas lub w ciągu 2,5 godziny od chwili rozpoczęcia pierwszego wlewu. Jeśli wystąpią reakcje związane z wlewem, wlew powinien zostać zatrzymany lub zwolniony, a pacjent powinien być obserwowany aż do ustąpienia wszystkich stwierdzonych objawów (patrz punkt 4.2). W leczeniu tych objawów można stosować leki przeciwbólowe/ przeciwgorączkowe, takie jak petydyna lub paracetamol, albo leki antyhistaminowe, takie jak difenhydramina.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
U większości pacjentów doszło do ustąpienia objawów i następnie otrzymali oni kolejne wlewy trastuzumabu. W leczeniu ciężkich reakcji związanych z wlewem z powodzeniem stosowano leczenie wspomagające, takie jak: tlenoterapia, leki z grupy agonistów receptora beta-adrenegicznego i kortykosteroidy. W rzadkich przypadkach reakcje te związane są z gwałtownym przebiegiem klinicznym kończącym się zgonem pacjenta. U pacjentów z dusznością spoczynkową związaną z powikłaniami zaawansowanej choroby nowotworowej i chorobami towarzyszącymi ryzyko wystąpienia kończących się zgonem reakcji związanych z wlewem może być zwiększone. Dlatego też tacy pacjenci nie powinni być leczeni trastuzumabem (patrz punkt 4.3). Opisywano również początkową poprawę z następowym pogorszeniem stanu klinicznego i reakcjami opóźnionymi z gwałtownym pogorszeniem stanu klinicznego. Zgony następowały w okresie od kilku godzin do jednego tygodnia po wlewie.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Bardzo rzadko początek objawów reakcji związanych z wlewem i objawów ze strony układu oddechowego występował u pacjentów po czasie większym niż 6 godzin od rozpoczęcia wlewu trastuzumabu. Pacjenci powinni być ostrzeżeni o możliwości wystąpienia takiego opóźnienia oraz powinni być poinstruowani o konieczności skontaktowania się z lekarzem, jeśli tylko objawy te wystąpią. Zdarzenia związane z układem oddechowym Po wprowadzeniu trastuzumabu do obrotu zgłaszano występowanie ciężkich reakcji oddechowych związanych z podawaniem produktu (patrz punkt 4.8). Przypadki te czasem kończyły się zgonem pacjenta. Dodatkowo zgłaszano przypadki śródmiąższowej choroby płuc obejmującej nacieki w płucach, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zapalenie płuc (także niezakaźne), wysięk opłucnowy, zaburzenia oddechowe, ostry obrzęk płuc i niewydolność oddechową.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Do czynników ryzyka śródmiąższowej choroby płuc należą wcześniejsze lub aktualnie prowadzone inne terapie przeciwnowotworowe, o których wiadomo, że są z nią związane. Terapie te obejmują: stosowanie taksanów, gemcytabiny, winorelbiny i radioterapii. Te zdarzenia mogą wystąpić jako część reakcji związanych z wlewem lub jako reakcje opóźnione. U pacjentów z dusznością spoczynkową związaną z powikłaniami zaawansowanej choroby nowotworowej i chorobami towarzyszącymi ryzyko powikłań ze strony układu oddechowego może być zwiększone. Dlatego też tacy pacjenci nie powinni być leczeni trastuzumabem (patrz punkt 4.3). Należy zachować ostrożność ze względu na możliwość wystąpienia niezakaźnego zapalenia płuc, szczególnie u pacjentów otrzymujących jednocześnie taksany. Sód Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono formalnych badań dotyczących interakcji. Nie obserwowano w badaniach klinicznych istotnych klinicznie interakcji pomiędzy trastuzumabem a innymi równocześnie stosowanymi produktami leczniczymi. Wpływ trastuzumabu na farmakokinetykę innych leków przeciwnowotworowych Dane farmakokinetyczne z badań BO15935 i M77004 u kobiet z HER2-dodatnim rakiem piersi z przerzutami (MBC, ang. metastatic breast cancer ) sugerowały, że ekspozycja na paklitaksel i doksorubicynę (i ich główne metabolity 6-α-hydroksypaklitaksel [POH] i doksorubicynol [DOL]) nie została zmieniona w obecności trastuzumabu (dawka nasycająca 8 mg/kg lub 4 mg/kg podana we wlewie dożylnym, a następnie odpowiednio dawki 6 mg/kg co 3 tygodnie lub 2 mg/kg co tydzień podawane we wlewie). Jednakże trastuzumab może podnosić całkowitą ekspozycję na jeden metabolit doksorubicyny (7-deoksy1,3-dihydrodoksorubicynon [D7D]).
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
Bioaktywność D7D i kliniczne znaczenie wpływu podniesienia poziomu tego metabolitu były niejasne. Dane z badania JP16003 – prowadzonego na jednej grupie badania trastuzumabu (4 mg/kg dawka nasycająca podana we wlewie dożylnym i 2 mg/kg we wlewie raz w tygodniu) i docetakselu (60 mg/m 2 we wlewie dożylnym) u japońskich kobiet z HER2-dodatnim MBC— sugerują, że jednoczesne stosowanie trastuzumabu nie miało wpływu na farmakokinetykę pojedynczej dawki docetakselu. Badanie JP19959 było badaniem dodatkowym badania BO18255 (ToGA) prowadzonym u japońskich mężczyzn i kobiet z zaawansowanym rakiem żołądka w celu oceny farmakokinetyki kapecytabiny i cisplatyny stosowanych z trastuzumabem lub bez trastuzumabu. Wyniki tego dodatkowego badania sugerowały, że ekspozycja na bioaktywne metabolity (np. 5-FU) kapecytabiny nie była zmieniona przez jednoczesne stosowanie cisplatyny lub jednoczesne stosowanie cisplatyny z trastuzumabem.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
Jednak sama kapecytabina wykazywała wyższe stężenie i dłuższy okres półtrwania w połączeniu z trastuzumabem. Dane sugerują również, że farmakokinetyka cisplatyny nie była zmieniona pod wpływem jednoczesnego stosowania kapecytabiny lub jednoczesnego stosowania kapecytabiny z trastuzumabem. Dane farmakokinetyczne z badania H4613g/GO01305 u pacjentów z przerzutowym lub miejscowo zaawansowanym, nieoperacyjnym rakiem HER2-dodatnim sugerują, że trastuzumab nie miał wpływu na farmakokinetykę karboplatyny. Wpływ leków przeciwnowotworowych na farmakokinetykę trastuzumabu Porównując symulowane stężenia trastuzumabu w surowicy krwi po stosowaniu trastuzumabu w monoterapii (4 mg/kg dawka nasycająca/2 mg/kg raz w tygodniu we wlewie dożylnym) i obserwowane stężenia w surowicy krwi u japońskich kobiet z HER2-dodatnim MBC (badanie JP16003), nie znaleziono dowodów na występowanie efektu farmakokinetycznego jednoczesnego podawania docetakselu w odniesieniu do farmakokinetyki trastuzumabu.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
Porównanie wyników farmakokinetycznych z dwóch badań II fazy (BO15935 i M77004) i jednego badania fazy III (H0648g), w których pacjentów leczono jednocześnie trastuzumabem i paklitakselem, oraz z dwóch badań II fazy, w których trastuzumab był podawany w monoterapii (W016229 i MO 16982), u kobiet z HER2-dodatnim MBC wskazuje, że poszczególne i średnie stężenia minimalne trastuzumabu w surowicy są zróżnicowane w obrębie poszczególnych badań, jednak nie stwierdzono wyraźnego wpływu jednoczesnego podawania paklitakselu na farmakokinetykę trastuzumabu. Porównanie danych farmakokinetycznych trastuzumabu z badania M77004, w którym kobiety z HER2-dodatnim MBC leczono równocześnie trastuzumabem, paklitakselem i doksorubicyną, z danymi farmakokinetycznymi trastuzumabu z badań, w których trastuzumab był stosowany jako monoterapia (H0649g) lub w skojarzeniu z antracyklinami i cyklofosfamidem lub paklitakselem (badanie H0648g), sugerowało brak wpływu doksorubicyny i paklitakselu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
Dane farmakokinetyczne z badania H4613g/GO01305 sugerują, że karboplatyna nie miała wpływu na farmakokinetykę trastuzumabu. Jednoczesne stosowanie anastrozolu nie wydawało się wpływać na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Kobiety w wieku rozrodczym/antykoncepcja Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić stosowanie skutecznej antykoncepcji w czasie leczenia trastuzumabem i przez 7 miesięcy po jego zakończeniu (patrz punkt 5.2). Ciąża Badania postaci dożylnej trastuzumabu dotyczące rozrodczości przeprowadzono na małpach Cynomolgus , podając im dawkę 25 razy większą od cotygodniowej dawki podtrzymującej u ludzi wynoszącej 2 mg/kg mc. i nie zaobserwowano zmniejszenia się płodności ani szkodliwego działania na płód. Obserwowano transport łożyskowy trastuzumabu w ciągu wczesnego (od 20. do 50. dnia ciąży) i późnego (od 120. do 150. dnia ciąży) okresu rozwoju płodowego. Nie wiadomo, czy trastuzumab może oddziaływać na zdolności rozrodcze. Na podstawie badań dotyczących rozrodczości na zwierzętach nie zawsze można przewidzieć działanie u ludzi, dlatego też nie należy stosować trastuzumabu podczas ciąży, chyba że potencjalna korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Po wprowadzeniu produktu do obrotu u ciężarnych kobiet otrzymujących trastuzumab obserwowano przypadki zaburzeń wzrostu i (lub) czynności nerek płodu w związku z małowodziem, niektóre związane ze śmiertelnym niedorozwojem płuc płodu. Kobiety ciężarne należy poinformować o możliwości wystąpienia uszkodzenia płodu. Jeśli kobieta w ciąży jest leczona trastuzumabem lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas otrzymywania trastuzumabu lub w ciągu 7 miesięcy po otrzymaniu ostatniej dawki trastuzumabu, powinna być poddana ścisłej kontroli przez wielodyscyplinarny zespół lekarski. Karmienie piersią Badania postaci dożylnej trastuzumabu, przeprowadzone u małp Cynomolgus w okresie od 120. do 150. dnia ciąży z zastosowaniem dawki 25 razy większej od cotygodniowej dawki podtrzymującej dla ludzi wynoszącej 2 mg/kg, wykazały, że trastuzumab jest wydzielany z mlekiem po porodzie.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Narażenie na trastuzumab w macicy i obecność trastuzumabu w surowicy krwi u noworodków małp, nie była związana z jakimkolwiek niekorzystnym wpływem na ich wzrost i rozwój od urodzenia do 1 miesiąca życia. Nie wiadomo, czy trastuzumab jest wydzielany z mlekiem ludzkim. Z uwagi na to, że ludzka IgG1 jest wydzielana z mlekiem, a potencjalna szkodliwość trastuzumabu dla noworodka nie jest znana, to nie należy karmić piersią podczas leczenia trastuzumabem, jak też przez okres 7 miesięcy od podania ostatniej dawki. Płodność Nie są dostępne dane dotyczące wpływu na płodność.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Ontruzant ma niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8). Podczas leczenia produktem Ontruzant mogą wystąpić zawroty głowy i nadmierna senność (patrz punkt 4.8). Pacjentom, u których stwierdzono reakcje związane z wlewem (patrz punkt 4.4), należy odradzać prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn do momentu ustąpienia objawów.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Wśród najcięższych i (lub) najczęstszych działań niepożądanych zgłaszanych w czasie stosowania produktu leczniczego Ontruzant do chwili obecnej wymieniane są zaburzenia czynności serca, reakcje związane z wlewem, toksyczność hematologiczna (zwłaszcza neutropenia), zakażenia i reakcje związane z układem oddechowym. Tabelaryczna lista działań niepożądanych W tej sekcji zostały zastosowane następujące kategorie częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Działania niepożądane w każdej kategorii częstości wymieniono według malejącego stopnia ciężkości.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
W tabeli 1 przedstawiono działania niepożądane, które zgłaszano w związku ze stosowaniem dożylnie trastuzumabu w monoterapii lub w skojarzeniu z chemioterapią w kluczowych badaniach klinicznych oraz po wprowadzeniu produktu do obrotu. W tabeli poniżej przedstawiono działania niepożądane obserwowane procentowo najczęściej w kluczowych badaniach. Ponadto, w Tabeli 1 uwzględniono działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu leku do obrotu. Tabela 1. Działania niepożądane zgłaszane podczas stosowania postaci dożylnej trastuzumabu w monoterapii lub w skojarzeniu z chemioterapią w kluczowych badaniach klinicznych (n = 8386) oraz w okresie po wprowadzeniu produktu do obrotu.

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Zakażenie Bardzo często
Zapalenie nosogardzieli Bardzo często
Posocznica neutropeniczna Często
Zapalenie pęcherza Często
Grypa Często
Zapalenie zatok Często
Zakażenia skóry Często
Zapalenie śluzówki nosa Często
Zakażenia górnych dróg oddechowych Często
Zakażenia układu moczowego Często
Zapalenie gardła Często
Nowotwory łagodne,złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy) Progresja nowotworu złośliwego Nieznana
Progresja nowotworu Nieznana
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Gorączka neutropeniczna Bardzo często
Niedokrwistość Bardzo często
Neutropenia Bardzo często
Zmniejszenie liczby białych krwinek/leukopenia Bardzo często
Trombocytopenia Bardzo często
Hipoprotrombinemia Nieznana
Trombocytopenia immunologiczna Nieznana
Zaburzenia układuimmunologicznego Nadwrażliwość Często
+Reakcja anafilaktyczna Rzadko
+Wstrząs anafilaktyczny Rzadko
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Zmniejszenie masy ciała Bardzo często
Jadłowstręt Bardzo często
Zespół rozpadu guza Nieznana
Hiperkaliemia Nieznana
Zaburzenia psychiczne Bezsenność Bardzo często
Lęk Często
Depresja Często
Zaburzenia układu nerwowego 1Drżenia Bardzo często
Zawroty głowy Bardzo często
Bóle głowy Bardzo często
Parestezje Bardzo często
Zaburzenia smaku Bardzo często
Neuropatia obwodowa Często
Hipertonia Często
Nadmierna senność Często
Zaburzenia oka Zapalenie spojówek Bardzo często
Zwiększone łzawienie Bardzo często
Zespół suchego oka Często
Obrzęk tarczy nerwu wzrokowego Nieznana
Krwawienie siatkówkowe Nieznana
Zaburzenia ucha i błędnika Głuchota Niezbyt często
Zaburzenia serca 1Obniżenie ciśnienia tętniczego Bardzo często
1Zwiększenie ciśnienia tętniczego Bardzo często
1Nieregularne bicie serca Bardzo często

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układówi narządów Działanie niepożądane Częstość
1Trzepotanie serca Bardzo często
Zmniejszenie frakcji wyrzutowej* Bardzo często
+Niewydolność serca (zastoinowa) Często
+1Tachyarytmia nadkomorowa Często
Kardiomiopatia Często
1Kołatanie serca Często
Wysięk osierdziowy Niezbyt często
Wstrząs sercowy Nieznana
Obecność rytmu cwałowego Nieznana
Zaburzenia naczyniowe Uderzenia gorąca Bardzo często
+1Hipotensja Często
Rozszerzenie naczyń Często
Zaburzenia układuoddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia +Duszność Bardzo często
Kaszel Bardzo często
Krwawienie z nosa Bardzo często
Wodnisty katar Bardzo często
+Zapalenie płuc Często
Astma Często
Zaburzenia płuc Często
+Wysięk opłucnowy Często
+1Świszczący oddech Niezbyt często
Niezakaźne zapalenie płuc Niezbyt często
+Zwłóknienie płuc Nieznana
+Zaburzenia oddechowe Nieznana
+Niewydolność oddechowa Nieznana
+Nacieki płucne Nieznana
+Ostry obrzęk płucny Nieznana
+Zespół ostrych zaburzeń oddechowych Nieznana
+Skurcz oskrzeli Nieznana
+Niedotlenienie Nieznana
+Zmniejszona saturacja tlenem Nieznana
Obrzęk krtani Nieznana
Orthopnoë Nieznana
Obrzęk płuc Nieznana
Choroba śródmiąższowa płuc Nieznana
Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka Bardzo często
Wymioty Bardzo często
Nudności Bardzo często
1Opuchnięcie wargi Bardzo często
Ból brzucha Bardzo często
Niestrawność Bardzo często
Zaparcia Bardzo często
Zapalenie jamy ustnej Bardzo często
Żylaki odbytu Często
Suchość błon śluzowych jamy ustnej Często
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Uszkodzenie komórek wątroby Często
Zapalenie wątroby Często
Tkliwość wątroby Często
Żółtaczka Rzadko
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Rumień Bardzo często
Wysypka Bardzo często
1Opuchnięcie twarzy Bardzo często
Łysienie Bardzo często

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układówi narządów Działanie niepożądane Częstość
Zaburzenia paznokci Bardzo często
Erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa Bardzo często
Trądzik Często
Suchość skóry Często
Wybroczyny krwawe Często
Nadmierne pocenie się Często
Wysypka grudkowo-plamista Często
Świąd Często
Łamliwość paznokci Często
Zapalenie skóry Często
Pokrzywka Niezbyt często
Obrzęk naczynioruchowy Nieznana
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej Bóle stawowe Bardzo często
1Napięcie mięśniowe Bardzo często
Bóle mięśniowe Bardzo często
Zapalenie stawów Często
Bóle pleców Często
Bóle kostne Często
Skurcze mięśni Często
Ból karku Często
Ból kończyn Często
Zaburzenia nerek i dróg moczowych Zaburzenia nerek Często
Błoniaste kłębuszkowe zapalenie nerek Nieznana
Glomerulonefropatia Nieznana
Niewydolność nerek Nieznana
Ciąża, połóg i okres okołoporodowy Małowodzie Nieznana
Hipoplazja nerek Nieznana
Hipoplazja płuc Nieznana
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Zapalenie piersi/zapalenie sutka Często
Zaburzenia ogólne i stany wmiejscu podania Osłabienie Bardzo często
Ból w klatce piersiowej Bardzo często
Dreszcze Bardzo często
Zmęczenie Bardzo często
Objawy grypopodobne Bardzo często
Reakcje związane z wlewem Bardzo często
Ból Bardzo często
Gorączka Bardzo często
Zapalenie błon śluzowych Bardzo często
Obrzęki obwodowe Bardzo często
Złe samopoczucie Często
Obrzęki Często
Urazy, zatrucia i powikłaniapo zabiegach Stłuczenia Często

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
+ Oznacza działania niepożądane, które zostały zgłoszone w związku ze zgonem. 1. Oznacza działania niepożądane, które zostały zgłoszone głównie w związku z reakcjami związanymi z wlewem. Szczegółowe dane procentowe nie są dostępne. * Obserwowane w terapii skojarzonej po antracyklinach i w skojarzeniu z taksanami. Opis wybranych działań niepożądanych Zaburzenia czynności serca Zastoinowa niewydolność serca (klasa II–IV wg NYHA) jest częstym działaniem niepożądanym związanym ze stosowaniem trastuzumabu i może prowadzić do zgonu pacjenta (patrz punkt 4.4). U chorych poddanych terapii trastuzumabem wystąpiły objawy przedmiotowe i podmiotowe zaburzenia czynności serca, takie jak duszność, orthopnoë, nasilenie kaszlu, obrzęk płuc, rytm cwałowy z obecnością trzeciego tonu serca lub zmniejszenie wartości LVEF (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
W 3 rejestracyjnych badaniach klinicznych z terapią adiuwantową trastuzumabem podawanym w skojarzeniu z chemioterapią częstość występowania zaburzeń czynności serca stopnia 3/4 (w szczególności objawowa zastoinowa niewydolność serca) była podobna u pacjentów, którzy otrzymywali samą chemioterapię (tzn. nie otrzymywali trastuzumabu), i u pacjentów, którzy otrzymali trastuzumab sekwencyjnie po chemioterapii z taksanem (0,3-0,4%). Częstość ta była największa u pacjentów, którzy otrzymywali trastuzumab jednocześnie z taksanem (2,0%). Dane dotyczące jednoczesnego stosowania trastuzumabu i antracykliny w małej dawce w ramach leczenia neoadiuwantowego są ograniczone (patrz punkt 4.4). Gdy trastuzumab podawano po zakończeniu chemioterapii adiuwantowej, po okresie obserwacji o medianie wynoszącej 12 miesięcy niewydolność serca klasy III–IV wg NYHA obserwowano u 0,6% pacjentów z grupy leczonej 1 rok.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
W badaniu BO16348 po okresie obserwacji o medianie wynoszącej 8 lat częstość występowania ciężkiej zastoinowej niewydolności serca (klasa III i IV wg NYHA) w trakcie 1 roku leczenia trastuzumabem wynosiła 0,8%, a wskaźnik występowania łagodnych objawowych i bezobjawowych zaburzeń czynności lewej komory wynosił 4,6%. Odwracalność ciężkiej zastoinowej niewydolności serca (zdefiniowanej jako ciąg przynajmniej dwóch kolejnych wartości LVEF ≥ 50% po zdarzeniu) obserwowano u 71,4% pacjentów przyjmujących trastuzumab. Odwracalność łagodnych objawowych i bezobjawowych zaburzeń czynności lewej komory wykazano u 79,5% pacjentów. Około 17% kardiologicznych zdarzeń związanych z zaburzeniami czynności serca wystąpiło po zakończeniu terapii trastuzumabem. W kluczowych badaniach klinicznych dotyczących dożylnego stosowania trastuzumabu w leczeniu choroby przerzutowej częstość zaburzeń czynności serca wyniosła 9% – 12% w przypadku terapii skojarzonej z paklitakselem w porównaniu z 1% – 4% u chorych poddanych leczeniu paklitakselem w monoterapii.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Natomiast u chorych, u których trastuzumab stosowano w monoterapii, częstość wzaburzeń serca wyniosła 6% – 9%. Zaburzenia czynności serca najczęściej stwierdzano u chorych poddanych jednocześnie terapii trastuzumabem i chemioterapii zawierającej antracyklinę i cyklofosfamid (27%) i była ona istotnie większa w porównaniu z częstością tego powikłania u chorych, u których stosowano jedynie chemioterapię złożoną z antracykliny i cyklofosfamidu (7% – 10%). W kolejnym przeprowadzonym badaniu, w którym czynność serca monitorwano prospektywnie, objawowa niewydolność serca wystąpiła u 2,2% chorych poddanych terapii trastuzumabem i docetakselem, natomiast u chorych w ramieniu z docetakselem w monoterapii nie obserwowano tego powikłania (0%). U większości chorych (79%) biorących udział w badaniach dotyczących leczenia paliatywnego, u których wystąpiły zaburzenia czynności serca, stwierdzono poprawę stanu zdrowia po zastosowaniu standardowego leczenia farmakologicznego CHF.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Reakcje związane z wlewem, reakcje rzekomoalergiczne i nadwrażliwość Ocenia się, że około 40% pacjentów, którzy byli leczeni trastuzumabem, doświadczyło jakiejkolwiek formy reakcji związanej z wlewem. Jednakże większość reakcji związanych z wlewem ma nasilenie łagodne do umiarkowanego (według kategorii systemu NCI-CTC) i występuje zazwyczaj na początku terapii na przykład podczas pierwszego, drugiego i trzeciego wlewu zmniejszając częstość w kolejnych wlewach. Obserwowano następujące reakcje: dreszcze, gorączkę, duszność, niedociśnienie, świszczący oddech, skurcz oskrzeli, tachykardię, zmniejszenie saturacji krwi, niewydolność oddechową, wysypkę, nudności, wymioty i ból głowy (patrz punkt 4.4). Częstość wystąpienia reakcji związanych z wlewem, biorąc pod uwagę wszystkie stopnie nasilenia, różniła się pomiędzy badaniami w zależności od wskazania, metodologii zbierania danych oraz od faktu, czy trastuzumab stosowano jednocześnie z chemioterapią, czy w monoterapii.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagające natychmiastowej dodatkowej interwencji mogą wystąpić zazwyczaj podczas pierwszego lub drugiego wlewu trastuzumabu (patrz punkt 4.4) i mogą wiązać się ze zgonem pacjenta. W pojedynczych przypadkach wystąpiły reakcje anafilaktoidalne. Toksyczność hematologiczna Gorączka neutropeniczna, leukopenia, niedokrwistość, trombocytopenia i neutropenia występowały bardzo często. Częstość występowania hipoprotrombinemii nie jest znana. Ryzyko neutropenii może być nieznacznie zwiększone przy podawaniu trastuzumabu wraz z docetakselem u pacjentów po leczeniu antracyklinami. Zdarzenia związane z układem oddechowym Ciężkie działania niepożądane ze strony układu oddechowego występują w związku ze stosowaniem trastuzumabu i mogą wiązać się ze zgonem pacjenta. Należą do nich między innymi nacieki w płucach, ostry zespół zaburzeń oddechowych, zapalenie płuc (także niezakaźne), wysięk w opłucnej, zaburzenia oddechowe, ostry obrzęk płuc i niewydolność oddechowa (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Szczegóły dotyczące minimalizacji ryzyka są spójne z europejskim planem zarządzania ryzykiem i przedstawiono je w punkcie 4.4 „Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”. Immunogenność W badaniu z leczeniem neoadjuwantowym-adjuwantowym EBC (BO22227), przy medianie obserwacji przekraczającej 70 miesięcy, 10,1% (30/296) pacjentów leczonych trastuzumabem w formie dożylnej wytworzyło przeciwciała skierowane przeciwko trastuzumabowi. Neutralizujące przeciwciała przeciw trastuzumabowi wykryto w próbkach po rozpoczęciu leczenia u 2 z 30 pacjentów z grupy leczonej trastuzumabem w formie dożylnej. Znaczenie kliniczne tych przeciwciał nie jest znane. Obecność przeciwciał przeciwko trastuzumabowi nie miała wpływu na właściwości farmakokinetyczne, skuteczność (określaną przez całkowitą odpowiedź patologiczną [pCR] i przeżycie wolne od zdarzeń [EFS]) i bezpieczeństwo wyrażone przez wystąpienie reakcji związanych z podaniem (ARRs) trastuzumabu w formie dożylnej.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Brak jest dostępnych danych dotyczących immunogenności trastuzumabu w raku żołądka. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Brak doświadczeń dotyczących przedawkowania w badaniach klinicznych u ludzi. W badaniach klinicznych nie podawano trastuzumabu w monoterapii w dawkach większych niż 10 mg/kg mc.; w badaniu klinicznym u pacjentów z rakiem żołądka z przerzutami oceniano stosowanie dawki podtrzymującej 10 mg/kg mc. w cotrzytygodniowym schemacie dawkowania po wcześniejszym zastosowaniu dawki nasycającej 8 mg/kg mc.. Dawki nieprzekraczające tego poziomu były dobrze tolerowane.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwnowotworowe, przeciwciała monoklonalne i koniugaty leków z przeciwciałami, kod ATC: L01FD01 Ontruzant jest produktem leczniczym biopodobnym. Szczegółowe informacje są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków http://www.ema.europa.eu . Trastuzumab jest rekombinowanym humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym IgG1, które łączy się wybiórczo z receptorem ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu typu 2 (receptora HER2, ang. human epidermal growth factor receptor 2). Nadekspresja receptora HER2 występuje w 20–30% przypadków pierwotnych nowotworów piersi. Badania mające na celu określenie częstości występowania nadekspresji receptora HER2 w raku żołądka z wykorzystaniem badań immunohistochemicznych (IHC) oraz fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH, ang. fluorescence in situ hybridisation ) lub chromogenicznej hybrydyzacji in situ (CISH, ang.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
chromogenic in situ hybridisation ) wykazały dużą zmienność w tym zakresie z wartościami od 6,8% do 34,0% dla IHC oraz 7,1% do 42,6% w przypadku FISH. Badania dowodzą, że pacjenci z rakiem piersi, u których w guzach występuje nadekspresja receptora HER2, mają krótszy czas przeżycia bez objawów choroby w porównaniu z pacjentami z nowotworami bez nadekspresji receptora HER2. Zewnątrzkomórkowa domena receptora (ECD, p105) może złuszczać się do krwi i można ją oznaczać w próbkach surowicy krwi. Mechanizm działania Trastuzumab wiąże się z dużym powinowactwem i specyficznością z subdomeną IV związaną z błoną w regionie zewnątrzkomórkowej domeny receptora HER2. Związanie trastuzumabu z receptorem HER2 hamuje niezależne od ligandu przekazywanie sygnału przez HER2 i zapobiega proteolitycznemu rozszczepieniu zewnątrzkomórkowej domeny jako mechanizmowi aktywacji receptora HER2.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W rezultacie trastuzumab hamuje proliferację ludzkich komórek guza, które wykazują nadekspresję receptora HER2, co wykazano zarówno w badaniach in vitro , jak i u zwierząt. Dodatkowo trastuzumab jest silnym mediatorem cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC, ang. antibody-dependent cell-mediated cytotoxicity ). W warunkach in vitro wykazano, że cytotoksyczność typu ADCC stymulowana trastuzumabem jest preferencyjnie wywierana na komórki guza wykazujące nadekspresję receptora HER2 w porównaniu z komórkami guza bez nadekspresji receptora HER2. Wykrywanie nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacji genu HER2 Wykrywanie nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacji genu HER2 w raku piersi Trastuzumab należy podawać wyłącznie pacjentom z nadekspresją receptora HER2 w komórkach guza lub amplifikacją genu HER2, oznaczoną za pomocą dokładnych i walidowanych testów.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Nadekspresję receptora HER2 należy diagnozować za pomocą metody immunohistochemicznej (IHC) – analizy tkanki guza utrwalonej w bloczkach parafinowych (patrz punkt 4.4). Amplifikacja genu HER2 powinna być badana przy użyciu metody fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) lub chromogenicznej hybrydyzacji in situ (CISH) w tkance guza utrwalonej w bloczkach parafinowych. Do leczenia trastuzumabem kwalifikują się pacjenci, u których występuje silna nadekspresja receptora HER2, oceniana jako wynik 3+ w skali stosowanej metody immunohistochemicznej (IHC) lub dodatni wynik FISH lub CISH. W celu zapewnienia dokładności i powtarzalności wyników testy muszą być przeprowadzane w specjalistycznych laboratoriach zapewniających wiarygodność metod diagnostycznych. Zalecaną skalę oceny barwienia za pomocą metody IHC przedstawiono w tabeli 2: Tabela 2. Zalecana skala oceny barwienia metodą IHC w raku piersi.

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Skala Wzór barwienia Wynik oceny nadekspresji receptoraHER2
0 Brak wybarwienia lub wybarwienie błony komórkowejobserwowane w < 10% komórek guza Ujemny
1+ Blade/ledwie zauważalne wybarwienie wykrytew > 10% komórek guza. W komórkach są wybarwione jedynie części ich błony komórkowej. Ujemny
2+ Lekkie do umiarkowanego całkowite wybarwienie błony komórkowej wykrywane w >10% komórek guza Wątpliwy
3+ Silne wybarwienie całkowite błony komórkowejwykrywane w > 10% komórek guza Dodatni

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Generalnie, wynik badania FISH jest określany jako dodatni w przypadku, gdy stosunek liczby kopii genu HER2 w komórce nowotworowej do liczby chromosomu 17 jest większy lub równy 2, a w przypadku gdy nie oznaczano liczby chromosomu 17, gdy w komórce nowotworowej występują więcej niż 4 kopie genu HER2. Generalnie, wynik badania CISH jest określany jako dodatni w przypadku, gdy liczba kopii genu HER2 w ponad 50% komórek nowotworowych jest większa niż 5 kopii na jądro komórkowe. W celu uzyskania szczegółowych instrukcji wykonywania analizy i interpretacji wyników badań metodami FISH lub CISH należy zapoznać się z informacjami zawartymi w opakowaniach odpowiednich walidowanych zestawów testów. Należy również uwzględnić obowiązujące zalecenia dotyczące postępowania diagnostycznego w oznaczaniu HER2.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W przypadku stosowania innych metod oznaczania ekspresji białka HER2 lub amplifikacji genu, oznaczenia takie powinny być wykonywane tylko w laboratoriach zdolnych do zapewnienia odpowiedniej, najwyższej jakości oznaczeń z zastosowaniem walidowanych metod. Oznaczenia takie muszą być wystarczająco precyzyjne i dokładne, aby wykazać nadekspresję receptora HER2 i muszą umożliwiać rozróżnienie pomiędzy umiarkowaną (2+) a silną (3+) nadekspresją receptora HER2. Wykrywanie nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacji genu HER2 w raku żołądka Do wykrywania nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacji genu powinny być używane tylko dokładne i walidowane testy. IHC jest metodą rekomendowaną jako badanie przesiewowe i w przypadku, kiedy ocena statusu amplifikacji genu HER2 jest także wymagana, powinna być używana zarówno metoda hybrydyzacji in situ z użyciem srebra (SISH, ang. silver-enhanced in situ hybridisation ), jak i technika FISH.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Technika SISH jest zalecana do jednoczesnej oceny histologii guza i morfologii. W celu zapewnienia walidacji procedur i dokładności oraz powtarzalności wyników badania ocena HER2 musi być wykonywana w pracowniach, gdzie personel był przeszkolony. Pełna instrukcja dotycząca wykonywania analizy i interpretacji wyników powinna być zaczerpnięta z informacji dołączonej do stosowanych testów do oznaczenia HER2. W badaniu ToGA (BO18255) pacjenci z nadekspresją receptora HER2 wyrażoną przez wynik IHC3+ lub pozytywny wynik FISH byli definiowani jako HER2-dodatni i włączani do badania. W oparciu o wyniki tego badania należy stwierdzić, że korzystne efekty były ograniczone do pacjentów z najwyższym poziomem nadekspresji białka HER2, zdefiniowanym jako wynik IHC3+ lub wynik IHC2+ z pozytywnym wynikiem oceny FISH.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu porównującym metody (badanie D008548) zaobserwowano wysoki stopień zgodności (>95%) dla badań technikami SISH i FISH stosowanymi do wykrywania amplifikacji genu HER2 u chorych na raka żołądka. Nadekspresja receptora HER2 powinna być wykrywana przy użyciu metod immunohistochemicznych (IHC) — analizy tkanki guza utrwalonej w bloczkach parafinowych; amplifikacja genu HER2 powinna być wykazywana metodami hybrydyzacji in situ z zastosowaniem SISH albo FISH w utrwalonych bloczkach parafinowych guza.

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Skala Materiał chirurgiczny — wzór barwienia Materiał biopsyjny — wzór barwienia Wynik oceny nadekspresjireceptora HER2
0 Brak wybarwienia lub wybarwienie błony komórkowej obserwowane w < 10% komórek guza Brak wybarwienia lub wybarwienie błony komórkowej jakiejkolwiek komórki guza Ujemny
1+ Blade/ledwie zauważalne wybarwienie wykrytew ≥ 10% komórek guza;w komórkach są wybarwionejedynie części ich błony komórkowej Grupa komórek nowotworowych z bladym/ledwie zauważalnym wybarwieniem błony komórkowej niezależnie od odsetka wybarwionych komórek Ujemny
2+ Lekkie do umiarkowanego całkowite, podstawnoboczne lub boczne wybarwienie błony komórkowej wykrywane w ≥ 10% komórek guza Grupa komórek nowotworowych z lekkim do umiarkowanego całkowitym, podstawnobocznym lub bocznym wybarwieniem błony komórkowej niezależnie od odsetka wybarwionych komórek Wątpliwy
3+ Silne całkowite, podstawnoboczne lub boczne wybarwienie błony komórkowej wykrywanew ≥ 10% komórek guza Grupa komórek nowotworowych z silnym całkowitym, podstawnobocznym lub bocznym wybarwieniem błonykomórkowej niezależnie od odsetka wybarwionych komórek Dodatni

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Zalecaną skalę oceny barwienia za pomocą metody IHC przedstawiono w tabeli 3: Tabela 3. Zalecana skala oceny barwienia metodą IHC w raku żołądka. Zasadniczo wynik badania SISH lub FISH jest określany jako dodatni w przypadku, gdy stosunek liczby kopii genu HER2 w komórce nowotworowej do liczby kopii chromosomu 17 jest większy lub równy 2. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Rak piersi z przerzutami Trastuzumab był stosowany w badaniach klinicznych w monoterapii u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których w komórkach guza stwierdzono nadekspresję receptora HER2 oraz u pacjentów niereagujących na leczenie rozsianej choroby nowotworowej jednym lub więcej niż jednym schematem chemioterapii (tylko trastuzumab). Trastuzumab stosowano również w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem w leczeniu pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, którzy nie otrzymywali wcześniej chemioterapii z powodu choroby rozsianej.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjenci, którzy wcześniej otrzymali chemioterapię uzupełniającą adiuwantową zawierającą antracykliny, byli leczeni paklitakselem (175 mg/m 2 w ponad 3-godzinnym wlewie dożylnym) w monoterapii lub w skojarzeniu z trastuzumabem. W kluczowym badaniu porównującym docetaksel w monoterapii (podawany w dawce 100 mg/m 2 w postaci 1-godzinnego wlewu) z terapią skojarzoną z trastuzumabem 60% pacjentów otrzymywało uprzednio chemioterapię uzupełniającą zawierającą antracykliny. Pacjenci byli leczeni trastuzumabem do czasu wystąpienia progresji choroby. Skuteczność trastuzumabu stosowanego w skojarzeniu z paklitakselem u pacjentów, którzy nie otrzymywali wcześniej leczenia adiuwantowego antracyklinami, nie była badana. Jednakże terapia trastuzumabem w skojarzeniu z docetakselem była równie skuteczna niezależnie od tego, czy pacjenci otrzymywali wcześniej antracykliny w leczeniu adiuwantowym czy nie.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Metodą diagnostyczną oceniającą nadekspresję receptora HER2 stosowaną w celu określenia kwalifikacji pacjentów do kluczowych badań monoterapii trastuzumabem i w skojarzeniu z paklitakselem była metoda barwienia immunohistochemicznego receptora HER2 z komórek guza piersi (produktów utrwalonych) z użyciem mysich przeciwciał monoklonalnych CB11 i 4D5. Tkanki guzów były utrwalane w formalinie lub w środku utrwalającym Bouin. Test wykorzystywany w badaniach klinicznych był wykonany w centralnym laboratorium z wykorzystaniem skali barwienia od 0 do 3+. Pacjenci klasyfikowani w zalecanej skali oceny barwienia na 2+ i 3+ byli włączani do badania, natomiast ci, którzy wykazali 0 lub 1+, nie byli kwalifikowani do badania. Powyżej 70% zakwalifikowanych pacjentów wykazywało nadekspresję 3+. Wyniki badania sugerują, iż większe korzyści z leczenia odnieśli pacjenci z większą nadekspresją HER2 (3+).
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Główną metodą diagnostyczną służącą do określenia, czy pacjent jest HER2-dodatni, w kluczowym badaniu porównującym docetaksel w monoterapii z leczeniem trastuzumabem w skojarzeniu z docetakselem była metoda immunohistochemiczna. Mała część pacjentów diagnozowana przy pomocy fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH). W badaniu tym 87% włączonych pacjentów wykazywało nadekspresję na IHC3+, a 95% pacjentów miało nadekspresję na IHC3+ i /lub było FISH-dodatnich. Tygodniowy schemat dawkowania w raku piersi z przerzutami

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr Monoterapia Leczenie skojarzone
Trastuzumab1 N = 172 Trastuzumabplus paklitaksel2N = 68 Paklitaksel2 N = 77 Trastuzumabplus docetaksel3N = 92 Docetaksel3 N = 94
Odsetekodpowiedzi (95% CI) 18%(13-25) 49%(36-61) 17%(9-27) 61%(50-71) 34%(25-45)
Mediana czasutrwania odpowiedzi(w miesiącach) (95% CI) 9,1(5,6-10,3) 8,3(7,3-8,8) 4,6(3,7-7,4) 11,7(9,3-15,0) 5,7(4,6-7,6)
Mediana TTP(w miesiącach) (95% CI) 3,2(2,6-3,5) 7,1(6,2-12,0) 3,0(2,0-4,4) 11,7(9,2-13,5) 6,1(5,4-7,2)
Mediana czasuprzeżycia(w miesiącach) (95% CI) 16,4 (12,3-no) 24,8(18,6-33,7) 17,9(11,2-23,8) 31,2(27,3-40,8) 22,74(19,1-30,8)

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki badań dotyczące skuteczności monoterapii i terapii skojarzonej przedstawiono w tabeli 4: Tabela 4. Wyniki badań dotyczące skuteczności monoterapii i terapii skojarzonej. TTP = czas do wystąpienia progresji (ang. time to progression ); „no” oznacza, iż nie można było ocenić parametru lub nie został on jeszcze osiągnięty. 1. Badanie H0649g: grupa pacjentów IHC3+ 2. Badanie H0648g: grupa pacjentów IHC3+ 3. Badanie M77001: wszyscy pacjenci poddani analizie ( intent-to-treat ), wyniki po 24 miesiącach Terapia skojarzona trastuzumabem i anastrozolem Trastuzumab był badany w leczeniu skojarzonym z anastrozolem, stosowanym w pierwszej linii terapii raka piersi z przerzutami, u pacjentów z potwierdzoną nadekspresją receptora HER2 i obecnością receptorów hormonalnych (tj. receptorów dla estrogenów [ER, ang. estrogen receptors ] i (lub) receptorów dla progestagenów [PgR, ang. progesterone receptors ]). Czas przeżycia bez progresji choroby (PFS, ang.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
progression-free survival ) był dwukrotnie wydłużony w grupie badania obejmującego trastuzumab plus anastrozol w stosunku do anastrozolu w monoterapii (4,8 miesiąca versus 2,4 miesiąca). Inne parametry opisujące poprawę terapii skojarzonej to: ogólna odpowiedź (16,5% versus 6,7%); poziom korzyści klinicznej (42,7% versus 27,9%); czas do progresji (4,8 miesiąca versus 2,4 miesiąca). Nie zanotowano różnic między grupami badania w ocenie czasu do odpowiedzi i czasu trwania odpowiedzi. Mediana całkowitego czasu przeżycia była wydłużona o 4,6 miesiąca u pacjentów stosujących terapię skojarzoną. Różnica nie była istotna statystycznie, jakkolwiek u ponad połowy pacjentów stosujących anastrozol w monoterapii została włączona terapia trastuzumabem po progresji choroby. Trzytygodniowy schemat dawkowania w raku piersi z przerzutami Wyniki nieporównawczych badań oceniających skuteczność monoterapii i terapii skojarzonej przedstawiono w tabeli 5: Tabela 5.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki nieporównawczych badań oceniających skuteczność monoterapii i terapii skojarzonej.

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr Monoterapia Leczenie skojarzone
Trastuzumab1 N = 105 Trastuzumab2 N = 72 Trastuzumab plus paklitaksel3N = 32 Trastuzumab plus docetaksel4N = 110
Odsetek odpowiedzi(95% CI) 24% (15-35) 27% (14-43) 59% (41-76) 73% (63-81)
Mediana czasu trwania odpowiedzi (w miesiącach)(zakres) 10,1 (2,8-35,6) 7,9 (2,1-18,8) 10,5 (1,8-21) 13,4 (2,1-55,1)
Mediana TTP(w miesiącach) (95% CI) 3,4 (2,8-4,1) 7,7 (4,2-8,3) 12,2 (6,2-no) 13,6 (11-16)
Mediana czasu przeżycia(w miesiącach) (95% CI) no no no 47,3 (32-no)

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
TTP = czas do wystąpienia progresji (ang. time to progression ); „no” oznacza, iż nie można było ocenić parametru lub nie został on jeszcze osiągnięty. 1. Badanie WO16229: dawka nasycająca 8 mg/kg mc., następowo 6 mg/kg mc. co 3 tygodnie 2. Badanie MO16982: dawka nasycająca 6 mg/kg mc. tygodniowo × 3; następowo 6 mg/kg mc. co 3 tygodnie 3. Badanie BO15935 4. Badanie MO16419 Lokalizacja przerzutów Częstość występowania przerzutów w wątrobie była znacząco mniejsza u pacjentów leczonych trastuzumabem w skojarzeniu z paklitakselem w porównaniu z monoterapią paklitakselem (21,8% versus 45,7%; p = 0,004). Większa liczba pacjentów leczonych trastuzumabem w skojarzeniu z paklitakselem wykazywała progresję choroby do ośrodkowego układu nerwowego w porównaniu z leczonymi tylko paklitakselem (12,6% versus 6,5%; p = 0,377). Wczesne stadium raka piersi (terapia adiuwantowa) Wczesne stadium raka piersi jest definiowane jako pierwotny, inwazyjny rak piersi bez przerzutów.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Trastuzumab w leczeniu adjuwantowym badano w 4 dużych wieloośrodkowych, randomizowanych badaniach: – W badaniu BO16348 porównywano leczenie trastuzumabem przez jeden rok i dwa lata co trzy tygodnie z grupą obserwacji pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi we wczesnym stadium po zabiegu operacyjnym, zakończeniu chemioterapii i radioterapii (jeżeli były stosowane). Przeprowadzono również porównanie terapii trastuzumabem trwającej dwa lata z terapią trastuzumabem trwającą rok. Pacjenci przypisani do grupy leczenia trastuzumabem przyjmowali początkową dawkę nasycającą 8 mg/kg mc., a następnie co trzy tygodnie dawkę 6 mg/kg mc. przez dwa lata lub jeden rok. – W badaniach NSABP B-31 i NCCTG N9831 objętych połączoną analizą badano kliniczną użyteczność połączenia terapii trastuzumabem i paklitakselem po chemioterapii AC.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Dodatkowo przedmiotem badania NCCTG N9831 było sekwencyjne dodawanie trastuzumabu do chemioterapii AC→P u pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi we wczesnym stadium po zabiegu operacyjnym. – W badaniu BCIRG 006 porównywano połączenie leczenia trastuzumabem w skojarzeniu z docetakselem po chemioterapii AC lub w skojarzeniu z docetakselem i karboplatyną u pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi we wczesnym stadium po zabiegu operacyjnym. W badaniu HERA przypadki raka piersi we wczesnym stadium były ograniczone do przypadków operacyjnego, pierwotnego, inwazyjnego gruczolakoraka piersi z występującymi lub niewystępującymi przerzutami w pachowych węzłach chłonnych, jeśli średnica guza wynosiła przynajmniej 1 cm. W połączonej analizie wyników badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 przypadki raka piersi we wczesnym stadium były ograniczone do przypadków kobiet z grupy wysokiego ryzyka z operacyjnym rakiem piersi, zdefiniowanym jako HER2-dodatni rak z ogniskami w pachowych węzłach chłonnych lub rak HER2-dodatni bez ognisk w węzłach chłonnych z cechami wysokiego ryzyka (guz wielkości > 1 cm i ER-negatywny lub guz wielkości > 2 cm, niezależnie od statusu hormonalnego).
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu BCIRG 006 HER2-dodatni rak piersi we wczesnym stadium był rozpoznawany albo u pacjentów z zajętymi węzłami chłonnymi, albo u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka bez zajęcia węzłów chłonnych (pN0) oraz z przynajmniej 1 z następujących czynników: wielkość guza powyżej 2 cm, brak ekspresji receptorów estrogenowych i progesteronowych, stopień histologiczny i (lub) jądrowy 2–3 lub wiek < 35 lat. Wyniki skuteczności z badania BO16348 po okresie obserwacji o medianie wynoszącej 12 miesięcy* i 8 lat** podsumowano w tabeli 6. Tabela 6. Wyniki dotyczące skuteczności z badania BO16348.

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Mediana czasu obserwacji 12 miesięcy* Mediana czasu obserwacji 8 lat**
Parametr Obserwacja N = 1693 Trastuzumab 1 rokN = 1693 Obserwacja N = 1697*** Trastuzumab 1 rokN = 1702***
Czas przeżycia bez objawówchoroby
– Liczba pacjentów, u którychwystąpiło zdarzenie 219 (12,9%) 127 (7,5%) 570 (33,6%) 471 (27,7%)
– Liczba pacjentów, u których nie wystąpiło zdarzenie 1474 (87,1%) 1566 (92,5%) 1127 (66,4%) 1231 (72,3%)
Wartość p wobec obserwacji < 0,0001 < 0,0001
Hazard względny wobec obserwacji 0,54 0,76
Czas przeżycia bez nawrotów
– Liczba pacjentów, u którychwystąpiło zdarzenie 208 (12,3%) 113 (6,7%) 506 (29,8%) 399 (23,4%)
– Liczba pacjentów, u których nie wystąpiło zdarzenie 1485 (87,7%) 1580 (93,3%) 1191 (70,2%) 1303 (76,6%)
Wartość p wobec obserwacji < 0,0001 < 0,0001

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Mediana czasu obserwacji12 miesięcy* Mediana czasu obserwacji8 lat**
Parametr Obserwacja N = 1693 Trastuzumab 1 rokN = 1693 Obserwacja N = 1697*** Trastuzumab 1 rokN = 1702***
Hazard względny wobec obserwacji 0,51 0,73
Czas przeżycia bez przerzutów odległych
– Liczba pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie 184 (10,9%) 99 (5,8%) 488 (28,8%) 399 (23,4%)
– Liczba pacjentów, u którychnie wystąpiło zdarzenie 1508 (89,1%) 1594 (94,6%) 1209 (71,2%) 1303 (76,6%)
Wartość p wobec obserwacji < 0,0001 < 0,0001
Hazard względny wobec obserwacji 0,50 0,76
Całkowity czas przeżycia(zgon)
– Liczba pacjentów, u którychwystąpiło zdarzenie 40 (2,4%) 31 (1,8%) 350 (20,6%) 278 (16,3%)
– Liczba pacjentów, u którychnie wystąpiło zdarzenie 1653 (97,6%) 1662 (98,2%) 1347 (79,4%) 1424 (83,7%)
Wartość p wobec obserwacji 0,24 0,0005
Hazard względny wobecobserwacji 0,75 0,76

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
*Równorzędny pierwszorzędowy punkt końcowy, tj. czas bez objawów choroby (DFS), w ynoszący 1 rok względem obserwacji mieścił się we wcześniej określonym zakresie statystycznym. **Analiza końcowa (uwzględniająca przeniesienie 52% pacjentów z grupy obserwacji do grupy przyjmującej trastuzumab). ***Istnieje rozbieżność w zakresie całkowitej wielkości próby z powodu małej liczby pacjentów, których zrandomizowano po terminie zakończenia gromadzenia danych do analizy okresu obserwacji o medianie wynoszącej 12 miesięcy. Dane skuteczności z pośredniej analizy skuteczności przekroczyły wcześniej określony w protokole zakres statystyczny dla porównania rocznej terapii trastuzumabem z obserwacją. Po okresie obserwacji o medianie wynoszącej 12 miesięcy hazard względny (HR, ang. hazard ratio ) dla czasu bez objawów choroby (DFS, ang.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
disease-free survival ) wynosił 0,54 (95% CI: 0,44; 0,67), co przekłada się na bezwzględną korzyść w odniesieniu do odsetka przeżywających 2 lata bez objawów choroby w wysokości 7,6 punktu procentowego (85,8% versus 78,2%) na korzyść grupy otrzymującej trastuzumab. Analizę końcową przeprowadzono po okresie obserwacji o medianie wynoszącej 8 lat. Wykazała ona, że roczne leczenie trastuzumabem jest związane ze zmniejszeniem ryzyka o 24% w porównaniu z obserwacją (HR = 0,76; 95% CI: 0,67; 0,86). Przekłada się to na korzyść bezwzględną w zakresie 8-letniego wskaźnika czasu przeżycia bez objawów choroby wynoszącego 6,4 punktu procentowego na korzyść rocznej terapii trastuzumabem. Analiza ta wykazała również, że wydłużona terapia trastuzumabem wynosząca dwa lata nie zapewnia dodatkowych korzyści w porównaniu z leczeniem prowadzonym przez 1 rok [HR dla DFS w populacji ITT ( intent-to-treat ) leczonej przez 2 lata w porównaniu z 1 rokiem = 0,99 (95% CI: 0,87; 1,13), wartość p = 0,90 oraz HR dla OS = 0,98 (0,83; 1,15), wartość p = 0,78].
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W grupie leczonej 2 lata obserwowano zwiększony wskaźnik bezobjawowych zaburzeń czynności serca (8,1% względem 4,6% w grupie leczonej rok). Przynajmniej jedno działanie niepożądane 3. lub 4. stopnia wystąpiło u większej liczby pacjentów w grupie leczonej 2 lata (20,4%) niż w grupie leczonej rok (16,3%). W badaniach NSABP B-31 i NCCTG N9831 trastuzumab był podawany w skojarzeniu z paklitakselem, po chemioterapii AC. Doksorubicynę i cyklofosfamid podawano w następujący sposób: – doksorubicyna dożylnie – 60 mg/m 2 , co 3 tygodnie przez 4 cykle; – cyklofosfamid dożylnie – 600 mg/m 2 przez 30 minut, co 3 tygodnie przez 4 cykle. lub Paklitaksel w skojarzeniu z trastuzumabem, podawano w następujący sposób: – paklitaksel dożylnie – 80 mg/m 2 w postaci ciągłego wlewu dożylnego co tydzień przez 12 tygodni; – paklitaksel dożylnie – 175 mg/m 2 w postaci ciągłego wlewu dożylnego co 3 tygodnie przez 4 cykle (dzień 1. każdego cyklu).
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki skuteczności z połączonej analizy badań NSABP B 31 i NCCTG 9831 w chwili ostatecznej analizy DFS* podsumowano w tabeli 7. Mediana długości obserwacji wyniosła 1,8 roku u pacjentów w grupie AC→P oraz 2,0 roku u pacjentów w grupie AC→PH. Tabela 7. Wyniki skuteczności z połączonej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 w chwili ostatecznej analizy DFS*.

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→P (n = 1679) AC→PH (n = 1672) Współczynnik ryzyka względnego AC→P (95% CI)Wartość p
Czas przeżycia bez objawówchorobyLiczba pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie (%) 261 (15,5) 133 (8,0) 0,48 (0,39, 0,59)p < 0,0001
Odległy nawrótLiczba pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie 193 (11,5) 96 (5,7) 0,47 (0,37, 0,60)p < 0,0001
Zgon (zdarzenie określające OS) Liczba pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie 92 (5,5) 62 (3,7) 0,67 (0,48, 0,92)p = 0,014**

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
A: doksorubicyna; C: cyklofosfamid; P: paklitaksel; H: trastuzumab *Mediana długości obserwacji wyniosła 1,8 roku u pacjentów w grupie AC→P oraz 2,0 roku u pacjentów w grupie AC→PH. **Wartość p dla OS nie przekroczyła wstępnie określonej granicy statystycznej dla porównania AC→PH wobec AC→P. W przypadku pierwszorzędowego punktu końcowego, czasu przeżycia bez objawów choroby, dodanie trastuzumabu do chemioterapii paklitakselem spowodowało 52% spadek ryzyka nawrotu choroby. Hazard względny przekłada się na bezwzględną korzyść w odniesieniu do odsetka 3-letniego czasu przeżycia bez objawów choroby w wysokości 11,8 punktu procentowego (87,2% versus 75,4%) na korzyść grupy AC→PH (trastuzumab). W chwili aktualizacji danych o bezpieczeństwie stosowania po upływie średnio 3,5–3,8 roku obserwacji analiza DFS ponownie potwierdziła zakres korzyści wykazanych w ostatecznej analizie DFS.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pomimo przechodzenia na trastuzumab w grupie kontrolnej ( cross-over ) dołączenie trastuzumabu do chemioterapii z paklitakselem zapewniło 52% spadek ryzyka nawrotu choroby. Dołączenie trastuzumabu do chemioterapii z paklitakselem wiązało się również z 37% spadkiem ryzyka zgonu. Zaplanowana wcześniej ostateczna analiza OS dla wspólnej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 została przeprowadzona, gdy wystąpiło 707 zgonów (mediana czasu obserwacji 8,3 roku w grupie AC→PH). Leczenie AC→PH spowodowało statystycznie istotną poprawę OS wobec AC→P (stratyfikowany HR = 0,64; 95% CI [0,55, 0,74]; wartość p w logarytmicznym teście rang < 0,0001). W ciągu 8 lat wskaźnik przeżycia oszacowano na 86,9% w grupie AC→PH i 79,4% w grupie AC→P, przy korzyści bezwzględnej 7,4% (95% CI 4,9%, 10,0%). Ostateczne wyniki OS dla wspólnej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 przedstawiono poniżej w tabeli 8: Tabela 8.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Ostateczna analiza całkowitego czasu przeżycia dla łącznej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831.

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→P (N = 2032) AC→PH (N = 2031) Współczynnik znamienności statystycznejp wobec AC→P Współczynnik Ryzyka (HR)wobec AC→P (95%CI)
Zgon (zdarzenie określające OS)Liczba pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie (%) 418 (20,6%) 289 (14,2%) < 0,0001 0,64(0,55, 0,74)

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
A: doksorubicyna; C: cyklofosfamid; P: paklitaksel; H: trastuzumab Przeprowadzono również analizę czasu przeżycia bez objawów choroby (DFS) w ramach ostatecznej analizy całkowitego czasu przeżycia dla łącznej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831. Zaktualizowane wyniki analizy DFS (stratyfikowany HR = 0,61, 95% CI [0,54, 0,69]) wykazały podobną korzyść w zakresie DFS wobec DFS w ostatecznej pierwotnej analizie, pomimo że 24,8% pacjentów w grupie AC→P przeszło ( cross-over ) na leczenie trastuzumabem. W 8-letniej obserwacji wskaźnik przeżycia wolnego od choroby oszacowano na 77,2% (95%CI: 75,4, 79,1) w grupie AC→PH — bezwzględna korzyść na poziomie 11,8% w porównaniu z grupą AC→P. W badaniu BCIRG 006 trastuzumab był podawany w skojarzeniu z docetakselem, po chemioterapii AC (AC→DH) lub w skojarzeniu z docetakselem i karboplatyną (DCarbH).
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Docetaksel był podawany w następujący sposób: – docetaksel dożylnie – 100 mg/m 2 w postaci wlewu dożylnego trwającego 1 godzinę, podawanego co 3 tygodnie przez 4 cykle (dzień 2. pierwszego cyklu docetakselu, a następnie dzień 1. każdego kolejnego cyklu) lub – docetaksel dożylnie – 75 mg/m 2 w postaci wlewu dożylnego trwającego 1 godzinę, podawanego co 3 tygodnie przez 6 cykli (dzień 2. cyklu 1., a następnie dzień 1. każdego cyklu); następnie podawano: – karboplatynę – w docelowym AUC = 6 mg/ml/min we wlewie dożylnym trwającym 30– 60 minut podawanym co 3 tygodnie przez sześć cykli. Trastuzumab był podawany co tydzień wraz z chemioterapią, a następnie co 3 tygodnie przez łączny okres 52 tygodni. Wyniki analizy skuteczności z badania BCIRG 006 podsumowano w tabeli 9. i 10. Mediana czasu trwania obserwacji wyniosła 2,9 roku w grupie AC→D oraz 3,0 roku w grupach AC→DH i DCarbH. Tabela 9. Przegląd analiz skuteczności z badania BCIRG 006 AC→D względem AC→DH.

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→D (n = 1073) AC→DH (n = 1074) Współczynnik ryzyka względnego AC→D (95% CI)Wartość p
Czas przeżycia bez objawów chorobyLiczba pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie 195 134 0,61 (0,49, 0,77)p < 0,0001
Odległy nawrótLiczba pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie 144 95 0,59 (0,46, 0,77)p < 0,0001
Zgon (zdarzenie określające OS) Liczba pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie 80 49 0,58 (0,40, 0,83)p = 0,0024

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
AC→D = doksorubicyna plus cyklofosfamid, a następnie docetaksel; AC→DH = doksorubicyna plus cyklofosfamid, a następnie docetaksel plus trastuzumab; CI = przedział ufności (ang. confidence interval ) Tabela 10. Przegląd analiz skuteczności z badania BCIRG 006 AC→D względem DCarbH.

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→D (n = 1073) DCarbH (n = 1074) Współczynnik ryzyka względnego AC→D(95% CI)
Czas przeżycia bez objawów chorobyLiczba pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie 195 145 0,67 (0,54, 0,83)p = 0,0003
Odległy nawrótLiczba pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie 144 103 0,65 (0,50, 0,84)p = 0,0008
Zgon (zdarzenie określające OS) Liczba pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie 80 56 0,66 (0,47, 0,93)p = 0,0182

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
AC→D = doksorubicyna plus cyklofosfamid, a następnie docetaksel; DCarbH = docetaksel, karboplatyna i trastuzumab; CI = przedział ufności (ang. confidence interval ) W badaniu BCIRG 006 w przypadku pierwszorzędowego punktu końcowego, czasu przeżycia bez objawów choroby, hazard względny przekłada się na bezwzględną korzyść w odniesieniu do 3-letniego czasu przeżycia bez objawów choroby w wysokości 5,8 punktu procentowego (86,7% versus 80,9%) na korzyść grupy AC→DH (trastuzumab) i 4,6 punktu procentowego (85,5% versus 80,9%) na korzyść grupy DCarbH (trastuzumab) w porównaniu z grupą AC→D W badaniu BCIRG 006 213/1075 pacjentów w grupie DCarbH (TCH), 221/1074 pacjentów w grupie AC→DH (AC→TH) oraz 217/1073 pacjentów w grupie AC→D (AC→T) charakteryzowało się stanem ogólnym wg Karnofsky’ego ≤ 90 (80 lub 90).
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W tej podgrupie pacjentów nie stwierdzono korzyści pod względem czasu przeżycia bez objawów choroby (DFS) (hazard względny = 1,16, 95% CI [0,73, 1,83] dla DCarbH (TCH) w porównaniu z AC→D (AC→T); hazard względny = 0,97, 95% CI [0,60, 1,55] dla AC→DH (AC→TH) w porównaniu z AC→D). Dodatkowo retrospektywna analiza eksploracyjna została przeprowadzona na danych z analizy łączonej (ang. JA, joint analysis ) badań klinicznych NSABP B-31/NCCTG N9831* i BCIRG 006 zdarzeń przeżycia bez progresji choroby (DFS) i objawowych zdarzeń sercowych, wyniki podsumowano w tabeli 11: Tabela 11. Wyniki retrospektywnej analizy eksploracyjnej przeprowadzonej na danych z połączonej analizy badań klinicznych NSABP B-31/NCCTG N9831* i BCIRG 006 obejmującej czas przeżycia bez objawów choroby (DFS) i objawowe zdarzenia sercowe.

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

AC→PH(vs. AC→P) (NSABP B-31i NCCTG N9831)* AC→DH(vs. AC→D) (BCIRG 006) DCarbH (vs. AC→D) (BCIRG 006)
Pierwszorzędowa analizaskuteczności
Hazard względny w zakresieDFS 0,48 0,61 0,67
(95% CI) (0,39, 0,59) (0,49, 0,77) (0,54, 0,83)
Wartość p p < 0,0001 p < 0,0001 p = 0,0003
Długoterminowa analizaskuteczności**
Hazard względny w zakresieDFS 0,61 0,72 0,77
(95% CI) (0,54, 0,69) (0,61, 0,85) (0,65, 0,90)
Wartość p p < 0,0001 p < 0,0001 p = 0,0011
Analiza retrospektywna eksploracyjna w zakresie DFS i objawowych zdarzeńsercowych 0,67(0,60, 0,75) 0,77(0,66, 0,90) 0,77(0,66, 0,90)
Długoterminowa obserwacja**wartości hazardu względnego (95% CI)

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
A: doksorubicyna; C: cyklofosfamid; P: paklitaksel; D: docetaksel; Carb: karboplatyna; H: trastuzumab; CI = przedział ufności (ang. confidence interval ) * W chwili ostatecznej analizy DFS. Mediana czasu trwania obserwacji wyniosła 1,8 roku w grupie AC→P i 2,0 roku w grupie AC→PH. ** Mediana czasu trwania długoterminowej obserwacji dla połączonej analizy badań klinicznych wyniosła 8,3 roku (zakres: 0,1–12,1 roku) dla grupy AC→PH oraz 7,9 roku (zakres: 0,0–12,2 roku) dla grupy AC→P; mediana czasu trwania długoterminowej obserwacji w badaniu BCIRG 006 wyniosła 10,3 roku zarówno w grupie AC→D (zakres: 0,0–12,6 roku), jak i w grupie DCarbH (zakres: 0,0–13,1 roku) oraz 10,4 roku w grupie AC→DH (zakres: 0,0-12,7 roku). Rak piersi we wczesnym stadium (leczenie neoadiuwantowe-adiuwantowe) Dotychczas nie są dostępne wyniki, które porównywałyby skuteczność trastuzumabu podawanego w skojarzeniu z chemioterapią w terapii adiuwantowej ze skutecznością w terapii neoadiuwantowej/adiuwantowej.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W terapii neoadiuwantowej-adiuwantowej wieloośrodkowe randomizowane badanie MO16432 zostało zaprojektowane w celu oceny skuteczności klinicznej jednoczesnego stosowania trastuzumabu z chemioterapią neoadiuwantową z zastosowaniem antracyklin i taksanów i następnie uzupełniającego zastosowania trastuzumabu, do łącznej długości leczenia wynoszącej 1 rok. Do badania włączano pacjentów z nowo rozpoznaną miejscowo zaawansowaną chorobą (stopień III) lub zapalnym rakiem piersi we wczesnym stadium. Pacjenci z guzami HER2+ byli randomizowani do grupy otrzymującej chemioterapię neoadiuwantową podawaną równocześnie z neoadiuwantowo-adiuwantowo stosowanym trastuzumabem lub samą chemioterapię neoadiuwantową. W badaniu MO16432 trastuzumab (dawka nasycająca 8 mg/kg mc., następnie dawka podtrzymująca 6 mg/kg mc.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
co trzy tygodnie) podawany był równocześnie z 10 cyklami chemioterapii neoadiuwantowej w następującej kolejności: • doksorubicyna 60 mg/m 2 i paklitaksel 150 mg/m 2 podawane co 3 tygodnie przez 3 cykle, następnie: • paklitaksel 175 mg/m 2 podawany co 3 tygodnie przez 4 cykle, następnie: • CMF w dniu 1. i 8. co 4 tygodnie przez 3 cykle, a następnie, po zabiegu operacyjnym: • dodatkowe cykle adiuwantowe trastuzumabu (do ukończenia 1 roku terapii). Wyniki skuteczności uzyskane w badaniu MO16432 podsumowano w tabeli 12. Mediana czasu obserwacji w grupie z trastuzumabem wyniosła 3,8 roku. Tabela 12. Wyniki skuteczności uzyskane w badaniu MO16432.

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr Chemioterapia + trastuzumab(n = 115) Samachemioterapia (n = 116)
Czas przeżycia bez zdarzeń 46 59 Hazard względny(95% CI)
Liczba pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie 0,65 (0,44, 0,96)p = 0,0275
Całkowita odpowiedźpatologiczna* (95% CI) 40%(31,0, 49,6) 20,7%(13,7, 29,2) p = 0,0014
Całkowity czas przeżycia Hazard względny(95% CI)
Liczba pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie 22 33 0,59 (0,35, 1,02)p = 0,0555

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
* Definiuje się jako brak jakiegokolwiek raka inwazyjnego zarówno w piersi, jak i węzłach pachowych. Bezwzględna korzyść w postaci 3-letniego czasu przeżycia bez zdarzeń została oszacowana na 13 punktów procentowych (65% versus 52%) na korzyść grupy z leczeniem trastuzumabem. Rak żołądka z przerzutami Trastuzumab był oceniany w jednym randomizowanym, otwartym badaniu fazy III ToGA (BO18255) w połączeniu z chemioterapią vs. wyłącznie chemioterapia. Chemioterapia była podawana w następujący sposób: – kapecytabina – 1000 mg/m 2 doustnie dwa razy na dobę przez 14 dni co 3 tygodnie przez 6 cykli (od wieczoru dnia 1. do rana dnia 15. każdego cyklu) lub – dożylnie 5-fluorouracyl – 800 mg/m 2 /dobę w postaci ciągłego dożylnego wlewu przez 5 dni, podawana co 3 tygodnie przez 6 cykli (od dnia 1. do 5. każdego cyklu). Każdy z nich był podawany z: – cisplatyną – 80 mg/m 2 co 3 tygodnie przez 6 cykli, dnia 1. każdego cyklu. Wyniki skuteczności z badania BO18225 podsumowano w tabeli 13: Tabela 13.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki skuteczności uzyskane w badaniu BO18225.

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr FPN = 290 FP +HN = 294 HR (95% CI) Wartość p
Całkowity czas przeżycia, mediana w miesiącach 11,1 13,8 0,74 (0,60–0,91) 0,0046
Czas przeżycia bez progresji choroby,mediana w miesiącach 5,5 6,7 0,71 (0,59–0,85) 0,0002
Czas do progresji choroby,mediana w miesiącach 5,6 7,1 0,70 (0,58–0,85) 0,0003
Całkowity odsetek odpowiedzi, % 34,5% 47,3% 1,70a (1,22, 2,38) 0,0017
Czas trwania odpowiedzi,mediana w miesiącach 4,8 6,9 0,54 (0,40–0,73) < 0,0001

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
FP + H: fluoropirymidyna/cisplatyna + trastuzumab FP: fluoropirymidyna/cisplatyna a Iloraz szans Pacjenci rekrutowani do badania nie byli wcześniej leczeni z powodu HER2-dodatniego nieoperacyjnego lokalnie zaawansowanego lub po wznowie i (lub) z przerzutami raka żołądka lub połączenia żołądkowo-przełykowego o typie gruczolakoraka, niekwalifikującego się do leczenia. Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie całkowite definiowane jako czas od randomizacji do zgonu z jakiejkolwiek przyczyny. W czasie analizy w sumie 349 zrandomizowanych pacjentów zmarło: 182 (62,8%) w ramieniu kontrolnym i 167 pacjentów (56,8%) w ramieniu aktywnie leczonym. Większość zgonów była związana z podstawową choroba nowotworową. Analizy retrospektywne w podgrupach wykazały, że uzyskane korzyści są ograniczone do guzów z wyższym poziomem białka receptorowego HER2 (IHC2+/FISH+ lub IHC3+).
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana całkowitego czasu przeżycia dla grupy z wysokim poziomem ekspresji HER2 wynosiła 11,8 miesiąca versus 16 miesięcy, HR: 0,65 (95% CI: 0,51–0,83), a mediana czasu przeżycia bez progresji choroby wynosiła odpowiednio 5,5 miesiąca vs 7,6 miesiąca, HR: 0,64 (95% CI: 0,51–0,79) dla FP versus FP+H. Dla całkowitego czasu przeżycia HR wynosił 0,75 (95% CI: 0,51–1,11) w grupie IHC2+/FISH+ i 0,58 (95% CI: 0,41–0,81) w grupie IHC3+/FISH+. Eksploracyjna analiza podgrup wykonana w badaniu ToGA (BO18255) wykazała brak widocznych korzyści w zakresie całkowitego czasu przeżycia z dodania trastuzumabu u pacjentów z ECOG PS 2 w momencie wejścia do badania [HR: 0,96 (95% CI: 0,51–1,79)], o niemierzalnej [HR: 1,78 (95% CI: 0,87–3,66)] i lokalnie zaawansowanej chorobie [HR: 1,20 (95% CI: 0,29–4,97)]. Dzieci i młodzież Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań referencyjnego produktu leczniczego zawierającego trastuzumab we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży we wskazaniu do stosowania w raku piersi i żołądka (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Farmakokinetyka trastuzumabu była oceniana w modelu populacyjnej analizy farmakokinetycznej przy wykorzystaniu danych zbiorczych pochodzących z 1582 badanych, wśród których byli pacjenci z HER2-dodatnim MBC, EBC, AGC (zaawansowany rak żołądka, ang. advanced gastric cancer ) lub innymi typami nowotworów oraz zdrowi ochotnicy w 18 badaniach fazy I, II i III otrzymujący trastuzumab w formie dożylnej. Model dwukompartmentowy z równoległą liniową i nieliniową eliminacją z kompartmentu centralnego opisywał profil stężenia trastuzumabu zależnego od czasu. Z powodu nieliniowej eliminacji całkowity klirens wzrósł wraz ze spadkiem stężenia. Dlatego nie można przewidzieć stałej wartości dla okresu półtrwania trastuzumabu. Wartość t 1/2 spada wraz ze spadkiem stężenia pomiędzy kolejnymi dawkami (patrz tabela 16). Pacjenci z MBC i EBC mieli podobne parametry PK (np.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
klirens [CL], objętość kompartmentu centralnego [Vc]) i populacyjnie oczekiwaną ekspozycję w stanie stacjonarnym (C min , C max i AUC). Klirens liniowy wynosił 0,136 l/dobę dla MBC, 0,112 l/dobę dla EBC i 0,176 l/dobę dla AGC. Wartości nieliniowego parametru eliminacji wynosiły 8,81 mg/dobę dla maksymalnego poziomu eliminacji (V max ) i 8,92 μg/ml dla stałej Michaelisa-Menten (K m ) u pacjentów z MBC, EBC i AGC. Objętość kompartmentu centralnego wynosiła 2,62 l u pacjentów z MBC i EBC oraz 3,63 l u pacjentów z AGC. W ostatecznym farmakokinetycznym modelu populacyjnym masa ciała, poziom aminotransferazy asparaginianowej i albumin w surowicy były określone, w dodatku rodzaju guza pierwotnego, jako istotnie statystycznie zmienne wpływające na ekspozycję na trastuzumab. Jednakże wielkość wpływu tych zmiennych na ekspozycję na trastuzumab nie wskazuje, aby miały one klinicznie istotny wpływ na stężenia trastuzumabu.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości ekspozycji (mediana od 5. do 95. percentyla) i wartości parametrów farmakokinetycznych przy stężeniach klinicznie istotnych (C max i C min ) u pacjentów z MBC, EBC i AGC leczonych w zatwierdzonych 1- i 3 tygodniowych schematach dawkowania przedstawiono w tabeli 14 (cykl 1), tabeli 15 (stan stacjonarny) i tabeli 16 (parametry farmakokinetyczne). Tabela 14. Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości ekspozycji w cyklu 1 (mediana od 5. do 95. percentyla) dla schematów dawkowania trastuzumabu we wlewie dożylnym u pacjentów z MBC, EBC i AGC.

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Schemat Pierwotny typ nowotworu N Cmin (µ g/ml) Cmax (µ g/ml) AUC0–21 dni(µ g ∙ dzień/ml)
8 mg/kg mc. +6 mg/kg mc. cotrzy tygodnie MBC 805 28,7(2,9–46,3) 182 (134–280) 1376 (728–1998)
EBC 390 30,9(18,7–45,5) 176 (127–227) 1390 (1039–1895)
AGC 274 23,1(6,1–50,3) 132 (84,2–225) 1109 (588–1938)
4 mg/kg mc. + 2 mg/kg mc. co tydzień MBC 805 37,4(8,7–58,9) 76,5 (49,4–114) 1073 (597–1584)
EBC 390 38,9(25,3–58,8) 76,0 (54,7–104) 1074 (783–1502)

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Tabela 15. Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości ekspozycji w stanie stacjonarnym (mediana od 5. do 95. percentyla) dla schematów dawkowania trastuzumabu we wlewie dożylnym u pacjentów z MBC, EBC i AGC.

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Schemat Pierwotny typ nowotworu N Cmin,ss* (µ g/ml) Cmax,ss** (µ g/ml) AUCss, 0–21 dni(µ g ∙ dzień/ml) Czas do osiągnięcia stanustacjonarne go***(tydzień)
8 mg/kg mc. +6 mg/kg mc. cotrzy tygodnie MBC 805 44,2(1,8–85,4) 179(123–266) 1736(618–2756) 12
EBC 390 53,8(28,7–85,8) 184(134–247) 1927(1332–2771) 15
AGC 274 32,9(6,1–88,9) 131(72,5–251) 1338(557–2875) 9
4 mg/kg mc.+ MBC 805 63,1(11,7–107) 107(54,2–164) 1710(581–2715) 12
EBC 390 14
2 mg/kg mc. 72,6 115 1893
co tydzień (46–109) (82,6–160) (1309–2734)

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
*C min,ss – C min w stanie stacjonarnym **C max,ss – C max w stanie stacjonarnym ***Czas do osiągnięcia 90% stanu stacjonarnego Tabela 16. Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości parametrów w stanie stacjonarnym dla schematów dawkowania trastuzumabu we wlewie dożylnym u pacjentów z MBC, EBC i AGC.

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Schemat Pierwotny typnowotworu N Całkowity zakres CL od Cmax,ss do Cmin,ss(l/dzień) Zakres t1/2 od Cmax,ss do Cmin,ss(dzień)
8 mg/kg mc. + 6 mg/kg mc. co trzy tygodnie MBC 805 0,183–0,302 15,1–23,3
EBC 390 0,158–0,253 17,5–26,6
AGC 274 0,189–0,337 12,6–20,6
4 mg/kg +2 mg/kg mc. co tydzień MBC 805 0,213–0,259 17,2–20,4
EBC 390 0,184–0,221 19,7–23,2

CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Eliminacja trastuzumabu Okres eliminacji trastuzumabu był oceniany po wlewach dożylnych wykonywanych raz w tygodniu lub co trzy tygodnie przy użyciu farmakokinetycznego modelu populacyjnego. Wyniki tych symulacji wskazują, że co najmniej 95% pacjentów osiąga stężenia o wartości < 1 μg/ml (około 3% przewidywanej populacji osiągnie C min,ss , a 97% wyeliminuje lek) w ciągu 7 miesięcy. Krążąca odszczepiona domena zewnątrzkomórkowa HER2 -ECD Analizy badawcze zmiennych towarzyszących z informacji dotyczących jedynie podgrupy pacjentów sugerują, że pacjenci z większym poziomem odszczepionej domeny zewnątrzkomórkowej HER2-ECD mieli szybszy nieliniowy klirens (niższą wartość K m ) (p < 0,001). Zaobserwowano korelację pomiędzy złuszczonym antygenem a poziomem SGOT/AST; częściowo wpływ odszczepionej domeny na klirens może być wyjaśniony przez poziomy SGOT/AST.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Poziomy wyjściowe odszczepionej domeny zewnątrzkomórkowej HER2-ECD obserwowane u pacjentów z MGC były porównywalne z poziomami u pacjentów z MBC oraz EBC i nie zaobserwowano widocznego wpływu na klirens trastuzumabu.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie W badaniach w okresie do 6 miesięcy nie obserwowano ostrej toksyczności czy toksyczności związanej z dawką wielokrotną ani toksycznego wpływu na reprodukcję w badaniach teratogenności, badaniach płodności u kobiet czy badaniach toksyczności odległej dotyczącej ciąży i (lub) transportu łożyskowego. Trastuzumab nie jest genotoksyczny. Badanie trehalozy, głównej substancji pomocniczej, nie ujawniło żadnej toksyczności. Nie przeprowadzano długoterminowych badań na zwierzętach dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego trastuzumabu ani określających wpływu na płodność u mężczyzn.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych L-histydyny chlorowodorek jednowodny L-histydyna α,α-trehaloza dwuwodna Polisorbat 20 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać, ani nie rozcieńczać, tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. Do rozcieńczania produktu leczniczego nie należy stosować roztworów glukozy, ponieważ powodują one agregację białek. 6.3 Okres ważności Nieotwarte fiolki 4 lata. Po rozpuszczeniu i rozcieńczeniu produktu Wykazano, że po dokonaniu aseptycznego rozpuszczenia w jałowej wodzie do iniekcji roztwór zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez 7 dni w temperaturze 2°C–8°C. Wykazano, że po dokonaniu aseptycznego rozcieńczenia w pojemnikach z chlorku poliwinylu, polietylenu lub polipropylenu zawierających chlorek sodu 9 mg/ml (0,9%) roztwór do wstrzykiwań, produkt Ontruzant zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez okres do 30 dni w temperaturze od 2°C–8°C, i przez 24 godziny w temperaturze nieprzekraczającej 30°C.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozpuszczony roztwór, jak również sporządzony, rozcieńczony roztwór produktu leczniczego Ontruzant do wlewu dożylnego, powinien być zużyty natychmiast. W przypadku, gdy roztwór nie został zużyty natychmiast za okres i warunki przechowywania przed użyciem odpowiedzialna jest osoba przygotowująca i podająca produkt. Okres ten nie powinien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C, chyba że rozpuszczenie i rozcieńczenie produktu miało miejsce w kontrolowanych i walidowanych warunkach aseptycznych. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C–8°C). Nie zamrażać rozpuszczonego roztworu. Warunki przechowywania rozpuszczonego i rozcieńczonego produktu leczniczego, patrz punkty 6.3 i 6.6. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ontruzant 150 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Jedna fiolka 15 ml, wykonana ze szkła typu I, przezroczysta, z butylowym gumowym korkiem powlekanym warstwą fluorożywicy zawiera 150 mg trastuzumabu.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Każde opakowanie zawiera jedną fiolkę. Ontruzant 420 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Jedna fiolka 40 ml, wykonana ze szkła typu I, przezroczysta, z butylowym gumowym korkiem powlekanym warstwą fluorożywicy zawiera 420 mg trastuzumabu. Każde opakowanie zawiera jedną fiolkę. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Produkt Ontruzant jest dostępny w sterylnych, niepirogennych, jednorazowych fiolkach bez zawartości substancji konserwujących. Należy przestrzegać właściwych technik aseptyki podczas procedury rozpuszczania i rozcieńczania. Należy zachować ostrożność, by zapewnić sterylność przygotowanych roztworów. Ponieważ ten produkt leczniczy nie zawiera żadnych przeciwbakteryjnych substancji konserwujących ani substancji bakteriostatycznych, należy stosować techniki aseptyczne.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Aseptyczne przygotowanie, postępowanie i przechowywanie produktu Podczas przygotowania infuzji należy postępować z produktem zachowując zasady aseptyki. Przygotowanie powinno: • Być wykonywane w warunkach aseptycznych przez przeszkolony personel zgodnie z zasadami dobrej praktyki, zwłaszcza w odniesieniu do aseptycznego przygotowania produktów podawanych drogą pozajelitową. • Być wykonywane w komorze z przepływem laminarnym lub komorze bezpieczeństwa biologicznego z zachowaniem standardowych środków ostrożności dotyczących bezpiecznego postępowania z substancjami podawanymi dożylnie. • Po przygotowaniu przygotowany roztwór do infuzji dożylnej powinien być odpowiednio przechowywany, aby zapewnić utrzymanie warunków aseptycznych. Zaleca się ostrożność podczas rozpuszczania produktu leczniczego Ontruzant. Nadmierne spienienie podczas rozcieńczania lub wstrząsanie rozcieńczonego roztworu może spowodować trudności w pobraniu odpowiedniej ilości produktu leczniczego Ontruzant z fiolki.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Przygotowanego roztworu nie należy zamrażać. Ontruzant 150 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Każdą fiolkę zawierającą 150 mg produktu leczniczego Ontruzant rozpuszcza się w 7,2 ml jałowej wody do iniekcji (niezałączonej w opakowaniu). Należy unikać stosowania innych rozpuszczalników. W wyniku tego powstaje 7,4 ml roztworu do pojedynczego użycia o pH około 6,0 zawierającego 21 mg/ml trastuzumabu. Nadmiar objętości wynoszący 4% zapewnia uzyskanie deklarowanej dawki 150 mg z każdej fiolki. Ontruzant 420 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Każdą fiolkę zawierającą 420 mg produktu leczniczego Ontruzant rozpuszcza się w 20 ml jałowej wody do iniekcji (niezałączonej w opakowaniu). Należy unikać stosowania innych rozpuszczalników. W wyniku tego powstaje 21 ml roztworu do pojedynczego użycia o pH około 6,0 zawierającego 21 mg/ml trastuzumabu. Nadmiar objętości wynoszący 5% zapewnia uzyskanie deklarowanej dawki 420 mg z każdej fiolki.
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Fiolka Ontruzant Objętość wody do wstrzykiwań Końcowe stężenie
Fiolka 150 mg + 7,2 ml = 21 mg/ml
Fiolka 420 mg + 20 ml = 21 mg/ml
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Instrukcja aseptycznego przygotowywania roztworu • Z użyciem jałowej igły powoli wprowadzić prawidłową objętość (jak wskazano powyżej) jałowej wody do iniekcji do fiolki zawierającej liofilizat produktu leczniczego Ontruzant, kierując strumień bezpośrednio na liofilizowany krążek. • W celu rozpuszczenia delikatnie poruszać fiolką. NIE WSTRZĄSAĆ! Czasami może wystąpić lekkie spienienie roztworu podczas rozpuszczania. Fiolkę należy odstawić na około 5 minut. Rozpuszczony produkt leczniczy Ontruzant jest roztworem bezbarwnym do bladożółtego i nie powinien zawierać widocznych cząsteczek. Instrukcja aseptycznego rozcieńczania przygotowanego roztworu Ustalenie właściwej objętości roztworu: • odpowiednio dla dawki nasycającej 4 mg trastuzumabu/kg masy ciała lub dla kolejnych podawanych co tydzień dawek 2 mg trastuzumabu/kg masy ciała:
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Objętość (ml) = Masa ciała (kg) × dawka (4 mg/kg dla nasycającej lub 2 mg/kg dla podtrzymującej)
21 (mg/ml, stężenie przygotowanego roztworu)
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
• odpowiednio dla dawki nasycającej 8 mg trastuzumabu/kg masy ciała lub kolejnych, podawanych co 3 tygodnie dawek 6 mg trastuzumabu/kg masy ciała:
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Objętość (ml) = Masa ciała (kg) × dawka (8 mg/kg dla nasycającej lub 6 mg/kg dla podtrzymującej)
21 (mg/ml, stężenie przygotowanego roztworu)
CHPL leku Ontruzant, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Właściwa ilość przygotowanego roztworu powinna być pobrana z fiolki z użyciem jałowej igły oraz strzykawki i dodana do worka do wlewu zawierającego 250 ml 0,9% roztworu chlorku sodu. Nie należy stosować roztworów zawierających glukozę (patrz punkt 6.2). W celu wymieszania roztworu opakowanie powinno być delikatnie odwracane, tak aby uniknąć spienienia. Przed podaniem produktów leczniczych podawanych pozajelitowo należy je sprawdzić wzrokowo pod kątem obecności cząstek stałych i odbarwień. Nie obserwowano niezgodności między produktem leczniczym Ontruzant a chlorkiem poliwinylu, polietylenem ani polipropylenem używanymi w workach do wlewów. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Herzuma, 150 mg, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Herzuma, 420 mg, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Herzuma, 150 mg, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Jedna fiolka zawiera 150 mg trastuzumabu, humanizowanego przeciwciała monoklonalnego IgG1 produkowanego w zawiesinie kultur komórkowych ssaków (jajnika chomika chińskiego) i oczyszczanego metodą chromatografii powinowactwa i chromatografii jonowymiennej włączając specyficzną inaktywację wirusów i procedury usuwania. Herzuma, 420 mg, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Jedna fiolka zawiera 420 mg trastuzumabu, humanizowanego przeciwciała monoklonalnego IgG1 produkowanego w zawiesinie kultur komórkowych ssaków (jajnika chomika chińskiego) i oczyszczanego metodą chromatografii powinowactwa i chromatografii jonowymiennej włączając specyficzną inaktywację wirusów i procedury usuwania.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Przygotowany roztwór produktu leczniczego Herzuma zawiera 21 mg/ml trastuzumabu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji. Liofilizowany proszek o barwie od białej do bladożółtej.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Rak piersi Rak piersi z przerzutami Produkt leczniczy Herzuma jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z HER2 dodatnim rakiem piersi z przerzutami: – w monoterapii do leczenia tych pacjentów, którzy otrzymali dotychczas co najmniej dwa schematy chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami. Uprzednio stosowane schematy chemioterapii muszą zawierać przynajmniej antracykliny i taksany, o ile nie było przeciwwskazań do tego typu leczenia. U pacjentów z dodatnim wynikiem badania na obecność receptorów hormonalnych, u których nie powiodła się hormonoterapia, o ile nie było przeciwwskazań do tego typu leczenia. – w skojarzeniu z paklitakselem do leczenia tych pacjentów, którzy nie otrzymywali dotychczas chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami i dla których antracykliny są niewskazane.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wskazania do stosowania
– w skojarzeniu z docetakselem do leczenia tych pacjentów, którzy nie otrzymywali dotychczas chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami. – w skojarzeniu z inhibitorem aromatazy do leczenia pacjentek po menopauzie, z dodatnim wynikiem badania na obecność receptorów hormonalnych, u których doszło do rozwoju choroby nowotworowej z przerzutami, nieleczonych wcześniej trastuzumabem. Wczesne stadium raka piersi Produkt leczniczy Herzuma jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z HER2—dodatnim rakiem piersi we wczesnym stadium: – po operacji, chemioterapii (neoadiuwantowej lub adiuwantowej) oraz radioterapii (jeżeli jest stosowana) (patrz punkt 5.1), – po chemioterapii adiuwantowej z doksorubicyną i cyklofosfamidem, w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem, – w skojarzeniu z chemioterapią adiuwantową z użyciem docetakselu i karboplatyny, – w skojarzeniu z neoadiuwantową chemioterapią i następnie w terapii adiuwantowej opartej o produkt leczniczy Herzuma w miejscowo zaawansowanym (w tym zapalnym) raku piersi lub w przypadku guza > 2 cm średnicy (patrz punkty 4.4 i 5.1).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wskazania do stosowania
Produkt leczniczy Herzuma powinien być stosowany wyłącznie u pacjentów z przerzutowym lub wczesnym rakiem piersi, u których stwierdzono, za pomocą odpowiednio walidowanych testów, w komórkach guza, albo nadekspresję receptora HER2 albo amplifikację genu HER2 (patrz punkty 4.4 i 5.1). Rak żołądka z przerzutami Produkt leczniczy Herzuma w skojarzeniu z kapecytabiną lub 5-fluorouracylem i cisplatyną jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z HER2 dodatnim gruczolakorakiem żołądka z przerzutami lub połączenia żołądkowo-przełykowego, których nie poddawano wcześniej terapii przeciwnowotworowej z powodu choroby rozsianej. Produkt leczniczy Herzuma powinien być stosowany wyłącznie u pacjentów z rakiem żołądka z przerzutami, u których stwierdzono w komórkach guza nadekspresję HER2, określaną jako IHC2+ i potwierdzoną wynikami SISH lub FISH lub przez wynik IHC3+. W diagnostyce guza powinny być zastosowane odpowiednie i zwalidowane metody oceny (patrz punkty 4.4 i 5.1).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Przed rozpoczęciem leczenia obowiązkowe jest oznaczenie receptorów HER2 (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem leczniczym Herzuma powinno być rozpoczynane wyłącznie przez lekarza doświadczonego w stosowaniu chemioterapii cytotoksycznej (patrz punkt 4.4) i powinno być podawane wyłącznie przez personel medyczny. W celu zapobiegnięcia pomyłkom medycznym ważne jest sprawdzenie etykiet na fiolkach aby upewnić się, że produktem leczniczym przygotowywanym i podawanym jest Herzuma (trastuzumab) , a nie inny produkt leczniczy zawierający trastuzumab (np. trastuzumab emtanzyna lub trastuzumab derukstekan). Dawkowanie Rak piersi z przerzutami Schemat trzytygodniowy Zalecana początkowa dawka nasycająca wynosi 8 mg/kg masy ciała. Zalecana dawka podtrzymująca powtarzana w trzytygodniowych odstępach wynosi 6 mg/kg masy ciała, zaczynając trzy tygodnie po podaniu dawki nasycającej.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Schemat tygodniowy Zalecana początkowa dawka nasycająca produktu leczniczego Herzuma wynosi 4 mg/kg masy ciała . Zalecana cotygodniowa dawka podtrzymująca produktu leczniczego Herzuma wynosi 2 mg/kg masy ciała, rozpoczynając po upływie tygodnia od podania dawki nasycającej. Stosowanie w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem W kluczowych badaniach (H0648g, M77001) paklitaksel lub docetaksel był podawany następnego dnia od podania pierwszej dawki trastuzumabu (dawkowanie, patrz Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL) paklitakselu lub docetakselu) i natychmiast po kolejnych dawkach trastuzumabu, jeżeli poprzednio podana dawka trastuzumabu była dobrze tolerowana. Stosowanie w skojarzeniu z inhibitorem aromatazy W kluczowym badaniu (BO16216) trastuzumab i anastrozol były podawane od pierwszego dnia. Nie stosowano ograniczeń odstępów czasowych podawania trastuzumabu i anastrozolu (dawkowanie patrz ChPL anastrozolu lub innego inhibitora aromatazy).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Wczesne stadium raka piersi Schemat trzytygodniowy i tygodniowy W schemacie trzytygodniowym zalecana początkowa dawka nasycająca produktu leczniczego Herzuma wynosi 8 mg/kg masy ciała. Zalecana dawka podtrzymująca produktu leczniczego Herzuma powtarzana w trzytygodniowych odstępach wynosi 6 mg/kg masy ciała, zaczynając trzy tygodnie po podaniu dawki nasycającej. W schemacie tygodniowym (początkowa dawka nasycająca wynosi 4 mg/kg masy ciała, a następnie 2 mg/kg masy ciała co tydzień) w skojarzeniu z paklitakselem po chemioterapii z użyciem doksorubicyny i cyklofosfamidu. Informacje dotyczące dawkowania w skojarzeniu z chemioterapią, patrz punkt 5.1 Rak żołądka z przerzutami Schemat trzytygodniowy Zalecana początkowa dawka nasycająca wynosi 8 mg/kg masy ciała. Zalecana dawka podtrzymująca powtarzana w trzytygodniowych odstępach wynosi 6 mg/kg masy ciała, zaczynając trzy tygodnie po dawce nasycającej.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Rak piersi i rak żołądka Czas trwania leczenia Pacjenci z rakiem piersi z przerzutami lub rakiem żołądka z przerzutami powinni być leczeni produktem leczniczym Herzuma do progresji choroby. Pacjenci z wczesnym rakiem piersi powinni być leczeni produktem leczniczym Herzuma przez rok lub do momentu nawrotu choroby, w zależności, co wystąpi pierwsze. U chorych z rakiem piersi we wczesnym stadium nie zaleca się prowadzenia terapii przez okres dłuższy niż rok (patrz punkt 5.1). Zmniejszenie dawki W przeprowadzonych badaniach klinicznych nie zmniejszano dawki produktu leczniczego Herzuma. Pacjenci mogli kontynuować leczenie w czasie trwania odwracalnej, wywołanej chemioterapią, mielosupresji, powinni być jednakże, w tym czasie, uważnie obserwowani pod kątem występowania powikłań neutropenii. W celu uzyskania informacji dotyczącej redukcji dawek lub opóźniania podawania paklitakselu, docetakselu lub inhibitora aromatazy, patrz odpowiednie Charakterystyki Produktu Leczniczego (ChPL).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Jeżeli wartość frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) zmniejszy się w stosunku do wartości wyjściowej ≥ 10 punktów procentowych ORAZ poniżej 50%, należy wstrzymać leczenie i powtórzyć pomiar LVEF w ciągu około 3 tygodni. Jeżeli wartość LVEF nie uległa poprawie lub doszło do jej dalszego zmniejszenia lub jeśli rozwinie się objawowa zastoinowa niewydolność serca (CHF ang. congestive heart failure ), zdecydowanie zaleca się przerwanie stosowania produktu leczniczego Herzuma, chyba że korzyści dla danego pacjenta przeważają nad ryzykiem. Wszyscy tacy pacjenci powinni być konsultowani przez kardiologa i następnie poddani obserwacji. Dawki pominięte W przypadku pominięcia podania dawki o tydzień lub mniej, należy podać jak najszybciej zwykłą dawkę podtrzymującą (schemat tygodniowy: 2 mg/kg; schemat trzytygodniowy: 6 mg/kg). Nie należy czekać na następny zaplanowany cykl.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Następne dawki podtrzymujące powinny być podawane odpowiednio po 7 lub 21 dniach zgodnie z cotygodniowym lub trzytygodniowym schematem podawania. W przypadku pominięcia podania dawki produktu leczniczego Herzuma o więcej niż tydzień, należy jak najszybciej podać ponownie dawkę nasycającą produktu Herzuma przez około 90 minut (schemat tygodniowy: 4 mg/kg; schemat trzytygodniowy: 8 mg/kg). Następne dawki podtrzymujące produktu leczniczego Herzuma powinny być podawane odpowiednio 7 dni lub 21 później zgodnie z cotygodniowym lub trzytygodniowym schematem podawania. Szczególne grupy pacjentów Nie przeprowadzano badań dotyczących farmakokinetyki ukierunkowanych na stosowanie leku u osób starszych, ani u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby. W populacyjnych analizach farmakokinetyki leku nie stwierdzono, że wiek lub niewydolność nerek wpływają na dystrybucję trastuzumabu. Dzieci i młodzież Stosowanie produktu leczniczego Herzuma u dzieci i młodzieży nie jest właściwe.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Sposób podawania Herzuma jest przeznaczony wyłącznie do podawania dożylnego. Dawka nasycająca należy podać w 90-minutowej infuzji dożylnej. Nie należy jej podawać we wstrzyknięciu lub bolusie. Infuzja dożylna produktu leczniczego Herzuma powinna być prowadzona przez wykwalifikowany personel przygotowany do leczenia anafilaksji i mający zapewniony dostęp do zestawu ratującego życie. Pacjenci powinni być obserwowani przez co najmniej sześć godzin, od rozpoczęcia pierwszej infuzji i przez 2 godziny od rozpoczęcia kolejnych infuzji, pod kątem wystąpienia objawów takich jak: gorączka, dreszcze lub innych objawów związanych z infuzją dożylną (patrz punkty 4.4 i 4.8). Przerwanie lub spowolnienie infuzji może pomóc w kontrolowaniu tych objawów. Infuzja może być wznowiona po zmniejszeniu nasilenia objawów. Jeżeli początkowa dawka nasycająca była dobrze tolerowana, dawki kolejne mogą być podawane w 30-minutowej infuzji.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Instrukcja dotycząca rekonstytucji dożylnej postaci produktu leczniczego Herzuma przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania  Nadwrażliwość na trastuzumab, białka mysie lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.  Ciężka duszność spoczynkowa z powodu powikłań związanych z zaawansowaną chorobą nowotworową lub wymagająca tlenoterapii.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych, nazwa handlowa i numer serii podawanego produktu powinna być czytelnie udokumentowana. W celu zapewnienia zadowalającej wiarygodności wyników, oznaczenie HER2 musi zostać wykonane w specjalistycznym laboratorium (patrz punkt 5.1). Obecnie nie są dostępne dane z badań klinicznych, które dotyczą pacjentów poddawanych powtórnej terapii, po wcześniejszej terapii adiuwantowej produktem leczniczym Herzuma. Zaburzenia czynności serca Zalecenia ogólne Pacjenci poddani terapii produktem leczniczym Herzuma mają zwiększone ryzyko wystąpienia CHF (Klasa II – IV wg klasyfikacji NYHA, ang. New York Heart) lub bezobjawowego zaburzenia czynności serca.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Zaburzenia te stwierdzono u pacjentów, u których stosowano trastuzumab w monoterapii, w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem, zwłaszcza po chemioterapii zawierającej antracykliny (doksorubicynę lub epirubicynę). Nasilenie tych zaburzeń było umiarkowane lub duże i mogły one prowadzić do zgonu pacjenta (patrz punkt 4.8). Dodatkowo należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów ze zwiększonym ryzykiem powikłań sercowych, takich jak nadciśnienie tętnicze, udokumentowana choroba wieńcowa, niewydolność serca, LVEF < 55%, zaawansowany wiek. Wszyscy kandydaci do leczenia lekiem Herzuma, a zwłaszcza osoby uprzednio leczone antracyklinami i cyklofosfamidem, powinny zostać poddane ocenie wyjściowej czynności serca obejmującej wywiad lekarski, badanie fizykalne, elektrokardiogram (EKG), echokardiogram, i (lub) badanie izotopowego bramkowania serca (MUGA) lub rezonans magnetyczny (MRI).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Kontrola chorych może pomóc w określeniu pacjentów, u których doszło do zaburzeń czynności serca. Ocenę kardiologiczną należy przeprowadzać wyjściowo, a następnie powtarzać ją co 3 miesiące w trakcie leczenia oraz co 6 miesięcy po zakończeniu leczenia przez 24 miesiące od podania ostatniej dawki produktu leczniczego Herzuma. Przed rozpoczęciem terapii produktem leczniczym Herzuma należy dokonać dokładnej oceny korzyści i ryzyka. W oparciu o farmakokinetyczną analizę populacyjną wszystkich dostępnych danych (patrz punkt 5.2) trastuzumab może być obecny w krążeniu przez okres do 7 miesięcy po zakończeniu leczenia produktem leczniczym Herzuma. Pacjenci otrzymujący antracykliny po odstawieniu produktu leczniczego Herzuma mogą być narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności serca. Jeżeli to możliwe, lekarze powinni unikać stosowania terapii opartej na antracyklinach w okresie do 7 miesięcy po zakończeniu podawania produktu leczniczego Herzuma.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
W przypadku podawania antracyklin należy uważnie monitorować czynność serca. Powinno się przeprowadzić odpowiednią ocenę kardiologiczną u chorych, u których występują wątpliwości po wstępnej ocenie wydolności sercowo-naczyniowej. W trakcie leczenia należy monitorować czynność serca (np. co 12 tygodni) u wszystkich pacjentów. Monitorowanie może pomóc wyodrębnić grupę pacjentów, u których wystąpiły zaburzenia kardiologiczne. U pacjentów, u których wystąpiły bezobjawowe zaburzenia kardiologiczne zaleca się częstsze monitorowanie (np. co 6 – 8 tygodni). Jeżeli u pacjentów nasila się niewydolność lewej komory, bez objawów klinicznych, lekarz powinien rozważyć odstawienie produktu leczniczego Herzuma, jeśli do tej pory nie zaobserwowano klinicznych korzyści z jego stosowania. Bezpieczeństwa kontynuacji lub wznowienia terapii produktem leczniczym Herzuma u chorych, u których doszło do zaburzeń czynności serca, nie oceniono w prospektywnych badaniach klinicznych.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Jeżeli wartość LVEF zmniejszy się w stosunku do wartości wyjściowej ≥ 10 punktów procentowych ORAZ wyniesie poniżej 50%, należy wstrzymać leczenie i powtórzyć pomiar LVEF w ciągu około 3 tygodni. Jeżeli nie dojdzie do poprawy frakcji wyrzutowej lub nastąpi jej dalsze zmniejszenie, lub wystąpi objawowa niewydolność serca, zdecydowanie zaleca się przerwanie podawania produktu leczniczego Herzuma, chyba, że korzyści dla danego pacjenta przeważają nad ryzykiem. Wszyscy tacy pacjenci powinni być konsultowani przez kardiologa i następnie poddani obserwacji. Jeżeli podczas leczenia produktem leczniczym Herzuma rozwinie się objawowa niewydolność mięśnia sercowego, należy wdrożyć standardowe leczenie farmakologiczne. U większości chorych, u których wystąpiła niewydolność serca lub bezobjawowe zaburzenia czynności serca w trakcie kluczowych badań klinicznych, zaburzenie to ustąpiło po stosowaniu standardowej terapii w niewydolności serca składającej się z inhibitora enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) lub blokera receptora angiotensyny (ARB) i beta-adrenolityka.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Większość pacjentów z objawami kardiologicznymi, którzy odnieśli kliniczne korzyści z leczenia trastuzumabem kontynuowało leczenie i nie obserwowano dodatkowych zdarzeń sercowych. Rak piersi z przerzutami Produkt leczniczy Herzuma w połączeniu z antracyklinami nie powinien być stosowany jednocześnie w przerzutowym raku piersi. Pacjenci z przerzutowym rakiem piersi, którzy wcześniej byli leczeni antracyklinami są również narażeni na ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności serca w trakcie terapii produktem leczniczym Herzuma, jest ono jednak mniejsze niż u pacjentów podczas jednoczesnego podawania produktu leczniczego Herzuma i antracyklin. Wczesne stadium raka piersi U pacjentów z wczesnym rakiem piersi badania oceniające czynność serca wykonane przed rozpoczęciem leczenia, powinny być powtarzane, co 3 miesiące w trakcie leczenia, a następnie, co 6 miesięcy od chwili przerwania leczenia aż do upływu 24 miesięcy od podania ostatniej dawki produktu leczniczego Herzuma.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów otrzymujących chemioterapię zawierającą antracykliny zaleca się kontynuację badań kontrolnych, które należy powtarzać raz w roku aż do upływu 5 lat od podania ostatniej dawki produktu leczniczego Herzuma lub dłużej, w przypadku stwierdzenia ciągłego spadku LVEF. Pacjenci z przebytym zawałem mięśnia sercowego, dławicą piersiową wymagająca stosowania leków, przebytą lub obecną CHF (NYHA Klasa II – IV), LVEF < 55%, inną kardiomiopatią, zaburzeniami rytmu serca wymagającymi leczenia, klinicznie istotną wadą zastawek serca, źle kontrolowanym nadciśnieniem tętniczym (bez przypadków nadciśnienia tętniczego dobrze kontrolowanego farmakologicznie) lub z hemodynamicznie istotnym wysiękiem osierdziowym byli wykluczeni z udziału w kluczowych badaniach klinicznych z użyciem trastuzumabu, stosowanego w ramach leczenia adiuwantowego lub neoadiuwantowego niezaawansowanego raka piersi. Z tego powodu u tych chorych nie zaleca się terapii trastuzumabem.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Leczenie adiuwantowe Produkt leczniczy Herzuma w połączeniu z antracyklinami nie powinny być stosowane jednocześnie w leczeniu adjuwantowym. U pacjentów z wczesnym rakiem piersi obserwowano wzrost częstości objawowych i bezobjawowych zdarzeń sercowych w populacji, w której trastuzumab był podawany po zastosowaniu chemioterapii zawierającej antracykliny, w porównaniu do populacji otrzymującej schemat niezawierający antracyklin, złożony z docetakselu i karboplatyny i wzrost ten był silniej zaznaczony w przypadkach, gdy trastuzumab był podawany jednocześnie z taksanami, niż wówczas gdy lek był stosowany sekwencyjnie po taksanach. Niezależnie od zastosowanego schematu, większość objawowych zdarzeń sercowych występowało w ciągu pierwszych 18 miesięcy. W jednym z 3 rejestracyjnych badań, w którym była dostępna mediana obserwacji 5,5 roku (BCIRG006) zaobserwowano ciągły wzrost skumulowanej częstości objawowych zdarzeń sercowych lub zmian LVEF u pacjentów, którzy otrzymywali trastuzumab jednocześnie z taksanem po wcześniejszym leczeniu antracyklinami, wynoszący do 2,37% w porównaniu z około 1% w dwóch grupach porównawczych (antracyklina plus cyklofosfamid, a następnie taksan, oraz taksan, karboplatyna i trastuzumab).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Na podstawie analizy 4 dużych badań klinicznych dotyczących terapii uzupełniającej chorych a raka piersi określono następujące czynniki ryzyka wystąpienia powikłań kardiologicznych: starszy wiek (> 50 lat), mała LVEF (< 55%) wyjściowo, przed rozpoczęciem lub w trakcie terapii paklitakselem, zmniejszenie LVEF o 10 – 15 punktów procentowych oraz stosowanie produktów leczniczych przeciw nadciśnieniu tętniczemu obecnie lub w przeszłości. U pacjentów poddanych terapii trastuzumabem ryzyko wystąpienia zaburzeń kardiologicznych po zakończeniu chemioterapii było większe w przypadku stosowania większej dawki całkowitej antracykliny przed rozpoczęciem terapii trastuzumabem oraz u pacjentów z nadwagą (indeks masy ciała [BMI] > 25 kg/m 2 ). Leczenie neoadiuwantowe – adiuwantowe U pacjentów z wczesnym rakiem piersi kwalifikujących się do leczenia neoadiuwantowego- adiuwantowego, produkt leczniczy Herzuma powinien być stosowany jednocześnie z antracyklinami wyłącznie u pacjentów nieleczonych dotąd chemioterapią i tylko z użyciem małej dawki antracyklin np.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
maksymalna dawka kumulacyjna: doksorubicyny 180 mg/m 2 lub epirubicyny 360 mg/m 2 . Jeżeli pacjentów poddano jednoczasowo pełnemu leczeniu składającemu się z produktu leczniczego Herzuma i antracykliny w małej dawce, stosowanych w ramach terapii neoadiuwantowej, nie należy podawać dodatkowej chemioterapii po leczeniu operacyjnym. W pozostałych sytuacjach klinicznych decyzja o potrzebie użycia dodatkowej chemioterapii zależy od indywidulanych czynników. Doświadczenie z jednoczesnej terapii trastuzumabem i antracyklinami w małej dawce jest obecnie ograniczone do wyników 2 badania klinicznych (MO16432 oraz BO22227). W kluczowym badaniu MO16432 trastuzumab podawano równocześnie z chemioterapią neoadiuwantową, zawierającą 3 cykle doksorubicyny (skumulowana dawka 180 mg/m 2 ). Częstość występowania objawowego zaburzenia czynności serca wyniosła 1,7% w ramieniu, w którym stosowano trastuzumab.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
W kluczowym badaniu BO22227, trastuzumab podawano jednocześnie z chemioterapią neoadjuwantową zawierającą 4 cykle epirubicyny (skumulowana dawka 300 mg/m2); przy medianie okresu obserwacji przekraczającej 70 miesięcy częstość występowania niewydolności serca/zastoinowej niewydolności serca wyniosła 0,3% w ramieniu z trastuzumab w formie dożylnej. Doświadczenia kliniczne u chorych po 65 roku życia są ograniczone. Reakcje związane z infuzją i nadwrażliwość Zgłaszano ciężkie IRRs, związane z infuzją produktu leczniczego Herzuma obejmujące duszność, nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, świsty, nadciśnienie, skurcz oskrzeli, tachyarytmię nadkomorową, zmniejszoną saturację tlenem, anafilaksję, zespół zaburzeń oddechowych, pokrzywkę i obrzęk naczynioruchowy (patrz punkt 4.8). Można stosować premedykację, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia tych powikłań. Większość tych działań niepożądanych występuje podczas lub w ciągu 2,5 godziny od chwili rozpoczęcia pierwszej infuzji.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Jeśli wystąpią objawy niepożądane związane z infuzją, infuzja powinna zostać zatrzymana lub zwolniona, a pacjent powinien być obserwowany, aż do ustąpienia wszystkich stwierdzonych objawów (patrz punkt 4.2). W leczeniu tych objawów można stosować leki przeciwbólowe/przeciwgorączkowe, takie jak petydyna lub paracetamol, albo leki antyhistaminowe, takie jak difenhydramina. U większości pacjentów doszło do ustąpienia objawów i następnie otrzymali oni kolejne infuzje trastuzumabu. W leczeniu poważnych reakcji niepożądanych z powodzeniem stosowano leczenie wspomagające takie jak: tlenoterapia, leki z grupy agonistów receptora beta i kortykosteroidy. W rzadkich przypadkach reakcje te związane są z gwałtownym przebiegiem klinicznym kończącym się zgonem pacjenta. U pacjentów z dusznością spoczynkową, związaną z powikłaniami zaawansowanej choroby nowotworowej i chorobami towarzyszącymi, ryzyko powikłań kończących się zgonem związanych z infuzją może być zwiększone.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Dlatego też tacy pacjenci nie powinni być leczeni produktem leczniczym Herzuma (patrz punkt 4.3). Opisywano również początkową poprawę z następowym pogorszeniem i reakcjami opóźnionymi z gwałtownym przebiegiem klinicznym. Powikłania kończące się zgonem występowały w okresie od kilku godzin, aż do jednego tygodnia następującego po infuzji. Bardzo rzadko początek objawów związanych z infuzją i zaburzeniami oddechowymi występował u chorych po czasie większym niż 6 godzin od rozpoczęcia infuzji trastuzumabu. Pacjenci powinni być ostrzeżeni o możliwości wystąpienia takiego opóźnienia oraz powinni być poinstruowani o konieczności skontaktowania się z lekarzem, jeśli tylko objawy te wystąpią. Objawy ze strony układu oddechowego Po wprowadzeniu trastuzumabu do obrotu zgłaszano występowanie ciężkich reakcji oddechowych związanych z podawaniem produktu (patrz punkt 4.8). Przypadki te czasem kończyły się zgonem pacjenta.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Dodatkowo zgłaszano przypadki śródmiąższowej choroby płuc obejmującej nacieki w płucach, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zapalenie płuc, wysięk opłucnowy, zaburzenia oddechowe, ostry obrzęk płuc i niewydolność oddechową. Do czynników ryzyka śródmiąższowej choroby płuc należą wcześniejsze lub aktualnie prowadzone inne terapie przeciwnowotworowe, o których wiadomo, że są z nią związane. Terapie te obejmują: stosowanie taksanów, gemcytabiny, winorelbiny i radioterapii. Te zdarzenia niepożądane mogą wystąpić jako część reakcji związanych z infuzją lub jako reakcje opóźnione. U pacjentów z dusznością spoczynkową, związaną z powikłaniami zaawansowanej choroby nowotworowej i chorobami towarzyszącymi, ryzyko powikłań ze strony układu oddechowego może być zwiększone. Dlatego też, tacy pacjenci nie powinni być leczeni produktem leczniczym Herzuma (patrz punkt 4.3).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Należy zachować ostrożność ze względu na możliwość wystąpienia zapalenia płuc, szczególnie u pacjentów otrzymujących jednocześnie taksany. Zawartość sodu Lek Herzuma zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, tzn. jest zasadniczo wolny od sodu.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzano formalnych badań nad interakcjami produktów leczniczych. Nie obserwowano w badaniach klinicznych klinicznie istotnych interakcji pomiędzy produktem leczniczym Herzuma a innymi równocześnie stosowanymi produktami leczniczymi. Wpływ trastuzumabu na farmakokinetykę innych leków przeciwnowotworowych Dane farmakokinetyczne z badań BO15935 i M77004 u kobiet z przerzutowym rakiem piersi (MBC) HER2-dodatnim sugerowały, że ekspozycja na paklitaksel i doksorubicynę (i ich główne metabolity 6-α-hydroksypaklitaksel POH i doksorubicynol DOL) nie została zmieniona w obecności trastuzumabu (8 mg/kg lub 4 mg/kg dożylna dawka nasycająca, a następnie odpowiednio dawki 6 mg/kg dożylnie co 3 tygodnie lub 2 mg/kg dożylnie co tydzień). Jednakże, trastuzumab może podnosić całkowitą ekspozycję na jeden metabolit doksorubicyny (7-deoksy-1,3-dihydro doksorubicynon D7D).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
Bioaktywność D7D i kliniczne znaczenie wpływu podniesienia poziomu tego metabolitu były niejasne. Dane z jednoramiennego badania JP16003 trastuzumabu (4 mg/kg dożylna dawka nasycająca i 2 mg/kg dożylnie raz w tygodniu) i docetakselu (60 mg/m 2 dożylnie) u japońskich kobiet z MBC HER2-dodatnim, sugerują, że jednoczesne stosowanie trastuzumabu nie miało wpływu na farmakokinetykę pojedynczej dawki docetakselu. Badanie JP19959 było badaniem dodatkowym badania BO18255 (ToGA) prowadzonym u japońskich mężczyzn i kobiet jako pacjentów z zaawansowanym rakiem żołądka w celu oceny farmakokinetyki kapecytabiny i cisplatyny stosowanymi z trastuzumabem lub bez trastuzumabu. Wyniki tego małego dodatkowego badania sugerowały, że ekspozycja na bioaktywne metabolity (np. 5-FU) kapecytabiny nie była zmieniona przez jednoczesne stosowanie cisplatyny lub jednoczesne stosowanie cisplatyny z trastuzumabem.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
Jednak sama kapecytabina wykazywała wyższe stężenie i dłuższy okres półtrwania w połączeniu z trastuzumabem. Dane sugerują również, że farmakokinetyka cisplatyny nie była zmieniona pod wpływem jednoczesnego stosowania kapecytabiny lub jednoczesnego stosowania kapecytabiny z trastuzumabem. Dane farmakokinetyczne z badania H4613g/GO 01305 u pacjentów z przerzutowym lub miejscowo zaawansowanym, nieoperacyjnym rakiem HER2-dodatnim sugerują, że trastuzumab nie miał wpływu na farmakokinetykę karboplatyny. Wpływ leków przeciwnowotworowych na farmakokinetykę trastuzumabu Przez porównanie symulowanych stężeń trastuzumabu po stosowaniu trastuzumabu w monoterapii (4 mg/kg dawka nasycająca /2 mg/kg raz w tygodniu dożylnie) i obserwowanych stężeniach w surowicy krwi u japońskich kobiet z HER2-dodatnim MBC (badanie JP16003) nie znaleziono dowodów na występowanie efektu farmakokinetycznego jednoczesnego podawania docetakselu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
Porównanie wyników farmakokinetycznych z dwóch badań II fazy (BO15935 i M77004) i jednego badania fazy III (H0648g), w których pacjentów leczono jednocześnie trastuzumabem z paklitakselem i z dwóch badań II fazy, w których trastuzumab był podawany w monoterapii (W016229 i MO 16982), u kobiet z MBC HER2-dodatnim wskazuje, że poszczególne i średnie stężenia minimalne trastuzumabu w surowicy są zróżnicowane w obrębie poszczególnych badań, jednak nie stwierdzono wyraźnego wpływu jednoczesnego podawania paklitakselu na farmakokinetykę trastuzumabu. Porównanie danych farmakokinetycznych trastuzumabu z badania M77004, w którym kobiety z HER2-dodatnim MBC leczono równocześnie trastuzumabem z paklitakselem i doksorubicyną do danych farmakokinetycznych trastuzumabu w badaniach, w których trastuzumab był stosowany jako monoterapia (H0649g) lub w kombinacji z antracyklinami i cyklofosfamidem lub paklitakselem (badanie H0648g) sugerowało brak wpływu doksorubicyny i paklitakselu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
Dane farmakokinetyczne z badania H4613g/GO 01305 sugerują, że karboplatyna nie miała wpływu na farmakokinetykę trastuzumabu. Jednoczesne stosowanie anastrozolu nie wpływa na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Kobiety w wieku rozrodczym /Zapobieganie ciąży Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić stosowanie skutecznej antykoncepcji w trakcie leczenia produktem leczniczym Herzuma i przez 7 miesięcy po jego zakończeniu (patrz punkt 5.2). Ciąża Badania postaci dożylnej trastuzumabu dotyczące rozrodczości przeprowadzono na małpach Cynomolgus podając im dawkę 25 razy większą od cotygodniowej dawki podtrzymującej u ludzi wynoszącej 2 mg/kg mc., nie zaobserwowano zmniejszenia się płodności, ani niekorzystnego działania na płód. Obserwowano transport łożyskowy trastuzumabu w ciągu wczesnego (dni od 20 do 50 dnia ciąży) i późnego (dni od 120 do 150 dnia ciąży) okresu rozwoju płodowego. Nie wiadomo, czy trastuzumab może oddziaływać na zdolności rozrodcze. Na podstawie badań na zwierzętach nie zawsze można przewidzieć działanie u ludzi, dlatego też nie należy stosować trastuzumabu w okresie ciąży chyba, że potencjalna korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Po wprowadzeniu produktu na rynek, u kobiet w okresie ciąży otrzymujących trastuzumab obserwowano przypadki zaburzeń wzrostu i (lub) funkcji nerek płodu w związku z małowodziem, niektóre związane ze śmiertelnym niedorozwojem płuc płodu. Kobiety ciężarne należy poinformować o możliwości wystąpienia uszkodzenia płodu. Jeśli kobieta w ciąży jest leczona produktem leczniczym Herzuma lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas otrzymywania produktu leczniczego Herzuma lub w ciągu 7 miesięcy po otrzymaniu ostatniej dawki produktu leczniczego Herzuma, powinna być poddana kontroli przez wielodyscyplinarny zespół lekarski. Karmienie piersią Badania postaci dożylnej trastuzumabu, przeprowadzone u małp Cynomolgus w okresie od 120. do 150. dnia ciąży z zastosowaniem dawki 25 razy większej od cotygodniowej dawki podtrzymującej dla ludzi wynoszącej 2 mg/kg, wykazały, że trastuzumab jest wydzielany z mlekiem po porodzie.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Narażenie na trastuzumab w macicy i obecność trastuzumabu w surowicy krwi u noworodków małp, nie była związana z jakimkolwiek niekorzystnym wpływem na ich wzrost i rozwój od urodzenia do 1 miesiąca życia. Nie wiadomo czy trastuzumab jest wydzielany z mlekiem ludzkim. Z uwagi na to, że ludzka IgG jest wydzielana z mlekiem, a potencjalna szkodliwość trastuzumabu dla noworodka nie jest znana, to nie należy karmić piersią podczas leczenia produktem leczniczym Herzuma, jak też przez okres 7 miesięcy od podania ostatniej dawki. Płodność Nie są dostępne dane dotyczące wpływu na płodność.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Herzuma maniewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8). Podczas leczenia produktem Herzuma mogą wystąpić zawroty głowy i nadmierna senność (patrz punkt 4.8). Pacjentom, u których stwierdzono reakcje związane z wlewem (patrz punkt 4.4) należy odradzać prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn do momentu ustąpienia objawów.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Wśród najbardziej ciężkich i (lub) częstych działań niepożądanych zgłaszanych po zastosowaniu trastuzumabu do chwili obecnej wymieniane są zaburzenia czynności serca, reakcje związane z infuzją, toksyczność hematologiczna (zwłaszcza neutropenia), zakażenia i działania niepożądane związane z układem oddechowym. Tabelaryczna lista działań niepożądanych W tej sekcji zostały zastosowane następujące kategorie częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Działania niepożądane w każdej kategorii częstości wymieniono według malejącego stopnia ciężkości. W tabeli 1.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
przedstawiono działania niepożądane, które zgłaszano w związku ze stosowaniem dożylnie trastuzumabu w monoterapii lub w skojarzeniu z chemioterapią w kluczowych badaniach klinicznych oraz po wprowadzeniu produktu do obrotu. W tabeli poniżej przedstawiono działania niepożądane obserwowane procentowo najczęściej w kluczowych badaniach. Ponadto, w Tabeli 1 uwzględniono działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu leku do obrotu. Tabela 1 Działania niepożądane zgłaszane podczas stosowania postaci dożylnej trastuzumabu w monoterapii lub w skojarzeniu z chemioterapią w kluczowych badaniach klinicznych (n = 8 386) oraz w okresie po wprowadzeniu produktu do obrotu.

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
Zakażenia i zarażeniapasożytnicze Zakażenie Bardzo często
Zapalenie nosogardzieli Bardzo często
Posocznica neutropeniczna Często
Zapalenie pęcherza Często
Grypa Często
Zapalenie zatok Często
Infekcje skóry Często
Zapalenie śluzówki nosa Często
Infekcje górnych dróg oddechowych Często
Infekcje układu moczowego Często
Zapalenie gardła Często
Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy) Rozwój nowotworu złośliwego Nieznana
Progresja choroby nowotworowej Nieznana
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Gorączka neutropeniczna Bardzo często
Niedokrwistość Bardzo często
Neutropenia Bardzo często
Zmniejszenie liczby białychkrwinek/leukopenia Bardzo często
Trombocytopenia Bardzo często
Hipoprotrombinemia Nieznana
Trombocytopenia immunologiczna Nieznana
Zaburzenia układuimmunologicznego Nadwrażliwość Często
+Reakcja anafilaktyczna Rzadko
+Wstrząs anafilaktyczny Rzadko
Zaburzenia metabolizmu iodżywiania Zmniejszenie masy ciała Bardzo często
Jadłowstręt Bardzo często
Zespół rozpadu guza Nieznana
Hiperkaliemia Nieznana
Zaburzenia psychiczne Bezsenność Bardzo często
Lęk Często
Depresja Często
Zaburzenia układunerwowego 1Drżenia Bardzo często
Zawroty głowy Bardzo często
Bóle głowy Bardzo często
Parestezje Bardzo często
Zaburzenia smaku Bardzo często
Neuropatia obwodowa Często
Wzmożone napięcie Często
Nadmierna senność Często

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
Zaburzenia oka Zapalenie spojówek Bardzo często
Zwiększone łzawienie Bardzo często
Zespół suchego oka Często
Obrzęk tarczy nerwu wzrokowego Nieznana
Krwawienie siatkówkowe Nieznana
Zaburzenia ucha i błędnika Głuchota Niezbyt często
Zaburzenia serca 1Obniżenie ciśnienia Bardzo często
1Zwiększenie ciśnienia Bardzo często
1Nieregularne bicie serca Bardzo często
1Trzepotanie serca Bardzo często
Zmniejszenie frakcji wyrzutowej* Bardzo często
+Niewydolność serca (zastoinowa) Często
+1Tachyarytmia nadkomorowa Często
Kardiomiopatia Często
1Kołatanie serca Często
Wysięk osierdziowy Niezbyt często
Wstrząs kardiogenny Nieznana
Obecność rytmu cwałowego Nieznana
Zaburzenia naczyniowe Uderzenia gorąca Bardzo często
+1Hipotensja Często
Rozszerzenie naczyń Często
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia +Duszność Bardzo często
Kaszel Bardzo często
Krwawienie z nosa Bardzo często
Wodnisty katar Bardzo często
+Zapalenie płuc Często
Astma Często
Zaburzenia płuc Często
+Wysięk opłucnowy Często
+1Świszczący oddech Niezbyt często
Śródmiąższowe zapalenie płuc Niezbyt często
+Zwłóknienie płuc Nieznana
+Zaburzenia czynności oddechowej Nieznana
+Niewydolność oddechowa Nieznana
+Nacieki płucne Nieznana
+Ostry obrzęk płucny Nieznana
+Ostry zespół oddechowy Nieznana
+Skurcz oskrzeli Nieznana
+Niedotlenienie Nieznana
+Zmniejszona saturacja tlenem Nieznana
Obrzęk krtani Nieznana
Prawidłowe oddychanie tylko w pozycji stojącej Nieznana
Obrzęk płuc Nieznana
Choroba śródmiąższowa płuc Nieznana
Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka Bardzo często
Wymioty Bardzo często
Nudności Bardzo często
1Opuchnięcie wargi Bardzo często
Ból brzucha Bardzo często
Niestrawność Bardzo często
Zaparcia Bardzo często
Zapalenie jamy ustnej Bardzo często

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
Żylaki odbytu Często
Suchość błon śluzowych jamy ustnej Często
Zaburzenia wątroby i drógżółciowych Uszkodzenie komórek wątroby Często
Zapalenie wątroby Często
Tkliwość wątroby Często
Żółtaczka Rzadko
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Rumień Bardzo często
Wysypka Bardzo często
1Opuchnięcie twarzy Bardzo często
Łysienie Bardzo często
Zaburzenia paznokci Bardzo często
Erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa Bardzo często
Trądzik Często
Suchość skóry Często
Wybroczyny krwawe Często
Nadmierne pocenie się Często
Wysypka grudkowo-plamista Często
Świąd Często
Łamliwość paznokci Często
Zapalenie skóry Często
Pokrzywka Niezbyt często
Obrzęk naczynioruchowy Nieznana
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej Bóle stawowe Bardzo często
1Napięcie mięśniowe Bardzo często
Bóle mięśniowe Bardzo często
Zapalenie stawów Często
Bóle pleców Często
Bóle kostne Często
Skurcze mięśni Często
Ból karku Często
Ból kończyn Często
Zaburzenia nerek i dróg moczowych Zaburzenia nerek Często
Błoniaste kłębuszkowe zapalenie nerek Nieznana
Glomerulonefropatia Nieznana
Niewydolność nerek Nieznana
Ciąża, połóg i okres okołoporodowy Małowodzie Nieznana
Hipoplazja nerek Nieznana
Hipoplazja płuc Nieznana
Zaburzenia układurozrodczego i piersi Zapalenie piersi/zapalenie sutka Często
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Osłabienie Bardzo często
Ból w klatce piersiowej Bardzo często
Dreszcze Bardzo często
Zmęczenie Bardzo często
Objawy grypopodobne Bardzo często
Reakcje związane z infuzją Bardzo często
Ból Bardzo często
Gorączka Bardzo często
Zapalenie błon śluzowych Bardzo często
Obrzęki obwodowe Bardzo często
Złe samopoczucie Często
Obrzęki Często
Urazy, zatrucia i Stłuczenia Często

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
powikłania po zabiegach
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
+ Oznacza działania niepożądane, które zostały zgłoszone w związku ze zgonem. 1. Oznacza działania niepożądane, które zostały zgłoszone głównie w związku z reakcjami związanymi z infuzją. Szczegółowe dane procentowe nie są dostępne. * Obserwowane w terapii skojarzonej po antracyklinach w skojarzeniu z taksanami. Opis wybranych działań niepożądanych Zaburzenia czynności serca Zastoinowa niewydolność serca (NYHA Klasa II – IV) jest częstym działaniem niepożądanym związanym ze stosowaniem produktu leczniczego Herzuma i może prowadzić do zgonu pacjenta (patrz punkt 4.4). U chorych poddanych terapii trastuzumabem wystąpiły objawy zaburzenia czynności serca, takie jak duszność (również w pozycji leżącej), nasilenie kaszlu, obrzęk płuc, obecność trzeciego tonu serca lub zmniejszenie wartości LVEF (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
W 3 rejestracyjnych badaniach klinicznych z terapią adiuwantową trastuzumabem podawanym w skojarzeniu z chemioterapią częstość zaburzeń czynności serca stopnia 3/4 (w szczególności objawowa zastoinowa niewydolność serca) była podobna u pacjentów, którzy otrzymywali samą chemioterapię (tzn. nie otrzymywali trastuzumabu), i u pacjentów, którzy otrzymali trastuzumab sekwencyjnie po chemioterapii z taksanem (0,3 – 0,4%). Częstość ta była największa u pacjentów, którzy otrzymywali trastuzumab jednocześnie z taksanem (2,0%). Dane dotyczące jednoczesnego stosowania trastuzumabu i antracykliny w małej dawce w ramach leczenia neoadiuwantowego są ograniczone (patrz punkt 4.4). Gdy trastuzumab podawano po zakończeniu chemioterapii adiuwantowej, po okresie obserwacji o medianie wynoszącej 12 miesięcy, niewydolność serca klasy III – IV wg NYHA obserwowano u 0,6% pacjentów z grupy leczonej 1 rok.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
W badaniu BO16348 po okresie obserwacji o medianie wynoszącej 8 lat, częstość występowania ciężkiej zastoinowej niewydolności serca (NYHA klasa III i IV) w trakcie 1 roku leczenia trastuzumabem wynosiła 0,8%, a wskaźnik występowania łagodnych objawowych i bezobjawowych zaburzeń czynności lewej komory wynosił 4,6%. Odwracalność ciężkiej zastoinowej niewydolności serca (zdefiniowanej jako ciąg przynajmniej dwóch kolejnych wartości LVEF ≥ 50% po zdarzeniu) obserwowano u 71,4% pacjentów przyjmujących trastuzumab. Odwracalność łagodnych objawowych i bezobjawowych zaburzeń czynności lewej komory wykazano u 79,5% pacjentów. Około 17% kardiologicznych zdarzeń związanych z zaburzeniami czynności serca wystąpiło po zakończeniu terapii trastuzumabem. W kluczowych badaniach klinicznych, w których trastuzumab stosowano dożylnie w ramach leczenia paliatywnego, częstość zaburzeń czynności serca wyniosła 9% – 12%, w przypadku terapii skojarzonej z paklitakselem w porównaniu z 1% – 4% u chorych poddanych leczeniu paklitakselem w monoterapii.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Natomiast u chorych, u których trastuzumab stosowano w monoterapii, częstość zaburzeń serca wyniosła 6% – 9%. Zaburzenia czynności serca najczęściej stwierdzano u chorych poddanych jednocześnie terapii trastuzumabem i chemioterapii zawierającej antracyklinę i cyklofosfamid (27%) i była ona istotnie większa w porównaniu z częstością tego powikłania u chorych, u których stosowano jedynie chemioterapię złożoną z antracykliny i cyklofosfamidu (7% – 10%). W kolejnym przeprowadzonym badaniu, w którym czynność serca monitorowano prospektywnie, objawowa niewydolność serca wystąpiła u 2,2% chorych poddanych terapii trastuzumabem z docetakselem, natomiast u chorych w ramieniu z docetakselem w monoterapii nie obserwowano tego powikłania (0%). U większości chorych (79%) biorących udział w badaniach dotyczących leczenia paliatywnego, u których wystąpiły zaburzenia czynności serca, stwierdzono poprawę stanu zdrowia po zastosowaniu standardowego leczenia farmakologicznego CHF.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Reakcje związane z infuzją, reakcje rzekomoalergiczne i nadwrażliwość Ocenia się, że około 40% pacjentów, którzy są leczeni trastuzumabem, doświadczy jakiejkolwiek formy reakcji związanej z infuzją. Jednakże, większość reakcji związanych z infuzją ma nasilenie łagodne do umiarkowanego (według kategorii systemu NCI-CTC) i występuje zazwyczaj na początku terapii na przykład podczas pierwszej, drugiej i trzeciej infuzji zmniejszając częstość w kolejnych infuzjach. Obserwowano następujące reakcje: dreszcze, gorączkę, duszność, niedociśnienie, świszczący oddech, skurcz oskrzeli, tachykardię, zmniejszenie saturacji krwi, niewydolność oddechową, wysypkę, nudności, wymioty i ból głowy (patrz punkt 4.4). Częstość wystąpienia reakcji związanych z infuzją biorąc pod uwagę wszystkie stopnie nasilenia różniła się pomiędzy badaniami w zależności od wskazania, metodologii zbierania danych oraz od faktu, czy trastuzumab stosowano jednocześnie z chemioterapią, czy w monoterapii.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagające natychmiastowej dodatkowej interwencji mogą wystąpić zazwyczaj podczas pierwszej lub drugiej infuzji trastuzumabu (patrz punkt 4.4) i mogą wiązać się ze śmiercią pacjenta. W pojedynczych przypadkach wystąpiły reakcje anafilaktoidalne. Toksyczność hematologiczna Gorączka neutropeniczna, leukopenia, niedokrwistość, trombocytopenia i neutropenia występowały bardzo często. Częstość występowania hipoprotrombinemii jest nieznana. Ryzyko neutropenii może być nieznacznie zwiększone przy podawaniu trastuzumabu wraz z docetakselem u pacjentów po leczeniu antracyklinami. Zdarzenia związane z układem oddechowym Ciężkie działania niepożądane ze strony układu oddechowego występują w związku ze stosowaniem trastuzumabu i mogą wiązać się ze śmiercią pacjenta. Zawierają one wymieniane poniżej, ale nieograniczone tylko do tych wymienianych nacieki w płucach, ostry zespół zaburzeń oddechowych, zapalenie płuc, wysięk w opłucnej, zaburzenia oddechowe, ostry obrzęk płuc i niewydolność oddechowa (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Szczegóły dotyczące minimalizacji ryzyka są spójne z europejskim planem zarządzania ryzykiem i są przedstawione w (sekcji 4.4) Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności. Immunogenność W badaniu z leczeniem neoadiuwantowym-adiuwantowym EBC (BO22227), przy medianie obserwacji przekraczającej 70 miesięcy, 10,1% (30/296) pacjentów leczonych trastuzumabem w formie dożylnej wytworzyło przeciwciała skierowane przeciwko trastuzumabowi. Neutralizujące przeciwciała przeciw trastuzumabowi wykryto w próbkach po rozpoczęciu leczenia u 2 z 30 pacjentów z grupy leczonej trastuzumabem w formie dożylnej. Znaczenie kliniczne tych przeciwciał nie jest znane.Obecność przeciwciał przeciwko trastuzumabowi nie miała wpływu na właściwości farmakokinetyczne, skuteczność (określaną przez całkowitą odpowiedź patologiczną [pCR] i przeżycie wolne od zdarzeń [EFS]) i bezpieczeństwo wyrażone przez wystąpienie reakcji związanych z podaniem (ARRs) trastuzumabu w formie dożylnej.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Brak jest dostępnych danych dotyczących immunogenności trastuzumabu w raku żołądka. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Brak doświadczeń dotyczących przedawkowania w badaniach klinicznych u ludzi. W badaniach klinicznych nie podawano produktu leczniczego Herzuma w pojedynczych dawkach większych niż 10 mg/kg mc; w badaniu klinicznym u pacjentów z rakiem żołądka z przerzutami oceniano stosowanie dawki podtrzymującej 10 mg/kg w co 3 tygodniowym schemacie dawkowania po wcześniejszym zastosowaniu dawki nasycającej 8 mg/kg. Dawki nieprzekraczające tego poziomu były dobrze tolerowane.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwnowotworowe, przeciwciała monoklonalne, kod ATC: L01FD01 Herzuma jest produktem leczniczym biopodobnym. Szczegółowe informacje są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków http://www.ema.europa.eu . Trastuzumab jest rekombinowanym humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym IgG1, które łączy się wybiórczo z receptorem ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu typu 2 (receptora HER2). Nadekspresja HER2 występuje w 20% – 30% przypadków pierwotnych nowotworów piersi. Badania mające na celu określenie częstości występowania nadekspresji HER2 w raku żołądka z wykorzystaniem badań immunohistochemicznych (IHC) oraz fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) lub chromogenicznej hybrydyzacji in situ (CISH) wykazały dużą zmienność w tym zakresie z wartościami od 6,8% do 34,0% dla IHC oraz 7,1% do 42,6% w przypadku FISH.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Badania dowodzą, że pacjenci z rakiem piersi, w których występuje nadekspresja receptora HER2, mają krótszy czas przeżycia bez objawów choroby w porównaniu do pacjentów z nowotworami bez nadekspresji receptora HER2. Zewnątrzkomórkowa domena receptora (ECD, p105) może złuszczać się do krwi i można ją oznaczać w próbkach surowicy krwi. Mechanizm działania Trastuzumab wiąże się z dużym powinowactwem i specyficznością z subdomeną IV związaną z błoną w regionie zewnątrzkomórkowej domeny receptora HER2. Związanie trastuzumabu z receptorem HER2 hamuje niezależne od ligandu, przekazywanie sygnału przez HER2 i zapobiega proteolitycznemu rozszczepieniu zewnątrzkomórkowej domeny jako mechanizmowi aktywacji HER2. W rezultacie trastuzumab hamuje proliferację komórek guza, które wykazują nadekspresję receptora HER2 co wykazano zarówno w badaniach in vitro jak i u zwierząt. Dodatkowo, trastuzumab jest silnym mediatorem cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
In vitro wykazano, że cytotoksyczność typu ADCC stymulowana trastuzumabem jest preferencyjnie wywierana na komórki guza wykazujące nadekspresję HER2 w porównaniu z komórkami guza bez nadekspresji HER2. Wykrywanie nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacja genu HER2 Wykrywanie nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacja genu HER2 w raku piersi Produkt leczniczy Herzuma należy podawać wyłącznie pacjentom z nadekspresją receptora HER2 w komórkach guza lub amplifikacją genu HER2, oznaczoną za pomocą odpowiednio walidowanych testów. Nadekspresję HER2 należy diagnozować za pomocą metody immunohistochemicznej (IHC) – analizy utrwalonych produktów guza (patrz punkt 4.4). Amplifikacja genu HER2 powinna być badana przy użyciu metody fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) lub chromogenicznej hybrydyzacji in situ (CISH) w tkance guza utrwalonej w bloczkach parafinowych.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Do leczenia produktem leczniczym Herzuma kwalifikują się pacjenci, u których występuje silna nadekspresja receptora HER2, oceniana w skali stosowanej metody immunohistochemicznej (IHC) na 3+ lub dodatni wynik FISH lub CISH. W celu zapewnienia dokładności i powtarzalności wyników, testy powinny być przeprowadzane w specjalistycznych laboratoriach zapewniających wiarygodność metod diagnostycznych. Zalecaną skalę oceny barwienia za pomocą metody IHC przedstawiono w tabeli 2. Tabela 2 Zalecana skala oceny barwienia metodą IHC w raku piersi

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Skala Wzór barwienia Wynik oceny nadekspresji HER2
0 Brak wybarwienia lub wybarwienie błonykomórkowej obserwowane w < 10% komórek guza. Negatywny
1+ Blade/ledwie zauważalne wybarwienie wykrytew > 10% komórek guza. W komórkach są wybarwione jedynie części ich błony komórkowej. Negatywny
2+ Lekkie do umiarkowanego całkowite wybarwieniebłony komórkowej wykrywane w > 10% komórek guza. Wątpliwy
3+ Silne wybarwienie całkowite błony komórkowejwykrywane w > 10% komórek guza. Dodatni

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Generalnie, wynik badania FISH jest określany jako dodatni w przypadku, gdy stosunek liczby kopii genu HER2 w komórce nowotworowej do liczby chromosomu 17 jest większy lub równy 2, a w przypadku gdy nie oznaczano liczby chromosomu 17, gdy w komórce nowotworowej występują więcej niż 4 kopie genu HER2. Generalnie, wynik badania CISH jest określany jako dodatni w przypadku, gdy liczba kopii genu HER2 w ponad 50% komórek nowotworowych jest większa niż 5 kopii na jądro komórkowe. W celu uzyskania szczegółowych instrukcji wykonywania analizy i interpretacji wyników badań metodami FISH lub CISH należy zapoznać się z informacjami zawartymi w opakowaniach odpowiednich zaaprobowanych zestawów testów. Należy również uwzględnić obowiązujące zalecenia dotyczące postępowania diagnostycznego w oznaczaniu HER2.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W przypadku stosowania innych metod oznaczania ekspresji białka HER2 lub amplifikacji genu, oznaczenia takie powinny być wykonywane tylko w laboratoriach zdolnych do zapewnienia odpowiedniej jakości oznaczeń. Oznaczenia takie muszą być wystarczająco precyzyjne i dokładne, aby wykazać nadekspresję HER2 i muszą umożliwiać rozróżnienie pomiędzy umiarkowaną (2+) a silną (3+) nadekspresją HER2. Wykrywanie nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacji genu HER2 w raku żołądka Do wykrywania nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacji genów powinny być używane tylko dokładne i walidowane testy. IHC jest metodą rekomendowaną jako badanie przesiewowe i w przypadku, kiedy ocena statusu amplifikacji genu HER2 jest potrzebna, powinna być używana zarówno metoda hybrydyzacji in situ z użyciem srebra (SISH) jak i technika FISH. Technika SISH jest zalecana do jednoczesnej oceny histologii guza i morfologii.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W celu zapewnienia walidacji i powtarzalności procedur badania, ocena HER2 musi być wykonywana w pracowniach, gdzie personel był przeszkolony. Pełna instrukcja dotycząca dokładności oceny i interpretacji wyników powinna być zaczerpnięta z informacji dołączonej do komercyjnych testów do oznaczenia HER2. W badaniu ToGA (BO18255), pacjenci z nadekspresją receptora HER2 wyrażoną przez IHC3+ lub pozytywny wynik FISH byli definiowani jako HER2-dodatni i włączani do badania. W oparciu o wyniki tego badania należy stwierdzić, że korzystne efekty były ograniczone do pacjentów z najwyższym poziomem nadekspresji białka HER2, zdefiniowanym jako IHC na 3+ lub IHC na 2+ z pozytywnym wynikiem oceny FISH. W badaniu porównującym metody (badanie D008548) zaobserwowano wysoki stopień zgodności (> 95%) dla badań technikami SISH i FISH stosowaną do wykrywania amplifikacji genu HER2 u chorych na raka żołądka.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Nadekspresja receptora HER2 powinna być wykrywana przy użyciu metod immunohistochemicznych (IHC) – utrwalonych bloczków guza; amplifikacja genu HER2 powinna być wykazywana metodami hybrydyzacji in situ używając SISH albo FISH w utrwalonych bloczkach guza. Zalecaną skalę oceny barwienia za pomocą metody IHC przedstawiono w tabeli 3. Tabela 3 Zalecana skala oceny barwienia metodą IHC w raku żołądka

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Skala Materiał chirurgiczny- wzór barwienia Materiał biopsyjny- wzór barwienia Wynik oceny nadekspresji HER2
0 Brak wybarwienia lub wybarwienie błony komórkowej obserwowane w < 10% komórekguza Brak wybarwienia lub wybarwienie błony komórkowej jakiejkolwiekkomórki guza Negatywny
1+ Blade/ledwie zauważalnewybarwienie wykrytew ≥ 10% komórek guza; w komórkach są wybarwione jedynie części ich błony komórkowej Grupa komórek nowotworowych z bladym/ledwie zauważalnym wybarwieniem błony komórkowej niezależnie ododsetka wybarwionych komórek Negatywny
2+ Lekkie do umiarkowanego całkowite, podstawnoboczne lub boczne wybarwienie błony komórkowej wykrywanew ≥ 10% komórek guza Grupa komórek nowotworowych z lekkim do umiarkowanego całkowitym, podstawnobocznym lub bocznym wybarwieniem błony komórkowej niezależnie ododsetka wybarwionych komórek Wątpliwy
3+ Silne całkowite, podstawnoboczne lub boczne wybarwienie błony komórkowej wykrywane w ≥ 10% komórek guza Grupa komórek nowotworowych z silnym całkowitym, podstawnobocznym lub bocznym wybarwieniem błony komórkowej niezależnie ododsetka wybarwionych komórek Dodatni

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Generalnie, wynik badania SISH lub FISH jest określany jako dodatni w przypadku, gdy stosunek liczby kopii genu HER2 w komórce nowotworowej do liczby kopii chromosomu 17 jest większy lub równy 2. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Rak piersi z przerzutami Trastuzumab był stosowany w badaniach klinicznych w monoterapii u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których w komórkach guza stwierdzono nadekspresję receptora HER2 oraz u pacjentów niereagujących na leczenie rozsianej choroby nowotworowej jednym lub więcej niż jednym schematem chemioterapii (tylko trastuzumab). Trastuzumab stosowano również w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem w leczeniu pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, którzy nie otrzymywali wcześniej chemioterapii z powodu choroby rozsianej. Pacjenci, którzy wcześniej otrzymali chemioterapię uzupełniającą zawierającą antracykliny, byli leczeni paklitakselem (175 mg/m² w ponad 3-godzinnej infuzji dożylnej) w monoterapii lub w skojarzeniu z trastuzumabem .
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W kluczowym badaniu porównującym docetaksel w monoterapii (podawany w dawce 100 mg/m 2 w postaci 1-godzinnej infuzji) z terapią skojarzoną z trastuzumabem , 60% pacjentów otrzymywało uprzednio chemioterapię uzupełniającą zawierającą antracykliny. Pacjenci byli leczeni trastuzumabem do czasu wystąpienia progresji choroby. Skuteczność trastuzumabu stosowanego w skojarzeniu z paklitakselem u pacjentów, którzy nie otrzymywali wcześniej leczenia uzupełniającego antracyklinami nie była badana. Jednakże terapia skojarzona trastuzumabem plus docetaksel była równie skuteczna niezależnie od tego, czy pacjenci otrzymywali wcześniej antracykliny w leczeniu uzupełniającym czy nie. Metodą diagnostyczną oceniającą nadekspresję receptora HER2 stosowaną w celu określenia kwalifikacji pacjentów do kluczowych badań monoterapii trastuzumabem i w skojarzeniu z paklitakselem, była metoda barwienia immunohistochemicznego receptora HER2 z komórek guza piersi (produktów utrwalonych) z użyciem mysich przeciwciał monoklonalnych CB11 i 4D5.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Tkanki guzów były utrwalane w formalinie lub w środku utrwalającym Bouin. Test wykorzystywany w badaniach klinicznych był wykonany w centralnym laboratorium z wykorzystaniem skali barwienia od 0 do 3+. Pacjenci klasyfikowani w zalecanej skali oceny barwienia na 2+ i 3+ byli włączani do badania, natomiast ci, którzy wykazali 0 lub 1+ nie byli kwalifikowani do badania. Powyżej 70% zakwalifikowanych pacjentów wykazywało nadekspresję 3+. Wyniki badania sugerują, iż większe korzyści z leczenia odnieśli pacjenci z większą nadekspresją HER2 (3+). Główną metodą diagnostyczną służącą do określenia czy pacjent jest HER2-dodatni, w kluczowym badaniu porównującym docetaksel w monoterapii z leczeniem skojarzonym trastuzumabem plus docetaksel, była metoda immunohistochemiczna. Mała część pacjentów diagnozowana przy pomocy fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu tym, 87% włączonych pacjentów wykazywało nadekspresję na IHC3+, a 95% pacjentów miało nadekspresję na IHC3+ i/lub było FISH- dodatnich. Tygodniowy schemat dawkowania w raku piersi z przerzutami Wyniki badań dotyczące skuteczności leczenia trastuzumabem w monoterapii lub w terapii skojarzonej przedstawiono w tabeli 4. Tabela 4 Wyniki badań dotyczące skuteczności leczenia trastuzumabem stosowanym w monoterapii i terapii skojarzonej

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametry Monoterapia Leczenie skojarzone
trastuzumab1N = 172 trastuzuma b +paklitaksel2 N = 68 paklitaksel2N = 77 trastuzumab+ docetaksel3 N = 92 docetaksel3N = 94
Odsetek odpowiedzi(95 CI%) 18%(13 – 25) 49%(36 – 61) 17%(9 – 27) 61%(50 – 71) 34%(25 – 45)
Mediana czasu trwania odpowiedzi (w miesiącach)(95 CI%) 9,1(5,6 – 10,3) 8,3(7,3 – 8,8) 4,6(3,7 – 7,4) 11,7(9,3 – 15,0) 5,7(4,6 – 7,6)
Mediana czasu doprogresji (miesiące)(95 CI%) 3,2(2,6 – 3,5) 7,1(6,2 – 12,0) 3,0(2,0 – 4,4) 11,7(9,2 – 13,5) 6,1(5,4 – 7,2)
Mediana czasuprzeżycia(w miesiącach)(95 CI%) 16,4(12,3 – ne) 24,8(18,6 – 33,7) 17,9(11,2 – 23,8) 31,2(27,3 – 40,8) 22,74(19,1 – 30,8)

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
TTP = czas do wystąpienia progresji; „ne” oznacza, iż nie można było ocenić parametru lub nie został on jeszcze osiągnięty. 1. Badania H0649g/H0648g: grupa pacjentów IHC 3+ 2. Badania H0648g/H0648g: grupa pacjentów IHC 3+ 3. Badanie M77001: wszyscy pacjenci poddani analizie (intent-to-treat), wyniki po 24 miesiącach Terapia skojarzona z trastuzumabem i anastrozolem Trastuzumab był badany w leczeniu skojarzonym z anastrozolem, stosowanym w pierwszej linii terapii raka piersi z przerzutami, u pacjentów z potwierdzoną nadekspresją HER2 i obecnością receptorów hormonalnych (tj. receptorów dla estrogenów [ER] i (lub) receptorów dla progestagenów [PgR]). Czas wolny od progresji (PFS) był dwukrotnie wydłużony w ramieniu badania obejmującego trastuzumab plus anastrozol w stosunku do anastrozolu w monoterapii. (4,8 miesiąca versus 2,4 miesiąca.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Inne parametry opisujące poprawę terapii skojarzonej to; ogólna odpowiedź (OR; 16,5% versus 6,7%); poziom korzyści klinicznej (42,7% versus 27,9%); czas do progresji (4,8 miesiąca versus 2,4 miesiąca. Nie zanotowano różnic między ramionami badania w ocenie czasu do odpowiedzi i czasu trwania odpowiedzi. Mediana ogólnej odpowiedzi (OR) była wydłużona do 4,6 miesiąca dla pacjentów stosujących terapię skojarzoną. Różnica nie była istotna statystycznie, jakkolwiek u ponad połowy pacjentów stosujących anastrozol w monoterapii, została włączona terapia trastuzumabem po progresji choroby. Trzytygodniowy schemat dawkowania w raku piersi z przerzutami Wyniki badań oceniających skuteczność trastuzumabu stosowanego w monoterapii lub w terapii skojarzonej, w których nie było ramienia kontrolnego, przedstawiono w tabeli 5. Tabela 5 Wyniki nieporównawczych badań oceniających skuteczność w monoterapii i terapii skojarzonej

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametry Monoterapia Leczenie skojarzone
trastuzumab1N = 105 trastuzumab2N = 72 trastuzumab pluspaklitaksel3 N = 32 trastuzumab plusdocetaksel4 N = 110
Odsetek odpowiedzi (95 CI%) 24%(15 – 35) 27%(14 – 43) 59%(41 – 76) 73%(63 – 81)
Mediana czasu trwania odpowiedzi (w miesiącach) (zakres) 10,1(2,8 – 35,6) 7,9(2,1 – 18,8) 10,5(1,8 – 21) 13,4(2,1 – 55,1)
Mediana czasu doprogresji (miesiące)(95 CI%) 3,4(2,8 – 4,1) 7,7(4,2 – 8,3) 12,2(6,2 – ne) 13,6(11 – 16)
Mediana czasu przeżycia (w miesiącach) (95 CI%) ne ne ne 47,3(32 – ne)

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
TTP = czas do wystąpienia progresji; „ne” oznacza, iż nie można było ocenić parametru lub nie został on jeszcze osiągnięty. 1. Badanie WO 16229: dawka nasycająca 8 mg/kg, następowo 6 mg/kg co 3 tygodnie 2. Badanie MO 16982: dawka nasycająca 6 mg/kg tygodniowo X 3; następowo 6 mg/kg co 3 tygodnie 3. Badanie BO 15935 4. Badanie MO 16419 Lokalizacja przerzutów Częstość występowania przerzutów w wątrobie była statystycznie mniejsza u pacjentów leczonych trastuzumabem w skojarzeniu z paklitakselem w porównaniu do monoterapii paklitakselem (21,8% versus 45,7%; p = 0,004). Większa liczba pacjentów leczonych trastuzumabem w skojarzeniu z paklitakselem wykazywała progresję choroby do ośrodkowego układu nerwowego w porównaniu do leczonych tylko paklitakselem (12,6% versus 6,5%; p = 0,377). Wczesne stadium raka piersi (terapia adiuwantowa) Wczesne stadium raka piersi jest definiowane jako pierwotny, inwazyjny rak piersi bez przerzutów.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Trastuzumab w leczeniu adiuwantowym badano w 4 dużych wieloośrodkowych, randomizowanych badaniach: – W badaniu BO16348 porównywano leczenie trastuzumabem przez jeden rok i dwa lata co trzy tygodnie do grupy obserwacji pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi we wczesnym stadium po zabiegu operacyjnym, zakończeniu chemioterapii i radioterapii (jeżeli były stosowane). Przeprowadzono również porównanie terapii trastuzumabem trwającej dwa lata z terapią trastuzumabem trwającą rok. Pacjenci przypisani do grupy leczenia trastuzumabem przyjmowali początkową dawkę nasycającą 8 mg/kg, a następnie co trzy tygodnie dawkę 6 mg/kg przez dwa lata lub jeden rok. – W badaniach NSABP B-31 i NCCTG N9831 objętych połączoną analizą badano kliniczną użyteczność połączenia terapii trastuzumabem i paklitakselem po chemioterapii AC.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Dodatkowo przedmiotem badania NCCTG N9831 było także sekwencyjne dodawanie trastuzumabu do chemioterapii AC→P, u pacjentów z HER2-dodatnim wczesnym stadium raka piersi po zabiegu operacyjnym. – W badaniu BCIRG 006 porównywano połączenie leczenia trastuzumabem z docetakselem po chemioterapii AC lub w skojarzeniu z docetakselem i karboplatyną u pacjentów z HER2- dodatnim wczesnym stadium raka piersi po zabiegu operacyjnym. W badaniu HERA wczesne stadium raka piersi było ograniczone do przypadków operacyjnego, pierwotnego, inwazyjnego gruczolakoraka piersi z występującymi lub niewystępującymi przerzutami w węzłach chłonnych, jeśli średnica guza wynosiła przynajmniej 1 cm. W połączonej analizie wyników badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 wczesne stadium raka piersi było ograniczone do przypadków pacjentów z grupy wysokiego ryzyka z operacyjnym rakiem piersi, zdefiniowanym jako HER2-dodatni rak z ogniskami w węzłach chłonnych i bez ognisk w węzłach chłonnych, lub rak HER2-dodatni bez ognisk w węzłach chłonnych z cechami wysokiego ryzyka (guz wielkości > 1 cm i ER-negatywny lub guz wielkości > 2 cm, niezależnie od statusu hormonalnego).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu BCIRG 006 wczesny rak piersi HER2 dodatni był rozpoznawany albo u pacjentów z zajętymi węzłami chłonnymi, albo u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka bez zajęcia węzłów chłonnych (pN0) oraz z przynajmniej 1 z następujących czynników: wielkość guza powyżej 2 cm, brak ekspresji receptorów estrogenowych i progesteronowych, stopień histologiczny i (lub) jądrowy 2 – 3 lub wiek < 35 lat. Wyniki skuteczności badania BO16348 po medianie czasu obserwacji wynoszącej 12 miesięcy* i 8 lat** podsumowano w tabeli 6. Tabela 6 Wyniki badania BO16348

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Mediana czasu obserwacji 12 miesięcy* Mediana czasu obserwacji 8 lat**
Parametry Obserwacja N = 1693 Trastuzumab 1 rokN = 1693 Obserwacja N = 1697*** Trastuzumab 1 rokN = 1702***
Czas wolny od objawów
choroby
– Liczba pacjentów, u
których wystąpiło
zdarzenie 219 (12,9%) 127 (7,5%) 570 (33,6%) 471 (27,7%)
– Liczba pacjentów, u
których nie wystąpiło
zdarzenie 1474 (87,1%) 1566 (92,5%) 1127 (66,4%) 1231 (72,3%)
Wartość p względem
obserwacji < 0,0001 < 0,0001
Współczynnik ryzyka 0,54 0,76
względem obserwacji
Czas wolny od nawrotu
– Liczba pacjentów, u
których wystąpiło
zdarzenie 208 (12,3%) 113 (6,7%) 506 (29,8%) 399 (23,4%)
– Liczba pacjentów, u
których nie wystąpiło
zdarzenie 1485 (87,7%) 1580 (93,3%) 1191 (70,2%) 1303 (76,6%)
Wartość p względem
obserwacji < 0,0001 < 0,0001
Współczynnik ryzyka 0,51 0,73
względem obserwacji
Czas wolny od przerzutów
odległych
– Liczba pacjentów, u
których wystąpiło
zdarzenie 184 (10,9%) 99 (5,8%) 488 (28,8%) 399 (23,4%)
– Liczba pacjentów, u
których nie wystąpiło
zdarzenie 1508 (89,1%) 1594 (94,6%) 1209 (71,2%) 1303 (76,6%)
Wartość p względem
obserwacji < 0,0001 < 0,0001
Współczynnik ryzyka
względem obserwacji 0,50 0,76
Całkowity czas przeżycia
(zgon)
– Liczba pacjentów, u
których wystąpiło
zdarzenie 40 (2,4%) 31 (1,8%) 350 (20,6%) 278 (16,3%)
– Liczba pacjentów, u
których nie wystąpiło
zdarzenie 1653 (97,6%) 1662 (98,2%) 1347 (79,4%) 1424 (83,7%)
Wartość p względem 0,24 0,0005
obserwacji
Współczynnik ryzyka 0,75 0,76
względem obserwacji

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
*Równorzędny główny punkt końcowy, tj. czas wolny od objawów choroby (DFS) wynoszący 1 rok względem obserwacji mieścił się we wcześniej określonym zakresie statystycznym **Analiza końcowa (uwzględniająca przeniesienie 52% pacjentów z grupy obserwacji do grupy przyjmującej trastuzumab) ***Istnieje rozbieżność w zakresie całkowitej wielkości próby z powodu małej liczby pacjentów, których zrandomizowano po terminie zakończenia gromadzenia danych do analizy okresu obserwacji o medianie wynoszącej 12 miesięcy Dane skuteczności z pośredniej analizy skuteczności przekroczyły określony w protokole zakres statystyczny dla porównania rocznej terapii trastuzumabem z wyłączną obserwacją. Po okresie obserwacji o medianie wynoszącej 12 miesięcy współczynnik ryzyka (HR) dla czasu wolnego od objawów choroby (DFS) wynosił 0,54 (95% CI 0,44; 0,67), co przekłada się na bezwzględną korzyść w odniesieniu do odsetka przeżywających 2 lata bez choroby w wysokości 7,6 punktów procentowych (85,8% versus 78,2%) na korzyść ramienia trastuzumabu.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Analizę końcową przeprowadzono po okresie obserwacji o medianie wynoszącej 8 lat. Wykazała ona, że roczne leczenie trastuzumabem jest związane ze zmniejszeniem ryzyka o 24% w porównaniu z obserwacją (HR = 0,76; 95% CI 0,67; 0,86). Przekłada się to na korzyść bezwzględną w zakresie 8-letniego wskaźnika czasu wolnego od objawów choroby wynoszącego 6,4 punktów procentowych na korzyść rocznej terapii trastuzumabem. Analiza ta wykazała również, że dwuletnia terapia trastuzumabem nie zapewnia dodatkowych korzyści w porównaniu z leczeniem prowadzonym przez 1 rok [HR dla DFS w populacji ITT (intent to treat) leczonej przez 2 lata w porównaniu z 1 rokiem = 0,99 (95% CI: 0,87; 1,13), wartość p = 0,90 oraz HR dla OS = 0,98 (0,83; 1,15); wartość p = 0,78]. W grupie leczonej 2 lata obserwowano zwiększony wskaźnik bezobjawowych zaburzeń czynności serca (8,1% względem 4,6% w grupie leczonej rok).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Przynajmniej jedno działanie niepożądane 3 lub 4 stopnia wystąpiło u większej liczby pacjentów z grupy leczonej 2 lata (20,4%) niż w grupie leczonej rok (16,3%). W badaniach NSABP B-31 i NCCTG N9831 trastuzumab był podawany w skojarzeniu z paklitakselem, po chemioterapii AC. Doksorubicynę i cyklofosfamid podawano w następujący sposób: – doksorubicyna dożylnie – 60 mg/m 2 , co 3 tygodnie przez 4 cykle – cyklofosfamid dożylnie – 600 mg/m 2 przez 30 minut, co 3 tygodnie przez 4 cykle Paklitaksel w skojarzeniu z trastuzumabem podawano w następujący sposób: – paklitaksel dożylnie – 80 mg/m 2 w postaci ciągłej infuzji dożylnej co tydzień przez 12 tygodni lub – paklitaksel dożylnie – 175 mg/m 2 w postaci ciągłej infuzji dożylnej co 3 tygodnie przez 4 cykle (dzień 1. każdego cyklu) Wyniki skuteczności z połączonej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 w chwili ostatecznej analizy DFS*, podsumowano w tabeli 7.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana długości obserwacji wyniosła 1,8 roku u pacjentów w ramieniu AC→P oraz 2,0 lata u pacjentów w ramieniu AC→PH. Tabela 7 Wyniki skuteczności z połączonej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG 9831 w chwili ostatecznej analizy DFS*
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Parametr AC→P(n = 1679) AC→PH(n = 1672) Współczynnik ryzyka względnego AC→P(95% CI)wartość p
Czas przeżycia bez objawów 261 (15,5) 133 (8,0) 0,48 (0,39, 0,59)

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→P(n = 1679) AC→PH(n = 1672) Współczynnik ryzyka względnego AC→P(95% CI)wartość p
choroby Liczba pacjentów ze zdarzeniem (%) p < 0,0001
Odległy nawrót Liczba pacjentówze zdarzeniem 193 (11,5) 96 (5,7) 0,47 (0,37, 0,60)p < 0,0001
Zgon (zdarzenie w zakresie całkowitego czasu przeżycia) Liczba pacjentów ze zdarzeniem 92 (5,5) 62 (3,7) 0,67 (0,48, 0,92)p = 0,014**

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
A: doksorubicyna; C: cyklofosfamid; P: paklitaksel; H: trastuzumab * Mediana długości obserwacji wyniosła 1,8 roku u pacjentów w ramieniu AC→P oraz 2,0 lata u pacjentów w ramieniu AC→PH. **współczynnik p dla OS nie przekroczył wstępnie określonej granicy statystycznej dla porównania AC→P H wobec AC→P W przypadku głównego punktu końcowego, czasu przeżycia bez choroby, dodanie trastuzumabu do chemioterapii paklitakselem spowodowało 52% spadek ryzyka nawrotu choroby. Współczynnik ryzyka przekłada się na bezwzględną korzyść w odniesieniu do odsetka 3-letniego czasu przeżycia bez choroby w wysokości 11,8 punktów procentowych (87,2% versus 75,4%) na korzyść ramienia AC→PH (trastuzumab). W chwili aktualizacji danych o bezpieczeństwie stosowania po upływie średnio 3,5 – 3,8 lat obserwacji analiza DFS ponownie potwierdziła zakres korzyści wykazanych w ostatecznej analizie DFS.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pomimo przechodzenia na trastuzumab w ramieniu kontrolnym (cross-over), dołączenie trastuzumabu do chemioterapii z paklitakselem zapewniło 52% spadek ryzyka nawrotu choroby. Dołączenie trastuzumabu do chemioterapii z paklitakselem wiązało się również z 37% spadkiem ryzyka zgonu. Zaplanowana ostateczna analiza OS dla wspólnej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 została przeprowadzona gdy wystąpiło 707 zgonów. (mediana czasu obserwacji 8,3 roku w grupie AC→PH). Leczenie AC→PH spowodowało statystycznie istotną poprawę w OS wobec AC→P (stratyfikowany HR = 0,64; 95% CI [0,55, 0.74]; log-rank p-value < 0,0001). W ciągu 8 lat, wskaźnik przeżycia oszacowano na 86,9% w ramieniu AC→PH i 79,4% w ramieniu AC→P, przy korzyści bezwzględnej 7.4% (95% CI 4,9%, 10,0%). Ostateczne wyniki OS dla wspólnej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 przedstawiono poniżej w Tabeli 8: Tabela 8. Ostateczna analiza przeżycia całkowitego dla łącznej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831:

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→P(N = 2032) AC→PH(N = 2031) Współczynnik znamienności statystycznej p wobecAC→P Współczynnikryzyka (HR) wobec AC→P(95% CI)
Zgony (zdarzenia dla OS): Liczba pacjentów zezdarzeniem (%) 418 (20,6%) 289 (14,2%) < 0,0001 0.64(0,55, 0,74)

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
A: doksorubicyna; C: cyklofosfamid; P: paklitaksel; H: trastuzumab Przeprowadzono również analizę czasu wolnego od nawrotu (DFS) w ramach ostatecznej analizy przeżycia całkowitego dla łącznej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831. Zaktualizowane wyniki analizy DFS (stratyfikowany HR = 0,61, 95% CI [0,54, 0,69]) wykazały podobną korzyść w zakresie DFS wobec DFS w ostatecznej pierwotnej analizie, pomimo, że 24,8% pacjentek w ramieniu AC→P przeszło (cross-over) na leczenie trastuzumabem. W 8-letniej obserwacji wskaźnik przeżycia wolnego od choroby oszacowano na 77,2% (95%CI: 75,4, 79,1) w ramieniu AC→PH, bezwzględna korzyść na 11,8% w porównaniu z ramieniem AC→P. W badaniu BCIRG 006 trastuzumab był podawany w skojarzeniu z docetakselem, po chemioterapii AC (AC→DH) lub w skojarzeniu z docetakselem i karboplatyną (DCarbH).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Docetaksel był podawany w następujący sposób: – docetaksel dożylnie – 100 mg/m 2 w postaci infuzji dożylnej trwającej 1 godzinę, podawanej co 3 tygodnie przez 4 cykle (dzień 2. pierwszego cyklu docetakselu, a następnie dzień 1. każdego kolejnego cyklu) lub – docetaksel dożylnie – 75 mg/m 2 w postaci infuzji dożylnej trwającej 1 godzinę, podawanej co 3 tygodnie przez 6 cykli (dzień 2. cyklu 1., a następnie dzień 1. każdego cyklu) następnie podawano: – karboplatynę – w docelowym AUC = 6 mg/ml/min w infuzji dożylnej trwającej 30 – 60 minut podawanej co 3 tygodnie przez 6 cykli Trastuzumab był podawany co tydzień wraz z chemioterapią, a następnie co 3 tygodnie przez łączny okres 52 tygodni. Wyniki analizy skuteczności badania BCIRG 006 podsumowano w tabeli 9. i 10. Mediana czasu trwania obserwacji wyniosła 2,9 lat w ramieniu AC→D oraz 3,0 lata w ramionach AC→DH i DCarbH. Tabela 9. Przegląd analiz skuteczności BCIRG 006 AC→D względem AC→DH

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→D(N = 1073) AC→DH(N = 1074) Współczynnik ryzyka względnego AC→D(95% CI)wartość p
Czas przeżycia bez chorobyLiczba pacjentów ze zdarzeniem 195 134 0,61 (0,49, 0,77)p < 0,0001
Odległy nawrótLiczba pacjentów ze zdarzeniem 144 95 0,59 (0,46, 0,77)p < 0,0001
Ogólne przeżycie (zgon)Liczba pacjentów ze zdarzeniem 80 49 0,58 (0,40, 0,83)p = 0,0024

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
AC→D = doksorubicyna plus cyklofosfamid, a następnie docetaksel; AC→DH = doksorubicyna plus cyklofosfamid, a następnie docetaksel plus trastuzumab; CI = przedział ufności Tabela 10 Przegląd analiz skuteczności BCIRG 006 AC→D względem DCarbH
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Parametr AC→D(N = 1073) DCarbH (N = 1074) Współczynnik ryzyka względnego AC→D(95% CI)wartość-p

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→D(N = 1073) DCarbH (N = 1074) Współczynnik ryzyka względnego AC→D(95% CI)wartość-p
Czas przeżycia bez chorobyLiczba pacjentów ze zdarzeniem 195 145 0,67 (0,54, 0,83)p = 0,0003
Odległy nawrótLiczba pacjentów ze zdarzeniem 144 103 0,65 (0,50, 0,84)p = 0,0008
Zgon (zdarzenie w zakresie ogólnego czasu przeżycia) Liczba pacjentów ze zdarzeniem 80 56 0,66 (0,47, 0,93)p = 0,0182

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
AC→D = doksorubicyna plus cyklofosfamid, a następnie docetaksel; DCarbH = docetaksel, karboplatyna i trastuzumab; CI = przedział ufności W badaniu BCIRG 006, w przypadku głównego punktu końcowego, czasu przeżycia bez choroby, współczynnik ryzyka przekłada się na bezwzględną korzyść w odniesieniu do 3-letniego czasu przeżycia bez choroby w wysokości 5,8 punktów procentowych (86,7% versus 80,9%) na korzyść ramienia AC→DH (trastuzumab) i 4,6 punktów procentowych (85,5% versus 80,9%) na korzyść ramienia DCarbH (trastuzumab), w porównaniu do ramienia AC→D. W badaniu BCIRG 006, 213/1075 pacjentów w ramieniu DCarbH (TCH), 221/1074 pacjentów w ramieniu AC→DH (AC→TH) oraz 217/1073 pacjentów w ramieniu AC→D (AC→T) charakteryzowało się stanem ogólnym wg Karnofsky’ego ≤ 90 (80 lub 90). W tej podgrupie pacjentów nie stwierdzono korzyści pod względem przeżycia wolnego od choroby (disease-free survival, DFS) (współczynnik ryzyka = 1,16, 95% CI [0,73, 1,83] dla DCarbH (TCH) w porównaniu z AC→D (AC→T); współczynnik ryzyka = 0,97, 95% CI [0,60, 1,55] dla AC→DH (AC→TH) w porównaniu z AC→D).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Dodatkowo retrospektywna analiza eksploracyjna została przeprowadzona na danych z analizy łączonej (ang. JA – joint analysis) badań NSABP B-31/NCCTG N9831 i BCIRG006 zdarzeń przeżycia bez progresji choroby (DFS) i objawowych incydentów sercowych, wyniki podsumowano w tabeli 11. Tabela 11 Wyniki retrospektywnej analizy eksploracyjnej przeprowadzonej na danych z połączonej analizy badań klinicznych NSABP B-31/NCCTG N9831* i BCIRG006 obejmującej czas wolny od objawów choroby (DFS) i objawowe incydenty sercowe

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→PH(vs. AC→P)(NSABP B-31 i NCCTG N9831) * AC→DH(vs. AC→D)(BCIRG 006) DCarbH (vs. AC→D) (BCIRG 006)
Pierwotna analiza skuteczności Współczynnik ryzyka w zakresie DFS(95% CI)wartość p 0,48(0,39, 0,59)p < 0,0001 0,61(0,49, 0,77)p < 0,0001 0,67(0,54, 0,83)p = 0,0003
Długoterminowa analiza skuteczności**Współczynnik ryzyka w zakresieDFS (95% CI)wartość p 0,61(0,54, 0,69)p < 0,0001 0,72(0,61, 0,85)p < 0,0001 0,77(0,65, 0,90)p = 0,0011
Analiza retrospektywna 0,67 0,77 0,77

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→PH(vs. AC→P)(NSABP B-31 i NCCTG N9831) * AC→DH(vs. AC→D)(BCIRG 006) DCarbH (vs. AC→D) (BCIRG 006)
eksploracyjna Współczynnik ryzyka w zakresie DFS i objawowych incydentów sercowych w długoterminowej obserwacji**(95% CI) (0,60, 0,75) (0,66, 0,90) (0,66, 0,90)

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
A: doksorubicyna; C: cyklofosfamid; P: paklitaksel; D: docetaksel; Carb: karboplatyna; H: trastuzumab, CI – przedział ufności * W chwili ostatecznej analizy dla DFS. Mediana długości czasu obserwacji wyniosła 1,8 roku w ramieniu AC→P i 2,0 lata w ramieniu AC→PH ** Mediana czasu trwania długoterminowej obserwacji dla połączonej analizy badań klinicznych wyniosła 8,3 roku (zakres: 0,1 to 12,1) dla ramienia AC→PH oraz 7,9 roku (zakres: 0,0 to 12,2) dla ramienia AC; Mediana czasu trwania długoterminowej obserwacji w badaniu BCIRG 006 wyniosła 10,3 roku zarówno w ramieniu AC→D (zakres: 0,0-12,6 roku) jak i DCarbH (zakres: 0,0-13,1 roku) oraz 10,4 roku w ramieniu AC→DH (zakres: 0,0-12,7 roku) Wczesne stadium raka piersi (leczenie neoadiuwantowe-adiuwantowe) Dotychczas nie są dostępne wyniki, które porównują skuteczność trastuzumabu podawanego w skojarzeniu z chemioterapią w terapii adiuwantowej z uzyskanymi w terapii neo- adiuwantowej/adiuwantowej.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W terapii neoadiuwantowej-adiuwantowej, wieloośrodkowe randomizowane badanie MO16432, zostało zaprojektowane w celu oceny skuteczności klinicznej jednoczesnego podawania trastuzumabu z chemioterapią neoadiuwantową z zastosowaniem antracyklin i taksanów i następnie uzupełniającego zastosowania trastuzumabu, do łącznej długości leczenia przez 1 rok. Do badania włączano pacjentów z nowo rozpoznaną miejscowo zaawansowaną chorobą (stopień III) lub zapalnym rakiem piersi we wczesnym stadium. Pacjenci z HER2 + guzami byli randomizowani do grupy otrzymującej chemioterapię neoadiuwantową stosowaną równocześnie z neoadiuwantowo-adiuwantowo stosowanym trastuzumabem, lub samej chemioterapii neoadiuwantowej. W badaniu MO16432 trastuzumab (dawka nasycająca 8 mg/kg, następnie dawka podtrzymująca 6 mg/kg co trzy tygodnie) podawany był równocześnie z 10 cyklami chemioterapii neoadiuwantowej w następującej kolejności:  Doksorubicyna 60 mg/m 2 i paklitaksel 150 mg/m 2 podawane co 3 tygodnie przez 3 cykle, Następnie  Paklitaksel 175 mg/m 2 podawany co 3 tygodnie przez 4 cykle, następnie  CMF w dniu 1.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
i 8. co 4 tygodnie przez 3 cykle Następnie, po zabiegu operacyjnym  dodatkowe cykle adiuwantowe trastuzumabu (do ukończenia 1 roku terapii) Wyniki skuteczności uzyskane w badaniu MO16432 podsumowano w tabeli 12. Mediana czasu obserwacji w ramieniu z trastuzumabem wyniosła 3,8 roku. Tabela 12 Wyniki skuteczności uzyskane w badaniu MO16432

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr Chemioterapia + trastuzumab(n = 115) Sama chemioterapia (n = 116)
Przeżycie wolne od zdarzeniaLiczba pacjentów ze zdarzeniem 46 59 Współczynnik ryzyka (95% CI)0,65 (0,44, 0,96)p = 0,0275
Całkowita odpowiedźpatologiczna* (95% CI) 40%(31,0, 49,6) 20,7%(13,7, 29,2) p = 0,0014
Przeżycie całkowiteLiczba pacjentów ze zdarzeniem 22 33 Współczynnik ryzyka (95% CI)0,59 (0,35, 1,02)p = 0,0555

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
* definiuje się, jako brak jakiegokolwiek raka inwazyjnego zarówno w piersi jak i węzłach pachowych Bezwzględna korzyść w postaci 3-letniego przeżycia wolnego od zdarzeń została oszacowana na 13 punktów procentowych (65% versus 52%) na korzyść ramienia z leczeniem trastuzumabem. Rak żołądka z przerzutami Trastuzumab był oceniany w jednym randomizowanym, otwartym badaniu fazy III ToGA (BO18255) w połączeniu z chemioterapią vs. wyłącznie chemioterapia. Chemioterapia była podawana w następujący sposób: – kapecytabina – 1000 mg/m 2 doustnie dwa razy na dobę przez 14 dni co 3 tygodnie przez 6 cykli (wieczorem dnia 1. do rana dnia 15. każdego cyklu) lub – dożylnie 5-fluorouracyl – 800 mg/m 2 /dobę w postaci ciągłej infuzji dożylnej przez 5 dni, podawana co 3 tygodnie przez 6 cykli (dzień 1. do 5. każdego cyklu) Każdy z nich był podawany z: – cisplatyną – 80 mg/m 2 co 3 tygodnie przez 6 cykli, pierwszego dnia każdego cyklu. Wyniki skuteczności z badania BO18225 podsumowano w tabeli 13.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Tabela 13 Wyniki skuteczności uzyskane w badaniu BO18225

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr FPN = 290 FP+H N = 294 HR (95% CI) wartość p
Przeżycie całkowite,mediana w miesiącach 11,1 13,8 0,74 (0,60 – 0,91) 0,0046
Przeżycie wolne od progresji, mediana w miesiącach 5,5 6,7 0,71 (0,59 – 0,85) 0,0002
Czas do progresji choroby, mediana w miesiącach 5,6 7,1 0,70 (0,58 – 0,85) 0,0003
Całkowity odsetek odpowiedzi,% 34,5% 47,3% 1,70a (1,22 – 2,38) 0,0017
Czas odpowiedzi, mediana wmiesiącach 4,8 6,9 0,54 (0,40 – 0,73) < 0,0001

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
FP+H: Fluoropyrymidyna/cisplatyna+trastuzumab FP: Fluoropyrymidyna/cisplatyna A: Iloraz szans Pacjenci rekrutowani do badania nie byli wcześniej leczeni z powodu HER2 dodatniego nieoperacyjnego lokalnie zaawansowanego lub po wznowie i (lub) z przerzutami raka żołądka lub połączenia żołądkowo-przełykowego o typie gruczolakoraka, niekwalifikującego się do leczenia. Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie całkowite definiowane jako czas od randomizacji do zgonu z jakiejkolwiek przyczyny. W czasie analizy w sumie 349 zrandomizowanych pacjentów zmarło: 182 (62,8%) w ramieniu kontrolnym i 167 pacjentów (56,8%) w ramieniu aktywnie leczonym. Większość zgonów była związana z podstawową choroba nowotworową. Dodatkowa późniejsza analiza wykazała, że uzyskane korzyści są ograniczone do guzów z wyższym poziomem białka receptorowego HER2 (IHC 2+/FISH+ lub IHC 3+).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana przeżycia całkowitego dla grupy z wysokim poziomem ekspresji HER2 wynosiła 11,8 miesięcy versus 16 miesięcy, HR 0,65 (95% CI 0,51 – 0,83) a mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła odpowiednio 5,5 miesiąca vs. 7,6 miesiąca, HR 0,64 (95% CI 0,51 – 0,79) dla FP versus FP+H. Dla przeżycia całkowitego [HR] wynosił 0,75 (95% CI 0,51 – 1,11) w grupie IHC 2+/FISH+ i HR 0,58 (95% CI 0,41 – 0,81) w grupie IHC 3+/ FISH+. Eksploracyjna analiza podgrup wykonana w badaniu ToGA (BO18255) wykazała brak widocznych korzyści na przeżycie całkowite z dodania trastuzumabu u pacjentów z ECOG PS2 w momencie wejścia do badania [HR 0,96 (95% CI 0,51 – 1,79)], o niemierzalnej [HR 1,78 (95% CI 0,87 – 3,66)] i lokalnie zaawansowanej chorobie [HR 1,20 (95% CI 0,29 – 4,97)]. Dzieci i młodzież Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań trastuzumabu we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży w raku piersi i raku żołądka (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Farmakokinetyka trastuzumabu była oceniana w modelu populacyjnej analizy farmakokinetycznej przy wykorzystaniu danych zbiorczych pochodzących z 1582 badanych, wśród których byli pacjenci z HER2- dodatnim MBC, EBC, AGC lub innymi typami nowotworów oraz zdrowi ochotnicy w 18 badaniach fazy I, II i III otrzymujący trastuzumab w formie dożylnej. Model dwukompartmentowy z równoległą liniową i nieliniową eliminacją z kompartmentu centralnego opisywał profil stężenia trastuzumabu zależnego od czasu. Z powodu nieliniowej eliminacji, całkowity klirens wzrósł wraz ze spadkiem stężenia. Dlatego nie można przewidzieć stałej wartości dla okresu półtrwania trastuzumabu. T 1/2 spada wraz ze spadkiem stężenia pomiędzy kolejnymi dawkami (patrz Tabela 16). Pacjenci z MBC i EBC mieli podobne parametry PK (np. klirens [CL], objętość kompartmentu centralnego [V c ] ) i populacyjnie oczekiwaną ekspozycję w stanie stacjonarnym (C min , C max i AUC).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Klirens liniowy wynosił 0,136 l/dzień dla MBC, 0,112 l/dzień dla EBC i 0,176 l/dzień dla AGC. Wartości nieliniowego parametru eliminacji wynosiły 8,81 mg/dzień dla maksymalnego poziomu eliminacji (V max ) i 8,92 µg/ml dla stałej Michaelis-Menten (K m ) u pacjentów z MBC, EBC i AGC. Objętość kompartmentu centralnego wynosiła 2,62 l u pacjentów z MBC i EBC i 3,63 l u pacjentów z AGC. W ostatecznym farmakokinetycznym modelu populacyjnym, oprócz rodzaju guza pierwotnego, masa ciała, poziom w surowicy aminotransferazy asparaginianowej i albumin były określone jako istotnie statystycznie zmienne wpływające na ekspozycję na trastuzumab. Jednakże wielkość wpływu tych zmiennych na ekspozycję na trastuzumab nie wskazuje, aby miały one klinicznie istotny wpływ na stężenia trastuzumabu. Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości ekspozycji (mediana od 5-ego – 95-ego percentyla) i wartości parametrów farmakokinetycznych przy stężeniach klinicznie istotnych (C max i C min ) u pacjentów MBC, EBC i AGC leczonych w zatwierdzonych 1- i 3- tygodniowych schematach dawkowania przedstawiono w tabeli 14 (cykl 1), tabeli 15 (stan stacjonarny) i tabeli 16 (parametry farmakokinetyczne PK).
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Tabela 14 Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości ekspozycji w cyklu 1 (mediana od 5-ego – 95-ego percentyla) dla schematu dożylnego dawkowania trastuzumabu u pacjentów z MBC, EBC i AGC

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Schemat Pierwotny typ nowotworu N Cmin (µg/ml) Cmax (µg/ml) AUC0-21dni (µg.dzień/ml)
MBC 805 28,7 182 1376
8 mg/kg +6 mg/kg co trzy tygodnie (2,9 – 46,3) (134 – 280) (728 – 1998)
EBC 390 30,9(18,7 – 45,5) 176(127 – 227) 1390(1039 – 1895)
AGC 274 23.1 132 1109
(6,1 – 50,3) (84,2 – 225) (588 – 1938)
4 mg/kg +2 mg/kg co tydzień MBC 805 37,4(8,7 – 58,9) 76,5(49,4 – 114) 1073(597 – 1584)
EBC 390 38,9(25,3 – 58,8) 76,0(54,7 – 104) 1074(783 – 1502)

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Tabela 15 Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości ekspozycji w stanie równowagi (od 5-ego – 95-ego percentyla) dla schematu dożylnego dawkowania trastuzumabu u pacjentów z MBC, EBC i AGC

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Schemat Pierwotny typ nowotworu N Cmin,ss* (µg/ml) Cmax,ss** (µg/ml) AUCss, 0-21dni(µg.dzień/ml) Czas do osiągnięcia stanu równowagi***(tydzień)
8 mg/kg +6 mg/kg co trzy tygodnie MBC 805 44,2(1,8 – 85,4) 179(123 – 266) 1736(618 – 2756) 12
EBC 390 53,8(28,7 – 85,8) 184(134 – 247) 1927(1332 – 2771) 15
AGC 274 32,9(6,1 – 88,9) 131(72,5 – 251) 1338(557 – 2875) 9
4 mg/kg +2 mg/kg co tydzień MBC 805 63,1(11,7 – 107) 107(54,2 – 164) 1710(581 – 2715) 12
EBC 390 72,6(46 – 109) 115(82,6 – 160) 1893(1309 – 2734) 14

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
*C min,ss = C min w stanie równowagi **C max,ss = C max w stanie równowagi *** czas do osiągnięcia 90% stanu równowagi Tabela 16 Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości parametru w stanie równowagi dla schematu dożylnego dawkowania trastuzumabu u pacjentów z MBC, EBC i AGC

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Schemat Pierwotny typ nowotworu N Całkowity zakres CL od Cmax,ss do Cmin,ss(l/dzień) Zakres t1/2 od Cmax,ss do Cmin,ss (dzień)
8 mg/kg +6 mg/kg co trzy tygodnie MBC 805 0,183 – 0,302 15,1 – 23,3
EBC 390 0,158 – 0,253 17,5 – 26,6
AGC 274 0,189 – 0,337 12,6 – 20,6
4 mg/kg +2 mg/kg cotydzień MBC 805 0,213 – 0,259 17,2 – 20,4
EBC 390 0,184 – 0,221 19,7 – 23,2

CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Eliminacja trastuzumabu Okres eliminacji trastuzumabu był oceniany w czasie 1- lub 3-tygodniowych infuzji dożylnych przy użyciu farmakokinetycznego modelu populacyjnego. Wyniki tych symulacji wskazują, że co najmniej 95% pacjentów osiąga stężenia poniżej < 1 μg/ml (około 3% przewidywanej populacji osiągnie C min , ss a 97% wyeliminuje lek) w ciągu 7 miesięcy. Krążąca odszczepiona domena zewnątrzkomórkowa HER2-ECD Analizy badawcze zmiennych towarzyszących z informacji tylko w podgrupie pacjentów sugerują, że pacjenci z większym poziomem odszczepionej domeny zewnątrzkomórkowej HER2-ECD mieli szybszy nieliniowy klirens (niższy K m ) (p< 0,001). Zaobserwowano korelację pomiędzy złuszczonym antygenem a poziomem SGOT/AST; częściowo wpływu odszczepionej domeny na klirens może być wyjaśniony przez poziomy SGOT/AST.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Poziomy wyjściowe odszczepionej domeny zewnątrzkomórkowej HER2-ECD obserwowane u pacjentów z MGC (rak żołądka z przerzutami), były porównywalne do poziomów u pacjentów z MBC oraz EBC i nie zaobserwowano widocznego wpływu na klirens trastuzumabu.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie W badaniach w ciągu 6 miesięcy podawania nie obserwowano ostrej, czy związanej z wielokrotną dawką toksyczności ani też toksycznego wpływu na reprodukcję w teratologii, na płodność kobiet, czy też późnej toksyczności ciążowej/w badaniach transportu łożyskowego. Produkt leczniczy Herzuma nie jest genotoksyczny. Badanie trehalozy, głównej substancji pomocniczej, nie ujawniło żadnej toksyczności. Nie przeprowadzano długoterminowych badań na zwierzętach, dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego produktu leczniczego Herzuma ani określających wpływu na płodność u mężczyzn.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Chlorowodorek L-histydyny L-histydyna Dwuwodna  ,  -trehaloz polisorbat 20 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać, ani nie rozcieńczać, produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. Produktu leczniczego nie wolno rozcieńczać roztworami glukozy, ponieważ powodują one agregację białek. 6.3 Okres ważności Nieotwarta fiolka 6 lata Aseptyczne rozpuszczenie i rozcieńczenie produktu Wykazano, że po dokonaniu aseptycznego rozpuszcenia w jałowej wodzie do iniekcji roztwór zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez 7 dni w temperaturze od 2°C – 8°C. Wykazano, że po dokonaniu aseptycznego rozcieńczenia w opakowaniach z chlorku poliwinylu, polietylenu lub polipropylenu zawierających chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) roztwór do wstrzykiwań produkt Herzuma zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez okres do 30 dni w temperaturze od 2°C do 8°C, i przez 24 godziny w temperaturze nieprzekraczającej 30  C.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Z mikrobiologicznego punktu widzenia zrekonstytuowany roztwór, jak również sporządzony, rozcieńczony roztwór produktu Herzuma do infuzji dożylnej powinien być zużyty natychmiast. Jeśli roztwór nie zostanie zużyty natychmiast,za okres i warunki przechowywania przed użyciem odpowiedzialna jest osoba przygotowująca i podająca produkt. Okres ten zazwyczaj nie powinien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C, chyba że rozpuszczenie i rozcieńczenie produktu miało miejsce w kontrolowanych i walidowanych warunkach aseptycznych. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2  C – 8  C). Nie zamrażać rozpuszczonego roztworu. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji, patrz punkt 6.3 i 6.6. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Herzuma, 150 mg, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Fiolka 20 ml, wykonana ze szkła typu I, przezroczysta, z butylowym gumowym korkiem powlekanym warstwą fluroTec zawiera 150 mg trastuzumabu.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Każde opakowanie zawiera jedną fiolkę. Herzuma, 420 mg, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Fiolka 50 ml, wykonana ze szkła typu I, przezroczysta, z butylowym gumowym korkiem zawiera 420 mg trastuzumabu. Każde opakowanie zawiera jedną fiolkę. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Należy przestrzegać właściwych technik aseptyki podczas procedury rozpuszczania i rozcieńczania. Należy zachować ostrożność, by zapewnić sterylność przygotowanych roztworów. Ponieważ ten produkt leczniczy nie zawiera żadnych przeciwbakteryjnych substancji konserwujących ani substancji bakteriostatycznych, należy stosować techniki aseptyczne. Aseptyczne przygotowanie, postępowanie i przechowywanie produktu Podczas przygotowania infuzji należy postępować z produktem zachowując zasady aseptyki.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Przygotowanie powinno:  Być wykonywane w warunkach aseptycznych przez przeszkolony personel zgodnie z zasadami dobrej praktyki, zwłaszcza w odniesieniu do aseptycznego przygotowania produktów podawanych drogą pozajelitową.  Być wykonywane w komorze z przepływem laminarnym lub komorze bezpieczeństwa biologicznego z zachowaniem standardowych środków ostrożności dotyczących bezpiecznego postępowania z substancjami podawanymi dożylnie.  Po przygotowaniu przygotowany roztwór do infuzji dożylnej powinien być odpowiednio przechowywany, aby zapewnić utrzymanie warunków aseptycznych. Herzuma, 150 mg, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Każdą fiolkę produktu leczniczego Herzuma rekonstytuuje się w 7,2 ml jałowej wody do wstrzykiwań (nie załączonej w opakowaniu). Należy unikać stosowania innych rozpuszczalników. Roztwór w objętości 7,4 ml zawiera 21 mg/ml trastuzumabu do pojedynczego użycia o pH około 6,0.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Nadmiar objętości wynoszący 4% zapewnia uzyskanie dawki 150 mg trastuzumabu z każdej fiolki. Herzuma, 420 mg, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Każdą fiolkę produktu leczniczego Herzuma rekonstytuuje się w 20 ml jałowej wody do wstrzykiwań (nie załączonej w opakowaniu). Należy unikać stosowania innych rozpuszczalników. Roztwór w objętości 21 ml zawiera 21 mg/ml trastuzumabu do pojedynczego użycia o pH około 6,0. Nadmiar objętości wynoszący 4% zapewnia uzyskanie dawki 420 mg trastuzumabu z każdej fiolki. Zaleca się ostrożność podczas rekonstytucji produktu leczniczego Herzuma. Nadmierne spienienie podczas rozcieńczania lub wstrząsanie rozcieńczonego roztworu może spowodować trudności w pobraniu odpowiedniej ilości produktu leczniczego Herzuma z fiolki. Przygotowanego roztworu nie należy zamrażać.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Instrukcja aseptycznego przygotowywania roztworu 1) Z użyciem jałowej igły powoli wprowadzić prawidłową objętość (jak wskazano powyżej) jałowej wody do wstrzykiwań do fiolki zawierającej liofilizat produktu leczniczego Herzuma, kierując strumień bezpośrednio na liofilizowany krążek. 2) W celu rekonstytucji delikatnie poruszać fiolką. NIE WSTRZĄSAĆ! Czasami może wystąpić lekkie spienienie roztworu podczas rekonstytucji. Fiolkę należy odstawić na około 5 minut. Zrekonstytuowany produkt leczniczy Herzuma jest roztworem o kolorze bezbarwnym do bladożółtego i nie powinien zawierać widocznych cząsteczek. Instrukcja aseptycznego rozcieńczania przygotowanego roztworu Ustalenie właściwej objętości roztworu,  odpowiednio dla dawki nasycającej 4 mg trastuzumabu/kg masy ciała oraz dla dawki podtrzymującej 2 mg trastuzumabu/kg masy ciała podawanej raz w tygodniu, jest następujące: Objętość (ml) = Masa ciała (kg) x dawka ( 4 mg/kg dla nasycającej lub 2 mg/kg dla podtrzymującej) 21 (mg/ml, stężenie przygotowanego roztworu)  Dla dawki nasycającej 8 mg trastuzumabu na kg masy ciała lub kolejnych, podawanych co 3 tygodnie dawek 6 mg trastuzumabu na kg masy ciała: Objętość (ml) = Masa ciała (kg) x dawka ( 8 mg/kg dla nasycającej lub 6 mg/kg dla podtrzymującej) 21 (mg/ml, stężenie przygotowanego roztworu) Właściwa ilość przygotowanego roztworu powinna być pobrana z fiolki z użyciem jałowej igły oraz strzykawki i dodana do 250 ml chlorek sodu 9 mg/ml (0,9%) roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku Herzuma, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Nie należy stosować roztworów zawierających glukozę (patrz punkt 6.2). W celu wymieszania roztworu opakowanie powinno być delikatnie odwracać, tak aby uniknąć spienienia. Przed parenteralnym podaniem produktów leczniczych należy sprawdzić wzrokowo, czy przygotowany produkt nie zawiera żadnych widocznych cząstek i czy nie zmienił zabarwienia. Nie zaobserwowano żadnych niezgodności między produktem leczniczym Herzuma a workami z poli(chlorku winylu), polietylenu lub polipropylenu. Produkt leczniczy Herzuma jest przeznaczony do jednorazowego użytku, ponieważ nie zawiera konserwantów. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO KANJINTI, 150 mg, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji KANJINTI, 420 mg, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY KANJINTI, 150 mg, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji Jedna fiolka zawiera 150 mg trastuzumabu, humanizowanego przeciwciała monoklonalnego IgG1 produkowanego w zawiesinie kultur komórkowych ssaków (jajnika chomika chińskiego) i oczyszczanego metodą chromatografii powinowactwa i chromatografii jonowymiennej, włączając specyficzną inaktywację wirusów i procedury usuwania. KANJINTI, 420 mg, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji Jedna fiolka zawiera 420 mg trastuzumabu, humanizowanego przeciwciała monoklonalnego IgG1 produkowanego w zawiesinie kultur komórkowych ssaków (jajnika chomika chińskiego) i oczyszczanego metodą chromatografii powinowactwa i chromatografii jonowymiennej, włączając specyficzną inaktywację wirusów i procedury usuwania.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Przygotowany roztwór produktu KANJINTI zawiera 21 mg/ml trastuzumabu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji. Liofilizowany proszek o barwie od białej do bladożółtej.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Rak piersi Rak piersi z przerzutami Produkt KANJINTI jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi z przerzutami (ang. metastatic breast cancer, MBC): – w monoterapii do leczenia tych pacjentów, którzy otrzymali dotychczas co najmniej dwa schematy chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami. Uprzednio stosowane schematy chemioterapii muszą zawierać przynajmniej antracykliny i taksany, o ile nie było przeciwwskazań do tego typu leczenia. U pacjentów z dodatnim wynikiem badania na obecność receptorów hormonalnych, u których nie powiodła się hormonoterapia, o ile nie było przeciwwskazań do tego typu leczenia. – w skojarzeniu z paklitakselem do leczenia tych pacjentów, którzy nie otrzymywali dotychczas chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami i dla których antracykliny są niewskazane.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Wskazania do stosowania
– w skojarzeniu z docetakselem do leczenia tych pacjentów, którzy nie otrzymywali dotychczas chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami. – w skojarzeniu z inhibitorem aromatazy do leczenia pacjentek po menopauzie, z dodatnim wynikiem badania na obecność receptorów hormonalnych, u których doszło do rozwoju choroby nowotworowej z przerzutami, nieleczonych wcześniej trastuzumabem. Wczesne stadium raka piersi Produkt KANJINTI jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi we wczesnym stadium (ang. early breast cancer, EBC): – po operacji, chemioterapii (neoadiuwantowej lub adiuwantowej) oraz radioterapii (jeżeli jest stosowana) (patrz punkt 5.1.). – po chemioterapii adiuwantowej z doksorubicyną i cyklofosfamidem, w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem. – w skojarzeniu z chemioterapią adiuwantową z użyciem docetakselu i karboplatyny.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Wskazania do stosowania
– w skojarzeniu z neoadiuwantową chemioterapią i następnie w terapii adiuwantowej opartej o KANJINTI w miejscowo zaawansowanym (w tym zapalnym) raku piersi lub w przypadku guza > 2 cm średnicy (patrz punkty 4.4 i 5.1). KANJINTI powinien być stosowany wyłącznie u pacjentów z przerzutowym lub wczesnym rakiem piersi, u których stwierdzono, za pomocą odpowiednio walidowanych testów, w komórkach guza albo nadekspresję receptora HER2 albo amplifikację genu HER2 (patrz punkty 4.4 i 5.1). Rak żołądka z przerzutami KANJINTI w skojarzeniu z kapecytabiną lub 5-fluorouracylem i cisplatyną jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z HER2-dodatnim gruczolakorakiem żołądka z przerzutami lub połączenia żołądkowo-przełykowego, których nie poddawano wcześniej terapii przeciwnowotworowej z powodu choroby rozsianej. KANJINTI powinien być stosowany wyłącznie u pacjentów z rakiem żołądka z przerzutami (ang.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Wskazania do stosowania
metastatic gastric cancer, MGC), u których stwierdzono w komórkach guza nadekspresję HER2, określaną jako IHC 2+ i potwierdzoną wynikami SISH lub FISH lub przez wynik IHC 3+. W diagnostyce guza powinny być zastosowane odpowiednie i zwalidowane metody oceny (patrz punkty 4.4 i 5.1).
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Przed rozpoczęciem leczenia obowiązkowe jest oznaczenie receptorów HER2 (patrz: punkt 4.4 oraz punkt 5.1). Leczenie produktem KANJINTI powinno być rozpoczynane wyłącznie przez lekarza doświadczonego w stosowaniu chemioterapii cytotoksycznej (patrz punkt 4.4) i powinno być podawane wyłącznie przez personel medyczny. Postać dożylna produktu KANJINTI nie jest przeznaczona do podawania podskórnego i należy podawać ją wyłącznie we wlewie dożylnym. W celu zapobiegnięcia pomyłkom medycznym ważne jest sprawdzenie etykiet na fiolkach aby upewnić się, że produktem leczniczym przygotowywanym i podawanym jest KANJINTI (trastuzumab) a nie trastuzumab emtanzyna. Dawkowanie Rak piersi z przerzutami Schemat trzytygodniowy Zalecana początkowa dawka nasycająca wynosi 8 mg/kg masy ciała. Zalecana dawka podtrzymująca powtarzana w trzytygodniowych odstępach wynosi 6 mg/kg masy ciała, zaczynając trzy tygodnie po podaniu dawki nasycającej.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Schemat tygodniowy Zalecana początkowa dawka nasycająca produktu KANJINTI wynosi 4 mg/kg masy ciała . Zalecana cotygodniowa dawka podtrzymująca produktu KANJINTI wynosi 2 mg/kg masy ciała, rozpoczynając po upływie tygodnia od podania dawki nasycającej. Stosowanie w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem W kluczowych badaniach (H0648g, M77001) paklitaksel lub docetaksel był podawany następnego dnia od podania pierwszej dawki trastuzumabu [dawkowanie, patrz Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL) paklitakselu lub docetakselu] i natychmiast po kolejnych dawkach trastuzumabu, jeżeli poprzednio podana dawka trastuzumabu była dobrze tolerowana. Stosowanie w skojarzeniu z inhibitorem aromatazy W kluczowym badaniu (BO16216) trastuzumab i anastrozol były podawane od pierwszego dnia. Nie stosowano ograniczeń odstępów czasowych podawania trastuzumabu i anastrozolu (dawkowanie patrz ChPL anastrozolu lub innego inhibitora aromatazy).
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Wczesne stadium raka piersi Schemat trzytygodniowy i tygodniowy W schemacie trzytygodniowym zalecana początkowa dawka nasycająca produktu KANJINTI wynosi 8 mg/kg masy ciała. Zalecana dawka podtrzymująca produktu KANJINTI powtarzana w trzytygodniowych odstępach wynosi 6 mg/kg masy ciała, zaczynając trzy tygodnie po podaniu dawki nasycającej. W schemacie tygodniowym (początkowa dawka nasycająca wynosi 4 mg/kg masy ciała, a następnie 2 mg/kg masy ciała co tydzień) w skojarzeniu z paklitakselem po chemioterapii z użyciem doksorubicyny i cyklofosfamidu. Informacje dotyczące dawkowania w skojarzeniu z chemioterapią, patrz punkt 5.1. Rak żołądka z przerzutami Schemat trzytygodniowy Zalecana początkowa dawka nasycająca wynosi 8 mg/kg masy ciała. Zalecana dawka podtrzymująca powtarzana w trzytygodniowych odstępach wynosi 6 mg/kg masy ciała, zaczynając trzy tygodnie po dawce nasycającej.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Rak piersi i rak żołądka Czas trwania leczenia Pacjenci z rakiem piersi z przerzutami lub rakiem żołądka z przerzutami powinni być leczeni produktem KANJINTI do progresji choroby. Pacjenci z wczesnym rakiem piersi powinni być leczeni produktem KANJINTI przez rok lub do momentu nawrotu choroby, w zależności, co wystąpi pierwsze. U chorych z rakiem piersi we wczesnym stadium nie zaleca się prowadzenia terapii przez okres dłuższy niż rok (patrz punkt 5.1). Zmniejszenie dawki W przeprowadzonych badaniach klinicznych nie zmniejszano dawki trastuzumabu. Pacjenci mogli kontynuować leczenie w czasie trwania odwracalnej, wywołanej chemioterapią, mielosupresji, powinni być jednakże, w tym czasie, uważnie obserwowani pod kątem występowania powikłań neutropenii. W celu uzyskania informacji dotyczącej redukcji dawek lub opóźniania podawania paklitakselu, docetakselu lub inhibitora aromatazy, patrz odpowiednie ChPL.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Jeżeli wartość frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) zmniejszy się w stosunku do wartości początkowej ≥ 10 punktów procentowych ORAZ poniżej 50%, należy wstrzymać leczenie i powtórzyć pomiar LVEF w ciągu około 3 tygodni. Jeżeli wartość LVEF nie uległa poprawie lub doszło do jej dalszego zmniejszenia lub rozwinie się objawowa zastoinowa niewydolność serca (CHF ang. congestive heart failure ), zdecydowanie zaleca się przerwanie stosowania produktu KANJINTI, chyba że korzyści dla danego pacjenta przeważają nad ryzykiem. Wszyscy tacy pacjenci powinni być konsultowani przez kardiologa i następnie poddani obserwacji. Dawki pominięte W przypadku pominięcia podania dawki produktu KANJINTI o tydzień lub mniej, należy podać jak najszybciej zwykłą dawkę podtrzymującą (schemat tygodniowy: 2 mg/kg mc.; schemat trzytygodniowy: 6 mg/kg mc.). Nie należy czekać na następny zaplanowany cykl.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Następne dawki podtrzymujące powinny być podawane odpowiednio po 7 lub 21 dniach zgodnie z cotygodniowym lub trzytygodniowym schematem podawania. W przypadku pominięcia podania dawki produktu KANJINTI o więcej niż tydzień, należy jak najszybciej podać ponownie dawkę nasycającą produktu KANJINTI przez około 90 minut (schemat tygodniowy: 4 mg/kg mc.; schemat trzytygodniowy: 8 mg/kg mc.). Następne dawki podtrzymujące produktu KANJINTI (schemat tygodniowy: 2 mg/kg mc.; schemat trzytygodniowy: 6 mg/kg mc.) powinny być podawane odpowiednio 7 lub 21 dni później zgodnie z cotygodniowym lub trzytygodniowym schematem podawania. Szczególne grupy pacjentów Nie przeprowadzano badań dotyczących farmakokinetyki ukierunkowanych na stosowanie leku u osób starszych, ani u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby. W populacyjnych analizach farmakokinetyki leku nie stwierdzono, że wiek lub niewydolność nerek wpływają na dystrybucję trastuzumabu.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Dzieci i młodzież Stosowanie trastuzumabu u dzieci i młodzieży nie jest właściwe. Sposób podawania Produkt KANJINTI jest przeznaczony tylko do podawania dożylnego. Dawka nasycająca produktu KANJINTI powinna być podawana w 90-minutowym wlewie dożylnym. Podawanie we wstrzyknięciu lub bolusie jest zabronione. Wlew dożylny produktu KANJINTI powinien być prowadzony przez wykwalifikowany personel przygotowany do leczenia anafilaksji i mający zapewniony dostęp do zestawu ratującego życie. Pacjenci powinni być obserwowani przez co najmniej sześć godzin, od rozpoczęcia pierwszego wlewu i przez 2 godziny od rozpoczęcia kolejnych wlewów, pod kątem wystąpienia objawów takich jak: gorączka, dreszcze lub innych objawów związanych z wlewem dożylnym (patrz punkt 4.4 i punkt 4.8). Przerwanie lub spowolnienie wlewu może pomóc w kontrolowaniu tych objawów. Wlew może być wznowiony po zmniejszeniu nasilenia objawów.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie
Jeżeli początkowa dawka nasycająca była dobrze tolerowana, dawki kolejne mogą być podawane w 30-minutowym wlewie. Instrukcja dotycząca rozpuszczania dożylnej postaci produktu KANJINTI przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania • Nadwrażliwość na trastuzumab, białka mysie lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1 • Ciężka duszność spoczynkowa z powodu powikłań związanych z zaawansowaną chorobą nowotworową lub wymagająca tlenoterapii.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych, nazwa handlowa i numer serii podawanego produktu powinna być czytelnie udokumentowana. W celu zapewnienia zadowalającej wiarygodności wyników, oznaczenie HER2 musi zostać wykonane w specjalistycznym laboratorium (patrz punkt. 5.1). Obecnie nie są dostępne dane z badań klinicznych, które dotyczą pacjentów poddawanych powtórnej terapii, po wcześniejszej terapii adiuwantowej trastuzumabem. Zaburzenia czynności serca Zalecenia ogólne Pacjenci poddani terapii produktem leczniczym KANJINTI mają zwiększone ryzyko wystąpienia CHF (klasa II–IV wg klasyfikacji NYHA, ang. New York Heart) lub bezobjawowego zaburzenia czynności serca. Zaburzenia te stwierdzono u pacjentów, u których stosowano trastuzumab w monoterapii, w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem, zwłaszcza po chemioterapii zawierającej antracykliny (doksorubicynę lub epirubicynę).
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Nasilenie tych zaburzeń było umiarkowane lub duże i mogły one prowadzić do zgonu pacjenta (patrz punkt 4.8). Dodatkowo należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów ze zwiększonym ryzykiem powikłań sercowych, takich jak nadciśnienie tętnicze, udokumentowana choroba wieńcowa, niewydolność serca, LVEF < 55%, zaawansowany wiek. Wszyscy kandydaci do leczenia produktem KANJINTI, a zwłaszcza osoby uprzednio leczone antracyklinami i cyklofosfamidem, powinny zostać poddane ocenie wyjściowej czynności serca obejmującej wywiad lekarski, badanie fizykalne, elektrokardiogram (EKG), echokardiogram, i (lub) badanie izotopowego bramkowania serca (MUGA) lub rezonans magnetyczny (MRI). Kontrola chorych może pomóc w określeniu pacjentów, u których dochodzi do zaburzeń czynności serca. Ocenę kardiologiczną należy przeprowadzać na początku, a następnie powtarzać ją co 3 miesiące w trakcie terapii oraz co 6 miesięcy po zakończeniu leczenia przez 24 miesiące od podania ostatniej dawki produktu KANJINTI.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Przed rozpoczęciem terapii produktem KANJINTI należy dokonać dokładnej oceny korzyści i ryzyka. W oparciu o farmakokinetyczną analizę populacyjną wszystkich dostępnych danych (patrz punkt 5.2) trastuzumab może być obecny w krążeniu przez okres do 7 miesięcy po zakończeniu leczenia produktem KANJINTI. Pacjenci otrzymujący antracykliny po odstawieniu produktu KANJINTI mogą być narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności serca. Jeżeli to możliwe, lekarze powinni unikać stosowania terapii opartej na antracyklinach w okresie do 7 miesięcy po zakończeniu podawania produktu KANJINTI. W przypadku podawania antracyklin należy uważnie monitorować czynność serca. Powinno się przeprowadzić odpowiednią ocenę kardiologiczną u chorych, u których występują wątpliwości po wstępnej ocenie wydolności sercowo-naczyniowej. W trakcie terapii należy monitorować czynność serca (np. co 12 tygodni) u wszystkich pacjentów.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Monitorowanie może pomóc wyodrębnić grupę pacjentów, u których występują zaburzenia kardiologiczne. U pacjentów, u których występują bezobjawowe zaburzenia kardiologiczne zaleca się częstsze monitorowanie (np. co 6-8 tygodni). Jeżeli u pacjentów nasila się niewydolność lewej komory, bez objawów klinicznych, lekarz powinien rozważyć odstawienie produktu KANJINTI, jeśli do tej pory nie zaobserwowano klinicznych korzyści z jego stosowania. Bezpieczeństwa kontynuacji lub wznowienia terapii trastuzumabem u chorych, u których doszło do zaburzeń czynności serca, nie oceniono w prospektywnych badaniach klinicznych. Jeżeli wartość LVEF zmniejszy się w stosunku do wartości początkowej ≥ 10 punktów procentowych ORAZ wyniesie poniżej 50%, należy wstrzymać leczenie i powtórzyć pomiar LVEF w ciągu około 3 tygodni.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Jeżeli nie dojdzie do poprawy frakcji wyrzutowej lub nastąpi jej dalsze zmniejszenie, lub wystąpi objawowa niewydolność serca, zdecydowanie zaleca się przerwanie podawania produktu KANJINTI, chyba, że korzyści dla danego pacjenta przeważają nad ryzykiem. Wszyscy tacy pacjenci powinni być konsultowani przez kardiologa i następnie poddani obserwacji. Jeżeli podczas leczenia produktem KANJINTI rozwinie się objawowa niewydolność mięśnia sercowego, należy wdrożyć standardowe leczenie farmakologiczne. U większości chorych, u których wystąpiła niewydolność serca lub bezobjawowe zaburzenia czynności serca w trakcie kluczowych badań klinicznych, zaburzenie to ustąpiło po stosowaniu standardowej terapii w niewydolności serca składającej się z inhibitora enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) lub blokera receptora angiotensyny (ARB) i beta-adrenolityka.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Większość pacjentów z objawami kardiologicznymi, którzy odnieśli kliniczne korzyści z leczenia trastuzumabem kontynuowało leczenie i nie obserwowano dodatkowych zdarzeń sercowych. Rak piersi z przerzutami Produkt KANJINTI w połączeniu z antracyklinami nie powinien być stosowany jednocześnie w przerzutowym raku piersi. Pacjenci z przerzutowym rakiem piersi, którzy wcześniej byli leczeni antracyklinami są również narażeni na ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności serca w trakcie terapii produktem KANJINTI, jest ono jednak mniejsze niż u pacjentów podczas jednoczesnego podawania produktu KANJINTI i antracyklin. Wczesne stadium raka piersi U pacjentów z wczesnym rakiem piersi badania oceniające czynność serca wykonane przed rozpoczęciem leczenia, powinny być powtarzane, co 3 miesiące w trakcie leczenia, a następnie, co 6 miesięcy od chwili przerwania leczenia aż do upływu 24 miesięcy od podania ostatniej dawki produktu KANJINTI.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów otrzymujących chemioterapię zawierającą antracykliny zaleca się kontynuację badań kontrolnych, które należy powtarzać raz w roku aż do upływu 5 lat od podania ostatniej dawki produktu KANJINTI lub dłużej, w przypadku stwierdzenia ciągłego spadku LVEF. Pacjenci z przebytym zawałem mięśnia sercowego, dławicą piersiową wymagającą stosowania leków, przebytą lub obecną CHF (NYHA klasa II – IV), LVEF < 55%, inną kardiomiopatią, zaburzeniami rytmu serca wymagającymi leczenia, klinicznie istotną wadą zastawek serca, źle kontrolowanym nadciśnieniem tętniczym (bez przypadków nadciśnienia tętniczego dobrze kontrolowanego farmakologicznie) lub z hemodynamicznie istotnym wysiękiem osierdziowym byli wykluczeni z udziału w kluczowych badaniach klinicznych z użyciem trastuzumabu, stosowanego w ramach leczenia adiuwantowego lub neoadiuwantowego niezaawansowanego raka piersi. Z tego powodu u tych chorych nie zaleca się terapii trastuzumabem.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Leczenie adiuwantowe Produkt KANJINTI w połączeniu z antracyklinami nie powininny być stosowane jednocześnie w leczeniu adiuwantowym. U pacjentów z wczesnym rakiem piersi obserwowano wzrost częstości objawowych i bezobjawowych zdarzeń sercowych w populacji, w której trastuzumab był podawany po zastosowaniu chemioterapii zawierającej antracykliny, w porównaniu z populacją otrzymującą schemat niezawierający antracyklin, złożony z docetakselu i karboplatyny i wzrost ten był silniej zaznaczony w przypadkach, gdy trastuzumab był podawany jednocześnie z taksanami, niż wówczas, gdy lek był stosowany sekwencyjnie po taksanach. Niezależnie od zastosowanego schematu, większość objawowych zdarzeń sercowych występowało w ciągu pierwszych 18 miesięcy. W jednym z 3 rejestracyjnych badań, w którym była dostępna mediana obserwacji 5,5 roku (BCIRG 006) zaobserwowano ciągły wzrost skumulowanej częstości objawowych zdarzeń sercowych lub zmian LVEF u pacjentów, którzy otrzymywali trastuzumab jednocześnie z taksanem po wcześniejszym leczeniu antracyklinami, wynoszący do 2,37% w porównaniu z około 1% w dwóch grupach porównawczych (antracyklina plus cyklofosfamid, a następnie taksan, oraz taksan, karboplatyna i trastuzumab).
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Na podstawie analizy 4 dużych badań klinicznych dotyczących terapii uzupełniającej chorych na raka piersi określono następujące czynniki ryzyka wystąpienia powikłań kardiologicznych: starszy wiek (> 50 lat), mała LVEF (< 55%) początkowo, przed rozpoczęciem lub w trakcie terapii paklitakselem, zmniejszenie LVEF o 10 – 15 punktów procentowych oraz stosowanie leków przeciw nadciśnieniu tętniczemu obecnie lub w przeszłości. U pacjentów poddanych terapii trastuzumabem ryzyko wystąpienia zaburzeń kardiologicznych po zakończeniu chemioterapii było większe w przypadku stosowania większej dawki całkowitej antracykliny przed rozpoczęciem terapii trastuzumabem oraz u pacjentów z nadwagą (indeks masy ciała [BMI] > 25 kg/m 2 ). Leczenie neoadiuwantowe – adiuwantowe U pacjentów z wczesnym rakiem piersi kwalifikujących się do leczenia neoadiuwantowego- adiuwantowego, produkt KANJINTI powinien być stosowany jednocześnie z antracyklinami wyłącznie u pacjentów nieleczonych dotąd chemioterapią i tylko z użyciem małej dawki antracyklin np.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
maksymalna dawka kumulacyjna: doksorubicyny 180 mg/m 2 lub epirubicyny 360 mg/m 2 . Jeżeli pacjentów poddano jednoczasowo pełnemu leczeniu składającemu się z produktu KANJINTI i antracykliny w małej dawce, stosowanych w ramach terapii neoadiuwantowej, nie należy podawać dodatkowej chemioterapii po leczeniu operacyjnym. W pozostałych sytuacjach klinicznych decyzja o potrzebie użycia dodatkowej chemioterapii zależy od indywidulanych czynników. Doświadczenie z jednoczesnej terapii trastuzumabem i antracyklinami w małej dawce jest obecnie ograniczone do wyników 2 badań klinicznych (MO16432 oraz BO22227). W kluczowym badaniu MO16432 trastuzumab podawano równocześnie z chemioterapią neoadiuwantową, zawierającą 3 cykle doksorubicyny (skumulowana dawka 180 mg/m 2 ). Częstość występowania objawowego zaburzenia czynności serca wyniosła 1,7% w ramieniu, w którym stosowano trastuzumab.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
W kluczowym badaniu BO22227 trastuzumab podawano jednocześnie z chemioterapią neoadiuwantową zawierającą 4 cykle epirubicyny (skumulowana dawka 300 mg/m 2 ); przy medianie okresu obserwacji przekraczającej 70 miesięcy częstość występowania niewydolności serca/zastoinowej niewydolności serca wyniosła 0,3% w ramieniu z trastuzumabem w formie dożylnej. Doświadczenia kliniczne u chorych po 65. roku życia są ograniczone. Reakcje związane z wlewem (IRRs) i nadwrażliwość Raportowano ciężkie IRRs, związane z wlewem trastuzumabu obejmujące duszność, nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, świsty, nadciśnienie, skurcz oskrzeli, tachyarytmię nadkomorową, zmniejszoną saturację tlenem, anafilaksję, zespół zaburzeń oddechowych, pokrzywkę i obrzęk naczynioruchowy (patrz punkt 4.8). Można stosować premedykację, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia tych powikłań. Większość tych działań niepożądanych występuje podczas lub w ciągu 2,5 godziny od chwili rozpoczęcia pierwszego wlewu.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Jeśli wystąpią objawy niepożądane związane z wlewem, wlew powinien zostać zatrzymany lub zwolniony, a pacjent powinien być obserwowany, aż do ustąpienia wszystkich stwierdzonych objawów (patrz punkt 4.2). W leczeniu tych objawów można stosować leki przeciwbólowe/przeciwgorączkowe, takie jak petydyna lub paracetamol, albo leki antyhistaminowe, takie jak difenhydramina. U większości pacjentów doszło do ustąpienia objawów i następnie otrzymali oni kolejne wlewy trastuzumabu. W leczeniu poważnych reakcji niepożądanych z powodzeniem stosowano leczenie wspomagające takie jak: tlenoterapia, leki z grupy agonistów receptora beta i kortykosteroidy. W rzadkich przypadkach reakcje te związane są z gwałtownym przebiegiem klinicznym kończącym się zgonem pacjenta. U pacjentów z dusznością spoczynkową, związaną z powikłaniami zaawansowanej choroby nowotworowej i chorobami towarzyszącymi, ryzyko powikłań kończących się zgonem związanych z wlewem może być zwiększone.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Dlatego też tacy pacjenci nie powinni być leczeni produktem KANJINTI (patrz punkt 4.3). Opisywano również początkową poprawę z następowym pogorszeniem i reakcjami opóźnionymi z gwałtownym przebiegiem klinicznym. Powikłania kończące się zgonem występowały w okresie od kilku godzin, aż do jednego tygodnia następującego po wlewie. Bardzo rzadko początek objawów związanych z wlewem i zaburzeniami oddechowymi występował u chorych po czasie większym niż 6 godzin od rozpoczęcia wlewu trastuzumabu. Pacjenci powinni być ostrzeżeni o możliwości wystąpienia takiego opóźnienia oraz powinni być poinstruowani o konieczności skontaktowania się z lekarzem, jeśli tylko objawy te wystąpią. Objawy ze strony układu oddechowego Po wprowadzeniu trastuzumabu do obrotu zgłaszano występowanie ciężkich reakcji oddechowych związanych z podawaniem produktu (patrz punkt 4.8). Przypadki te czasem kończyły się zgonem pacjenta.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Dodatkowo zgłaszano przypadki śródmiąższowej choroby płuc obejmującej nacieki w płucach, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zapalenie płuc, wysięk opłucnowy, zaburzenia oddechowe, ostry obrzęk płuc i niewydolność oddechową. Do czynników ryzyka śródmiąższowej choroby płuc należą wcześniejsze lub aktualnie prowadzone inne terapie przeciwnowotworowe, o których wiadomo, że są z nią związane. Terapie te obejmują: stosowanie taksanów, gemcytabiny, winorelbiny i radioterapii. Te zdarzenia niepożądane mogą wystąpić jako część reakcji związanych z wlewem lub jako reakcje opóźnione. U pacjentów z dusznością spoczynkową, związaną z powikłaniami zaawansowanej choroby nowotworowej i chorobami towarzyszącymi, ryzyko powikłań ze strony układu oddechowego może być zwiększone. Dlatego też, tacy pacjenci nie powinni być leczeni produktem KANJINTI (patrz punkt 4.3).
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności
Należy zachować ostrożność ze względu na możliwość wystąpienia zapalenia płuc, szczególnie u pacjentów otrzymujących jednocześnie taksany.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzano formalnych badań nad interakcjami leków. Nie obserwowano w badaniach klinicznych klinicznie istotnych interakcji pomiędzy trastuzumabem a innymi równocześnie stosowanymi produktami leczniczymi. Wpływ trastuzumabu na farmakokinetykę innych leków przeciwnowotworowych Dane farmakokinetyczne z badań BO15935 i M77004 u kobiet z przerzutowym rakiem piersi (MBC) HER2-dodatnim sugerowały, że ekspozycja na paklitaksel i doksorubicynę (i ich główne metabolity 6-α-hydroksypaklitaksel POH i doksorubicynol DOL) nie została zmieniona w obecności trastuzumabu (8 mg/kg mc. lub 4 mg/kg mc. dożylna dawka nasycająca, a następnie odpowiednio dawki 6 mg/kg mc. dożylnie co 3 tygodnie lub 2 mg/kg mc. dożylnie co tydzień). Jednakże trastuzumab może podnosić całkowitą ekspozycję na jeden metabolit doksorubicyny (7-deoksy-1,3- dihydro doksorubicynon D7D).
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
Bioaktywność D7D i kliniczne znaczenie wpływu podniesienia poziomu tego metabolitu były niejasne. Dane z badania JP16003, jednoramiennego badania trastuzumabu (4 mg/kg mc. dożylna dawka nasycająca i 2 mg/kg mc. dożylnie raz w tygodniu) i docetakselu (60 mg/m 2 dożylnie) u japońskich kobiet z MBC HER2-dodatnim, sugerują, że jednoczesne stosowanie trastuzumabu nie miało wpływu na farmakokinetykę pojedynczej dawki docetakselu. Badanie JP19959 było badaniem dodatkowym badania BO18255 (ToGA) prowadzonym u japońskich mężczyzn i kobiet jako pacjentów z zaawansowanym rakiem żołądka w celu oceny farmakokinetyki kapecytabiny i cisplatyny stosowanymi z trastuzumabem lub bez trastuzumabu. Wyniki tego małego dodatkowego badania sugeruwały, że ekspozycja na bioaktywne metabolity (np. 5-FU) kapecytabiny nie była zmieniona przez jednoczesne stosowanie cisplatyny lub jednoczesne stosowanie cisplatyny z trastuzumabem.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
Jednak sama kapecytabina wykazywała wyższe stężenie i dłuższy okres półtrwania w połączeniu z trastuzumabem. Dane sugerują również, że farmakokinetyka cisplatyny nie była zmieniona pod wpływem jednoczesnego stosowania kapecytabiny lub jednoczesnego stosowania kapecytabiny z trastuzumabem. Dane farmakokinetyczne z badania H4613g/GO01305 u pacjentów z przerzutowym lub miejscowo zaawansowanym, nieoperacyjnym rakiem HER2-dodatnim sugerują, że trastuzumab nie miał wpływu na farmakokinetykę karboplatyny. Wpływ leków przeciwnowotworowych na farmakokinetykę trastuzumabu Przez porównanie symulowanych stężeń trastuzumabu po stosowaniu trastuzumabu w monoterapii (4 mg/kg mc. dawka nasycająca /2 mg/kg mc. raz w tygodniu dożylnie) i obserwowanych stężeniach w surowicy krwi u japońskich kobiet z HER2-dodatnim MBC (badanie JP16003) nie znaleziono dowodów na występowanie efektu farmakokinetycznego jednoczesnego podawania docetakselu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
Porównanie wyników farmakokinetycznych z dwóch badań II fazy (BO15935 i M77004) i jednego badania fazy III (H0648g), w których pacjentów leczono jednocześnie trastuzumabem z paklitakselem i z dwóch badań II fazy, w których trastuzumab był podawany w monoterapii (W016229 i MO16982), u kobiet z MBC HER2-dodatnim wskazuje, że poszczególne i średnie stężenia minimalne trastuzumabu w surowicy są zróżnicowane w obrębie poszczególnych badań, jednak nie stwierdzono wyraźnego wpływu jednoczesnego podawania paklitakselu na farmakokinetykę trastuzumabu. Porównanie danych farmakokinetycznych trastuzumabu z badania M77004, w którym kobiety z HER2-dodatnim MBC leczono równocześnie trastuzumabem z paklitakselem i doksorubicyną do danych farmakokinetycznych trastuzumabu w badaniach, w których trastuzumab był stosowany jako monoterapia (H0649g) lub w kombinacji z antracyklinami i cyklofosfamidem lub paklitakselem (badanie H0648g) sugerowało brak wpływu doksorubicyny i paklitakselu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje
Dane farmakokinetyczne z badania H4613g/GO01305 sugerują, że karboplatyna nie miała wpływu na farmakokinetykę trastuzumabu. Jednoczesne stosowanie anastrozolu nie wpływa na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Kobiety w wieku rozrodczym Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić stosowanie skutecznej antykoncepcji w czasie leczenia KANJINTI i przez 7 miesięcy po jego zakończeniu (patrz punkt 5.2). Ciąża Badania postaci dożylnej trastuzumabu dotyczące rozrodczości przeprowadzono na małpach cynomolgus podając im dawkę 25 razy większą od cotygodniowej dawki podtrzymującej u ludzi wynoszącej 2 mg/kg mc., nie zaobserwowano zmniejszenia się płodności, ani niekorzystnego działania na płód. Obserwowano transport łożyskowy trastuzumabu w ciągu wczesnego (dni od 20 do 50 dnia ciąży) i późnego (dni od 120 do 150 dnia ciąży) okresu rozwoju płodowego. Nie wiadomo, czy trastuzumab może oddziaływać na zdolności rozrodcze. Na podstawie badań na zwierzętach nie zawsze można przewidzieć działanie u ludzi, dlatego też nie należy stosować produktu KANJINTI podczas ciąży chyba, że potencjalna korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Po wprowadzeniu produktu na rynek, u ciężarnych kobiet otrzymujących trastuzumab obserwowano przypadki zaburzeń wzrostu i/lub funkcji nerek płodu w związku z małowodziem, niektóre związane ze śmiertelnym niedorozwojem płuc płodu. Kobiety ciężarne należy poinformować o możliwości wystąpienia uszkodzenia płodu. Jeśli kobieta w ciąży jest leczona produktem KANJINTI lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas otrzymywania produktu KANJINTI lub w ciągu 7 miesięcy po otrzymaniu ostatniej dawki produktu KANJINTI, powinna być poddana kontroli przez wielodyscyplinarny zespół lekarski. Karmienie piersią Badania postaci dożylnej trastuzumabu, przeprowadzone u karmiących małp cynomolgus z zastosowaniem dawki 25 razy większej od cotygodniowej dawki podtrzymującej dla ludzi wynoszącej 2 mg/kg mc., wykazały, że trastuzumab jest wydzielany z mlekiem.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Obecność trastuzumabu w surowicy krwi u noworodków małp, nie była związana z jakimkolwiek niekorzystnym wpływem na ich wzrost i rozwój od urodzenia do 1 miesiąca życia. Nie wiadomo czy trastuzumab jest wydzielany z mlekiem ludzkim. Z uwagi na to, że ludzka IgG1 jest wydzielana z mlekiem, a potencjalna szkodliwość trastuzumabu dla noworodka nie jest znana, to nie należy karmić piersią podczas leczenia produktem KANJINTI, jak też przez okres 7 miesięcy od podania ostatniej dawki. Płodność Nie są dostępne dane dotyczące wpływu na płodność.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Trastuzumab może mieć niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8). Pacjentom, u których stwierdzono reakcje związane z wlewem (patrz punkt 4.4) należy odradzać prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn do momentu ustąpienia objawów.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Wśród najcięższych i (lub) najczęstszych działań niepożądanych zgłaszanych po zastosowaniu trastuzumabu do chwili obecnej wymieniane są zaburzenia czynności serca, reakcje związane z wlewem, toksyczność hematologiczna (zwłaszcza neutropenia), zakażenia i reakcje związane z układem oddechowym. Tabelaryczna lista działań niepożądanych W tej sekcji zostały zastosowane następujące kategorie częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Działania niepożądane w każdej kategorii częstości wymieniono według malejącego stopnia ciężkości. W tabeli 1 przedstawiono działania niepożądane, które zgłaszano w związku ze stosowaniem dożylnie trastuzumabu w monoterapii lub w skojarzeniu z chemioterapią w kluczowych badaniach klinicznych oraz po wprowadzeniu produktu do obrotu.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
W tabeli poniżej przedstawiono działania niepożądane obserwowane procentowo najczęściej w kluczowych badaniach. Ponadto, w Tabeli 1 uwzględniono działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu leku do obrotu. Tabela 1. Działania niepożądane zgłaszane podczas stosowania postaci dożylnej trastuzumabu w monoterapii lub w skojarzeniu z chemioterapią w kluczowych badaniach klinicznych (n = 8386) oraz w okresie po wprowadzeniu produktu do obrotu .

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Zakażenie Bardzo często
Zapalenie nosogardzieli Bardzo często
Posocznica neutropeniczna Często
Zapalenie pęcherza Często
Półpasiec Często
Grypa Często
Zapalenie zatok Często
Infekcje skóry Często
Zapalenie śluzówki nosa Często
Infekcje górnych dróg oddechowych Często
Infekcje układu moczowego Często
Róża Często
Zapalenie tkanki łącznej Często
Zapalenie gardła Często
Posocznica Niezbyt często
Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbielei polipy) Rozwój nowotworu złośliwego Nieznana
Progresja choroby nowotworowej Nieznana
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Gorączka neutropeniczna Bardzo często
Niedokrwistość Bardzo często
Neutropenia Bardzo często
Zmniejszenie liczby białych krwinek/leukopenia Bardzo często
Trombocytopenia Bardzo często
Hipoprotrombinemia Nieznana
Trombocytopenia immunologiczna Nieznana
Zaburzenia układu immunologicznego Nadwrażliwość Często
+Reakcja anafilaktyczna Nieznana
+Wstrząs anafilaktyczny Nieznana
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Zmniejszenie masy ciała Bardzo często
Jadłowstręt Bardzo często
Zespół rozpadu guza Nieznana
Hiperkaliemia Nieznana
Zaburzenia psychiczne Bezsenność Bardzo często
Lęk Często
Depresja Często
Zaburzenia myślenia Często
Zaburzenia układu nerwowego 1Drżenia Bardzo często
Zawroty głowy Bardzo często
Bóle głowy Bardzo często
Parestezje Bardzo często
Zaburzenia smaku Bardzo często
Neuropatia obwodowa Często
Wzmożone napięcie Często
Nadmierna senność Często
Ataksja Często
Niedowład Rzadko
Obrzęk mózgu Nieznana

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
Zaburzenia oka Zapalenie spojówek Bardzo często
Zwiększone łzawienie Bardzo często
Zespół suchego oka Często
Tarcza zastoinowa Nieznana
Krwawienie siatkówkowe Nieznana
Zaburzenia ucha i błędnika Głuchota Niezbyt często
Zaburzenia serca 1Obniżenie ciśnienia Bardzo często
1Zwiększenie ciśnienia Bardzo często
1Nieregularne bicie serca Bardzo często
1Kołatanie serca Bardzo często
1Trzepotanie serca Bardzo często
Zmniejszenie frakcji wyrzutowej* Bardzo często
+Niewydolność serca (zastoinowa) Często
+1Tachyarytmia nadkomorowa Często
Kardiomiopatia Często
Wysięk osierdziowy Niezbyt często
Wstrząs sercowy Nieznana
Zapalenie osierdzia Nieznana
Rzadkoskurcz Nieznana
Obecność rytmu cwałowego Nieznana
Zaburzenia naczyniowe Uderzenia gorąca Bardzo często
+1Hipotensja Często
Rozszerzenie naczyń Często
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia +1Sapanie Bardzo często
+Duszność Bardzo często
Kaszel Bardzo często
Krwawienie z nosa Bardzo często
Wodnisty katar Bardzo często
+Zapalenie płuc Często
Astma Często
Zaburzenia płuc Często
+Wysięk opłucnowy Często
Zapalenie płuc Rzadko
+Zwłóknienie płuc Nieznana
+Zaburzenia czynności oddechowej Nieznana
+Niewydolność oddechowa Nieznana
+Nacieki płucne Nieznana
+Ostry obrzęk płucny Nieznana
+Ostry zespół oddechowy Nieznana
+Skurcz oskrzeli Nieznana
+Niedotlenienie Nieznana
+Zmniejszona saturacja tlenem Nieznana
Obrzęk krtani Nieznana
Prawidłowe oddychanie tylko w pozycjistojącej Nieznana
Obrzęk płuc Nieznana
Choroba śródmiąższowa płuc Nieznana

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka Bardzo często
Wymioty Bardzo często
Nudności Bardzo często
1Opuchnięcie wargi Bardzo często
Ból brzucha Bardzo często
Niestrawność Bardzo często
Zaparcia Bardzo często
Zapalenie jamy ustnej Bardzo często
Żylaki odbytu Często
Suchość błon śluzowych jamy ustnej Często
Zaburzenia wątroby i drógżółciowych Uszkodzenie komórek wątroby Często
Zapalenie wątroby Często
Tkliwość wątroby Często
Żółtaczka Rzadko
Niewydolność wątroby Nieznana
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Rumień Bardzo często
Wysypka Bardzo często
1Opuchnięcie twarzy Bardzo często
Łysienie Bardzo często
Zaburzenia paznokci Bardzo często
Erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa Bardzo często
Trądzik Często
Suchość skóry Często
Wybroczyny krwawe Często
Nadmierne pocenie się Często
Wysypka grudkowo-plamista Często
Świąd Często
Łamliwość paznokci Często
Zapalenie skóry Często
Pokrzywka Niezbyt często
Obrzęk naczynioruchowy Nieznana
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej Bóle stawowe Bardzo często
1Napięcie mięśniowe Bardzo często
Bóle mięśniowe Bardzo często
Zapalenie stawów Często
Bóle pleców Często
Bóle kostne Często
Skurcze mięśni Często
Ból karku Często
Ból kończyn Często
Zaburzenia nerek i dróg moczowych Zaburzenia nerek Często
Błoniaste kłębuszkowe zapalenie nerek Nieznana
Glomerulonefropatia Nieznana
Niewydolność nerek Nieznana
Ciąża, połóg i okres okołoporodowy Małowodzie Nieznana
Hipoplazja nerek Nieznana
Hipoplazja płuc Nieznana
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Zapalenie piersi/zapalenie sutka Często

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Osłabienie Bardzo często
Ból w klatce piersiowej Bardzo często
Dreszcze Bardzo często
Zmęczenie Bardzo często
Objawy grypopodobne Bardzo często
Reakcje związane z wlewem Bardzo często
Ból Bardzo często
Gorączka Bardzo często
Zapalenie błon śluzowych Bardzo często
Obrzęki obwodowe Bardzo często
Złe samopoczucie Często
Obrzęki Często
Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach Stłuczenia Często

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
+ Oznacza działania niepożądane, które zostały zgłoszone w związku ze zgonem. 1. Oznacza działania niepożądane, które zostały zgłoszone głównie w związku z reakcjami związanymi z wlewem.Szczegółowe dane procentowe nie są dostępne. * Obserwowane w terapii skojarzonej po antracyklinach w skojarzeniu z taksanami. Opis wybranych działań niepożądanych Zaburzenia czynności serca Zastoinowa niewydolność serca (NYHA klasa II–IV) jest częstym działaniem niepożądanym związanym ze stosowaniem trastuzumabu i może prowadzić do zgonu pacjenta (patrz punkt 4.4). U chorych poddanych terapii trastuzumabem wystąpiły objawy zaburzenia czynności serca, takie jak duszność (również w pozycji leżącej), nasilenie kaszlu, obrzęk płuc, obecność trzeciego tonu serca lub zmniejszenie wartości LVEF (patrz punkt 4.4). W 3 rejestracyjnych badaniach klinicznych z terapią adiuwantową trastuzumabem podawanym w skojarzeniu z chemioterapią częstość zaburzeń czynności serca stopnia 3./4.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
(w szczególności objawowa zastoinowa niewydolność serca) była podobna u pacjentów, którzy otrzymywali samą chemioterapię (tzn. nie otrzymywali trastuzumabu) i u pacjentów, którzy otrzymali trastuzumab sekwencyjnie do chemioterapii z taksanem (0,3 – 0,4%). Częstość ta była największa u pacjentów, którzy otrzymywali trastuzumab jednocześnie z taksanem (2,0%). Dane dotyczące jednoczesnego stosowania trastuzumabu i antracykliny w małej dawce w ramach leczenia neoadiuwantowego są ograniczone (patrz punkt 4.4). Gdy trastuzumab podawano po zakończeniu chemioterapii adiuwantowej, po okresie obserwacji o medianie wynoszącej 12 miesięcy, niewydolność serca klasy III-IV wg NYHA obserwowano u 0,6% pacjentów z grupy leczonej 1 rok. W badaniu BO16348 po okresie obserwacji o medianie wynoszącej 8 lat, częstość występowania ciężkiej zastoinowej niewydolności serca (NYHA klasa III i IV) w trakcie 1.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
roku leczenia trastuzumabem wynosiła 0,8%, a wskaźnik występowania łagodnych objawowych i bezobjawowych zaburzeń czynności lewej komory wynosił 4,6%. Odwracalność ciężkiej zastoinowej niewydolności serca (zdefiniowanej jako ciąg przynajmniej dwóch kolejnych wartości LVEF ≥ 50% po zdarzeniu) obserwowano u 71,4% pacjentów przyjmujących trastuzumab. Odwracalność łagodnych objawowych i bezobjawowych zaburzeń czynności lewej komory wykazano u 79,5% pacjentów. Około 17% kardiologicznych zdarzeń związanych z zaburzeniami czynności serca wystąpiło po zakończeniu terapii trastuzumabem. W kluczowych badaniach klinicznych, w których trastuzumab stosowano w ramach leczenia paliatywnego, częstość zaburzeń czynności serca wyniosła 9% – 12%, w przypadku terapii skojarzonej z paklitakselem w porównaniu z 1% – 4% u chorych poddanych leczeniu paklitakselem w monoterapii. Natomiast u chorych, u których trastuzumab stosowano w monoterapii, częstość zaburzeń serca wyniosła 6% – 9%.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Zaburzenia czynności serca najczęściej stwierdzano u chorych poddanych jednocześnie terapii trastuzumabem i chemioterapii zawierającej antracyklinę i cyklofosfamid (27%) i była ona istotnie większa w porównaniu z częstością tego powikłania u chorych, u których stosowano jedynie chemioterapię złożoną z antracykliny i cyklofosfamidu (7% – 10%). W kolejnym przeprowadzonym badaniu, w którym czynność serca monitorowano prospektywnie, objawowa niewydolność serca wystąpiła u 2,2% chorych poddanych terapii trastuzumabem z docetakselem, natomiast u chorych w ramieniu z docetakselem w monoterapii nie obserwowano tego powikłania (0%). U większości chorych (79%) biorących udział w badaniach dotyczących leczenia paliatywnego, u których wystąpiły zaburzenia czynności serca, stwierdzono poprawę stanu zdrowia po zastosowaniu standardowego leczenia farmakologicznego CHF.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Reakcje związane z wlewem, reakcje rzekomoalergiczne i nadwrażliwość Ocenia się, że około 40% pacjentów, którzy byli leczeni trastuzumabem, doświadczyło jakiejkolwiek formy reakcji związanej z wlewem. Jednakże większość reakcji związanych z wlewem ma nasilenie łagodne do umiarkowanego (według kategorii systemu NCI-CTC) i występuje zazwyczaj na początku terapii na przykład podczas pierwszego, drugiego i trzeciego wlewu zmniejszając częstość w kolejnych wlewach. Obserwowano następujące reakcje: dreszcze, gorączkę, duszność, niedociśnienie, świszczący oddech, skurcz oskrzeli, tachykardię, zmniejszenie saturacji krwi, niewydolność oddechową, wysypkę, nudności, wymioty i ból głowy (patrz punkt 4.4). Częstość wystąpienia reakcji związanych z wlewem biorąc pod uwagę wszystkie stopnie nasilenia różniła się pomiędzy badaniami w zależności od wskazania, metodologii zbierania danych oraz od faktu, czy trastuzumab stosowano jednocześnie z chemioterapią, czy w monoterapii.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagające natychmiastowej dodatkowej interwencji mogą wystąpić zazwyczaj podczas pierwszego lub drugiego wlewu trastuzumabu (patrz punkt 4.4) i mogą wiązać się ze zgonem pacjenta. W pojedynczych przypadkach wystąpiły reakcje anafilaktoidalne. Toksyczność hematologiczna Gorączka neutropeniczna, leukopenia, niedokrwistość, trombocytopenia i neutropenia występowały bardzo często. Częstość występowania hipoprotrombinemii nie jest znana. Ryzyko neutropenii może być nieznacznie zwiększone przy podawaniu trastuzumabu wraz z docetakselem u pacjenów po leczeniu antracyklinami. Zdarzenia związane z układem oddechowym Ciężkie działania niepożądane ze strony układu oddechowego występują w związku ze stosowaniem trastuzumabu i mogą wiązać się ze zgonem pacjenta. Zawierają one wymieniane poniżej, ale nieograniczone tylko do tych wymienianych nacieki w płucach, ostry zespół zaburzeń oddechowych, zapalenie płuc, wysięk w opłucnej, zaburzenia oddechowe, ostry obrzęk płuc i niewydolność oddechowa (patrz punkt.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
4.4). Szczegóły dotyczące minimalizacji ryzyka są spójne z europejskim planem zarządzania ryzykiem i są przedstawione w punkcie “Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności” (patrz punkt 4.4). Immunogenność W badaniu z leczeniem neoadiuwantowym-adiuwantowym EBC (BO22227), przy medianie obserwacji przekraczającej 70 miesięcy, 10,1% (30/296) pacjentów leczonych trastuzumabem w formie dożylnej wytworzyło przeciwciała skierowane przeciwko trastuzumabowi. Neutralizujące przeciwciała przeciw trastuzumabowi wykryto w próbkach po rozpoczęciu leczenia u 2 z 30 pacjentów z grupy leczonej trastuzumabem w formie dożylnej. Znaczenie kliniczne tych przeciwciał nie jest znane. Obecność przeciwciał przeciwko trastuzumabowi nie miała wpływu na właściwości farmakokinetyczne, skuteczność (określaną przez całkowitą odpowiedź patologiczną [pCR] i przeżycie wolne od zdarzeń [EFS]) i bezpieczeństwo wyrażone przez wystąpienie reakcji związanych z podaniem (ARRs) trastuzumabu w formie dożylnej.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane
Brak jest dostępnych danych dotyczących immunogenności trastuzumabu w raku żołądka. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Brak doświadczeń dotyczących przedawkowania w badaniach klinicznych u ludzi. W badaniach klinicznych nie podawano trastuzumabu w pojedynczych dawkach większych niż 10 mg/kg mc.; w badaniu klinicznym u pacjentów z rakiem żołądka z przerzutami oceniano stosowanie dawki podtrzymującej 10 mg/kg mc. w co 3 tygodniowym schemacie dawkowania po wcześniejszym zastosowaniu dawki nasycającej 8 mg/kg mc. Dawki nieprzekraczające tego poziomu były dobrze tolerowane.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwnowotworowe, przeciwciała monoklonalne, kod ATC: L01XC03 KANJINTI jest produktem leczniczym biopodobnym. Szczegółowa informacja jest dostępna na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków H http://www.ema.europa.eu . Trastuzumab jest rekombinowanym humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym IgG1, które łączy się wybiórczo z receptorem ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu typu 2 (receptora HER2). Nadekspresja HER2 występuje w 20% – 30% przypadków pierwotnych nowotworów piersi. Badania mające na celu określenie częstości występowania nadekspresji HER2 w raku żołądka z wykorzystaniem badań immunohistochemicznych (IHC) oraz fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) lub chromogenicznej hybrydyzacj in situ (CISH) wykazały dużą zmienność w tym zakresie z wartościami od 6,8% do 34,0% dla IHC oraz 7,1% do 42,6% w przypadku FISH.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Badania dowodzą, że pacjenci z rakiem piersi, w których występuje nadekspresja receptora HER2, mają krótszy czas przeżycia bez objawów choroby w porównaniu z pacjentami z nowotworami bez nadekspresji receptora HER2. Zewnątrzkomórkowa domena receptora (ECD, p105) może złuszczać się do krwi i można ją oznaczać w próbkach surowicy krwi. Mechanizm działania Trastuzumab wiąże się z dużym powinowactwem i specyficznością z subdomeną IV związaną z błoną w regionie zewnątrzkomórkowej domeny receptora HER2. Związanie trastuzumabu z receptorem HER2 hamuje niezależne od ligandu, przekazywanie sygnału przez HER2 i zapobiega proteolitycznemu rozszczepieniu zewnątrzkomórkowej domeny jako mechanizmowi aktywacji HER2. W rezultacie trastuzumab hamuje proliferację komórek guza, które wykazują nadekspresję receptora HER2 co wykazano zarówno w badaniach in vitro, jak i u zwierząt. Dodatkowo trastuzumab jest silnym mediatorem cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC).
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
In vitro wykazano, że cytotoksyczność typu ADCC stymulowana trastuzumabem jest preferencyjnie wywierana na komórki guza wykazujące nadekspresję HER2 w porównaniu z komórkami guza bez nadekspresji HER2. Wykrywanie nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacja genu HER2 Wykrywanie nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacja genu HER2 w raku piersi KANJINTI należy podawać wyłącznie pacjentom z nadekspresją receptora HER2 w komórkach guza lub amplifikacją genu HER2, oznaczoną za pomocą odpowiednio walidowanych testów. Nadekspresję HER2 należy diagnozować za pomocą metody immunohistochemicznej (IHC) – analizy utrwalonych produktów guza (patrz punkt 4.4). Amplifikacja genu HER2 powinna być badana przy użyciu metody fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) lub chromogenicznej hybrydyzacji in situ (CISH) w tkance guza utrwalonej w bloczkach parafinowych.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Do leczenia produktem KANJINTI kwalifikują się pacjenci, u których występuje silna nadekspresja receptora HER2, oceniana w skali stosowanej metody immunohistochemicznej (IHC) na 3+ lub dodatni wynik FISH lub CISH. W celu zapewnienia dokładności i powtarzalności wyników, testy powinny być przeprowadzane w specjalistycznych laboratoriach zapewniających wiarygodność metod diagnostycznych. Zalecaną skalę oceny barwienia za pomocą metody IHC przedstawiono w tabeli 2. Tabela 2. Zalecana skala oceny barwienia metodą IHC w raku piersi

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Skala Wzór barwienia Wynik ocenynadekspresji HER2
0 Brak wybarwienia lub wybarwienie błony komórkowej obserwowane w< 10% komórek guza. Negatywny
1+ Blade/ledwie zauważalne wybarwienie wykryte w > 10% komórek guza. W komórkach są wybarwione jedynie części ich błony komórkowej. Negatywny
2+ Lekkie do umiarkowanego całkowite wybarwienie błony komórkowej wykrywane w > 10% komórek guza. Wątpliwy
3+ Silne wybarwienie całkowite błony komórkowej wykrywane w > 10% komórek guza. Dodatni

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Generalnie wynik badania FISH jest określany jako dodatni w przypadku, gdy stosunek liczby kopii genu HER2 w komórce nowotworowej do liczby tych kopii chromosomu 17 jest większy lub równy 2, lub gdy są więcej niż 4 kopie genu HER2 w komórce nowotworowej, jeśli kontrola chromosomu 17 nie była stosowana. Generalnie wynik badania CISH jest określany jako dodatni w przypadku, gdy liczba kopii genu HER2 w ponad 50% komórek nowotworowych jest większa niż 5 kopii na jądro komórkowe. W celu uzyskania szczegółowych instrukcji wykonywania analizy i interpretacji wyników badań metodami FISH lub CISH należy zapoznać się z informacjami zawartymi w opakowaniach odpowiednich zaaprobowanych zestawów testów. Należy również uwzględnić obowiązujące zalecenia dotyczące postępowania diagnostycznego w oznaczaniu HER2.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W przypadku stosowania innych metod oznaczania ekspresji białka HER2 lub amplifikacji genu, oznaczenia takie powinny być wykonywane tylko w laboratoriach zdolnych do zapewnienia odpowiedniej jakości oznaczeń. Oznaczenia takie muszą być wystarczająco precyzyjne i dokładne, aby wykazać nadekspresję HER2 i muszą umożliwiać rozróżnienie pomiędzy umiarkowaną (2+) a silną (3+) nadekspresją HER2. Wykrywanie nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacji genu HER2 w raku żołądka Do wykrywania nadekspresji receptora HER2 lub amplifikacji genów powinny być używane tylko dokładne i walidowane testy. IHC jest metodą rekomendowaną jako badanie przesiewowe i w przypadku, kiedy ocena statusu amplifikacji genu HER2 jest potrzebna, powinna być używana zarówno metoda hybrydyzacji in situ z użyciem srebra (SISH), jak i technika FISH. Technika SISH jest zalecana do jednoczesnej oceny histologii guza i morfologii.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W celu zapewnienia walidacji i powtarzalności procedur badania, ocena HER2 musi być wykonywana w pracowniach, gdzie personel był przeszkolony. Pełna instrukcja dotycząca dokładności oceny i interpretacji wyników powinna być zaczerpnięta z informacji dołączonej do komercyjnych testów do oznaczenia HER2. W badaniu ToGA (BO18255) pacjenci z nadekspresją receptora HER2 wyrażoną przez IHC 3+ lub pozytywny wynik FISH byli definiowani jako HER2-dodatni i włączani do badania. W oparciu o wyniki tego badania należy stwierdzić, że korzystne efekty były ograniczone do pacjentów z najwyższym poziomem nadekspresji białka HER2, zdefiniowanym jako IHC na 3+ lub IHC na 2+ z pozytywnym wynikiem oceny FISH. W badaniu porównującym metody (badanie D008548) zaobserwowano wysoki stopień zgodności (> 95%) dla badań technikami SISH i FISH stosowaną do wykrywania amplifikacji genu HER2 u chorych na raka żołądka.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Nadekspresja receptora HER2 powinna być wykrywana przy użyciu metod immunohistochemicznych (IHC) – utrwalonych bloczków guza; amplifikacja genu HER2 powinna być wykazywana metodami hybrydyzacji in situ używając SISH albo FISH w utrwalonych bloczkach guza. Zalecaną skalę oceny barwienia za pomocą metody IHC przedstawiono w tabeli 3: Tabela 3. Zalecana skala oceny barwienia metodą IHC w raku żołądka

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Skala Materiał chirurgiczny – wzór barwienia Materiał biopsyjny –wzór barwienia Wynik oceny nadekspresji HER2
0 Brak wybarwienia lub wybarwienie błony komórkowej obserwowane w< 10% komórek guza Brak wybarwienia lub wybarwienie błony komórkowej jakiejkolwiek komórki guza Negatywny
1+ Blade/ledwie zauważalne wybarwienie wykryte w ≥ 10% komórek guza; w komórkach są wybarwione jedynie części ich błony komórkowej Grupa komórek nowotworowych z bladym/ledwie zauważalnym wybarwieniem błony komórkowej niezależnie od odsetka wybarwionych komórek Negatywny
2+ Lekkie do umiarkowanego całkowite, podstawnoboczne lub boczne wybarwienie błony komórkowej wykrywane w ≥ 10% komórek guza Grupa komórek nowotworowych z lekkim do umiarkowanego całkowitym, podstawnobocznym lub bocznym wybarwieniem błony komórkowej niezależnie ododsetka wybarwionych komórek Wątpliwy
3+ Silne całkowite, podstawnoboczne lub boczne wybarwienie błony komórkowej wykrywane w ≥ 10% komórek guza Grupa komórek nowotworowych z silnym całkowitym, podstawnobocznym lub bocznym wybarwieniem błony komórkowej niezależnie od odsetka wybarwionych komórek Dodatni

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Generalnie wynik badania SISH lub FISH jest określany jako dodatni w przypadku, gdy stosunek liczby kopii genu HER2 w komórce nowotworowej do liczby kopii chromosomu 17 jest większy lub równy 2. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Rak piersi z przerzutami Trastuzumab był stosowany w badaniach klinicznych w monoterapii u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których w komórkach guza stwierdzono nadekspresję receptora HER2 oraz u pacjentów niereagujących na leczenie rozsianej choroby nowotworowej jednym lub więcej niż jednym schematem chemioterapii (tylko trastuzumab). Trastuzumab stosowano również w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem w leczeniu pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, którzy nie otrzymywali wcześniej chemioterapii z powodu choroby rozsianej. Pacjenci, którzy wcześniej otrzymali chemioterapię uzupełniającą zawierającą antracykliny, byli leczeni paklitakselem (175 mg/m² w ponad 3-godzinnym wlewie dożylnym) w monoterapii lub w skojarzeniu z trastuzumabem.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W kluczowym badaniu, porównującym docetaksel w monoterapii (podawany w dawce 100 mg/m 2 w postaci 1-godzinnego wlewu) z terapią skojarzoną z trastuzumabem, 60% pacjentów otrzymywało uprzednio chemioterapię uzupełniającą zawierającą antracykliny. Pacjenci byli leczeni trastuzumabem do czasu wystąpienia progresji choroby. Skuteczność trastuzumabu stosowanego w skojarzeniu z paklitakselem u pacjentów, którzy nie otrzymywali wcześniej leczenia uzupełniającego antracyklinami nie była badana. Jednakże terapia skojarzona trastuzumab plus docetaksel była równie skuteczna niezależnie od tego, czy pacjenci otrzymywali wcześniej antracykliny w leczeniu uzupełniającym czy nie. Metodą diagnostyczną oceniającą nadekspresję receptora HER2 stosowaną w celu określenia kwalifikacji pacjentów do kluczowych badań monoterapii trastuzumabem i w skojarzeniu z paklitakselem, była metoda barwienia immunohistochemicznego receptora HER2 z komórek guza piersi (produktów utrwalonych) z użyciem mysich przeciwciał monoklonalnych CB11 i 4D5.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Tkanki guzów były utrwalane w formalinie lub w środku utrwalającym Bouin. Test wykorzystywany w badaniach klinicznych był wykonany w centralnym laboratorium z wykorzystaniem skali barwienia od 0 do 3+. Pacjenci klasyfikowani w zalecanej skali oceny barwienia na 2+ i 3+ byli włączani do badania, natomiast ci, którzy wykazali 0 lub 1+ nie byli kwalifikowani do badania. Powyżej 70% zakwalifikowanych pacjentów wykazywało nadekspresję 3+. Wyniki badania sugerują, iż większe korzyści z leczenia odnieśli pacjenci z większą nadekspresją HER2 (3+). Główną metodą diagnostyczną służącą do określenia czy pacjent jest HER2-dodatni w kluczowym badaniu, porównującym docetaksel w monoterapii z leczeniem skojarzonym trastuzumab plus docetaksel, była metoda immunohistochemiczna. Mała część pacjentów diagnozowana przy pomocy fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH).
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu tym 87% włączonych pacjentów wykazywało nadekspresję na IHC3+, a 95% pacjentów miało nadekspresję na IHC3+ i (lub) było FISH-dodatnich. Tygodniowy schemat dawkowania w raku piersi z przerzutami Wyniki badań dotyczące skuteczności leczenia trastuzumabem w monoterapii lub w terapii skojarzonej przedstawiono w tabeli 4. Tabela 4. Wyniki badań dotyczące skuteczności monoterapii i terapii skojarzonej

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametry Monoterapia Leczenie skojarzone
trastuzumab1 n = 172 trastuzumab+ paklitaksel2 n = 68 paklitaksel2 n = 77 trastuzumab+ docetaksel3 n = 92 docetaksel3 n = 94
Odsetek odpowiedzi (95% CI) 18%(13 – 25) 49%(36 – 61) 17%(9 – 27) 61%(50 – 71) 34%(25 – 45)
Mediana czasu trwania odpowiedzi(w miesiącach) (95% CI) 9,1(5,6 – 10,3) 8,3(7,3 – 8,8) 4,6(3,7 – 7,4) 11,7(9,3 – 15,0) 5,7(4,6 – 7,6)
Mediana czasu do progresji (miesiące) (95% CI) 3,2(2,6 – 3,5) 7,1(6,2 – 12,0) 3,0(2,0 – 4,4) 11,7(9,2 – 13,5) 6,1(5,4 – 7,2)
Mediana czasu przeżycia (w miesiącach) (95% CI) 16,4(12,3 – no) 24,8(18,6 – 33,7) 17,9(11,2 – 23,8) 31,2(27,3 – 40,8) 22,74(19,1 – 30,8)

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
TTP = czas do wystąpienia progresji; "no" oznacza, iż nie można było ocenić parametru lub nie został on jeszcze osiągnięty. 1 . Badania H0649g: grupa pacjentów IHC 3+ 2 . Badania H0648g: grupa pacjentów IHC 3+ 3 . Badanie M77001: wszyscy pacjenci poddani analizie (intent-to-treat), wyniki po 24 miesiącach Terapia skojarzona z trastuzumabem i anastrozolem Trastuzumab był badany w leczeniu skojarzonym z anastrozolem, stosowanym w pierwszej linii terapii raka piersi z przerzutami, u pacjentów z potwierdzoną nadekspresją HER2 i obecnością receptorów hormonalnych (tj. receptorów dla estrogenów (ER) i (lub) receptorów dla progestagenów (PgR)). Czas wolny od progresji (PFS) był dwukrotnie wydłużony w ramieniu badania z użyciem trastuzumabu i anastrozolu w stosunku do anastrozolu w monoterapii (4,8 miesiąca versus 2,4 miesiąca).
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Inne parametry opisujące poprawę terapii skojarzonej to: ogólna odpowiedź (OR; 16,5% versus 6,7%); poziom korzyści klinicznej (42,7% versus 27,9%); czas do progresji (4,8 miesiąca versus 2,4 miesiąca). Nie zanotowano różnic między ramionami badania w ocenie czasu do odpowiedzi i czasu trwania odpowiedzi. Mediana ogólnej odpowiedzi (OR) była wydłużona do 4,6 miesiąca dla pacjentów stosujących terapię skojarzoną. Różnica nie była istotna statystycznie, jakkolwiek u ponad połowy pacjentów stosujących anastrozol w monoterapii, została włączona terapia trastuzumabem po progresji choroby. Trzytygodniowy schemat dawkowania w raku piersi z przerzutami Wyniki badań oceniających skuteczność trastuzumabu stosowanego w monoterapii lub w terapii skojarzonej, w których nie było ramienia kontrolnego, przedstawiono w tabeli 5: Tabela 5. Wyniki nieporównawczych badań oceniających skuteczność w monoterapii i terapii skojarzonej

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametry Monoterapia Leczenie skojarzone
trastuzumab1 n = 105 trastuzumab2 n = 72 trastuzumab plus paclitaxel3 n = 32 trastuzumab plus docetaxel4 n = 110
Odsetek odpowiedzi (95% CI) 24%(15 – 35) 27%(14 – 43) 59%(41 – 76) 73%(63 – 81)
Mediana czasu trwania odpowiedzi (wmiesiącach) (zakres) 10,1(2,8 – 35,6) 7,9(2,1 – 18,8) 10,5(1,8 – 21) 13,4(2,1 – 55,1)
Mediana czasu do progresji(miesiące) (95% CI) 3,4(2,8 – 4,1) 7,7(4,2 – 8,3) 12,2(6,2 – no) 13,6(11 – 16)
Mediana czasu przeżycia (w miesiącach) (95% CI) no no no 47,3(32 – no)

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
TTP = czas do wystąpienia progresji; "no" oznacza, iż nie można było ocenić parametru lub nie został on jeszcze osiągnięty. 1. Badanie WO16229: dawka nasycająca 8 mg/kg mc., następowo 6 mg/kg mc. co 3 tygodnie 2. Badanie MO16982: dawka nasycająca 6 mg/kg mc. tygodniowo X 3; następowo 6 mg/kg mc. co 3 tygodnie 3. Badanie BO15935 4. Badanie MO16419 Lokalizacja przerzutów Częstość występowania przerzutów w wątrobie była statystycznie mniejsza u pacjentów leczonych trastuzumabem w skojarzeniu z paklitakselem w porównaniu z monoterapią paklitakselem (21,8% versus 45,7%; p = 0,004). Większa liczba pacjentów leczonych trastuzumabem w skojarzeniu z paklitakselem wykazywała progresję choroby do ośrodkowego układu nerwowego w porównaniu z leczonymi tylko paklitakselem (12,6% versus 6,5%; p = 0,377). Wczesne stadium raka piersi (terapia adiuwantowa) Wczesne stadium raka piersi jest definiowane jako pierwotny, inwazyjny rak piersi bez przerzutów.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Trastuzumab w leczeniu adiuwantowym badano w 4 dużych wieloośrodkowych, randomizowanych badaniach: – W badaniu BO16348 porównywano leczenie trastuzumabem co trzy tygodnie przez jeden rok i dwa lata z obserwacją grupy pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi we wczesnym stadium po zabiegu operacyjnym, zakończeniu chemioterapii i radioterapii (jeżeli były stosowane). Przeprowadzono również porównanie terapii trastuzumabem trwającej dwa lata z terapią trastuzumabem trwającą rok. Pacjenci przypisani do grupy leczenia trastuzumabem przyjmowali początkową dawkę nasycającą 8 mg/kg mc., a następnie co trzy tygodnie dawkę 6 mg/kg mc. przez dwa lata lub jeden rok. – W badaniach NSABP B-31 i NCCTG N9831 objętych połączoną analizą badano kliniczną użyteczność połączenia terapii trastuzumabem i paklitakselem po chemioterapii AC.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Dodatkowo przedmiotem badania NCCTG N9831 było także sekwencyjne dodawanie trastuzumabu do chemioterapii AC→P, u pacjentów z HER2-dodatnim wczesnym stadium raka piersi po zabiegu operacyjnym. – W badaniu BCIRG 006 porównywano połączenie leczenia trastuzumabem z docetakselem po chemioterapii AC lub w skojarzeniu z docetakselem i karboplatyną u pacjentów z HER2-dodatnim wczesnym stadium raka piersi po zabiegu operacyjnym. W badaniu HERA wczesne stadium raka piersi było ograniczone do przypadków operacyjnego, pierwotnego, inwazyjnego gruczolakoraka piersi z występującymi lub niewystępującymi przerzutami w węzłach chłonnych, jeśli średnica guza wynosiła przynajmniej 1 cm. W połączonej analizie wyników badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 wczesne stadium raka piersi było ograniczone do przypadków pacjentów z grupy wysokiego ryzyka z operacyjnym rakiem piersi, zdefiniowanym jako HER2-dodatni rak z ogniskami w węzłach chłonnych i bez ognisk w węzłach chłonnych lub rak HER2-dodatni bez ognisk w węzłach chłonnych z cechami wysokiego ryzyka (guz wielkości > 1 cm i ER-negatywny lub guz wielkości > 2 cm, niezależnie od statusu hormonalnego).
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu BCIRG 006 wczesny rak piersi HER2-dodatni był rozpoznawany albo u pacjentów z zajętymi węzłami chłonnymi, albo u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka bez zajęcia węzłów chłonnych (pN0) oraz z przynajmniej 1 z następujących czynników: wielkość guza powyżej 2 cm, brak ekspresji receptorów estrogenowych i progesteronowych, stopień histologiczny i (lub) jądrowy 2-3 lub wiek < 35 lat. Wyniki skuteczności badania BO16348 po medianie czasu obserwacji wynoszącej 12 miesięcy* i 8 lat** podsumowano w tabeli 6. Tabela 6. Wyniki badania BO16348

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Mediana czasu obserwacji 12 miesięcy* Mediana czasu obserwacji 8 lat*
Parametry Obserwacja n = 1693 trastuzumab 1 rokn = 1693 Obserwacja n = 1697*** trastuzumab 1 rokn = 1702***
Czas wolny od objawów 219 (12,9%) 127 (7,5%)1474 (87.1%) 1566 (92.5%)< 0,00010,54 570 (33,6%) 471 (27,7%)1127 (66,4%) 1231 (72,3%)< 0,00010,76
choroby
– Liczba pacjentów, u
których wystąpiło
zdarzenie
– Liczba pacjentów, u
których nie wystąpiło
zdarzenie
Wartość p względem
obserwacji
Współczynnik ryzyka
względem obserwacji
Czas wolny od nawrotu
– Liczba pacjentów, u których wystąpiło 208 (12,3%) 113 (6,7%) 506 (29,8%) 399 (23,4%)
zdarzenie
– Liczba pacjentów, u których nie wystąpiłozdarzenie 1485 (87,7%) 1580 (93,3%) 1191 (70,2%) 1303 (76,6%)
Wartość p względem obserwacji < 0,0001 < 0,0001
Współczynnik ryzyka względem obserwacji 0,51 0,73
Czas wolny od 184 (10,9%) 99 (5,8%)1508 (89,1%) 1594 (94,6%)< 0,00010,50 488 (28,8%) 399 (23,4%)1209 (71,2%) 1303 (76,6%)< 0,00010,76
przerzutów odległych
– Liczba pacjentów, u
których wystąpiło
zdarzenie
– Liczba pacjentów, u
których nie wystąpiło
zdarzenie
Wartość p względem
obserwacji
Współczynnik ryzyka
względem obserwacji
Całkowity czas przeżycia 40 (2,4%)1653 (97,6%) 0,240,75 31 (1,8%)1662 (98,2%) 350 (20,6%) 278 (16,3%)1347 (79,4%) 1424 (83,7%)0,00050,76
(zgon)
– Liczba pacjentów, u
których wystąpiło
zdarzenie
– Liczba pacjentów, u
których nie wystąpiło
zdarzenie
Wartość p względem
obserwacji
Współczynnik ryzyka
względem obserwacji

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
*Równorzędny główny punkt końcowy, tj. czas wolny od objawów choroby (DFS) wynoszący 1 rok względem obserwacji mieścił się we wcześniej określonym zakresie statystycznym **Analiza końcowa (uwzględniająca przeniesienie 52% pacjentów z grupy obserwacji do grupy przyjmującej trastuzumab) ***Istnieje rozbieżność w zakresie całkowitej wielkości próby z powodu małej liczby pacjentów, których zrandomizowano po terminie zakończenia gromadzenia danych do analizy okresu obserwacji o medianie wynoszącej 12 miesięcy Dane skuteczności z pośredniej analizy skuteczności przekroczyły określony w protokole zakres statystyczny dla porównania rocznej terapii trastuzumabem z wyłączną obserwacją. Po okresie obserwacji o medianie wynoszącej 12 miesięcy współczynnik ryzyka (HR) dla czasu wolnego od objawów choroby (DFS) wynosił 0,54 (95% CI 0,44; 0,67), co przekłada się na bezwzględną korzyść w odniesieniu do odsetka przeżywających 2 lata bez choroby w wysokości 7,6 punktów procentowych (85,8% versus 78,2%) na korzyść ramienia trastuzumabu.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Analizę końcową przeprowadzono po okresie obserwacji o medianie wynoszącej 8 lat. Wykazała ona, że roczne leczenie trastuzumabem jest związane ze zmniejszeniem ryzyka o 24% w porównaniu z obserwacją (HR = 0,76; 95% CI 0,67; 0,86). Przekłada się to na korzyść bezwzględną w zakresie 8-letniego wskaźnika czasu wolnego od objawów choroby wynoszącego 6,4 punktów procentowych na korzyść rocznej terapii trastuzumabem. Analiza ta wykazała również, że dwuletnia terapia trastuzumabem nie zapewnia dodatkowych korzyści w porównaniu z leczeniem prowadzonym przez 1 rok [HR dla DFS w populacji ITT (intent to treat) leczonej przez 2 lata w porównaniu z 1 rokiem = 0,99 (95% CI: 0,87; 1,13), wartość p = 0,90 oraz HR dla OS = 0,98 (0,83; 1,15); wartość p = 0,78]. W grupie leczonej 2 lata obserwowano zwiększony wskaźnik bezobjawowych zaburzeń czynności serca (8,1% względem 4,6% w grupie leczonej rok). Przynajmniej jedno działanie niepożądane 3. lub 4.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
stopnia wystąpiło u większej liczby pacjentów z grupy leczonej 2 lata (20,4%) niż w grupie leczonej rok (16,3%). W badaniach NSABP B-31 i NCCTG N9831 trastuzumab był podawany w skojarzeniu z paklitakselem po chemioterapii AC. Doksorubicynę i cyklofosfamid podawano w następujący sposób: – doksorubicyna dożylnie – 60 mg/m 2 , co 3 tygodnie przez 4 cykle – cyklofosfamid dożylnie – 600 mg/m 2 przez 30 minut, co 3 tygodnie przez 4 cykle Paklitaksel w skojarzeniu z trastuzumabem podawano w następujący sposób: – paklitaksel dożylnie – 80 mg/m 2 w postaci wlewu ciągłego dożylnego co tydzień przez 12 tygodni lub – paklitaksel dożylnie – 175 mg/m 2 w postaci wlewu ciągłego dożylnego co 3 tygodnie przez 4 cykle (dzień 1. każdego cyklu) Wyniki skuteczności z połączonej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 w chwili ostatecznej analizy DFS*, podsumowano w tabeli 7. Mediana długości obserwacji wyniosła 1,8 roku u pacjentów w ramieniu AC→P oraz 2,0 lata u pacjentów w ramieniu AC→PH. Tabela 7.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki skuteczności z połączonej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 w chwili ostatecznej analizy DFS*

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→P (n = 1679) AC→PH (n = 1672) Współczynnik ryzyka względnego AC→P(95% CI) wartość p
Czas przeżycia bez objawów choroby
Liczba pacjentów ze zdarzeniem (%) 261 (15,5) 133 (8,0) 0,48 (0,39, 0,59)
Odległy nawrót p < 0,0001
Liczba pacjentów ze zdarzeniem 193 (11,5) 96 (5,7) 0,47 (0,37, 0,60)
Zgon (zdarzenie w zakresie całkowitego p < 0,0001
czasu przeżycia)Liczba pacjentów ze zdarzeniem 92 (5,5) 62 (3,7) 0,67 (0,48, 0,92)p = 0,014**

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
A: doksorubicyna; C: cyklofosfamid; P: paklitaksel; H: trastuzumab * Mediana długości obserwacji wyniosła 1,8 roku u pacjentów w ramieniu AC→P oraz 2,0 lata u pacjentów w ramieniu AC→PH ** współczynnik p dla OS nie przekroczył wstępnie określonej granicy statystycznej dla porównania AC→PH wobec AC→P W przypadku głównego punktu końcowego czasu przeżycia bez choroby, dodanie trastuzumabu do chemioterapii paklitakselem spowodowało 52% spadek ryzyka nawrotu choroby. Współczynnik ryzyka przekłada się na bezwzględną korzyść w odniesieniu do odsetka 3-letniego czasu przeżycia bez choroby w wysokości 11,8 punktów procentowych (87,2% versus 75,4%) na korzyść ramienia AC→PH (trastuzumab). W chwili aktualizacji danych o bezpieczeństwie po upływie średnio 3,5 – 3,8 lat obserwacji analiza DFS ponownie potwierdziła zakres korzyści wykazanych w ostatecznej analizie DFS.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pomimo przechodzenia na trastuzumab w ramieniu kontrolnym (cross-over), dołączenie trastuzumabu do chemioterapii z paklitakselem zapewniło 52% spadek ryzyka nawrotu choroby. Dołączenie trastuzumabu do chemioterapii z paklitakselem wiązało się również z 37% spadkiem ryzyka zgonu. Zaplanowana ostateczna analiza OS dla wspólnej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 została przeprowadzona, gdy wystąpiło 707 zgonów (mediana czasu obserwacji 8,3 roku w grupie AC→P H). Leczenie AC→PH spowodowało statystycznie istotną poprawę w OS wobec AC→P (stratyfikowany HR = 0,64; 95% CI [0,55, 0,74]; log-rank p-value < 0,0001). W ciągu 8 lat wskaźnik przeżycia oszacowano na 86,9% w ramieniu AC→PH i 79,4% w ramieniu AC→P, przy korzyści bezwzględnej 7,4% (95% CI 4,9%, 10,0%). Ostateczne wyniki OS dla wspólnej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831 przedstawiono w tabeli 8: Tabela 8. Ostateczna analiza przeżycia całkowitego dla łącznej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→P(n = 2032) AC→PH (n = 2031) Współczynnik znamienności statystycznej p wobec AC→P Współczynnik ryzyka(HR) wobec AC→P (95% CI)
Zgony (zdarzenia dla OS): Liczba pacjentów ze zdarzeniem (%) 418 (20,6%) 289 (14,2%) < 0,0001 0,64(0,55; 0,74)

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
A: doksorubicyna; C: cyklofosfamid; P: paklitaksel; H: trastuzumab Przeprowadzono również analizę czasu wolnego od nawrotu (DFS) w ramach ostatecznej analizy przeżycia całkowitego dla łącznej analizy badań NSABP B-31 i NCCTG N9831. Zaktualizowane wyniki analizy DFS (stratyfikowany HR = 0,61, 95% CI [0,54, 0,69]) wykazały podobną korzyść w zakresie DFS wobec DFS w ostatecznej pierwotnej analizie, pomimo, że 24,8% pacjentek w ramieniu AC→P przeszło (cross-over) na leczenie trastuzumabem. W 8-letniej obserwacji wskaźnik przeżycia wolnego od choroby oszacowano na 77,2% (95% CI: 75,4, 79,1) w ramieniu AC→PH; bezwzględna korzyść w porównaniu z ramieniem AC→P wyniosła 11,8%. W badaniu BCIRG 006 trastuzumab był podawany w skojarzeniu z docetakselem, po chemioterapii AC (AC→DH) lub w skojarzeniu z docetakselem i karboplatyną (DCarbH).
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Docetaksel był podawany w następujący sposób: – docetaksel dożylnie – 100 mg/m 2 w postaci wlewu dożylnego trwającego 1 godzinę, podawanego co 3 tygodnie przez 4 cykle (dzień 2. pierwszego cyklu docetakselu, a następnie dzień 1. każdego kolejnego cyklu) lub – docetaksel dożylnie – 75 mg/m 2 w postaci wlewu dożylnego trwającego 1 godzinę, podawanego co 3 tygodnie przez 6 cykli (dzień 2. cyklu 1., a następnie dzień 1. każdego cyklu) następnie podawano: – karboplatynę – w docelowym AUC = 6 mg/ml/min we wlewie dożylnym trwającym 30 – 60 minut podawanym co 3 tygodnie przez 6 cykli Trastuzumab był podawany co tydzień wraz z chemioterapią, a następnie co 3 tygodnie przez łączny okres 52 tygodni. Wyniki analizy skuteczności badania BCIRG 006 podsumowano w tabeli 9 i 10. Mediana czasu trwania obserwacji wyniosła 2,9 lat w ramieniu AC→D oraz 3,0 lata w ramionach AC→DH i DCarbH. Tabela 9. Przegląd analiz skuteczności BCIRG 006 AC→D względem AC→DH

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→D (n = 1073) AC→DH (n = 1074) Współczynnik ryzyka względnego AC→D(95% CI)wartość p
Czas przeżycia bez choroby Liczba pacjentów ze zdarzeniem 195 134 0,61 (0,49, 0,77)p < 0,0001
Odległy nawrót Liczba pacjentów ze zdarzeniem 144 95 0,59 (0,46, 0,77)p < 0,0001
Ogólne przeżycie (zgon) Liczba pacjentów ze zdarzeniem 80 49 0,58 (0,40, 0,83)p = 0,0024

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
AC→D = doksorubicyna plus cyklofosfamid, a następnie docetaksel; AC→DH = doksorubicyna plus cyklofosfamid, a następnie docetaksel plus trastuzumab; CI = przedział ufności Tabela 10. Przegląd analiz skuteczności BCIRG 006 AC→D względem DCarbH

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr AC→D (n = 1073) DCarbH (n = 1074) Współczynnik ryzyka względnego AC→D(95% CI)
Czas przeżycia bez choroby Liczba pacjentów ze zdarzeniem 195 145 0,67 (0,54, 0,83)p = 0,0003
Odległy nawrótLiczba pacjentów ze zdarzeniem 144 103 0,65 (0,50, 0,84)p = 0,0008
Zgon (zdarzenie w zakresie ogólnego czasu przeżycia)Liczba pacjentów ze zdarzeniem 80 56 0,66 (0,47, 0,93)p = 0,0182

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
AC→D = doksorubicyna plus cyklofosfamid, a następnie docetaksel; DcarbH = docetaksel, karboplatyna i trastuzumab; CI = przedział ufności W badaniu BCIRG 006, w przypadku głównego punktu końcowego, czasu przeżycia bez choroby, współczynnik ryzyka przekłada się na bezwzględną korzyść w odniesieniu do 3-letniego czasu przeżycia bez choroby w wysokości 5,8 punktów procentowych (86,7% versus 80,9%) na korzyść ramienia AC→DH (trastuzumab) i 4,6 punktów procentowych (85,5% versus 80,9%) na korzyść ramienia DCarbH (trastuzumab), w porównaniu z ramieniem AC→D. W badaniu BCIRG 006, 213/1075 pacjentów w ramieniu DCarbH (TCH), 221/1074 pacjentów w ramieniu AC→DH (AC→TH) oraz 217/1073 pacjentów w ramieniu AC→D (AC→T) charakteryzowało się stanem ogólnym wg Karnofsky’ego ≤ 90 (80 lub 90). W tej podgrupie pacjentów nie stwierdzono korzyści pod względem przeżycia wolnego od choroby (disease-free survival, DFS) (współczynnik ryzyka = 1,16, 95% CI [0,73, 1,83] dla DCarbH (TCH) w porównaniu z AC→D (AC→T); współczynnik ryzyka 0,97, 95% CI [0,60, 1,55] dla AC→DH (AC→TH) w porównaniu z AC→D).
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Dodatkowo retrospektywna analiza eksploracyjna została przeprowadzona na danych z analizy łączonej (ang. JA – joint analysis) badań klinicznych NSABP B-31/NCCTG N9831* i BCIRG 006 zdarzeń przeżycia bez progresji choroby (DFS) i objawowych incydentów sercowych, wyniki podsumowano w tabeli 11. Tabela 11. Wyniki retrospektywnej analizy eksploracyjnej przeprowadzonej na danych z połączonej analizy badań klinicznych NSABP B-31/NCCTG N9831 * i BCIRG006 obejmującej czas wolny od objawów choroby (DFS) i objawowe incydenty sercowe

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

AC→PH(vs. AC→P) (NSABP B-31 i NCCTG N9831)* AC→DH(vs. AC→D) (BCIRG 006) DCarbH (vs. AC→D) (BCIRG 006)
Pierwotna analiza skuteczności Współczynnik ryzyka w zakresie DFS (95% CI) wartość p 0,48(0,39, 0,59)p < 0,0001 0,61(0,49, 0,77)p < 0,0001 0,67(0,54, 0,83)p = 0,0003
Długoterminowa analiza skuteczności** Współczynnik ryzyka w zakresie DFS(95% CI)wartość p 0,61(0,54, 0,69)p < 0,0001 0,72(0,61, 0,85)p < 0,0001 0,77(0,65, 0,90)p = 0,0011
Analiza retrospektywna eksploracyjna Współczynnik ryzyka w zakresie DFS i objawowych incydentów sercowych wdługoterminowej obserwacji** (95% CI) 0,67(0,60, 0,75) 0,77(0,66, 0,90) 0,77(0,66, 0,90)

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
A: doksorubicyna; C: cyklofosfamid; P: paklitaksel; D: docetaksel; Carb: karboplatyna; H: trastuzumab, CI – przedział ufności * W chwili ostatecznej analizy dla DFS. Mediana długości czasu obserwacji wyniosła 1,8 roku w ramieniu AC→P i 2,0 lata w ramieniu AC→PH ** Mediana czasu trwania długoterminowej obserwacji dla połączonej analizy badań klinicznych wyniosła 8,3 roku (zakres: 0,1 to 12,1) dla ramienia AC→PH oraz 7,9 roku (zakres : 0,0 to 12,2) dla ramienia AC →P; Mediana czasu trwania długoterminowej obserwacji w badaniu BCIRG 006 wyniosła 10,3 roku zarówno w ramieniu AC→D (zakres: 0,0-12,6 roku) jak i w ramieniu DCarbH (zakres: 0,0-13,1 roku) oraz 10,4 roku w ramieniu AC→DH (zakres: 0,0-12,7 roku) Wczesne stadium raka piersi (leczenie neoadiuwantowe-adiuwantowe) Dotychczas nie są dostępne wyniki, które porównują skuteczność trastuzumabu podawanego w skojarzeniu z chemioterapią w terapii adiuwantowej z uzyskanymi w terapii neo-adiuwantowej/adiuwantowej.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W terapii neoadiuwantowej-adiuwantowej, wieloośrodkowe randomizowane badanie MO16432, zostało zaprojektowane w celu oceny skuteczności klinicznej jednoczesnego stosowania trastuzumabu z chemioterapią neoadiuwantową z zastosowaniem antracyklin i taksanów i następnie uzupełniającego zastosowania trastuzumabu, do łącznej długości leczenia przez 1 rok. Do badania włączano pacjentów z nowo rozpoznaną miejscowo zaawansowaną chorobą (stopień III) lub zapalnym rakiem piersi we wczesnym stadium. Pacjenci z HER2 + guzami byli randomizowani do grupy otrzymującej chemioterapię neoadiuwantową stosowaną równocześnie z neoadiuwantowo-adiuwantowo stosowanym trastuzumabem lub samej chemioterapii neoadiuwantowej. W badaniu MO16432 trastuzumab (dawka nasycająca 8 mg/kg mc., następnie dawka podtrzymująca 6 mg/kg mc.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
co trzy tygodnie) podawany był równocześnie z 10 cyklami chemioterapii neoadiuwantowej w następującej kolejności: • Doksorubicyna 60 mg/m 2 i paklitaksel 150 mg/m 2 podawane co 3 tygodnie przez 3 cykle, następnie • Paklitaksel 175 mg/m 2 podawany co 3 tygodnie przez 4 cykle, następnie • CMF w dniu 1. i 8. co 4 tygodnie przez 3 cykle, następnie po zabiegu operacyjnym • dodatkowe cykle adiuwantowe trastuzumabu (do ukończenia 1 roku terapii). Wyniki skuteczności uzyskane w badaniu MO16432 podsumowano w tabeli 12. Mediana czasu obserwacji w ramieniu z trastuzumabem wyniosła 3,8 roku. Tabela 12. Wyniki skuteczności uzyskane w badaniu MO16432

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr Chemioterapia + trastuzumab(n = 115) Sama chemioterapia(n = 116)
Przeżycie wolne od zdarzenia Współczynnik
ryzyka
Liczba pacjentów ze zdarzeniem 46 59 (95% CI)
0,65 (0,44, 0,96)
p = 0,0275
Całkowita odpowiedź 40% 20,7% p = 0,0014
patologiczna* (95% CI) (31,0, 49,6) (13,7, 29,2)
Przeżycie całkowite Współczynnik
ryzyka
Liczba pacjentów ze zdarzeniem 22 33 (95% CI)
0,59 (0,35, 1,02)
p = 0,0555

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
*definiuje się, jako brak jakiegokolwiek raka inwazyjnego zarówno w piersi, jak i węzłach pachowych Bezwzględna korzyść w postaci 3-letniego przeżycia wolnego od zdarzeń została oszacowana na 13 punktów procentowych (65% versus 52%) na korzyść ramienia z leczeniem trastuzumabem. Rak żołądka z przerzutami Trastuzumab był oceniany w jednym randomizowanym, otwartym badaniu fazy III ToGA (BO18255) w połączeniu z chemioterapią vs. wyłącznie chemioterapia. Chemioterapia była podawana w następujący sposób: – kapecytabina – 1000 mg/m 2 doustnie dwa razy na dobę przez 14 dni co 3 tygodnie przez 6 cykli (wieczorem dnia 1. do rana dnia 15. każdego cyklu) lub – dożylnie 5-fluorouracyl – 800 mg/m 2 /dobę w postaci dożylnego wlewu stałego przez 5 dni, podawana co 3 tygodnie przez 6 cykli (dzień 1. do 5. każdego cyklu) Każdy z nich był podawany z: – cisplatyną – 80 mg/m 2 co 3 tygodnie przez 6 cykli, pierwszego dnia każdego cyklu.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki skuteczności z badania BO18225 podsumowano w tabeli 13: Tabela 13. Wyniki skuteczności uzyskane w badaniu BO18225

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr FPn = 290 FP+H n = 294 HR (95% CI) wartość p
Przeżycie całkowite, mediana w miesiącach 11,1 13,8 0,74 (0,60 – 0,91) 0,0046
Przeżycie wolne od progresji, mediana w miesiącach 5,5 6,7 0,71 (0,59 – 0,85) 0,0002
Czas do progresji choroby, mediana w miesiącach 5,6 7,1 0,70 (0,58 – 0,85) 0,0003
Całkowity odsetek odpowiedzi, % 34,5% 47,3% 1,70a (1,22, 2,38) 0,0017
Czas odpowiedzi, mediana w miesiącach 4,8 6,9 0,54 (0,40 – 0,73) < 0,0001

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
FP + H: Fluoropyrymidyna/cisplatyna + trastuzumab FP: Fluoropyrymidyna/cisplatyna a Iloraz szans Pacjenci rekrutowani do badania nie byli wcześniej leczeni z powodu HER2-dodatniego, nieoperacyjnego, lokalnie zaawansowanego lub po wznowie i (lub) z przerzutami raka żołądka lub połączenia żołądkowo-przełykowego o typie gruczolakoraka, niekwalifikujacego się do leczenia. Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie całkowite definiowane jako czas od randomizacji do zgonu z jakiejkolwiek przyczyny. W czasie analizy w sumie 349 zrandomizowanych pacjentów zmarło: 182 (62,8%) w ramieniu kontrolnym i 167 pacjentów (56,8%) w ramieniu aktywnie leczonym. Większość zgonów była związana z podstawową chorobą nowotworową. Dodatkowa późniejsza analiza wykazała, że uzyskane korzyści są ograniczone do guzów z wyższym poziomem białka receptorowego HER2 (IHC 2+/FISH+ lub IHC 3+).
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana przeżycia całkowitego dla grupy z wysokim poziomem ekspresji HER2 wynosiła 11,8 miesięcy versus 16 miesięcy, HR 0,65 (95% CI 0,51-0,83), a mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła odpowiednio 5,5 miesiąca vs. 7,6 miesiąca, HR 0,64 (95% CI 0,51-0,79) dla FP versus FP+H. Dla przeżycia całkowitego [HR] wynosił 0,75 (95% CI 0,51-1,11) w grupie IHC 2+/FISH+ i HR 0,58 (95% CI 0,41- 0,81) w grupie IHC 3+/ FISH+. Eksploracyjna analiza podgrup wykonana w badaniu ToGA (BO18255) wykazała brak widocznych korzyści dla przeżycia całkowitego z dodania trastuzumabu u pacjentów z ECOG PS 2 w momencie wejścia do badania [HR 0,96 (95% CI 0,51-1,79)], o niemierzalnej [HR 1,78 (95% CI 0,87-3,66)] i lokalnie zaawansowanej chorobie [HR 1,20 (95% CI 0,29-4,97)]. Dzieci i młodzież Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek złożenia wyników badań z trastuzumabem we wszystkich podgrupach populacji pacjentów pediatrycznych w raku piersi i raku żołądka (patrz punkt 4.2 informacje dotyczące stosowania u dzieci).
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Farmakokinetyka trastuzumabu była oceniana w modelu populacyjnej analizy farmakokinetycznej przy wykorzystaniu danych zbiorczych pochodzących z 1582 badanych, wśród których byli pacjenci z HER2-dodatnim MBC, EBC, AGC lub innymi typami nowotworów oraz zdrowi ochotnicy w 18 badaniach fazy I, II i III otrzymujący trastuzumab w formie dożylnej. Model dwukompartmentowy z równoległą liniową i nieliniową eliminacją z kompartmentu centralnego opisywał profil stężenia trastuzumabu zależnego od czasu. Z powodu nieliniowej eliminacji, całkowity klirens wzrósł wraz ze spadkiem stężenia. Dlatego nie można przewidzić stałej wartości dla okresu półtrwania trastuzumabu. T 1/2 spada wraz ze zmniejszeniem stężenia pomiędzy kolejnymi dawkami (patrz tabela 16). Pacjenci z MBC i EBC mieli podobne parametry PK [np.klirens (CL), objętość kompartmentu centralnego (V c )] i populacyjnie oczekiwaną ekspozycję w stanie stacjonarnym (C min , C max i AUC).
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Klirens liniowy wynosił 0,136 l/dzień dla MBC, 0,112 l/dzień dla EBC i 0,176 l/dzień dla AGC. Wartości nieliniowego parametru eliminacji wynosiły 8,81 mg/dzień dla maksymalnego poziomu eliminacji (V max ) i 8,92 µg/ml dla stałej Michaelis-Menten (K m ) u pacjentów z MBC, EBC i AGC. Objętość kompartmentu centralnego wynosiła 2,62 l u pacjentów z MBC i EBC i 3,63 l u pacjentów z AGC. W ostatecznym farmakokinetycznym modelu populacyjnym, oprócz rodzaju guza pierwotnego, masa ciała, poziom w surowicy aminotransferazy asparaginianowej i albumin były określone jako istotnie statystycznie zmienne wpływające na ekspozycję na trastuzumab. Jednakże wielkość wpływu tych zmiennych na ekspozycję na trastuzumab nie wskazuje, aby miały one klinicznie istotny wpływ na stężenia trastuzumabu. Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości ekspozycji (mediana od 5. do 95.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
percentyla) i wartości parametrów farmakokinetycznych przy stężeniach klinicznie istotnych (C max i C min ) u pacjentów MBC, EBC i AGC leczonych w zatwierdzonych 1- i 3- tygodniowych schematach dawkowania przedstawiono w tabeli 14 (cykl 1), tabeli 15 (stan stacjonarny) i tabeli 16 (parametry farmakokinetyczne PK). Tabela 14. Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości ekspozycji w cyklu 1. (mediana od 5. do 95. percentyla) dla schematu dawkowania trastuzumabu dożylnie u pacjentów z MBC, EBC i AGC

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Schemat Pierwotny typ nowotworu n Cmin (µg/ml) Cmax (µg/ml) AUC0-21dni (µg.dzień/ml)
8 mg/kg mc. MBC 805 28,7(2,9 – 46,3) 182(134 – 280) 1376(728 – 1998)
+6 mg/kg mc. co trzy EBC 390 30,9(18,7 – 45,5) 176(127 – 227) 1390(1039 – 1895)
tygodnie AGC 274 23,1(6,1 – 50,3) 132(84,2 – 225) 1109(588 – 1938)
4 mg/kg mc.+ MBC 805 37,4(8,7 – 58,9) 76,5(49,4 – 114) 1073(597 – 1584)
2 mg/kg mc. co tydzień EBC 390 38,9(25,3 – 58,8) 76,0(54,7 – 104) 1074(783 – 1502)

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Tabela 15. Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości ekspozycji w stanie równowagi (od 5. do 95. percentyla) dla schematu dawkowania trastuzumabu dożylnie u pacjentów z MBC, EBC i AGC

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Schemat Pierwotny typ nowotworu n Cmin,ss* (µg/ml) Cmax,ss** (µg/ml) AUCss, 0-21dni(µg.dzień/ml) Czas do osiągnięcia stanu równowagi*** (tydzień)
8 mg/kg mc. MBC 805 44,2 179 1736 12
+ (1,8 – 85,4) (123 – 266) (618 – 2756)
EBC 390 53,8 184 1927 15
(28,7 – 85,8) (134 – 247) (1332 – 2771)

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Schemat Pierwotny typ nowotworu n Cmin,ss* (µg/ml) Cmax,ss** (µg/ml) AUCss, 0-21dni(µg.dzień/ml) Czas do osiągnięcia stanu równowagi*** (tydzień)
6 mg/kg mc. AGC 274 32,9 131 1338 9
co trzy (6,1 – 88,9) (72,5 – 251) (557 – 2875)
tygodnie
4 mg/kg mc. MBC 805 63,1 107 1710 12
+ (11,7 – 107) (54,2 – 164) (581 – 2715)
2 mg/kg mc. co tydzień
EBC 390 72,6(46 – 109) 115(82,6 – 160) 1893(1309 – 2734) 14

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
* C min,ss – C min w stanie równowagi ** C max,ss = C max w stanie równowagi *** czas do 90% stanu równowagi Tabela 16. Populacyjne przewidywane farmakokinetyczne wartości parametru w stanie równowagi dla schematu dawkowania trastuzumabu dożylnie u pacjentów z MBC, EBC i AGC

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Schemat Pierwotny typ nowotworu n Całkowity zakres CL od Cmax,ss do Cmin,ss(l/dzień) Zakres t1/2 od Cmax,ss do Cmin,ss (dzień)
8 mg/kg mc. + 6 mg/kg mc. co trzy tygodnie MBC 805 0,183 – 0,302 15,1 – 23,3
EBC 390 0,158 – 0,253 17,5 – 26,6
AGC 274 0,189 – 0,337 12,6 – 20,6
4 mg/kg mc. + 2 mg/kg mc. cotydzień MBC 805 0,213 – 0,259 17,2 – 20,4
EBC 390 0,184 – 0,221 19,7 – 23,2

CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Eliminacja trastuzumabu Okres eliminacji trastuzumabu był oceniany w czasie 1- lub 3-tygodniowych wlewów dożylnych przy użyciu farmakokinetycznego modelu populacyjnego. Wyniki tych symulacji wskazują, że co najmniej 95% pacjentów osiąga stężenia poniżej < 1 µg/ml (około 3% przewidywanej populacji osiągnie C min , ss a 97% wyeliminuje lek) w ciągu 7 miesięcy. Krążąca odszczepiona domena zewnątrzkomórkowa HER2-ECD Analizy badawcze zmiennych towarzyszących z informacji tylko w podgrupie pacjentów sugerują, że pacjenci z większym poziomem odszczepionej domeny zewnątrzkomórkowej HER2-ECD mieli szybszy nieliniowy klirens (niższy K m ) (p < 0,001). Zaobserwowano korelację pomiędzy złuszczonym antygenem a poziomem SGOT/AST; częściowo wpływ odszczepionej domeny na klirens może być wyjaśniony przez poziomy SGOT/AST.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Poziomy początkowe odszczepionej domeny zewnątrzkomórkowej HER2-ECD, obserwowane u pacjentów z MGC (rak żołądka z przerzutami), były porównywalne do poziomów u pacjentów z MBC oraz EBC i nie zaobserwowano widocznego wpływu na klirens trastuzumabu.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie W badaniach w ciągu 6 miesięcy podawania nie obserwowano ostrej, czy związanej z wielokrotną dawką toksyczności ani też toksycznego wpływu na reprodukcję w teratologii, na płodność kobiet, czy też późnej toksyczności ciążowej/w badaniach transportu łożyskowego. Trastuzumab nie jest genotoksyczny. Badanie trehalozy, głównej substancji pomocniczej, nie ujawniło żadnej toksyczności. Nie przeprowadzano długoterminowych badań na zwierzętach, dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego trastuzumabu ani określających wpływu na płodność u mężczyzn.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Histydyna Chlorowodorek histydyny jednowodny Trehaloza dwuwodna Polisorbat 20 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać, ani nie rozcieńczać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi oprócz wymienionych w punkcie 6.6. Do rozcieńczania produktu KANJINTI nie należy stosować roztworów glukozy, ponieważ powodują one agregację białek. 6.3 Okres ważności Nieotwarte fiolki 3 lata. Aseptyczne rozpuszczenie i rozcieńczenie produktu: Wykazano, że po dokonaniu aseptycznego rozpuszcenia w jałowej wodzie do iniekcji roztwór zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez 48 godzin w temperaturze 2°C – 8°C. Wykazano, że po dokonaniu aseptycznego rozcieńczenia w opakowaniach z chlorku poliwinylu, polietylenu lub polipropylenu zawierających chlorek sodu 9 mg/ml (0,9%) roztwór do wstrzykiwań, produkt KANJINTI zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez okres do 30 dni w temperaturze 2°C – 8  C, jak również przez 24 godziny w temperaturze nieprzekraczającej 30  C.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozpuszczony roztwór, jak również sporządzony, rozcieńczony roztwór produktu KANJINTI do wlewu dożylnego powinien być zużyty natychmiast. W przypadku, gdy roztwór nie został zużyty natychmiast za okres i warunki przechowywania przed użyciem odpowiedzialna jest osoba przygotowująca i podająca produkt, i okres ten zazwyczaj nie powinien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze 2°C – 8  C, chyba że rozpuszczenie i rozcieńczenie produktu miało miejsce w kontrolowanych i walidowanych warunkach aseptycznych. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać rozpuszczonego roztworu. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozpuszczeniu, patrz punkt 6.3 i 6.6.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania KANJINTI, 150 mg, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji Fiolka 20 ml, wykonana ze szkła typu I, przezroczysta, z butylowym gumowym korkiem powlekanym warstwą fluoro-żywicy oraz aluminiową uszczelką przeciwpyłową zawiera 150 mg trastuzumabu. Każde opakowanie zawiera jedną fiolkę. KANJINTI, 420 mg, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji Fiolka 50 ml, wykonana ze szkła typu I, przezroczysta, z butylowym gumowym korkiem powlekanym warstwą fluoro-żywicy oraz aluminiową uszczelką przeciwpyłową zawiera 420 mg trastuzumabu. Każde opakowanie zawiera jedną fiolkę. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Należy przestrzegać właściwych technik aseptyki podczas procedury rozpuszczania i rozcieńczania. Należy zachować ostrożność, by zapewnić sterylność przygotowanych roztworów.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Ponieważ ten produkt leczniczy nie zawiera żadnych przeciwbakteryjnych substancji konserwujących ani substancji bakteriostatycznych, należy stosować techniki aseptyczne. Aseptyczne przygotowanie, postępowanie i przechowywanie produktu: Podczas przygotowania infuzji należy postępować z produktem zachowując zasady aseptyki. Przygotowanie powinno:  Być wykonywane w warunkach aseptycznych przez przeszkolony personel zgodnie z zasadami dobrej praktyki, zwłaszcza w odniesieniu do aseptycznego przygotowania produktów podawanych drogą pozajelitową.  Być wykonywane w komorze z przepływem laminarnym lub komorze bezpieczeństwa biologicznego z zachowaniem standardowych środków ostrożności dotyczących bezpiecznego postępowania z substancjami podawanymi dożylnie.  Po przygotowaniu przygotowany roztwór do infuzji dożylnej powinien być odpowiednio przechowywany, aby zapewnić utrzymanie warunków aseptycznych. Zaleca się ostrożność podczas rozpuszczania produktu KANJINTI.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Nadmierne spienienie podczas rozcieńczania lub wstrząsanie rozcieńczonego roztworu może spowodować trudności w pobraniu odpowiedniej ilości produktu KANJINTI z fiolki. Przygotowanego roztworu nie należy zamrażać. KANJINTI, 150 mg, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji Każdą fiolkę zawierającą 150 mg produktu KANJINTI rozpuszcza się w 7,2 ml wody do wstrzykiwań (niedołączonej do opakowania). Należy unikać stosowania innych rozpuszczalników. Roztwór produktu KANJINTI w objętości 7,4 ml zawiera 21 mg/ml trastuzumabu do pojedynczego użycia o pH około 6,1. Nadmiar objętości wynoszący 4 % zapewnia uzyskanie dawki 150 mg trastuzumabu z każdej fiolki. KANJINTI, 420 mg, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji Każdą fiolkę zawierającą 420 mg produktu KANJINTI rozpuszcza się w 20 ml wody do wstrzykiwań (niedołączonej do opakowania). Należy unikać stosowania innych rozpuszczalników.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Roztwór produktu KANJINTI w objętości 21 ml zawiera 21 mg/ml trastuzumabu do pojedynczego użycia o pH około 6,1. Nadmiar objętości wynoszący 5 % zapewnia uzyskanie dawki 420 mg trastuzumabu z każdej fiolki.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Fiolka KANJINTI Objętość wody do wstrzykiwań Końcowe stężenie
Fiolka 150 mg + 7,2 ml = 21 mg/ml
Fiolka 420 mg + 20 ml = 21 mg/ml
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
Instrukcja aseptycznego przygotowywania roztworu 1) Z użyciem jałowej igły powoli wprowadzić prawidłową objętość (jak wskazano powyżej) wody do wstrzykiwań do fiolki zawierającej liofilizat produktu KANJINTI, kierując strumień bezpośrednio na liofilizowany krążek. 2) W celu rozpuszczenia delikatnie poruszać fiolką. NIE WSTRZĄSAĆ. Czasami może wystąpić lekkie spienienie roztworu podczas rozpuszczania. Fiolkę należy odstawić na około 5 minut. Rozpuszczony produkt KANJINTI jest roztworem o kolorze bezbarwnym do bladożółtego i nie powinien zawierać widocznych cząsteczek. Instrukcja aseptycznego rozcieńczania przygotowanego roztworu: Ustalenie właściwej objętości roztworu: • odpowiednio dla dawki nasycającej 4 mg trastuzumabu/kg masy ciała oraz dla dawki podtrzymującej 2 mg trastuzumabu/kg masy ciała podawanej raz w tygodniu, jest następujące: Objętość (ml) = Masa ciała (kg) x dawka ( 4 mg/kg mc. dla nasycającej lub 2 mg/kg mc.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
dla podtrzymującej) 21 (mg/ml, stężenie przygotowanego roztworu) • Dla dawki nasycającej 8 mg trastuzumabu/kg masy ciała lub kolejnych, podawanych co 3 tygodnie dawek 6 mg trastuzumabu/kg masy ciała: Objętość (ml) = Masa ciała (kg) x dawka ( 8 mg/kg mc. dla nasycającej lub 6 mg/kg mc. dla podtrzymującej) 21 (mg/ml, stężenie przygotowanego roztworu) Właściwa ilość przygotowanego roztworu powinna być pobrana z fiolki i dodana do 250 ml 9 mg/ml (0,9%) roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań. Nie należy stosować roztworów zawierających glukozę (patrz punkt 6.2). W celu wymieszania roztworu opakowanie powinno być delikatnie odwracane, tak aby uniknąć spienienia. Przed parenteralnym podaniem produktów leczniczych należy sprawdzić wzrokowo, czy przygotowany produkt nie zawiera żadnych widocznych cząstek i czy nie zmienił zabarwienia. Nie obserwowano niezgodności między produktem KANJINTI, a chlorkiem poliwinylu, polietylenem czy polipropylenem używanych w pojemnikach do wlewów.
CHPL leku Kanjinti, proszek do sporządzania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji, 150 mg
Dane farmaceutyczne
KANJINTI jest przeznaczony do jednorazowego użytku, ponieważ nie zawiera konserwantów. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Phesgo 600 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań Phesgo 1200 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Phesgo 600 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań Jedna fiolka z 10 ml roztworu zawiera 600 mg pertuzumabu i 600 mg trastuzumabu. Każdy ml roztworu zawiera 60 mg pertuzumabu i 60 mg trastuzumabu. Phesgo 1200 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań Jedna fiolka z 15 ml roztworu zawiera 1200 mg pertuzumabu i 600 mg trastuzumabu. Każdy ml roztworu zawiera 80 mg pertuzumabu i 40 mg trastuzumabu. Pertuzumab i trastuzumab są humanizowanymi przeciwciałami monoklonalnymi o charakterze immunoglobulin (Ig)G1 wytwarzanymi w komórkach ssaczych (jajnika chomika chińskiego) w technologii rekombinacji kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Roztwór klarowny do opalizującego, w kolorze bezbarwnym do lekko brązowawego, o pH 5,2-5,8, osmolalności 270-370 i 275-375 mOsmol/kg odpowiednio w przypadku roztworu 1200 mg/600 mg i 600 mg/600 mg.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Rak piersi we wczesnym stadium (ang. early breast cancer , EBC) Produkt leczniczy Phesgo jest wskazany do stosowania w skojarzeniu z chemioterapią w:  leczeniu neoadjuwantowym dorosłych pacjentów chorych na HER2-dodatniego raka piersi, miejscowo zaawansowanego, zapalnego lub we wczesnym stadium z wysokim ryzykiem wznowy (patrz punkt 5.1)  leczeniu adjuwantowym dorosłych pacjentów chorych na HER2-dodatniego raka piersi we wczesnym stadium z wysokim ryzykiem wznowy (patrz punkt 5.1) Rak piersi z przerzutami (ang. metastatic breast cancer , MBC) Produkt leczniczy Phesgo jest wskazany do stosowania w skojarzeniu z docetakselem u dorosłych pacjentów chorych na HER2-dodatniego raka piersi z przerzutami lub z nieresekcyjną wznową miejscową, którzy nie byli leczeni wcześniej za pomocą terapii przeciw-HER2 lub chemioterapii choroby przerzutowej.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem leczniczym Phesgo powinno być rozpoczynane wyłącznie pod nadzorem lekarza doświadczonego w podawaniu leków przeciwnowotworowych. Produkt leczniczy Phesgo powinien być podawany przez osobę należącą do fachowego personelu medycznego przygotowaną do leczenia anafilaksji oraz w warunkach pełnej i natychmiastowej dostępności urządzeń niezbędnych przy resuscytacji (patrz punkt 4.4). Aby zapobiec błędom w podawaniu leku ważne jest, by sprawdzić etykietę fiolki upewniając się, że produktem leczniczym przygotowanym i podawanym pacjentowi jest produkt leczniczy Phesgo. Pacjenci obecnie przyjmujący dożylnie pertuzumab i trastuzumab mogą zmienić leczenie na produkt leczniczy Phesgo. Zmiana leczenia z dożylnego pertuzumabu i trastuzumabu na produkt leczniczy Phesgo (lub odwrotnie) była przedmiotem badania MO40628 (patrz punkty 4.8 i 5.1).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
Dawkowanie Pacjenci leczeni produktem leczniczym Phesgo muszą mieć guz wykazujący ekspresję HER2, definiowaną jako wynik 3+ w badaniu immunohistochemicznym (IHC) i (lub) współczynnik ≥ 2.0 w badaniu metodą hybrydyzacji in situ (ISH), oceniane za pomocą zwalidowanego testu. Aby zapewnić dokładność i odtwarzalność wyników, badanie musi zostać przeprowadzone w wyspecjalizowanym laboratorium, mogącym zapewnić walidację procedur badania. Pełna instrukcja przeprowadzenia badania i interpretacji wyników, patrz ulotki dołączone do opakowań ze zwalidowanymi testami HER2. W Tabeli 1 zamieszczono zalecenia dotyczące dawkowania produktu leczniczego Phesgo we wczesnym lub przerzutowym raku piersi. Tabela 1: Zalecane dawkowanie i podawanie produktu leczniczego Phesgo

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie

Dawka (niezależnie od masy ciała) Przybliżony czas trwania wstrzyknięcia podskórnego Czas obserwacjiab
Dawka nasycająca 1200 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu 8 minut 30 minut
Dawka podtrzymująca (co 3 tygodnie) 600 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu 5 minut 15 minut

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
a Należy obserwować pacjentów pod kątem reakcji związanych z wstrzyknięciem leku i reakcji nadwrażliwości b Okres obserwacji powinien rozpocząć się po podaniu produktu leczniczego Phesgo i zakończyć się przed jakimkolwiek następnym podaniem chemioterapii U pacjentów otrzymujących taksan podanie produktu leczniczego Phesgo powinno poprzedzać podanie taksanu. Podczas stosowania docetakselu jednocześnie z produktem leczniczym Phesgo zalecana dawka początkowa docetakselu wynosi 75 mg/m 2 pc., a następnie może zostać zwiększona do 100 mg/m 2 pc., w zależności od wybranego schematu dawkowania i tolerancji dawki początkowej. Docetaksel można także podawać w dawce 100 mg/m 2 pc. w 3-tygodniowym schemacie dawkowania od początku leczenia, także w zależności od wybranego schematu dawkowania. W przypadku stosowania schematu opartego na karboplatynie, zalecana dawka docetakselu wynosi 75 mg/m 2 pc. przez cały czas leczenia (bez zwiększania dawki).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
W przypadku paklitakselu podawanego z produktem leczniczym Phesgo w leczeniu adjuwantowym, zalecana dawka paklitakselu wynosi 80 mg/m 2 pc. raz na tydzień przez 12 cotygodniowych cykli. U pacjentów otrzymujących schematy oparte na antracyklinach, produkt leczniczy Phesgo należy podawać po ukończeniu całego schematu leczenia antracykliną (patrz punkt 4.4). Rak piersi z przerzutami Produkt leczniczy Phesgo należy podawać w skojarzeniu z docetakselem. Leczenie produktem leczniczym Phesgo można kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub niepoddającej się leczeniu toksyczności, nawet jeśli leczenie docetakselem zostało przerwane (patrz punkt 4.4). Rak piersi we wczesnym stadium W leczeniu neoadjuwantowym produkt leczniczy Phesgo należy podawać przez 3 do 6 cykli w skojarzeniu z chemioterapią, w ramach pełnego schematu leczenia wczesnego raka piersi (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
W leczeniu adjuwantowym produkt leczniczy Phesgo należy podawać łącznie przez jeden rok (maksymalnie przez 18 cykli bądź do wystąpienia nawrotu choroby lub niemożliwych do opanowania działań toksycznych, w zależności od tego, które z tych zdarzeń wystąpi wcześniej), w ramach pełnego cyklu leczenia wczesnego raka piersi i niezależnie od czasu przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego. Leczenie powinno obejmować standardową chemioterapię opartą na antracyklinach i (lub) taksanach. Podawanie produktu leczniczego Phesgo powinno rozpoczynać się w 1. dniu pierwszego cyklu zawierającego podanie taksanu i powinno być kontynuowane nawet po zakończeniu chemioterapii. Opóźnienie lub pominięcie dawki Jeśli czas pomiędzy dwoma kolejnymi wstrzyknięciami wynosi:  mniej niż 6 tygodni, należy jak najszybciej podać dawkę podtrzymującą produktu leczniczego Phesgo 600 mg/600 mg. Później należy kontynuować stosowanie schematu podawania co 3 tygodnie.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
 6 tygodni lub więcej, należy ponownie podać dawkę nasycającą produktu leczniczego Phesgo 1200 mg/600 mg, a następnie dawkę podtrzymującą produktu leczniczego Phesgo 600 mg/600 mg podawaną co 3 tygodnie. Modyfikacje dawki Nie zaleca się zmniejszania dawki produktu leczniczego Phesgo. Może zajść potrzeba zakończenia leczenia produktem leczniczym Phesgo, według uznania lekarza. Pacjenci mogą kontynuować leczenie w okresach odwracalnej mielosupresji wywołanej chemioterapią, jednak w tym czasie należy ich uważnie monitorować pod kątem powikłań neutropenii. Modyfikacja dawki docetakselu i innych chemioterapeutyków, patrz właściwa Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL). Zmiana z dożylnie podawanego pertuzumabu i trastuzumabu na produkt leczniczy Phesgo  U pacjentów otrzymujących dożylnie pertuzumab i trastuzumab, u których od ostatniej dawki minęło mniej niż 6 tygodni, produkt leczniczy Phesgo należy podawać w dawce podtrzymującej wynoszącej 600 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu w kolejnych podaniach co 3 tygodnie.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
 U pacjentów otrzymujących dożylnie pertuzumab i trastuzumab, u których od podania ostatniej dawki minęło co najmniej 6 tygodni, produkt leczniczy Phesgo należy podać w dawce nasycającej wynoszącej 1200 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu, a w kolejnych podaniach w dawce podtrzymującej wynoszącej 600 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu co 3 tygodnie. Zaburzenia czynności lewej komory Podawanie produktu leczniczego Phesgo należy wstrzymać na co najmniej 3 tygodnie w przypadku wystąpienia jakichkolwiek przedmiotowych i podmiotowych objawów sugerujących zastoinową niewydolność serca. Należy zakończyć leczenie produktem leczniczym Phesgo po potwierdzeniu objawów niewydolności serca (więcej informacji, patrz punkt 4.4). Pacjenci z przerzutowym rakiem piersi Przed leczeniem frakcja wyrzutowa lewej komory serca (ang. left ventricular ejection fraction , LVEF) powinna wynosić ≥ 50%.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
Podawanie produktu leczniczego Phesgo należy wstrzymać na co najmniej 3 tygodnie w następujących przypadkach:  zmniejszenie LVEF do wartości mniejszej niż 40%  wartość LVEF wynosząca 40%-45% w wyniku zmniejszenia o ≥ 10 punktów procentowych poniżej wartości sprzed leczenia. Podawanie produktu leczniczego Phesgo można wznowić, jeśli LVEF powróci do wartości > 45% lub do wartości 40-45% przy różnicy wynoszącej < 10 punktów procentowych poniżej wartości sprzed leczenia. Pacjenci z wczesnym rakiem piersi Przed leczeniem wartość LVEF u pacjentów powinna wynosić ≥ 55% (≥ 50% po zakończeniu leczenia antracykliną wchodzącą w skład schematu chemioterapii, jeśli jest podawana). Podawanie produktu leczniczego Phesgo należy wstrzymać na co najmniej 3 tygodnie w przypadku zmniejszenia LVEF do wartości mniejszej niż 50% w wyniku spadku o ≥ 10 punktów procentowych poniżej wartości sprzed leczenia.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
Podawanie produktu leczniczego Phesgo można wznowić, jeśli LVEF powróciła do wartości ≥ 50% lub do wartości, dla której różnica pomiędzy stanem sprzed leczenia wynosi < 10 punktów procentowych. Szczególne populacje pacjentów Pacjenci w podeszłym wieku Nie obserwowano ogólnych różnic w skuteczności i bezpieczeństwie stosowania produktu leczniczego Phesgo u pacjentów w wieku ≥ 65 lat i < 65 lat. Nie ma konieczności dostosowania dawki produktu leczniczego Phesgo u pacjentów w wieku ≥ 65 lat. Dane dotyczące pacjentów w wieku > 75 lat są ograniczone. Ocena bezpieczeństwa stosowania u pacjentów w podeszłym wieku, patrz punkt 4.8. Zaburzenia czynności nerek Nie ma potrzeby dostosowania dawki produktu leczniczego Phesgo u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, z uwagi na ograniczone dane farmakokinetyczne (PK) (patrz punkt 5.2).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
Zaburzenia czynności wątroby Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność produktu leczniczego Phesgo nie były badane u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Jest mało prawdopodobne, by pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby wymagali dostosowania dawki produktu leczniczego Phesgo. Specyficzne dostosowanie dawki nie jest zalecane (patrz punkt 5.2). Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Phesgo u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Stosowanie produktu leczniczego Phesgo u dzieci i młodzieży we wskazaniu rak piersi nie jest właściwe. Sposób podawania Produkt leczniczy Phesgo należy podawać wyłącznie we wstrzyknięciu podskórnym. Produkt leczniczy Phesgo nie jest przeznaczony do podawania dożylnego. Należy zmieniać miejsca wstrzyknięcia tylko z lewego uda na prawe i odwrotnie.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
Nowe wstrzyknięcie należy podawać w odległości co najmniej 2,5 cm od poprzedniego miejsca podania, wstrzykując lek w zdrową skórę, nigdy zaś w miejsca, gdzie skóra jest zaczerwieniona, posiniaczona, tkliwa dotykowo lub stwardniała. Dawki nie należy dzielić na dwie strzykawki lub dwa miejsca podania. Podczas leczenia produktem leczniczym Phesgo inne produkty lecznicze do podskórnego podawania należy w miarę możliwości wstrzykiwać w inne miejsca. Dawkę nasycającą i dawkę podtrzymującą należy podawać odpowiednio przez 8 i 5 minut. Zaleca się obserwację przez 30 minut po zakończeniu podawania dawki nasycającej produktu leczniczego Phesgo i przez 15 minut po zakończeniu podawania dawki podtrzymującej, pod kątem reakcji związanych z wstrzyknięciem leku (patrz punkty 4.4 i 4.8). Reakcje związane z wstrzyknięciem leku Wstrzyknięcie leku można spowolnić lub przerwać, jeśli u pacjenta wystąpią objawy związane z wstrzyknięciem (patrz punkt 4.4 i punkt 4.8).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
W łagodzeniu objawów układowych pomocne może być także takie leczenie, jak podanie tlenu, agonistów receptorów beta, leków przeciwhistaminowych, szybkie dożylne podanie płynów oraz leki przeciwgorączkowe. Reakcje nadwrażliwości/anafilaksja Wstrzyknięcie należy natychmiast przerwać i nie wznawiać, jeśli u pacjenta wystąpi reakcja w 4. stopniu nasilenia według NCI CTCAE (anafilaksja), skurcz oskrzeli lub zespół ostrej niewydolności oddechowej (patrz punkt 4.4 i punkt 4.8). Instrukcja dotycząca stosowania i postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawienia identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu. Zaburzenia czynności lewej komory (w tym zastoinowa niewydolność serca) Po zastosowaniu produktów leczniczych hamujących aktywność HER2, w tym pertuzumabu i trastuzumabu zgłaszano zmniejszenie LVEF. Częstość występowania objawów zaburzeń funkcji skurczowej lewej komory (ang. left ventricular dysfunction , LVD [zastoinowa niewydolność serca]) była większa u pacjentów leczonych pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią w porównaniu z pacjentami leczonymi trastuzumabem i chemioterapią. W leczeniu adjuwantowym większość zgłoszonych przypadków objawowej niewydolności serca dotyczyło pacjentów, którzy otrzymywali chemioterapię opartą na antracyklinach (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci, którzy wcześniej otrzymali antracykliny lub radioterapię klatki piersiowej mogą podlegać większemu ryzyku zmniejszenia LVEF na podstawie badań z dożylnym podaniem pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią. Pacjenci z ciężką chorobą serca lub schorzeniami medycznymi dotyczącymi serca w wywiadzie, zaburzeniami komorowego rytmu serca w wywiadzie lub czynnikami ryzyka komorowych zaburzeń rytmu serca zostali wykluczeni z badania rejestracyjnego FEDERICA w (neo-)adjuwantowej terapii wczesnego raka piersi z zastosowaniem produktu leczniczego Phesgo. Produkt leczniczy Phesgo nie był badany u pacjentów z: wartością LVEF < 55% przed rozpoczęciem leczenia (wczesny rak piersi) lub < 50% (przerzutowy rak piersi); występowaniem w wywiadzie zastoinowej niewydolności serca (ang.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
congestive heart failure , CHF); stanami mogącymi zaburzać czynność lewej komory, takimi jak niewyrównane nadciśnienie, ostatnio przebyty zawał mięśnia sercowego, poważne zaburzenia rytmu serca wymagające leczenia lub skumulowana wcześniejsza ekspozycja na antracykliny wynosząca >360 mg/m 2 pc. doksorubicyny lub jej równoważnika. Ponadto, leczenie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią nie było badane u pacjentów ze zmniejszeniem LVEF < 50% podczas wcześniejszej terapii adjuwantowej trastuzumabem. Należy oznaczyć wartość LVEF przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym Phesgo, a następnie wykonywać oznaczenia w regularnych odstępach podczas leczenia (np. raz podczas terapii neoadjuwantowej i co 12 tygodni w leczeniu adjuwantowym i w leczeniu choroby przerzutowej), aby upewnić się, że wartość LVEF mieści się w granicach normy.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Jeśli wartość LVEF zmniejszy się, jak opisano w punkcie 4.2 i nie nastąpi poprawa, lub jeśli dalej zmniejszy się w kolejnym oznaczeniu, należy poważnie rozważyć zakończenie leczenia produktem leczniczym Phesgo, chyba, że uznaje się, iż korzyści dla danego pacjenta przeważają nad zagrożeniami. Ryzyko kardiologiczne powinno być dokładnie rozważone i wyważone w stosunku do potrzeb medycznych danego pacjenta przed zastosowaniem produktu leczniczego Phesgo z antracykliną. Działanie farmakologiczne leków ukierunkowanych na HER2 i antracyklin wskazuje, że można spodziewać się większego ryzyka toksycznych działań na serce podczas jednoczesnego stosowania produktu leczniczego Phesgo i antracyklin w porównaniu z ich sekwencyjnym stosowaniem. Sekwencyjne stosowanie produktu leczniczego Phesgo (w skojarzeniu z taksanem) oceniano po podaniu doksorubicyny wchodzącej w skład dwóch schematów opartych na antracyklinach w badaniu FEDERICA, natomiast sekwencyjne stosowanie dożylnego pertuzumabu (w skojarzeniu z trastuzumabem i taksanem) oceniano po podaniu epirubicyny lub doksorubicyny jako elementów wielu schematów opartych na antracyklinach w badaniach APHINITY i BERENICE.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Dostępne są jedynie ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa jednoczesnego stosowania dożylnego pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem i antracykliną. W badaniu TRYPHAENA dożylny pertuzumab w skojarzeniu z trastuzumabem podawano jednocześnie z epirubicyną w ramach schematu FEC (5-fluorouracyl, epirubicyna, cyklofosfamid) (patrz punkty 4.8 i 5.1). Leczenie zastosowano wyłącznie u pacjentów nieotrzymujących wcześniej chemioterapii, którzy otrzymali małe skumulowane dawki epirubicyny (do 300 mg/m 2 pc.). W tym badaniu bezpieczeństwo kardiologiczne było podobne do bezpieczeństwa obserwowanego u pacjentów otrzymujących ten sam schemat, ale z pertuzumabem podawanym sekwencyjnie (po chemioterapii FEC). Reakcje związane z wstrzyknięciem/reakcje związane z infuzją (ang. injection-related reactions/infusion-related reactions , IRR) Stosowanie produktu leczniczego Phesgo wiązało się z występowaniem reakcji związanych z wstrzyknięciem (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Reakcje związane z wstrzyknięciem były definiowane jako każda reakcja układowa przebiegająca z takimi objawami, jak gorączka, dreszcze, ból głowy, prawdopodobnie z powodu uwalniania cytokin występująca w ciągu 24 godzin od podania produktu leczniczego Phesgo. Zaleca się ścisłą obserwację pacjenta podczas i przez 30 minut po podaniu dawki nasycającej oraz podczas i przez 15 minut po podaniu dawki podtrzymującej produktu leczniczego Phesgo. W przypadku wystąpienia istotnej reakcji związanej z wstrzyknięciem, należy zmniejszyć prędkość wstrzykiwania lub je przerwać oraz wdrożyć odpowiednie leczenie. Należy ocenić stan pacjentów i starannie ich monitorować aż do całkowitego ustąpienia objawów podmiotowych i przedmiotowych. Należy rozważyć trwałe zakończenie leczenia u pacjentów z ciężkimi reakcjami związanymi z wstrzyknięciem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Tę ocenę kliniczną należy oprzeć na nasileniu wcześniejszej reakcji oraz odpowiedzi na leczenie zastosowane z powodu wystąpienia działania niepożądanego (patrz punkt 4.2). Chociaż po zastosowaniu produktu leczniczego Phesgo nie obserwowano zgonów w wyniku reakcji związanych z wstrzyknięciem, należy zachować ostrożność, ponieważ śmiertelne reakcje związane z infuzją występowały w przebiegu leczenia dożylnym pertuzumabem w skojarzeniu z dożylnym trastuzumabem i chemioterapią. Reakcje nadwrażliwości/anafilaksja Należy ściśle monitorować pacjentów pod kątem reakcji nadwrażliwości. Ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję i zdarzenia powodujące zgon były obserwowane po podaniu pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią (patrz punkt 4.8). Większość reakcji anafilaktycznych wystąpiła w ciągu pierwszych 6-8 cykli leczenia, gdy pertuzumab i trastuzumab były podawane w skojarzeniu z chemioterapią.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Produkty lecznicze do leczenia takich reakcji, a także sprzęt stosowany w nagłych wypadkach, powinny być dostępne do natychmiastowego użycia. Produkt leczniczy Phesgo należy trwale odstawić w przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości stopnia 4. według NCI-CTCAE (anafilaksji), skurczu oskrzeli lub zespołu ostrej niewydolności oddechowej (patrz punkt 4.2). Produkt leczniczy Phesgo jest przeciwwskazany u pacjentów ze znaną nadwrażliwością na pertuzumab, trastuzumab lub na którąkolwiek substancję pomocniczą (patrz punkt 4.3). Gorączka neutropeniczna Pacjenci leczeni produktem leczniczym Phesgo w skojarzeniu z taksanem podlegają większemu ryzyku wystąpienia gorączki neutropenicznej. Pacjenci leczeni dożylnym pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem podlegają zwiększonemu ryzyku gorączki neutropenicznej w porównaniu z pacjentami leczonymi placebo, trastuzumabem i docetakselem, zwłaszcza podczas 3 pierwszych cykli leczenia (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
W badaniu CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi nadir liczby granulocytów obojętnochłonnych był podobny u pacjentów leczonych pertuzumabem i u pacjentów otrzymujących placebo. Większa częstość występowania gorączki neutropenicznej u pacjentów leczonych pertuzumabem wiązała się z większą częstością występowania zapalenia błony śluzowej i biegunki u tych pacjentów. Należy rozważyć leczenie objawowe zapalenia błony śluzowej i biegunki. Po zakończeniu podawania docetakselu nie zgłaszano żadnych zdarzeń gorączki neutropenicznej. Biegunka Phesgo może wywoływać ciężką biegunkę. Biegunka występuje najczęściej podczas jednoczesnego podawania z taksanami. Pacjenci w podeszłym wieku (≥ 65 lat) podlegają większemu ryzyku biegunki w porównaniu z pacjentami młodszymi (< 65 lat). Biegunkę należy leczyć zgodnie ze standardowymi praktykami i wytycznymi.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Należy rozważyć wczesną interwencję polegającą na podaniu loperamidu, płynów i uzupełnieniu elektrolitów, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku oraz w przypadku ciężkiej lub przedłużającej się biegunki. Należy rozważyć przerwanie leczenia produktem leczniczym Phesgo, jeśli nie uzyska się poprawy stanu pacjenta. Po opanowaniu biegunki leczenie produktem leczniczym Phesgo można wznowić. Zdarzenia dotyczące płuc Po wprowadzeniu trastuzumabu do obrotu zgłaszano poważne zdarzenia dotyczące płuc. W sporadycznych przypadkach zdarzenia te były śmiertelne. Ponadto, zgłaszano przypadki śródmiąższowej choroby płuc, w tym nacieki w płucach, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zapalenie płuc, zapalenie płuc spowodowane przez czynniki niezakaźne, wysięk opłucnowy, zespół zaburzeń oddechowych, ostry obrzęk płuc i niewydolność oddechową.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Czynniki ryzyka związane ze śródmiąższową chorobą płuc obejmują wcześniejsze lub równoczesne leczenie innymi lekami przeciwnowotworowymi, o których wiadomo, że są związane z wywoływaniem śródmiąższowej choroby płuc, takimi jak taksany, gemcytabina, winorelbina i radioterapia. Zdarzenia te mogą wystąpić w ramach reakcji związanej z infuzją lub mieć odroczony początek. Pacjenci z dusznością spoczynkową z powodu powikłań zaawansowanej choroby nowotworowej i chorób współistniejących mogą podlegać zwiększonemu ryzyku zdarzeń dotyczących płuc. Z tego względu tych pacjentów nie należy leczyć produktem leczniczym Phesgo. Należy zachować ostrożność w odniesieniu do zapalenia płuc o etiologii niezakaźnej, szczególnie u pacjentów jednocześnie przyjmujących taksany. Substancje pomocnicze Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy lek uznaje się za zasadniczo „wolny od sodu”.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji między lekami. Pertuzumab Nie obserwowano interakcji PK pomiędzy pertuzumabem a trastuzumabem lub pomiędzy pertuzumabem a docetakselem w badaniu dodatkowym z udziałem 37 pacjentów uczestniczących w randomizowanym badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi. Ponadto, w analizie farmakokinetyki populacyjnej nie wykazano dowodów na występowanie interakcji lekowych pomiędzy pertuzumabem a trastuzumabem lub pomiędzy pertuzumabem a docetakselem. Ten brak interakcji lekowych został potwierdzony w danych PK z badań NEOSPHERE i APHINITY. W pięciu badaniach oceniano wpływ pertuzumabu na PK podawanych jednocześnie leków cytotoksycznych, docetakselu, paklitakselu, gemcytabiny, kapecytabiny, karboplatyny i erlotynibu. Nie stwierdzono dowodów na interakcje PK pomiędzy pertuzumabem a którymkolwiek z tych leków.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Interakcje
PK pertuzumabu w tych badaniach była porównywalna, jak w badaniach z pojedynczym lekiem. Trastuzumab Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji lekowych. Nie obserwowano klinicznie istotnych interakcji pomiędzy trastuzumabem a jednocześnie podawanymi produktami leczniczymi stosowanymi w badaniach klinicznych. Wpływ trastuzumabu na farmakokinetykę innych leków przeciwnowotworowych Dane PK z badań BO15935 i M77004 z udziałem kobiet z HER2-dodatnim przerzutowym rakiem piersi sugerowały, że ekspozycja na paklitaksel i doksorubicynę (oraz ich główne metabolity 6-α- hydroksypaklitaksel, POH i doksorubicynol, DOL) nie ulegała zmianie w obecności trastuzumabu (8 mg/kg mc. lub 4 mg/kg mc. dożylna dawka nasycająca, a następnie odpowiednio 6 mg/kg mc. co 3 tygodnie lub 2 mg/kg co tydzień dożylnie). Jednak trastuzumab może zwiększać całkowitą ekspozycję na jeden z metabolitów doksorubicyny (7-deoksy-13-dihydro-doksorubicynon, D7D).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Interakcje
Aktywność biologiczna D7D i wpływ kliniczny zwiększenia stężenia tego metabolitu były niejasne. Dane z badania JP16003, będącego badaniem z jedną grupą terapeutyczną, w którym trastuzumab (4 mg/kg mc. dożylna dawka nasycająca i 2 mg/kg mc. dożylnie co tydzień) i docetaksel (60 mg/m 2 pc. dożylnie) podawano Japonkom z HER2-dodatnim przerzutowym rakiem piersi sugerowały, że jednoczesne podawanie trastuzumabu nie miało wpływu na farmakokinetykę pojedynczej dawki docetakselu. Badanie JP19959 było badaniem dodatkowym do badania BO18255 (ToGA) przeprowadzonego z udziałem mężczyzn i kobiet narodowości japońskiej z zaawansowanym rakiem żołądka w celu zbadania farmakokinetyki kapecytabiny i cisplatyny podawanych z trastuzumabem lub bez. Wyniki tego dodatkowego badania sugerowały, że ekspozycja na bioaktywne metabolity (np. 5- FU) kapecytabiny nie ulegała zmianie pod wpływem jednoczesnego stosowania cisplatyny lub jednoczesnego stosowania cisplatyny w skojarzeniu z trastuzumabem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Interakcje
Jednak sama kapecytabina osiągała większe stężenia i miała dłuższy okres półtrwania, gdy podawano ją w skojarzeniu z trastuzumabem. Ta dane sugerują również, że jednoczesne stosowanie kapecytabiny lub jednoczesne stosowanie kapecytabiny w skojarzeniu z trastuzumabem nie miały wpływu na farmakokinetykę cisplatyny. Dane PK z badania H4613g/GO01305 z udziałem pacjentów z przerzutowym lub miejscowo zaawansowanym nieoperacyjnym HER2-dodatnim nowotworem złośliwym sugerowały, że trastuzumab nie miał wpływu na PK karboplatyny. Wpływ leków przeciwnowotworowych na farmakokinetykę trastuzumabu Po dokonaniu porównania symulowanych stężeń trastuzumabu w surowicy po zastosowaniu trastuzumabu w monoterapii (4 mg/kg mc. dawka nasycająca/2 mg/kg co tydzień dożylnie) i stężeń w surowicy obserwowanych u Japonek z HER2-dodatnim przerzutowym rakiem piersi (badanie JP16003), nie stwierdzono dowodów na wpływ jednoczesnego podawania docetakselu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Interakcje
Porównanie wyników PK z dwóch badań II fazy (BO15935 i M77004) oraz jednego badania III fazy (H0648g), w których pacjenci byli jednocześnie leczeni trastuzumabem i paklitakselem, a także dwóch badań II fazy, w których trastuzumab podawano w monoterapii (W016229 i MO16982) u kobiet z HER2-dodatnim przerzutowym rakiem piersi wskazuje, że poszczególne i średnie najmniejsze stężenia trastuzumabu w surowicy różniły się w ramach tego samego badania i między badaniami, ale nie stwierdzono wyraźnego wpływu jednocześnie podawanego paklitakselu na farmakokinetykę trastuzumabu. Porównanie danych PK trastuzumabu pochodzących z badania M77004, w którym kobiety z HER2- dodatnim przerzutowym rakiem piersi były jednocześnie leczone trastuzumabem, paklitakselem i doksorubicyną z danymi PK trastuzumabu w badaniach, w których trastuzumab był podawany w monoterapii (H0649g) lub w skojarzeniu z antracykliną plus cyklofosfamidem lub paklitakselem (badanie H0648g) sugerowały brak wpływu doksorubicyny i paklitakselu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Interakcje
Dane farmakokinetyczne z badania H4613g/GO01305 sugerowały, że karboplatyna nie miała wpływu na PK trastuzumabu. Jednoczesne podanie anastrozolu wydawało się nie mieć wpływu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Kobiety w wieku rozrodczym/antykoncepcja Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję podczas otrzymywania produktu leczniczego Phesgo i przez 7 miesięcy po przyjęciu ostatniej dawki. Ciąża W badaniach na zwierzętach pertuzumab wykazywał toksyczny wpływ na reprodukcję. Istnieją tylko ograniczone dane ze stosowania pertuzumabu u kobiet w ciąży. Z badań na zwierzętach nie wiadomo, czy trastuzumab może wpływać na zdolność rozrodczą (patrz punkt 5.3). Jednak w okresie po wprowadzeniu do obrotu u kobiet w ciąży otrzymujących trastuzumab zgłaszano przypadki zaburzeń wzrostu i (lub) czynności nerek płodu w połączeniu z małowodziem, z których część spowodowała śmiertelną hipoplazję płuc płodu. Na podstawie powyższych badań na zwierzętach i danych z okresu po prowadzeniu leku do obrotu należy unikać stosowania produktu leczniczego Phesgo podczas ciąży chyba, że potencjalne korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Kobiety, które zajdą w ciążę należy poinformować o możliwości uszkodzenia płodu. Jeśli kobieta w ciąży jest leczona produktem leczniczym Phesgo lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas stosowania produktu leczniczego Phesgo bądź w ciągu 7 miesięcy po przyjęciu ostatniej dawki produktu leczniczego Phesgo, pożądane postępowanie obejmuje ścisłe monitorowanie pacjentki przez zespół wielospecjalistyczny. Karmienie piersią Ludzka immunoglobulina IgG jest wydzielana do mleka kobiecego, a możliwość wchłonięcia jej i szkodliwego działania na niemowlę jest nieznana; kobiety nie powinny karmić piersią podczas leczenia produktem leczniczym Phesgo i przez co najmniej 7 miesięcy po przyjęciu ostatniej dawki. Płodność Pertuzumab Nie przeprowadzono swoistych badań płodności na zwierzętach, aby ocenić wpływ pertuzumabu na płodność.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Nie obserwowano działań niepożądanych na męskie i żeńskie narządy rozrodcze w badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu pertuzumabu małpom Cynomolgus , trwających do sześciu miesięcy (patrz punkt 5.3). Trastuzumab Badania wpływu trastuzumabu na reprodukcję przeprowadzone na małpach Cynomolgus nie dostarczyły dowodów na zaburzenia płodności u samic małp Cynomolgus (patrz punkt 5.3).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Produkt leczniczy Phesgo wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8). Należy doradzić pacjentom, u których wystąpią reakcje związane z wstrzyknięciem lub zawroty głowy (patrz punkt 4.4), by nie prowadzili pojazdów i nie obsługiwali maszyn aż do czasu złagodzenia objawów.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Najczęstszymi działaniami niepożądanymi (ADRs) (≥30%) zgłaszanymi u pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo lub dożylnym pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią były: łysienie, biegunka, nudności, niedokrwistość, astenia i bóle stawów. Najczęstszymi ciężkimi zdarzeniami niepożądanymi (SAE) (≥1%) zgłaszanymi u pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo lub dożylnym pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem były: gorączka neutropeniczna, niewydolność serca, gorączka, neutropenia, posocznica w przebiegu neutropenii, zmniejszenie liczby granulocytów i zapalenie płuc. Profil bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Phesgo był na ogół spójny ze znanym profilem bezpieczeństwa stosowania dożylnego pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem, z występowaniem reakcji w miejscu wstrzyknięcia jako dodatkowego działania niepożądanego (ADR) (14,9% w por. z 0,4%).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Bezpieczeństwo stosowania pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem oceniano u 3834 pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi w badaniach rejestracyjnych CLEOPATRA, NEOSPHERE, TRYPHAENA, APHINITY i FEDERICA. Bezpieczeństwo było na ogół spójne w tych badaniach, chociaż częstość występowania i najczęstsze działania niepożądane (ADRs) różniły się w zależności od tego, czy pertuzumab w skojarzeniu z trastuzumabem podawano równocześnie z lekami przeciwnowotworowymi, czy bez. W Tabeli 2 przedstawiono działania niepożądane (ADRs) zgłaszane w związku ze stosowaniem pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią we wspomnianych niżej rejestracyjnych badaniach klinicznych (n= 3834) oraz po wprowadzeniu leku do obrotu.  CLEOPATRA, w którym pertuzumab był podawany w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem pacjentom z przerzutowym rakiem piersi (n= 453)  NEOSPHERE (n= 309) i TRYPHAENA (n= 218), w których neoadjuwantową terapię pertuzumabem stosowano w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią u pacjentów z miejscowo zaawansowanym zapalnym lub wczesnym rakiem piersi  APHINITY, w którym terapię adjuwantową pertuzumabem stosowano w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią zawierającą taksany opartą na antracyklinach lub bez antracyklin u pacjentów z wczesnym rakiem piersi (n= 2364)  FEDERICA, w którym produkt leczniczy Phesgo (n= 243) lub dożylny pertuzumab i trastuzumab (n= 247) był podawany w skojarzeniu z chemioterapią u pacjentów z wczesnym rakiem piersi Ponieważ pertuzumab jest stosowany w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią, trudno jest potwierdzić związek przyczynowy działania niepożądanego z konkretnym produktem leczniczym.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Poniższe działania niepożądane zostały wymienione według klasyfikacji układów i narządów MedDRA oraz kategorii częstości występowania:  Bardzo często (≥ 1/10)  Często (≥ 1/100 do < 1/10)  Niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100)  Rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000)  Bardzo rzadko (< 1/10 000)  Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) W obrębie każdej z grup o określonej częstości występowania i klasie układów i narządów działania niepożądane zostały wymienione począwszy od najcięższych. Tabela 2 Podsumowanie działań niepożądanych u pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem w rejestracyjnych badaniach klinicznych ^ oraz po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu †

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Bardzo często Często Niezbyt często Rzadko
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Zapalenie nosogardzieli Zanokcica Zakażenie górnych dróg oddechowych
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Gorączka neutropeniczna* Neutropenia LeukopeniaNiedokrwistość
Zaburzenia układuimmunologicznego Reakcja na wlew°°, * Nadwrażliwość°, *Nadwrażliwość na lek°,* Reakcja anafilaktyczna°, * Zespół uwalnianiacytokin°°
Zaburzenia metabolizmu iodżywiania Zmniejszone łaknienie Zespół rozpadu guza†
Zaburzenia psychiczne Bezsenność
Zaburzenia układunerwowego Neuropatia obwodowaBól głowyZaburzenia smaku Obwodowa neuropatia czuciowaZawroty głowyParestezje
Zaburzenia oka Nasilone łzawienie
Zaburzenia serca Dysfunkcja lewej komory** Zastoinowaniewydolność serca**
Zaburzenia naczyniowe Uderzenia gorąca
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Kaszel Krwawienie z nosa Duszność Śródmiąższowa choroba płuc Wysięk opłucnowy
Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka WymiotyZapalenie jamy ustnejNudności Zaparcie Niestrawność Ból brzucha
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej ŁysienieWysypka Zaburzenia paznokci ŚwiądSuchość skóry
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej Ból mięśniBól stawówBól kończyny

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Bardzo często Często Niezbyt często Rzadko
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Zapalenie błony śluzowejObrzęki obwodowe GorączkaUczucie zmęczeniaAsteniaReakcja w miejscuwstrzyknięcia°°° Dreszcze Ból Obrzęk

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
^ Tabela 2 przedstawia dane zbiorcze z całego okresu leczenia w badaniu CLEOPATRA (data zakończenia zbierania danych 11 lutego 2014 r.; mediana liczby cykli leczenia pertuzumabem wyniosła 24); oraz z okresu leczenia neoadjuwantowego w badaniach NEOSPHERE (mediana liczby cykli leczenia pertuzumabem wyniosła 4, we wszystkich grupach terapeutycznych) i TRYPHAENA (mediana liczby cykli leczenia pertuzumabem wyniosła 3 – 6 w poszczególnych grupach terapeutycznych); z okresu leczenia w badaniu APHINITY (mediana liczby cykli leczenia pertuzumabem wyniosła 18); a także z okresu leczenia w badaniu FEDERICA. (mediana liczby cykli leczenia produktem leczniczym Phesgo wyniosła 7). * W tym zgłaszano działania niepożądane zakończone zgonem. ** Dla całego okresu leczenia w 4 badaniach (CLEOPATRA, NEOSPHERE, TRYPHAENA, APHINITY, FEDERICA). Częstość występowania dysfunkcji lewej komory i zastoinowej niewydolności serca odzwierciedlają preferowane terminy MedDRA zgłaszane w poszczególnych badaniach.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
° Nadwrażliwość/reakcja anafilaktyczna w oparciu o termin zbiorczy. °° Reakcja na wlew obejmuje szereg różnych terminów w obrębie okienka czasowego, definiowanych jako dowolne zdarzenia układowe zgłaszane jako nadwrażliwość, reakcja anafilaktyczna, ostra reakcja na wlew lub zespół uwalniania cytokin występujące podczas infuzji lub w ciągu 24 godzin od infuzji. °°°Obserwowane tylko po podaniu produktu leczniczego Phesgo (związane z podaniem podskórnym) † Działania niepożądane zgłaszane w okresie po wprowadzeniu do obrotu. Opis wybranych działań niepożądanych Dysfunkcja lewej komory Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA częstość występowania objawowej niewydolności serca (klasy III lub IV według NYHA) ze zmniejszeniem LVEF o co najmniej 10 punktów procentowych względem wartości początkowych oraz do wartości <50% wyniosła 1,2% wśród pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo w porównaniu z 0,8% wśród pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Spośród pacjentów, u których wystąpiła objawowa niewydolność serca żaden pacjent leczony produktem leczniczym Phesgo nie odzyskał czynności serca sprzed leczenia w dniu zakończenia zbierania danych, a u jednego pacjenta zakończono leczenie produktem Phesgo z powodu zdarzenia objawowej niewydolności serca. Bezobjawowe lub łagodnie objawowe (klasy II według NYHA) zmniejszenie wartości LVEF o co najmniej 10 punktów procentowych od stanu wyjściowego i do wartości <50% (potwierdzone wtórną LVEF) zgłaszano u 0,8% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo i 4% pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem, przy czym u jednego z pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo nastąpił powrót do stanu sprzed leczenia w dniu zakończenia zbierania danych, a u dwóch pacjentów zakończono leczenie produktem leczniczym Phesgo (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA częstość występowania dysfunkcji lewej komory (ang. left ventricular dysfunction, LVD) podczas badanego leczenia była większa w grupie otrzymującej placebo niż w grupie leczonej pertuzumabem (odpowiednio 8,6% i 6,6%). Częstość występowania objawowej LVD była także mniejsza w grupie leczonej pertuzumabem (1,8% w grupie otrzymującej placebo w por. z 1,5% w grupie leczonej pertuzumabem) (patrz punkt 4.4). W badaniu NEOSPHERE z leczeniem neadjuwantowym, w którym pacjenci otrzymali cztery cykle pertuzumabu w terapii neoadjuwantowej częstość występowania LVD (w całym okresie leczenia) była większa w grupie leczonej pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem (7,5%) w porównaniu z grupą leczoną trastuzumabem i docetakselem (1,9%). Odnotowano jeden przypadek objawowej LVD w grupie leczonej pertuzumabem i trastuzumabem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
W badaniu TRYPHAENA z leczeniem neoadjuwantowym częstość występowania LVD (w całym okresie leczenia) wyniosła 8,3% w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i FEC (5-fluorouracyl, epirubicyna, cyklofosfamid), a następnie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem; 9,3% w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem po leczeniu FEC; oraz 6,6% w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z TCH (docetaksel, karboplatyna i trastuzumab). Częstość występowania objawowej LVD (zastoinowa niewydolność serca) wyniosła 1,3% w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem po leczeniu FEC (z tej liczby wykluczono jednego pacjenta, u którego wystąpiła objawowa LVD w okresie leczenia FEC poprzedzającym otrzymanie pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem), a także 1,3% w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z TCH.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
U żadnego z pacjentów z grupy leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i FEC, po którym następowało leczenie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem nie wystąpiła objawowa LVD. W okresie leczenia neoadjuwantowego w badaniu BERENICE częstość występowania objawowej LVD klasy III/IV według NYHA (zastoinowa niewydolność serca według NCI-CTCAE w.4) wyniosła 1,5% w grupie leczonej schematem o podwyższonej gęstości dawki (ang. dose dense ) doksorubicyny i cyklofosfamidu (AC), po którym następowało leczenie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i paklitakselem, natomiast w grupie leczonej FEC, a następnie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem objawowa LVD nie wystąpiła u żadnego pacjenta (0%). Częstość występowania bezobjawowej LVD (zmniejszenie frakcji wyrzutowej według NCI-CTCAE w.4) wyniosła 7% w grupie leczonej schematem „dose dense” AC, po którym następowało leczenie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i paklitakselem oraz 3,5% w grupie leczone FEC, a następnie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
W badaniu APHINITY częstość występowania objawowej niewydolności serca (klasy III lub IV według NYHA) ze zmniejszeniem LVEF o co najmniej 10 punktów procentowych od wartości początkowych i do wartości <50% wyniosła <1% (0,6% wśród pacjentów leczonych pertuzumabem w por. z 0,3% pacjentów otrzymujących placebo). Wśród pacjentów z objawową niewydolnością serca u 46,7% pacjentów leczonych pertuzumabem i 57,1% pacjentów otrzymujących placebo czynność serca powróciła do stanu sprzed leczenia (co definiowano jako 2 kolejne pomiary LVEF przekraczające 50%) w dniu zakończenia zbierania danych. Większość zdarzeń zgłaszano u pacjentów leczonych antracykliną. Bezobjawowe lub łagodnie objawowe (klasy II według NYHA) zmniejszenie wartości LVEF o co najmniej 10 punktów procentowych od stanu wyjściowego i do wartości <50% zgłoszono u 2,7% pacjentów leczonych pertuzumabem oraz u 2,8% pacjentów otrzymujących placebo, przy czym u 79,7% pacjentów leczonych pertuzumabem i 80,6% pacjentów otrzymujących placebo nastąpił powrót do stanu sprzed leczenia w dniu zakończenia zbierania danych.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Reakcje związane z wstrzyknięciem/infuzją Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA reakcję związaną z wstrzyknięciem/infuzją definiowano jako każdą reakcję układową zgłaszaną w ciągu 24 godzin od podania produktu leczniczego Phesgo lub dożylnego pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem (patrz punkty 4.2 i 4.4). Reakcje związane z wstrzyknięciem były zgłaszane u 0,8% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo, a reakcje związane z infuzją były zgłaszane u 10,7% pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem. Większość układowych reakcji związanych z wstrzyknięciem/infuzją obserwowanych po podaniu produktu leczniczego Phesgo lub dożylnego pertuzumabu i trastuzumabu stanowiły dreszcze, gorączka lub wymioty. Reakcje w miejscu wstrzyknięcia definiowano jako każdą reakcję miejscową występującą w ciągu 24 godzin od podania produktu leczniczego Phesgo i były one zgłaszane u 14,9% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo, a wszystkie były zdarzeniami o 1.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
lub 2. stopniu nasilenia. Większość miejscowych reakcji związanych z wstrzyknięciem obserwowanych po podaniu produktu leczniczego Phesgo to ból w miejscu wstrzyknięcia lub rumień w miejscu wstrzyknięcia. Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią Reakcją związaną z podaniem leku określano w badaniach rejestracyjnych każde zdarzenie zgłaszane jako nadwrażliwość, reakcja anafilaktyczna, ostra reakcja na wlew lub zespół uwalniania cytokin występujące podczas infuzji lub w dniu infuzji. W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA początkową dawkę pertuzumabu podawano dzień przed podaniem trastuzumabu i docetakselu, co miało umożliwić zbadanie reakcji związanych z pertuzumabem. Pierwszego dnia, gdy podawano tylko pertuzumab, całkowita częstość występowania reakcji związanych z infuzją wyniosła 9,8% w grupie otrzymującej placebo i 13,2% w grupie leczonej pertuzumabem, przy czym większość reakcji miała nasilenie łagodne lub umiarkowane.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Najczęstszymi reakcjami związanymi z infuzją (≥1,0%) w grupie leczonej pertuzumabem były: gorączka, dreszcze, uczucie zmęczenia, ból głowy, astenia, nadwrażliwość i wymioty. Podczas drugiego cyklu, gdy wszystkie produkty lecznicze były podawane tego samego dnia, najczęstszymi reakcjami związanymi z infuzją (≥1,0%) w grupie leczonej pertuzumabem były: uczucie zmęczenia, nadwrażliwość na lek, zaburzenia smaku, nadwrażliwość, ból mięśni i wymioty (patrz punkt 4.4). W badaniach z leczeniem neoadjuwantowym i adjuwantowym pertuzumab podawano w tym samym dniu, co inne leczenie badane. Reakcje związane z infuzją wystąpiły u 18,6% – 25,0% pacjentów pierwszego dnia po podaniu pertuzumabu (w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią). Rodzaj i nasilenie zdarzeń były spójne ze zdarzeniami obserwowanymi w badaniu CLEOPATRA, przy czym większość reakcji miała nasilenie łagodne lub umiarkowane.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Reakcje nadwrażliwości/anafilaksja Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA całkowita częstość występowania zdarzeń nadwrażliwości/anafilaksji zgłaszanych w związku z terapią ukierunkowaną na HER2 wyniosła 1,6 % u pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo w por. z 1,2% u pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem, przy czym żadne z tych zdarzeń nie miało nasilenia w stopniu 3.-4. według NCI-CTCAE (wersja 4.0) (patrz punkt 4.4). U jednego pacjenta wystąpiło zdarzenie nadwrażliwości/anafilaksji podczas lub bezpośrednio po podaniu produktu leczniczego Phesgo; w pierwszym cyklu, co doprowadziło do zakończenia leczenia (patrz punkty 4.2 i 4.4). Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA dotyczącym przerzutowego raka piersi całkowita częstość występowania zdarzeń nadwrażliwości/anafilaksji zgłaszanych przez badacza w całym okresie leczenia wyniosła 9,3% w grupie otrzymującej placebo i 11,3% w grupie leczonej pertuzumabem, z czego odpowiednio 2,5% i 2,0% stanowiły zdarzenia w stopniu 3.-4.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
według NCI-CTCAE. Łącznie 2 pacjentów z grupy otrzymującej placebo i 4 pacjentów z grupy leczonej pertuzumabem doświadczyło zdarzeń opisanych przez badacza jako anafilaksja (patrz punkt 4.4). Ogółem, większość reakcji nadwrażliwości miała nasilenie łagodne lub umiarkowane i ustępowała w wyniku leczenia. Na podstawie modyfikacji wprowadzonych do schematu leczenia większość reakcji oceniono jako wtórne do infuzji docetakselu. W badaniach z leczeniem neoadjuwantowym i adjuwantowym zdarzenia nadwrażliwości/anafilaksji były spójne ze zdarzeniami obserwowanymi w badaniu CLEOPATRA. W badaniu NEOSPHERE anafilaksja wystąpiła u dwóch pacjentów z grupy leczonej pertuzumabem i docetakselem. Zarówno w badaniu TRYPHAENA, jak i w badaniu APHINITY całkowita częstość występowania nadwrażliwości/anafilaksji była największa w grupie leczonej pertuzumabem i TCH (odpowiednio 13,2% i 7,6%), przy czym odpowiednio 2,6% i 1,3% zdarzeń było zdarzeniami stopnia 3.-4. według NCI-CTCAE.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Gorączka neutropeniczna Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA gorączka neutropeniczna wystąpiła u 6,5% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo i 5,6% pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem. Podobnie jak w badaniach rejestracyjnych z dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem większą częstość występowania gorączki neutropenicznej obserwowano wśród pacjentów rasy żółtej leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem (13,0%), podobnie, częstość występowania gorączki neutropenicznej wśród pacjentów rasy żółtej leczonych produktem leczniczym Phesgo była także większa (13,7%). Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA u większości pacjentów z obu grup leczenia wystąpiło przynajmniej jedno zdarzenie leukopenii (63,0% pacjentów w grupie leczonej pertuzumabem i 58,3% pacjentów w grupie otrzymującej placebo), z czego większość stanowiły zdarzenia neutropenii (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Gorączka neutropeniczna wystąpiła u 13,7% pacjentów leczonych pertuzumabem oraz u 7,6% pacjentów otrzymujących placebo. W obu grupach terapeutycznych odsetek pacjentów, u których wystąpiła gorączka neutropeniczna był największy w pierwszym cyklu leczenia, a następnie równomiernie się zmniejszał. Zwiększoną częstość występowania gorączki neutropenicznej obserwowano wśród pacjentów rasy żółtej w obu grupach terapeutycznych w porównaniu z pacjentami innych ras i z innych regionów geograficznych. Wśród pacjentów rasy żółtej częstość występowania gorączki neutropenicznej była większa w grupie leczonej pertuzumabem (25,8%) w porównaniu z grupą otrzymującą placebo (11,3%). W badaniu NEOSPHERE gorączka neutropeniczna wystąpiła u 8,4% pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w ramach terapii neoadjuwantowej w porównaniu z 7,5% pacjentów leczonych trastuzumabem i docetakselem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
W badaniu TRYPHAENA gorączka neutropeniczna wystąpiła u 17,1% pacjentów leczonych pertuzumabem + TCH w terapii neoadjuwantowej oraz u 9,3% pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej po leczeniu FEC. W badaniu TRYPHAENA częstość występowania gorączki neutropenicznej była większa u pacjentów, którzy otrzymali sześć cykli pertuzumabu w porównaniu z pacjentami, którzy otrzymali trzy cykle pertuzumabu, niezależnie od podawanej chemioterapii. Podobnie, jak w badaniu CLEOPATRA większą częstość występowania neutropenii i gorączki neutropenicznej obserwowano wśród pacjentów rasy żółtej w porównaniu z innymi pacjentami w obu badaniach z terapią neoadjuwantową. W badaniu NEOSPHERE gorączka neutropeniczna wystąpiła u 8,3% pacjentów rasy żółtej leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej w porównaniu z 4,0% pacjentów rasy żółtej leczonych trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
W badaniu APHINITY gorączka neutropeniczna wystąpiła u 12,1% pacjentów leczonych pertuzumabem i u 11,1% pacjentów otrzymujących placebo. Podobnie, jak w badaniach CLEOPATRA, TRYPHAENA i NEOSPHERE większą częstość występowania gorączki neutropenicznej obserwowano wśród pacjentów rasy żółtej leczonych pertuzumabem w porównaniu z pacjentami innych ras w badaniu APHINITY (15,9% pacjentów leczonych pertuzumabem i 9,9% pacjentów otrzymujących placebo). Biegunka Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA biegunka wstępowała u 61,7% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo i 59,1% pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem. Biegunkę stopnia ≥ 3. zgłoszono u 7,3% pacjentów z grupy leczonej produktem leczniczym Phesgo w por. z 5,2% pacjentów z grupy leczonej dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem. Większość zgłoszonych zdarzeń miał nasilenie stopnia 1. lub 2.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Największą częstość występowania biegunki (wszystkie stopnie nasilenia) zgłaszano w okresie leczenia ukierunkowanego molekularnie i podczas chemioterapii taksanem (57,7% pacjentów z grupy leczonej produktem leczniczym Phesgo w por. z 53,6% pacjentów z grupy leczonej dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem) (patrz punkt 4.4). Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi biegunka wystąpiła u 68,4% pacjentów leczonych pertuzumabem i 48,7% pacjentów otrzymujących placebo (patrz punkt 4.4). Większość zdarzeń miała nasilenie łagodne do umiarkowanego i występowała w kilku pierwszych cyklach leczenia. Częstość występowania biegunki w stopniu 3.-4. według NCI-CTCAE wyniosła 9,3% w grupie leczonej pertuzumabem w porównaniu z 5,1% wśród pacjentów otrzymujących placebo. Mediana czasu trwania najdłuższego epizodu wyniosła 18 dni u pacjentów leczonych pertuzumabem i 8 dni u pacjentów otrzymujących placebo.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Zdarzenia biegunki dobrze reagowały na postępowanie proaktywne polegające na podaniu leków przeciwbiegunkowych. W badaniu NEOSPHERE biegunka wystąpiła u 45,8% pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej w porównaniu z 33,6% pacjentów leczonych trastuzumabem i docetakselem. W badaniu TRYPHAENA biegunka wystąpiła u 72,3% pacjentów leczonych pertuzumabem+TCH w terapii neoadjuwantowej oraz u 61,4% pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej po leczeniu FEC. W obu badaniach większość zdarzeń miała nasilenie łagodne do umiarkowanego. W badaniu APHINITY większą częstość występowania biegunki zgłaszano w grupie leczonej pertuzumabem (71,2%) niż w grupie placebo (45,2%). Biegunkę stopnia ≥ 3. zgłoszono u 9,8% pacjentów z grupy leczonej pertuzumabem w por. z 3,7% z grupy otrzymującej placebo. Większość zgłoszonych zdarzeń miało nasilenie stopnia 1. lub 2.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Największą częstość występowania biegunki (wszystkich stopni nasilenia) zgłoszono w okresie leczenia ukierunkowanego molekularnie w skojarzeniu z chemioterapią taksanami (61,4% pacjentów z grupy leczonej pertuzumabem w por. z 33,8% pacjentów z grupy placebo). Częstość występowania biegunki była dużo mniejsza po zakończeniu chemioterapii – biegunka występowała u 18,1% pacjentów z grupy leczonej pertuzumabem w por. z 9,2% pacjentów z grupy otrzymującej placebo w okresie po chemioterapii i terapii ukierunkowanej molekularnie. Wysypka Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA wysypka wystąpiła u 18,1% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo i 21,8% pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem. Większość zdarzeń wysypki miała nasilenie stopnia 1. lub 2.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi wysypka wystąpiła u 51,7% pacjentów leczonych pertuzumabem w porównaniu z 38,9% pacjentów otrzymujących placebo. Większość zdarzeń miała nasilenie stopnia 1. lub 2., występowała w pierwszych dwóch cyklach i reagowała na standardowe leczenie, takie jak miejscowe lub doustne leczenie trądziku. W badaniu NEOSPHERE wysypka wystąpiła u 40,2% pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej w porównaniu z 29,0% pacjentów leczonych trastuzumabem i docetakselem. W badaniu TRYPHAENA wysypka wstąpiła u 36,8% pacjentów leczonych pertuzumabem + TCH w terapii neoadjuwantowej i u 20,0% pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej po leczeniu FEC.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Częstość występowania wysypki była większa wśród pacjentów, którzy otrzymali sześć cykli pertuzumabu w porównaniu z pacjentami, którzy otrzymali trzy cykle pertuzumabu, niezależnie od podanej chemioterapii. W badaniu APHINITY wysypka jako działanie niepożądane wystąpiła u 25,8% pacjentów w grupie leczonej pertuzumabem w por. z 20,3% pacjentów w grupie otrzymującej placebo. Większość zdarzeń wysypki miała nasilenie stopnia 1. lub 2. Odchylenia w wynikach badań laboratoryjnych Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA częstość występowania neutropenii stopnia 3.-4. według NCI- CTCAE w.4 była wyważona w dwóch grupach terapeutycznych (14,5% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo i 13,9% pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem). Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi częstość występowania neutropenii stopnia 3.-4.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
według NCI-CTCAE w.3 była wyważona w dwóch grupach terapeutycznych (86,3% pacjentów leczonych pertuzumabem i 86,6% pacjentów otrzymujących placebo, w tym odpowiednio 60,7% i 64,8% stanowiła neutropenia stopnia 4.). W badaniu NEOSPHERE częstość występowania neutropenii stopnia 3.-4. według NCI-CTCAE w.3 wyniosła 74,5% u pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej w porównaniu z 84,5% u pacjentów leczonych trastuzumabem i docetakselem, w tym odpowiednio 50,9% i 60,2% stanowiła neutropenia stopnia 4. W badaniu TRYPHAENA częstość występowania neutropenii stopnia 3.-4. według NCI-CTCAE w.3 wyniosła 85,3% u pacjentów leczonych pertuzumabem+ TCH w terapii neoadjuwantowej oraz 77,0% u pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej po leczeniu FEC, w tym odpowiednio 66,7% i 59,5% stanowiła neutropenia stopnia 4. W badaniu APHINITY częstość występowania neutropenii stopnia 3.-4.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
według NCI-CTCAE w.4 wyniosła 40,6% wśród pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i chemioterapią w porównaniu z 39,1% wśród pacjentów leczonych placebo, trastuzumabem i chemioterapią, w tym odpowiednio 28,3% i 26,5% stanowiła neutropenia stopnia 4. Immunogenność Podobnie, jak w przypadku wszystkich białek terapeutycznych istnieje możliwość wystąpienia odpowiedzi immunologicznej na pertuzumab i trastuzumab u pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo. W badaniu FEDERICA częstość występowania przeciwciał przeciwko pertuzumabowi i przeciwciał przeciwko trastuzumabowi powstałych podczas leczenia wyniosła odpowiednio 6,1% (15/245) i 0,4% (1/245) u pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem. Przeciwciała neutralizujące przeciwko pertuzumabowi wykryto u dwóch pacjentów spośród tych z dodatnim wynikiem badania na obecność przeciwciał przeciwko pertuzumabowi.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Częstość występowania przeciwciał przeciwko pertuzumabowi i przeciwko trastuzumabowi wykrywanych w dowolnym punkcie czasowym (w tym w punkcie początkowym badania) wyniosła odpowiednio 10,3 % (26/252) i 1,2 % (3/252) u pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem. Wśród tych pacjentów, wykryto przeciwciała neutralizujące przeciwko pertuzumabowi u trzech pacjentów. Częstość występowania przeciwciał przeciwko pertuzumabowi, przeciwko trastuzumabowi i przeciwko rekombinowanej ludzkiej hialuronidazie powstałych podczas leczenia wyniosła odpowiednio 8,3% (20/241), 1,7% (4/241) i 3,8% (9/238) u pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo. Wśród tych pacjentów, przeciwciała neutralizujące przeciwko pertuzumabowi wykryto u dwóch pacjentów oraz przeciwciała neutralizujące przeciwko trastuzumabowi wykryto u jednego pacjenta.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Częstość występowania przeciwciał przeciwko pertuzumabowi, przeciwko trastuzumabowi i przeciwko rekombinowanej ludzkiej hialuronidazie wykrywanych w dowolnym punkcie czasowym (w tym w początkowym punkcie badania) wyniosła odpowiednio 12,1% (30/248), 3,2% (8/248) i 9% (22/245) u pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo. Wśród tych pacjentów, przeciwciała neutralizujące przeciwko pertuzumabowi wykryto u trzech pacjnetów, przeciwciała neutralizujące przeciwko trastuzumabowi wykryto u jednego pacjenta oraz przeciwciała neutralizujące przeciwko rekombinowanej ludzkiej hialuronidazie wykryto u jednego pacjenta. Kliniczne znaczenie rozwoju przeciwciał przeciwko pertuzumabowi, przeciwko trastuzumabowi lub przeciwko rekombinowanej ludzkiej hialuronidazie po leczeniu produktem leczniczym Phesgo jest nieznane.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Zmiana leczenia z dożylnie podawanego pertuzumabu i trastuzumabu na produkt leczniczy Phesgo (lub odwrotnie) W badaniu MO40628 oceniano bezpieczeństwo zmiany z dożylnie podawanego pertuzumabu i trastuzumabu na produkt leczniczy Phesgo podawany podskórnie (grupa A) i na odwrót (grupa B), a głównym celem badania była ocena preferencji pacjentów wobec produktu Phesgo (szczegóły dotyczące projektu badania, patrz punkt 5.1). Wśród pacjentów z grupy A częstość występowania zdarzeń niepożądanych w cyklach 1.-3. (leczenie dożylne) wynosiła 77,5% (62/80 pacjentów) w porównaniu z 72,5% (58/80 pacjentów) w cyklach 4.- 6. (leczenie w postaci podskórnej).Wśród pacjentów z grupy B częstość występowania zdarzeń niepożądanych w cyklach 1.-3. (leczenie w postaci podskórnej) wyniosła 77,5% (62/80 pacjentów) w porównaniu z 63,8% (51/80 pacjentów) w cyklach 4.-6. (leczenie dożylne), głównie z powodu większej częstości występowania miejscowych reakcji w miejscu wstrzyknięcia (wszystkie o nasileniu 1.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
lub 2. stopnia) podczas podawania produktu leczniczego Phesgo. Odsetki ciężkich zdarzeń niepożądanych, zdarzeń niepożądanych o nasileniu 3. stopnia i zdarzeń niepożądanych prowadzących do zakończenia leczenia odnotowane przed zmianą leczenia (cykle 1.-3.) były małe (<6%) i podobne do odsetków ich występowania po zmianie leczenia (cykle 4.-6.). Nie zgłoszono żadnych zdarzeń niepożądanych o nasileniu 4. lub w 5. stopnia. Pacjenci w podeszłym wieku W badaniu FEDERICA nie obserwowano ogólnych różnic dotyczących bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Phesgo pomiędzy pacjentami w wieku ≥ 65 a pacjentami w wieku < 65 lat. Jednak w rejestracyjnych badaniach klinicznych z pertuzumabem, w których dożylny pertuzumab był podawany w skojarzeniu z trastuzumabem obserwowano zmniejszone łaknienie, niedokrwistość, zmniejszenie masy ciała, astenię, zaburzenia smaku, neuropatię obwodową, hipomagnezemię i biegunkę, które występowały z częstością ≥ 5% większą u pacjentów w wieku ≥ 65 lat (n=418) w porównaniu z pacjentami w wieku < 65 lat (n=2926).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Dane z badań klinicznych dotyczące pacjentów w wieku > 75 lat leczonych produktem leczniczym Phesgo lub dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem są ograniczone. Dane z okresu po wprowadzeniu do obrotu wykazują brak różnic w bezpieczeństwie stosowania pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem u pacjentów wieku ≥ 65 i < 65 lat. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Największa badana dawka produktu leczniczego Phesgo to 1200 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu. W przypadku przedawkowania pacjentów należy ściśle monitorować pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów działań niepożądanych oraz wprowadzić odpowiednie leczenie objawowe.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwnowotworowe, przeciwciała monoklonalne, kod ATC: L01XY02 Mechanizm działania Produkt leczniczy Phesgo zawiera pertuzumab i trastuzumab, odpowiedzialne za działanie terapeutyczne tego produktu leczniczego oraz ludzką rekombinowaną hialuronidazę, czyli enzym używany do zwiększenia dyspersji i wchłaniania substancji zawartych w jednym preparacie podczas podania podskórnego. Pertuzumab i trastuzumab są rekombinowanymi humanizowanymi przeciwciałami monoklonalnymi klasy IgG1, których działanie jest ukierunkowane na receptor naskórkowego czynnika wzrostu typu 2 (ang. human epidermal growth factor receptor 2 , HER2). Obie substancje wiążą się z konkretnymi subdomenami HER2 bez konkurowania ze sobą i mają uzupełniające się mechanizmy zaburzania szlaku sygnałowego HER2:  Pertuzumab jest specyficznie ukierunkowany na domenę zewnątrzkomórkową dimeryzacji (subdomena II) HER2 i dzięki temu blokuje zależną do ligandu heterodimeryzację HER2 z innymi członkami rodziny HER, w tym receptorem nabłonkowego czynnika wzrostu (EGFR), HER3 i HER4.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W rezultacie pertuzumab hamuje sygnalizację wewnątrzkomórkową inicjowaną przez ligand za pomocą dwóch głównych szlaków sygnałowych: kinazy aktywowanej mitogenami (MAP) i kinazy 3 fosfoinozytolowej (PI3K). Hamowanie tych szlaków sygnałowych może powodować odpowiednio zatrzymanie wzrostu komórek i apoptozę.  Trastuzumab wiąże się z subdomeną IV zewnątrzkomórkowej domeny białka HER2, aby zahamować niezależne od ligandu i zachodzące za pośrednictwem HER2 przekazywanie sygnału dotyczące proliferacji i przeżycia w ludzkich komórkach guza wykazujących nadekspresję HER2. Ponadto, obie substancje są mediatorami cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC). W warunkach in vitro zarówno pertuzumab, jak i trastuzumab wykazują działanie typu ADCC preferencyjnie wobec komórek guza wykazujących nadekspresję HER2 w porównaniu z komórkami guza bez nadekspresji HER2.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania W tym punkcie przedstawiono doświadczenie kliniczne ze stosowaniem produktu leczniczego Phesgo, produktu złożonego zawierającego stałą dawkę pertuzumabu i trastuzumabu oraz podawanego dożylnie pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem u pacjentów z nadekspresją HER2 i wczesnym przerzutowym rakiem piersi. Doświadczenie kliniczne ze stosowaniem produktu leczniczego Phesgo u pacjentów z HER2-dodatnim wczesnym rakiem piersi Doświadczenie kliniczne ze stosowaniem produktu leczniczego Phesgo opiera się na danych z badania klinicznego III fazy (FEDERICA WO40324) oraz badania klinicznego fazy II (PHRANCESCA MO40628) u pacjentów z wczesnym rakiem piersi z nadekspresją HER2. Nadekspresję HER2 oznaczano w laboratorium centralnym i definiowano jako wynik 3+ otrzymany metodą IHC lub jako stosunek amplifikacji HER2 metodą ISH ≥ 2,0 w badaniu opisanym poniżej.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
FEDERICA WO40324 FEDERICA to otwarte, wieloośrodkowe i randomizowane badanie przeprowadzone z udziałem 500 pacjentów z HER2-dodatnim, operacyjnym lub miejscowo zaawansowanym (w tym zapalnym) wczesnym rakiem piersi w przypadku guza o rozmiarze > 2 cm lub z zajęciem węzłów chłonnych w leczeniu neoadjuwantowym i adjuwantowym. Pacjenci zostali losowo przydzieleni do grup otrzymujących 8 cykli chemioterapii neoadjuwantowej z jednoczesnym podaniem 4 cykli produktu leczniczego Phesgo lub dożylnego pertuzumabu i trastuzumabu podczas cykli 5.-8. Badacze wybierali jeden z dwóch następujących schematów chemioterapii neoadjuwantowej dla poszczególnych pacjentów:  4 cykle doksorubicyny (60 mg/m 2 pc.) i cyklofosfamidu (600 mg/m 2 pc.) co 2 tygodnie, a następnie paklitaksel (80 mg/m 2 pc.) co tydzień przez 12 tygodni  4 cykle doksorubicyny (60 mg/m 2 pc.) i cyklofosfamidu (600 mg/m 2 pc.) co 3 tygodnie, a następnie 4 cykle docetakselu (75 mg/m 2 pc. w pierwszym cyklu, a następnie 100 mg/m 2 pc.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
w kolejnych cyklach wedle decyzji badacza) co 3 tygodnie Po zabiegu chirurgicznym pacjenci kontynuowali leczenie produktem leczniczym Phesgo lub podawanym dożylnie pertuzumabem i trastuzumabem, tak jak byli leczeni przed operacją, przez dodatkowe 14 cykli, do ukończenia 18 cykli terapii ukierunkowanej na HER2. Pacjenci otrzymywali także adjuwantową radioterapię i hormonoterapię, zgodnie z lokalnie przyjętą praktyką. W okresie leczenia adjuwantowego dozwolone było zastąpienie podawanego dożylnie trastuzumabu podawanym podskórnie trastuzumabem, jeżeli badacz podjął taką decyzję. Leczenie celowane przeciwko HER2 podawano co 3 tygodnie, zgodnie z informacjami podanymi w Tabeli 3: Tabela 3: Dawka i sposób podawania produktu leczniczego Phesgo, pertuzumabu podawanego dożylnie, trastuzumabu podawanego dożylnie i trastuzumabu podawanego podskórnie

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Produktylecznicze Podanie Dawka
nasycająca podtrzymująca
Phesgo Wstrzyknięcie podskórne 1200 mg/600 mg 600 mg/600 mg
Pertuzumab Wlew dożylny 840 mg 420 mg
Trastuzumab Wlew dożylny 8 mg/kg mc. 6 mg/kg mc.
Trastuzumab Wstrzyknięcie podskórne 600 mg

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Badanie FEDERICA zaprojektowano w celu wykazania równoważności minimalnego stężenia (C trough ) pertuzumabu w surowicy w cyklu 7. (tj. przed podaniem dawki leku w cyklu 8.) dla pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo w porównaniu z pertuzumabem podawanym dożylnie (pierwszorzędowy punkt końcowy). Dodatkowe drugorzędowe punkty końcowe obejmowały równoważność C trough trastuzumabu w surowicy w cyklu 7. dla trastuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo w porównaniu z trastuzumabem podawanym dożylnie, wyniki dotyczące skuteczności (na podstawie ocenianej lokalnie całkowitej odpowiedzi patologicznej, tpCR) i wyniki dotyczące bezpieczeństwa. Dane demograficzne były dobrze zrównoważone pomiędzy obiema grupami, a mediana wieku pacjentów leczonych w ramach badania wyniosła 51 lat. Większość pacjentów miała chorobę z obecnością receptorów hormonalnych (61,2%), zajęciem węzłów chłonnych (57,6%) i była rasy białej (65,8%).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Równoważność ekspozycji na pertuzumab i trastuzumab zawarte w produkcie leczniczym Phesgo, patrz punkt 5.2. Profil bezpieczeństwa, patrz punkt 4.8. Analiza drugorzędowego punktu końcowego oceny skuteczności, tpCR (ocenianej lokalnie), zdefiniowanego jako brak choroby inwazyjnej w piersi i pachowych węzłach chłonnych (ypT0/is, ypN0) została przedstawiona w Tabeli 4. Tabela 4: Podsumowanie całkowitej odpowiedzi patologicznej (tpCR)

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Phesgo (n=248) Podany dożylnie pertuzumab + trastuzumab(n=252)
tpCR (ypT0/is, ypN0) 148 (59,7%) 150 (59,5%)
Dokładny 95 % CI dla odsetka tpCR1 (53,28; 65,84) (53,18; 65,64)
Różnica w odsetku tpCR (grupa podskórna minusdożylna) 0,15
95 % CI dla różnicy w odsetku tpCR2 -8,67 do 8,97

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
1 Przedział ufności dla jednej próbki dwumianowej metodą Pearson-Clopper 2. W tym obliczeniu została użyta korekta ciągłości Haucka-Andersona. PHRANCESCA (MO40628) W badaniu MO40628 oceniano bezpieczeństwo zmiany z dożylnego podawania pertuzumabu i trastuzumabu na produkt leczniczy Phesgo podawanym podskórnie i odwrotnie (patrz punkt 4.8), a głównym celem badania była ocena preferencji pacjentów wobec dożylnej lub podskórnej drogi podania: 85% pacjentów preferowało podanie podskórne, natomiast 13,8% preferowało podanie dożylne, a 1,2% nie miało preferencji. Do tego badania krzyżowego z 2 grupami włączono ogółem 160 pacjentów: 80 pacjentów przydzielono losowo do grupy A (3 cykle dożylnie podawanego pertuzumabu i trastuzumabu, a następnie 3 cykle produktu leczniczego Phesgo) i 80 pacjentów przydzielono losowo do grupy B (3 cykle produktu leczniczego Phesgo, a następnie 3 cykle dożylnie podawanego pertuzumabu i trastuzumabu).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W analizie pierwotnej mediana ekspozycji na leczenie adjuwantowe pertuzumabem i trastuzumabem (zarówno przy podawaniu dożylnym, jak i podskórnym) wynosiła 11 cykli (zakres: od 6 do 15). Doświadczenie kliniczne ze stosowaniem pertuzumabu podawanego dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem w leczeniu HER2-dodatniego raka piersi Doświadczenie kliniczne ze stosowaniem dożylnego pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem opiera się na danych z dwóch randomizowanych badań II fazy z leczeniem neoadjuwantowym wczesnego raka piersi (jedno badanie kontrolowane), nierandomizowanego badania II fazy z leczeniem neoadjuwantowym, randomizowanego badania III fazy z leczeniu adjuwantowym i randomizowanego badania III fazy oraz badania II fazy z jedną grupą pacjentów z przerzutowym rakiem piersi. Nadekspresję HER2 oznaczano w laboratorium centralnym i definiowano jako wynik 3+ otrzymany metodą IHC lub jako stosunek amplifikacji HER2 metodą ISH ≥ 2,0 w badaniach opisanych poniżej.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wczesny rak piersi Leczenie neoadjuwantowe W leczeniu neoadjuwantowym ryzyko związane z miejscowo zaawansowanym i zapalnym rakiem piersi uznaje się za wysokie, bez względu na status obecności receptorów hormonalnych. Podczas oceny ryzyka w raku piersi we wczesnym stadium należy wziąć pod uwagę rozmiar guza, stopień zaawansowania, status receptorów hormonalnych i przerzuty do węzłów chłonnych. Wskazanie do stosowania w leczeniu neoadjuwantowym raka piersi opiera się na wykazanej poprawie odsetka pełnej całkowitej odpowiedzi patologicznej oraz tendencji do poprawy przeżycia wolnego od choroby (ang. disease-free survival , DFS), które mimo wszystko nie stanowią o ani nie mierzą precyzyjnie korzyści w odniesieniu do wyników długoterminowych, takich jak przeżycie całkowite (ang. overall survival , OS) lub DFS.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
NEOSPHERE (WO20697) NEOSPHERE to wieloośrodkowe, międzynarodowe, randomizowane, kontrolowane badanie II fazy nad stosowaniem pertuzumabu, które zostało przeprowadzone z udziałem 417 dorosłych pacjentek z nowo rozpoznanym, wczesnym, zapalnym lub miejscowo zaawansowanym HER2-dodatnim rakiem piersi (T2-4d; pierwotny guz o średnicy > 2cm), które wcześniej nie otrzymywały trastuzumabu, chemioterapii lub radioterapii. Pacjentki z przerzutami, obustronnym rakiem piersi, klinicznie istotnymi kardiologicznymi czynnikami ryzyka (patrz punkt 4.4) lub LVEF < 55% nie zostały włączone do badania. Większość pacjentek była w wieku poniżej 65 lat. Pacjentki randomizowano do jednego z następujących schematów leczenia neoadjuwantowego przez 4 cykle przed operacją:  Trastuzumab plus docetaksel  Pertuzumab plus trastuzumab i docetaksel  Pertuzumab plus trastuzumab  Pertuzumab plus docetaksel Randomizację przeprowadzono ze stratyfikacją według typu raka piersi (operacyjny, miejscowo zaawansowany lub zapalny) oraz dodatniego statusu receptora estrogenowego (ER) lub progesteronowego (PgR).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pertuzumab podawano dożylnie w dawce początkowej 840 mg, a następnie 420 mg co trzy tygodnie. Trastuzumab podawano dożylnie w dawce początkowej 8 mg/kg mc., a następnie 6 mg/kg mc. co trzy tygodnie. Docetaksel podawano dożylnie w dawce początkowej 75 mg/ m 2 pc., a następnie 75 mg/m 2 pc. lub 100 mg/m 2 pc. (jeśli był tolerowany) co 3 tygodnie. Po operacji wszystkie pacjentki otrzymały 3 cykle 5-fluorouracylu (600 mg/m 2 ), epirubicyny (90 mg/m 2 ), cyklofosfamidu (600 mg/m 2 ) (FEC) podane dożylnie co trzy tygodnie, a trastuzumab podawano dożylnie co trzy tygodnie do zakończenia pierwszego roku terapii. Pacjentki, które przed operacją przyjmowały jedynie pertuzumab plus trastuzumab, po operacji otrzymywały zarówno FEC, jak i docetaksel. Pierwszorzędowym punktem końcowym badania był odsetek całkowitej odpowiedzi patologicznej (ang. pathological complete response , pCR) w piersi (ypT0/is).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Drugorzędowymi punktami końcowymi skuteczności były: odsetek odpowiedzi klinicznych, częstość wykonywania operacji oszczędzającej (tylko guzy T2-3), DFS i przeżycie wolne od progresji choroby (ang. progression-free survival , PFS). Dodatkowe odsetki pCR w analizie eksploracyjnej obejmowały status zajęcia węzłów chłonnych (ypT0/isN0 i ypT0N0). Dane demograficzne były dobrze zrównoważone (mediana wieku wyniosła 49-50 lat, większość była rasy białej (71%)), a wszyscy pacjenci byli płci żeńskiej. Ogółem u 7% pacjentek występował zapalny rak piersi, u 32% – miejscowo zaawansowany raka piersi, a u 61% – operacyjny rak piersi. Około połowa pacjentek w każdej grupie badania miała dodatni status receptorów hormonalnych (definiowany jako ER-dodatni i (lub) PgR-dodatni). Wyniki dotyczące skuteczności przedstawiono w Tabeli 5.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W grupie pacjentek otrzymujących pertuzumab plus trastuzumab i docetaksel zaobserwowano statystycznie istotną poprawę odsetka pCR (ypT0/is) w porównaniu z pacjentkami otrzymującymi trastuzumab i docetaksel (45,8% w porównaniu z 29,0%, wartość p = 0,0141). Obserwowano spójny obraz wyników bez względu na definicję pCR. Uważa się, że różnica w odsetku pCR będzie się prawdopodobnie przekładać na klinicznie znaczącą różnicę w długoterminowych skutkach leczenia, co znajduje poparcie w wydłużeniu PFS (współczynnik ryzyka [HR] = 0,69; 95% CI 0,34; 1,40) i DFS (HR = 0,60; 95% CI 0,28; 1,27). Odsetki pCR oraz wielkość korzyści terapeutycznych ze stosowania pertuzumabu (pertuzumab plus trastuzumab i docetaksel w porównaniu z pacjentami otrzymującymi trastuzumab i docetaksel) były niższe w podgrupie pacjentek z guzami z obecnością receptorów hormonalnych (różnica 6% w odsetkach pCR w piersi) niż u pacjentek z guzami bez receptorów hormonalnych (różnica 26,4% w odsetkach pCR w piersi).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Odsetki pCR były podobne u pacjentek z chorobą kwalifikującą się do operacji oraz u pacjentek z chorobą miejscowo zaawansowaną. Liczba pacjentek z zapalnym rakiem piersi była zbyt mała, by wyciągnąć jakiekolwiek ostateczne wnioski, ale odsetek pCR był większy u pacjentek, które otrzymywały pertuzumab plus trastuzumab i docetaksel. TRYPHAENA (BO22280) Badanie TRYPHAENA to wieloośrodkowe, randomizowane badanie kliniczne fazy II prowadzone z udziałem 225 dorosłych pacjentek z HER2-dodatnim miejscowo zaawansowanym, operacyjnym lub zapalnym rakiem piersi (T2-4d; guz pierwotny o średnicy > 2 cm), u których wcześniej nie stosowano trastuzumabu, chemioterapii ani radioterapii. Pacjentki z przerzutami, obustronnym rakiem piersi, klinicznie istotnymi czynnikami ryzyka kardiologicznego (patrz punkt 4.4) lub LVEF < 55% nie były włączane do badania. Większość pacjentek miała mniej niż 65 lat.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentki randomizowano do jednego z trzech następujących schematów leczenia neoadjuwantowego przed operacją:  3 cykle FEC, a następnie 3 cykle docetakselu, wszystkie podawane równocześnie z pertuzumabem i trastuzumabem  3 cykle tylko FEC, a następnie 3 cykle docetakselu podawanego równocześnie z trastuzumabem i pertuzumabem  6 cykli TCH w skojarzeniu z pertuzumabem. Randomizację prowadzono ze stratyfikacją według typu raka piersi (operacyjny, miejscowo zaawansowany lub zapalny) oraz dodatniego statusu receptorów ER i (lub) PgR. Pertuzumab był podawany dożylnie w dawce początkowej 840 mg, a następnie 420 mg co trzy tygodnie. Trastuzumab podawano dożylnie w dawce początkowej 8 mg/kg mc., a następnie 6 mg/kg mc. co trzy tygodnie. FEC (5-fluorouracyl [500 mg/m 2 pc.], epirubicynę [100 mg/m 2 pc.], cyklofosfamid [600 mg/m 2 pc.]) podawano dożylnie co trzy tygodnie przez 3 cykle. Docetaksel podawano w dawce początkowej 75 mg/m 2 pc.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
we wlewie dożylnym co trzy tygodnie z możliwością zwiększenia dawki według decyzji badacza do 100 mg/m 2 pc. w razie dobrej tolerancji dawki początkowej. Natomiast w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z TCH docetaksel podawano dożylnie w dawce 75 mg/m 2 pc. (bez możliwości zwiększenia dawki), a karboplatynę (AUC 6) podawano dożylnie co trzy tygodnie. Po operacji wszystkie pacjentki otrzymywały trastuzumab do zakończenia jednego roku terapii. Pierwszorzędowym punktem końcowym tego badania było bezpieczeństwo kardiologiczne w okresie terapii neoadjuwantowej w badaniu. Drugorzędowymi punktami końcowymi oceny skuteczności były: odsetek pCR w piersi (ypT0/is), DFS, PFS i OS. Dane demograficzne były dobrze zrównoważone między grupami badania (mediana wieku wyniosła 49-50 lat, większość była rasy białej [77%]), a wszyscy pacjenci byli płci żeńskiej. Ogółem u 6% pacjentek występował zapalny rak piersi, u 25% – miejscowo zaawansowany rak piersi, a u 69% – operacyjny rak piersi.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Około połowa pacjentek w każdej grupie terapeutycznej miała status ER- dodatni i (lub) PgR-dodatni. W porównaniu do opublikowanych danych dla podobnych schematów bez pertuzumabu obserwowano wysokie odsetki pCR we wszystkich 3 grupach terapeutycznych (patrz Tabela 5). Obserwowano spójny obraz wyników bez względu na zastosowaną definicję pCR. Odsetki pCR były niższe w podgrupie pacjentek z guzami z obecnością receptorów hormonalnych (zakres 46,2% do 50,0%) niż u pacjentek z guzami bez receptorów hormonalnych (zakres 65,0% do 83,8%). Odsetki pCR były podobne u pacjentek z chorobą operacyjną oraz u pacjentek z chorobą miejscowo zaawansowaną. Liczba pacjentek z zapalnym rakiem piersi była zbyt mała, by wyciągnąć jakiekolwiek ostateczne wnioski. Tabela 5 Badania NEOSPHERE (WO20697) i TRYPHAENA (BO22280): przegląd danych o skuteczności (populacja zgodna z zaplanowanym leczeniem)

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne

NEOSPHERE (WO20697) TRYPHAENA (BO22280)
Pertuzumab+
Parametr Trastuzu mab+docetak selN=107 Pertuzuma b+trastuzuma b+docetaksel N=107 Pertuzuma b+trastuzuma bN=107 Pertuzuma b+docetakse lN=96 trastuzumab+FECpertuzumab+trastuzumab+docetaksel FECPertuzumab+trastuzumab+docetaksel N=75 Pertuzumab+TCH N=77
N=73
Odsetek 31(29,0%)[20,6;38,5]
pCR w
obrębiepiersi (ypT0/is) 49 (45,8%)[36,1; 55,7] 18 (16,8%)[10,3; 25,3] 23 (24,0%)[15,8; 33,7] 45 (61,6%)[49,5; 72,8] 43 (57,3%)[45,4; 68,7] 51 (66,2%)[54,6; 76,6]
n (%)
[95% CI]1
Różnica
odsetków pCR2[95% CI]3 +16,8 %[3,5; 30,1] -12,2 %[-23,8; -0,5] -21,8 %[-35,1; -8,5] NA NA NA
Wartość p (z korektą Simesa dla testuCMH)4 0,0141(vs. trastuzumab+docetaksel) 0,0198(vs. trastuzumab+docetaksel) 0,0030(vs. pertuzumab+ trastuzumab+docetaksel) NA NA NA
Odsetek
pCR w
obrębie
piersi i 23
węzłów (21,5%) 42 (39,3%) 12 (11,2%) 17 (17,7%) 41 (56,2%) 41 (54,7%) 49 (63,6%)
chłonnych [14,1; [30,3; 49,2] [5,9; 18,8] [10,7; 26,8] [44,1; 67,8] [42,7; 66,2] [51,9; 74,3]
(ypT0/is 30,5]
N0)
n (%)
[95% CI]
ypT0 N0 n (%) [95% CI] 13(12,1%)[6,6; 19,9] 35 (32,7%)[24,0; 42,5] 6 (5,6%)[2,1; 11,8] 13 (13,2%)[7,4; 22,0] 37 (50,7%)[38,7; 62,6] 34 (45,3%)[33,8; 57,3] 40 (51,9%)[40,3; 63,5]
Odpowiedźkliniczna5 79(79,8%) 89 (88,1%) 69 (67,6%) 65 (71,4%) 67 (91,8%) 71 (94,7%) 69 (89,6%)

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
FEC: 5-fluorouracyl, epirubicyna, cyklofosfamid; TCH: docetaksel, karboplatyna i trastuzumab, CMH: Cochran–Mantel–Haenszel 1. Przedział ufności CI 95% dla jednej próby z rozkładu dwumianowego wyznaczony metodą Pearsona- Cloppera. 2. Terapie w schemacie pertuzumab+trastuzumab+docetaksel i pertuzumab+trastuzumab są porównywane z terapią trastuzumabem+docetakselem, podczas gdy terapia pertuzumab+docetaksel jest porównywana ze schematem pertuzumab+trastuzumab+docetaksel. 3. Przybliżony przedział ufności CI 95% dla różnicy dwóch odsetków odpowiedzi wyznaczony metodą Haucka- Andersona. 4. Wartość p w teście Cochrana-Mantela-Haenszela z korektą Simesa uwzględniającą liczebność. 5. Odpowiedź kliniczna oznacza pacjentki z najlepszą całkowitą odpowiedzią CR lub PR w okresie leczenia neoadjuwantowego (w obrębie pierwotnej zmiany w piersi).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
BERENICE (WO29217) BERENICE to nierandomizowane, otwarte, wieloośrodkowe, międzynarodowe badanie II fazy przeprowadzone z udziałem 401 pacjentów z HER2-dodatnim, miejscowo zaawansowanym, zapalnym rakiem piersi lub rakiem piersi we wczesnym stadium (z guzami pierwotnymi o średnicy  2 cm lub z zajęciem węzłów chłonnych). Badanie BERENICE obejmowało dwie równoległe grupy pacjentów. Pacjenci kwalifikujący się do leczenia neoadjuwantowego trastuzumabem w skojarzeniu z chemioterapią opartą na antracyklinach/taksanach zostali przydzieleni przed zabiegiem chirurgicznym do grupy otrzymującej jeden z dwóch następujących schematów:  Kohorta A – 4 cykle doksorubicyny i cyklofosfamidu podawane w schemacie „dose dense” raz na dwa tygodnie, po których następowały 4 cykle leczenia pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i paklitakselem.  Kohorta B – 4 cykle FEC, po których następowały 4 cykle leczenia pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Po leczeniu chirurgicznym wszyscy pacjenci otrzymywali dożylnie pertuzumab i trastuzumab co 3 tygodnie do ukończenia jednego roku terapii. Pierwszorzędowym punktem końcowym w badaniu BERENICE jest bezpieczeństwo kardiologiczne w okresie leczenia neoadjuwantowego w badaniu. Pierwszorzędowy punkt końcowy dotyczący bezpieczeństwa kardiologicznego, tj. częstość występowania LVD klasy III/IV według NYHA i zmniejszenia LVEF był zgodny z wcześniejszymi danymi dotyczącymi leczenia neoadjuwantowego (patrz punkty 4.4 i 4.8). Leczenie adjuwantowe W schemacie leczenia adjuwantowego, na podstawie danych z badania APHINITY pacjenci z HER2- dodatnim wczesnym rakiem piersi zagrożeni wysokim ryzykiem nawrotu są definiowani jako pacjenci z zajęciem węzłów chłonnych lub brakiem receptorów hormonalnych. APHINITY (BO25126) APHINITY to wieloośrodkowe, randomizowane badanie III fazy kontrolowane placebo, przeprowadzone metodą podwójnie ślepej próby z udziałem 4804 pacjentów z HER2-dodatnim wczesnym rakiem piersi, u których dokonano chirurgicznego usunięcia guza pierwotnego przed randomizacją.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Następnie pacjenci zostali losowo przydzieleni do grup otrzymujących pertuzumab lub placebo, w skojarzeniu z adjuwantowym leczeniem trastuzumabem i chemioterapią. Dla każdego pacjenta badacze wybrali jeden z następujących schematów chemioterapii opartej na antracyklinach lub bez antracyklin:  3 lub 4 cykle FEC lub 5-fluorouracylu, doksorubicyny i cyklofosfamidu (FAC), a następnie 3 lub 4 cykle docetakselu lub 12 cykli paklitakselu podawanego raz na tydzień  4 cykle AC lub epirubicyny i cyklofosfamidu (EC), a następnie 3 lub 4 cykle docetakselu lub 12 cykli paklitakselu podawanego raz na tydzień  6 cykli docetakselu w skojarzeniu z karboplatyną Pertuzumab i trastuzumab podawano dożylnie (patrz punkt 4.2) co 3 tygodnie począwszy od 1. dnia pierwszego cyklu zawierającego taksan, łącznie przez 52 tygodnie (do 18 cykli) lub do nawrotu choroby, wycofania zgody lub wystąpienia niepoddającej się leczeniu toksyczności.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5-fluorouracyl, epirubicynę, doksorubicynę, cyklofosfamid, docetaksel, paklitaksel i karboplatynę podawano w standardowych dawkach. Po zakończeniu chemioterapii pacjenci otrzymywali radioterapię i (lub) leczenie hormonalne zgodnie z lokalnie przyjętym standardowym postępowaniem klinicznym. Pierwszorzędowym punktem końcowym tego badania było przeżycie wolne od choroby inwazyjnej (ang. invasive disease-free survival , IDFS), definiowane jako czas od randomizacji do pierwszego wystąpienia miejscowej lub regionalnej wznowy inwazyjnego raka piersi w tej samej piersi co choroba pierwotna, wznowy odległej, inwazyjnego raka piersi w drugiej piersi lub zgonu z dowolnej przyczyny. Drugorzędowymi punktami końcowymi oceny skuteczności były: IDFS obejmujące drugiego pierwotnego raka niebędącego rakiem piersi, OS, DFS, odstęp między wznowami (ang. recurrence-free interval , RFI) i odstęp między wznowami odległymi (ang. distant recurrence-free interval , DRFI).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Dane demograficzne były dobrze zrównoważone między dwiema grupami badania. Mediana wieku wyniosła 51 lat, a ponad 99% pacjentów stanowiły kobiety. U większości pacjentów stwierdzono zajęcie węzłów chłonnych (63%) i (lub) dodatni status receptorów hormonalnych (64%); większość pacjentów była rasy białej (71%). Po medianie obserwacji wynoszącej 45,4 miesiąca badanie APHINITY wykazało 19% (HR = 0,81; 95% CI 0,66; 1,00 wartość p 0,0446) redukcję ryzyka wznowy lub zgonu u pacjentów losowo przydzielonych do grupy otrzymującej pertuzumab w porównaniu z pacjentami losowo przydzielonymi do grupy otrzymującej placebo. Wyniki skuteczności otrzymane w badaniu APHINITY podsumowano w Tabeli 6. i na Rycinie 1. Tabela 6 Ogólna skuteczność: populacja zgodna z zaplanowanym leczeniem

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Pertuzumab + trastuzumab + chemioterapiaN=2400 Placebo + trastuzumab + chemioterapiaN=2404
Pierwszorzędowy punkt końcowy
Przeżycie wolne od choroby inwazyjnej (IDFS)
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 171 (7,1%) 210 (8,7%)
HR [95% CI] 0,81 [0,66; 1,00]
Wartość p (logarytmiczny test rang,stratyfikowany1) 0,0446
Odsetek 3-letniego przeżycia bez zdarzenia2 [95% CI] 94,1 [93,1; 95,0] 93,2 [92,2; 94,3]
Drugorzędowe punkty końcowe1
IDFS, w tym drugi pierwotny rak niebędącyrakiem piersi
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 189 (7,9%) 230 (9,6%)
HR [95% CI] 0,82 [0,68; 0,99]
Wartość p (logarytmiczny test rang,stratyfikowany1) 0,0430
Odsetek 3-letniego przeżycia bez zdarzenia2 [95% CI] 93,5 [92,5; 94,5] 92,5 [91,4; 93,6]
Przeżycie wolne od choroby (DFS)
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 192 (8,0%) 236 (9,8%)
HR [95% CI] 0,81 [0,67; 0,98]
Wartość p (logarytmiczny test rang,stratyfikowany1) 0,0327
Odsetek 3-letniego przeżycia bez zdarzenia2 [95% CI] 93,4 [92,4; 94,4] 92,3 [91,2; 93,4]
Przeżycie całkowite (OS)3
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 80 (3,3%) 89 (3,7%)
HR [95% CI] 0,89 [0,66; 1,21]
Wartość p (logarytmiczny test rang,stratyfikowany1) 0,4673
Odsetek 3-letniego przeżycia bez zdarzenia2 [95% CI] 97,7 [97,0; 98,3] 97,7 [97,1; 98,3]

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Objaśnienia skrótów (Tabela 6): HR: współczynnik ryzyka; CI: przedział ufności; ITT: zgodna z zamiarem leczenia 1. Wszystkie analizy były stratyfikowane z uwzględnieniem statusu zajęcia węzłów, wersji protokołu, statusu receptorów hormonalnych badanego centralnie i schematu chemioterapii adjuwantowej. 2. Odsetek 3-letniego przeżycia bez zdarzeń podano na podstawie estymatorów Kaplana-Meiera. 3. Dane z pierwszej analizy etapowej. Rycina 1 Krzywa Kaplana-Meiera przedstawiająca przeżycie wolne od choroby inwazyjnej
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
IDFS= przeżycie wolne od choroby inwazyjnej; CI= przedział ufności; Pla= placebo; Ptz= pertuzumab; T= trastuzumab. Szacunkowa wartość IDFS po 4 latach wyniosła 92,3% w grupie leczonej pertuzumabem w porównaniu z 90,6% w grupie otrzymującej placebo. W chwili dokonywania szacunkowej oceny mediana obserwacji wyniosła 45,4 miesiąca. Wyniki analizy podgrup W chwili przeprowadzania analizy pierwotnej korzyści ze stosowania pertuzumabu były bardziej widoczne u pacjentów z podgrup zwiększonego ryzyka nawrotu choroby: u pacjentów z zajęciem węzłów chłonnych lub bez obecności receptorów hormonalnych (patrz Tabela 7). Tabela 7 Wyniki skuteczności w podgrupach według statusu zajęcia węzłów chłonnych i statusu receptora hormonalnego 1

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Populacja Liczba zdarzeń IDFS/całkowita liczba N (%) Niestratyfikowany HR (95% CI)
Pertuzumab + trastuzumab + chemioterapia Placebo + trastuzumab + chemioterapia
Status zajęcia węzłów chłonnych
Pozytywny 139/1503 (9,2%) 181/1502 (12,1%) 0,77(0,62; 0,96)
Negatywny 32/897(3,6%) 29/902(3,2%) 1,13(0,68; 1,86)
Status receptorów hormonalnych
Negatywny 71/864 (8,2%) 91/858 (10,6%) 0,76(0,56; 1,04)
Pozytywny 100/1536 (6,5%) 119/1546 (7,7%) 0.86(0,66; 1,13)

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
1 Wstępnie zdefiniowane analizy podgrup bez korekty dla wielokrotnych porównań, zatem wyniki są uważane za opisowe. Szacunkowe odsetki IDFS w podgrupie pacjentów z zajęciem węzłów chłonnych wyniosły 92,0% w porównaniu z 90,2% po 3 latach oraz 89,9% w porównaniu z 86,7% po 4 latach odpowiednio u pacjentów leczonych pertuzumabem i u pacjentów otrzymujących placebo. W podgrupie pacjentów bez zajęcia węzłów chłonnych szacunkowe odsetki IDFS wyniosły 97,5% w porównaniu z 98,4% po 3 latach oraz 96,2% w porównaniu z 96,7% po 4 latach odpowiednio u pacjentów leczonych pertuzumabem i u pacjentów otrzymujących placebo. W podgrupie z negatywnym statusem receptorów hormonalnych szacunkowe odsetki IDFS wyniosły 92,8% w porównaniu z 91,2% po 3 latach oraz 91,0% w porównaniu z 88,7% po 4 latach odpowiednio u pacjentów leczonych pertuzumabem i u pacjentów otrzymujących placebo.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W podgrupie pacjentów z receptorami hormonalnymi szacunkowe odsetki IDFS wyniosły 94,8% w porównaniu z 94,4% po 3 latach oraz 93,0% w porównaniu z 91,6% po 4 latach odpowiednio u pacjentów leczonych pertuzumabem i u pacjentów otrzymujących placebo. Wyniki leczenia zgłaszane przez pacjentów (ang. Patient Reported Outcomes , PRO) Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały ocenę ogólnego stanu zdrowia zgłaszaną przez pacjentów, funkcjonowanie w rolach i sprawność fizyczną oraz objawy leczenia oceniane za pomocą kwestionariuszy EORTC QLQ-C30 i EORTC QLQ-BR23. W analizach wyników leczenia zgłaszanych przez pacjentów różnicę wynoszącą 10 punktów uznawano za znaczącą klinicznie. Sprawność fizyczna pacjentów, ogólny stan zdrowia i ocena biegunek wykazywały klinicznie znaczącą zmianę podczas chemioterapii w obu grupach terapeutycznych.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W tym czasie średnie zmniejszenie sprawności fizycznej od wartości początkowych wyniosło -10,7 (95% CI-11,4; -10,0) w grupie otrzymującej pertuzumab oraz -10,6 (95% CI -11,4; -9,9) w grupie otrzymującej placebo; ogólny stan zdrowia wyniósł -11,2 (95% CI -12,2; -10,2) w grupie otrzymującej pertuzumab i -10,2 (95% CI -11,1; -9,2) w grupie otrzymującej placebo. Zmiana w objawach biegunki zwiększyła się do +22,3 (95% CI 21,0; 23,6) w grupie otrzymującej pertuzumab w porównaniu z +9,2 (95% CI 8,2; 10,2) w grupie otrzymującej placebo. Następnie w obu grupach wyniki dotyczące sprawności fizycznej i ogólnego stanu zdrowia powróciły do wartości początkowych podczas terapii ukierunkowanej molekularnie. Objawy biegunki powróciły do stanu początkowego po zakończeniu terapii anty-HER2 w grupie otrzymującej pertuzumab. Dołączenie pertuzumabu do trastuzumabu w skojarzeniu z chemioterapią nie miało wpływu na ogólne funkcjonowanie pacjenta w rolach przez cały czas trwania badania.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Rak piersi z przerzutami Pertuzumab w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem Badanie CLEOPATRA (WO20698) to wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane placebo badanie III fazy z zastosowaniem podwójnie ślepej próby z udziałem 808 pacjentów z HER2- dodatnim przerzutowym rakiem piersi lub z nieoperacyjną wznową miejscową. Do badania nie włączono pacjentów z klinicznie istotnymi kardiologicznymi czynnikami ryzyka (patrz punkt 4.4). Ze względu na wyłączenie z badania pacjentów z przerzutami do mózgu nie ma danych dotyczących działania pertuzumab na przerzuty do mózgu. Dane dotyczące pacjentów z nieoperacyjnym miejscowym nawrotem choroby są bardzo ograniczone. Pacjenci zostali losowo przydzieleni w stosunku 1:1 do grupy otrzymującej placebo + trastuzumab + docetaksel lub pertuzumab + trastuzumab + docetaksel. Pertuzumab i trastuzumab były podawane w dawkach standardowych w 3-tygodniowym schemacie leczenia.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjenci byli leczeni pertuzumabem i trastuzumabem do wystąpienia progresji choroby, wycofania zgody lub niepoddającej się leczeniu toksyczności. Dawka początkowa docetakselu wynosiła 75 mg/m 2 pc. i była podawana we wlewie dożylnym co trzy tygodnie przez co najmniej 6 cykli. Jeśli dawka początkowa była dobrze tolerowana, badacz mógł zwiększyć dawkę docetakselu do 100 mg/m 2 pc. według własnej oceny. Pierwszorzędowym punktem końcowym badania był PFS oceniany przez niezależną jednostkę kontrolną (ang. independent review facility , IRF) i zdefiniowany, jako czas od dnia randomizacji do dnia wystąpienia progresji choroby lub zgonu (z dowolnej przyczyny), jeśli zgon wystąpił w ciągu 18 tygodni od ostatniej oceny nowotworu. Drugorzędowymi punktami końcowymi oceny skuteczności było OS, PFS (oceniane przez badacza), odsetek odpowiedzi obiektywnych (ang. objective response rate , ORR), czas trwania odpowiedzi i czas do progresji objawów według kwestionariusza jakości życia FACT B.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
U około połowy pacjentów w każdej leczonej grupie stwierdzono obecność receptorów hormonalnych (definiowanych jako dodatni ER i (lub) dodatni PgR) i u około połowy pacjentów w każdej leczonej grupie wcześniej stosowano terapię adjuwantową lub neoadjuwantową. Większość tych pacjentów otrzymała wcześniej antracykliny, a 11% wszystkich pacjentów otrzymało wcześniej trastuzumab. Łącznie 43 % pacjentów w obu grupach otrzymywało wcześniej radioterapię. Mediana LVEF u pacjentów w punkcie początkowym wynosiła 65,0% (zakres 50% – 88%) w obu grupach. Wyniki skuteczności z badania CLEOPATRA podsumowano w Tabeli 8. Wykazano statystycznie istotną poprawę PFS ocenianego przez IRF w grupie leczonej pertuzumabem w porównaniu z grupą otrzymującą placebo. Wyniki dotyczące PFS ocenianego przez badacza były podobne do wyników dotyczących PFS ocenianego przez IRF. Tabela 8 Podsumowanie wyników skuteczności z badania CLEOPATRA

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr Placebo+ trastuzumab+ docetaksel n=406 Pertuzumab+trastuzumab+ docetaksel n=402 HR (95% CI) Wartość p
Czas przeżycia wolnego od progresji choroby (niezależna ocena) – pierwszorzędowy punkt końcowy*Liczba pacjentów ze zdarzeniemMediana miesięcy 242 (59%)12,4 191 (47,5%)18,5 0,62[0,51;0,75] <0,0001
Całkowity czas przeżycia – drugorzędowy punkt końcowy**Liczba pacjentów ze zdarzeniemMediana miesięcy 221 (54,4%)40,8 168 (41,8%)56,5 0,68[0,56;0,84] 0,0002
Odsetek obiektywnych
odpowiedzi (ORR)^ –
drugorzędowy punkt końcowy
Liczba pacjentów z chorobą 336 343 Różnice w 0,0011
mierzalną 233 (69,3%) 275 (80,2%) ORR:
Pacjenci z odpowiedzią*** [64,1; 74,2] [75,6; 84,3] 10,8%
95% CI dla ORR 14 (4,2%) 19 (5,5%) [4,2; 17,5]
Odpowiedź całkowita (CR) 219 (65,2%) 256 (74,6%)
Odpowiedź częściowa (PR) 70 (20,8%) 50 (14,6%)
Stabilizacja choroby (SD) 28 (8,3%) 13 (3,8 %)
Progresja choroby (PD)
Czas trwania odpowiedzi†^
n= 233 275
Mediana tygodni 54,1 87,6
95% CI dla mediany [46;64] [71;106]

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
* Pierwotna analiza przeżycia wolnego od progresji choroby, data zakończenia zbierania danych 13 maja 2011 r. ** Ostateczne przeżycie całkowite zależne od zdarzeń, data zakończenia zbierania danych 11 lutego 2014 r. *** Pacjenci, u których uzyskano najlepszą odpowiedź całkowitą w postaci potwierdzonej CR lub PR według kryteriów RECIST. † Ocena u pacjentów, u których uzyskano najlepszą odpowiedź całkowitą w postaci CR lub PR. ^ Odsetek odpowiedzi obiektywnych i czas trwania odpowiedzi opierały się na ocenie nowotworu przez IRF. We wszystkich wcześniej określonych podgrupach pacjentów, w tym podgrupach wyodrębnionych na podstawie czynników stratyfikacji – regionu geograficznego i wcześniejszej terapii adjuwantowej /neoadjuwantowej lub leczenia de novo raka piersi z przerzutami – obserwowano podobne wyniki (patrz Rycina 2).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Analiza eksploracyjna post hoc wykazała, że w przypadku pacjentów, którzy wcześniej byli leczeni trastuzumabem (n=88), współczynnik ryzyka dla PFS w ocenie IRF wyniósł 0,62 (95% CI 0,35; 1,07) w porównaniu z 0,60 (95% CI 0,43; 0,83) dla pacjentów, którzy wcześniej otrzymali terapię bez trastuzumabu (n=288). Rycina 2 PFS oceniane przez IRF według podgrup pacjentów
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Ostateczną analizę OS zależną od zdarzeń przeprowadzono, kiedy 389 pacjentów zmarło (221 w grupie leczonej placebo i 168 w grupie leczonej pertuzumabem). Utrzymano statystycznie istotną poprawę OS na korzyść grupy leczonej pertuzumabem (HR = 0,68; p = 0,0002, logarytmiczny test rang), obserwowaną uprzednio w analizie pośredniej OS (wykonanej rok po pierwszej analizie). Mediana czasu do zgonu wyniosła 40,8 miesiąca w grupie otrzymującej placebo i 56,5 miesiąca w grupie leczonej pertuzumabem (patrz Tabela 8, Rycina 3). Opisowa analiza OS przeprowadzona po zakończeniu badania po śmierci 515 pacjentów (280 z grupy otrzymującej placebo i 235 z grupy leczonej pertuzumabem) wykazała, że statystycznie znamienny pozytywny wpływ na OS na korzyść grupy leczonej pertuzumabem utrzymywał się w czasie po medianie obserwacji trwającej 99 miesięcy (HR = 0,69; p < 0,0001 w logarytmicznym teście rang; mediana czasu do zgonu 40,8 miesiąca [grupa otrzymująca placebo] w porównaniu z 57,1 miesiąca [grupa leczona pertuzumabem]).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Szacunkowy odsetek przeżycia w punkcie czasowym wyznaczonym po 8 latach wyniósł 37% w grupie leczonej pertuzumabem i 23% w grupie otrzymującej placebo. Rycina 3 Krzywa Kaplana-Meiera przedstawiająca przeżycie całkowite zależne od zdarzeń
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
HR= współczynnik ryzyka; CI= przedział ufności; Pla= placebo; Ptz= pertuzumab; T= trastuzumab; D= docetaksel. Nie zaobserwowano statystycznie istotnych różnic pomiędzy dwiema grupami terapeutycznymi pod względem jakości życia związanej ze zdrowiem ocenianej na podstawie wyników FACT-B TOI-PFB. Dzieci i młodzież Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego Phesgo we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży w raku piersi (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wyniki dotyczące PK dla pierwszorzędowego punktu końcowego, czyli stężenia C trough pertuzumabu w Cyklu 7. (tj. przed podaniem dawki w cyklu 8.) wykazały równoważność pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo (średnia geometryczna 88,7 µg/ml) z dożylnie podawanym pertuzumabem (średnia geometryczna 72,4 µg/ml) przy stosunku średnich geometrycznych wynoszącym 1,22 (90% CI: 1,14-1,33). Dolna granica dwustronnego 90% przedziału ufności dla stosunku średnich geometrycznych pertuzumabu wchodzącego w skład produktu leczniczego Phesgo i pertuzumabu podawanego dożylnie wyniosła 1,14, tj. była większa niż określony a priori margines 0,8. Wyniki dotyczące PK w odniesieniu do drugorzędowego punktu końcowego, czyli stężenia C trough trastuzumabu w Cyklu 7. (tj.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakokinetyczne
przed podaniem dawki leku w Cyklu 8.) wykazały równoważność trastuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo (średnia geometryczna 57,5 µg/ml) w porównaniu z dożylnym trastuzumabem (średnia geometryczna 43,2 µg/ml) przy stosunku średnich geometrycznych wynoszącym 1,33 (90% CI: 1,24-1,43). Wchłanianie Mediana maksymalnego stężenia w surowicy (C max ) pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo oraz czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (T max ) wyniosły odpowiednio 157 µg/ml i 3,82 dnia. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej stwierdzono, że bezwzględna dostępność biologiczna wyniosła 0,712, a szybkość pierwszego rzędu wchłaniania leku (Ka) wynosi 0,348 (1/dobę). C max trastuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo i T max wyniosły odpowiednio 114 µg/ml i 3,84 dnia. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej stwierdzono, że bezwzględna dostępność biologiczna wyniosła 0,771, a szybkość pierwszego rzędu wchłaniania leku (Ka) wynosi 0,404 (1/dobę).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Dystrybucja Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej objętość dystrybucji w kompartmencie centralnym (V c ) pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo u typowego pacjenta wyniosła 2,77 litra. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej V c trastuzumabu podawanego podskórnie u typowego pacjenta wyniosła 2,91 litra. Metabolizm Metabolizm produktu leczniczego Phesgo nie był bezpośrednio badany. Przeciwciała są usuwane głównie w wyniku rozpadu. Eliminacja Na podstawie analizy PK populacyjnej klirens pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo wyniósł 0,163 l/dobę, a okres półtrwania w fazie eliminacji (t 1/2 ) wyniósł około 24,3 dnia. Na podstawie analizy PK populacyjnej klirens trastuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo wyniósł 0,111 l/dobę. Szacuje się, że t rastuzumab osiągnie stężenia <1 µg/ml (około 3% przewidywanej populacji osiągnie C min,ss , lub około 97% wyeliminuje lek) u co najmniej 95% pacjentów po 7 miesiącach od podania ostatniej dawki.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Pacjenci w podeszłym wieku Nie przeprowadzono badań analizujących farmakokinetykę produktu leczniczego Phesgo u pacjentów w podeszłym wieku. W analizach PK populacyjnej pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo i pertuzumabu podawanego dożylnie stwierdzono, że wiek nie ma istotnego wpływu na PK pertuzumabu. W analizach PK populacyjnej trastuzumabu podawanego podskórnie lub dożylnie stwierdzono, że wiek nie ma wpływu na dyspozycję trastuzumabu. Zaburzenia czynności nerek Nie przeprowadzono badań analizujących farmakokinetykę produktu leczniczego Phesgo u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Na podstawie analiz PK populacyjnej pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo i pertuzumabu podawanego dożylnie wykazano, że zaburzenia czynności nerek nie mają wpływu na ekspozycję na pertuzumab; jednak w analizach farmakokinetyki populacyjnej uwzględniono tylko ograniczone dane pochodzące od pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakokinetyczne
W analizie PK populacyjnej trastuzumabu podawanego podskórnie i dożylnie wykazano, że zaburzenia czynności nerek nie mają wpływu na dyspozycję trastuzumabu. Zaburzenia czynności wątroby Nie przeprowadzono formalnego badania PK z udziałem pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Analizy farmakokinetyki populacyjnej pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo wykazały, że łagodne zaburzenia czynności wątroby nie wpływają na ekspozycję na pertuzumab. Jednak w analizach PK populacyjnej uwzględniono tylko ograniczone dane pochodzące od pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. Cząsteczki IgG1, takie jak pertuzumab i trastuzumab są katabolizowane przez enzymy proteolityczne podlegające szerokiej dystrybucji, nieograniczającej się do tkanki wątrobowej. Z tego względu jest mało prawdopodobne, by zmiany w czynności wątroby wpływały na eliminację pertuzumabu i trastuzumabu.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących skojarzenia pertuzumabu, trastuzumabu i ludzkiej rekombinowanej hialuronidazy podawanych podskórnie. Pertuzumab Nie przeprowadzono specyficznych badań oceniających wpływ pertuzumabu na płodność zwierząt. Z badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie można wyciągnąć ostatecznych wniosków, co do negatywnego wpływu na męskie organy rozrodcze małp Cynomolgus. Toksykologiczne badania wpływu na rozrodczość prowadzono na ciężarnych małpach Cynomolgus od 19 do 50 GD włącznie (ang. Gestational Day – GD; dzień ciąży) stosując lek w dawkach początkowych 30 do 150 mg/kg mc., po których podawano dwa razy w tygodniu dawkę 10 do 100 mg/kg mc. Takie poziomy dawek skutkowały osiągnięciem klinicznie istotnych poziomów ekspozycji będących 2,5- do 20-krotnie większych od dawek podskórnych zalecanych dla ludzi, w odniesieniu do C max .
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dożylne podawanie pertuzumabu od GD 19 do GD 50 włącznie (okres organogenezy) wywoływało efekt embriotoksyczny, z zależnym od dawki zwiększeniem liczby zgonów embrionalno-płodowych między GD 25 a GD 70. Częstość zgonów embrionalno-płodowych wynosiła 33, 50 i 85% u ciężarnych samic małp otrzymujących dwa razy w tygodniu dawki pertuzumabu wynoszące odpowiednio, 10, 30 i 100 mg/kg mc. (od 4- do 35-krotnie większe od dawek zalecanych dla ludzi, w odniesieniu do C max ). Po wykonaniu cesarskiego cięcia w GD 100, w grupach wszystkich dawek pertuzumabu stwierdzono występowanie małowodzia, zmniejszonej względnej masy płuc i nerek oraz obraz mikroskopowy świadczący o niedorozwoju nerek, co jest spójne z opóźnionym rozwojem nerek. Odnotowano poza tym – spójne z ograniczeniami rozwoju płodowego – wtórne w stosunku do małowodzia, niedorozwój płuc (1 z 6 w grupie 30 mg/kg mc.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
i 1 z 2 w grupie 100 mg/kg mc.), defekt przegrody międzykomorowej (1 z 6 w grupie 30 mg/kg mc.), obecność cienkiej przegrody międzykomorowej (1 z 2 w grupie 100 mg/kg mc.) i niewielkie wady szkieletu (zewnętrzne – 3 z 6 w grupie 30 mg/kg mc.). W 100. dniu ciąży ekspozycja na pertuzumab była obserwowana u potomstwa we wszystkich grupach otrzymujących lek, na poziomie 29% do 40% poziomu w surowicy matczynej. U małp Cynomolgus (gatunku wiążącego IgG) podskórne podanie pertuzumabu (250 mg/kg mc./tydzień przez 4 tygodnie) i dożylne podanie pertuzumabu (w dawce do 150 mg/kg mc. raz na tydzień maksymalnie przez 26 tygodni) było dobrze tolerowane, z wyjątkiem rozwoju biegunki. Po dożylnym podaniu pertuzumabu w dawkach 15 mg/kg mc. i większych, odnotowano przerywaną łagodną biegunkę związaną z leczeniem. W podgrupie małp przewlekłe podawanie dawki leku (26 dawek podawanych co tydzień) spowodowało wystąpienie epizodów ciężkiej biegunki wydzielniczej.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Stosowano leczenie biegunki w tym, dożylne uzupełnianie płynów (z wyjątkiem eutanazji jednego ze zwierząt, dawka 50 mg/kg mc.). Trastuzumab Badania dotyczące rozrodczości przeprowadzono na małpach Cynomolgus podając im drogą dożylną dawki do 16 razy większe od dawki podtrzymującej trastuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo stosowanej u ludzi, wynoszącej 600 mg i nie zaobserwowano zmniejszenia płodności, ani niekorzystnego działania na płód. Obserwowano transport łożyskowy trastuzumabu w ciągu wczesnego (od 20. do 50. dnia ciąży) i późnego (dni od 120. do 150. dnia ciąży) okresu rozwoju płodowego. Nie odnotowano dowodów na występowanie toksyczności ostrej lub toksyczności związanej z wielokrotnymi dawkami trastuzumabu w badaniach trwających do 6 miesięcy, ani nie obserwowano toksycznego wpływu na reprodukcję w teratologii, w odniesieniu do płodności samic lub w badaniach późnej toksyczności ciążowej/transportu łożyskowego. Trastuzumab nie jest genotoksyczny.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badanie trehalozy, głównej substancji pomocniczej, nie ujawniło żadnych działań toksycznych. Nie przeprowadzano długoterminowych badań na zwierzętach, dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego trastuzumabu ani określających wpływu na płodność samców. Badanie przeprowadzone u karmiących małp Cynomolgus , którym dożylnie podawano trastuzumab w dawkach do 16 razy większych od dawki podtrzymującej 600 mg trastuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo podawanej ludziom wykazały, że trastuzumab jest wydzielany z mlekiem po urodzeniu potomstwa. Ekspozycja na trastuzumab w okresie prenatalnym i obecność trastuzumabu w surowicy krwi u noworodków małp, nie była związana z jakimkolwiek niekorzystnym wpływem na ich wzrost i rozwój od urodzenia do 1 miesiąca życia. Hialuronidaza Hialuronidaza występuje w większości tkanek organizmu ludzkiego.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane niekliniczne dotyczące rekombinowanej ludzkiej hialuronidazy nie wykazały szczególnego zagrożenia dla ludzi w oparciu o konwencjonalne badania toksyczności wielokrotnych dawek z uwzględnieniem punktów końcowych dotyczących bezpieczeństwa farmakologicznego. Badania toksyczności reprodukcyjnej z użyciem rekombinowanej ludzkiej hialuronidazy wykazały działanie toksyczne dla zarodka i płodu myszy przy dużym narażeniu ogólnoustrojowym, jednak nie stwierdzono w nich potencjału teratogennego. Przeprowadzono badanie na królikach z zastosowaniem pojedynczej dawki i 13-tygodniowe badanie toksyczności na małpach Cynomolgus z zastosowaniem wielokrotnych dawek trastuzumabu w postaci podskórnej. Celem badania na królikach była analiza tolerancji po podaniu miejscowym. Badanie 13- tygodniowe przeprowadzono w celu potwierdzenia, że zmiana na podskórną drogę podania i zastosowanie substancji pomocniczej, rekombinowanej ludzkiej hialuronidazy, nie miały wpływu na bezpieczeństwo stosowania trastuzumabu.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Trastuzumab podawany podskórnie był dobrze tolerowany zarówno miejscowo, jak i ogólnoustrojowo.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Rekombinowana ludzka hialuronidaza L-histydyna L-histydyny chlorowodorek jednowodny α,α-trehaloza dwuwodna Sacharoza L-metionina Polisorbat 20 (E432) Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Produkt leczniczy Phesgo to roztwór gotowy do użycia, którego nie należy mieszać ani rozcieńczać z innymi produktami leczniczymi. 6.3 Okres ważności 18 miesięcy. Po pobraniu produktu leczniczego z fiolki do strzykawki pozostaje on stabilny fizycznie i chemicznie przez 28 dni w temperaturze 2 °C-8 °C w miejscu chronionym przed światłem oraz przez 24 godziny (łączny czas pozostawania w fiolce i strzykawce) w temperaturze otoczenia (maksymalnie 30°C) w rozproszonym świetle dziennym. Ponieważ produkt leczniczy Phesgo nie zawiera żadnych substancji konserwujących przeciw rozwojowi mikroorganizmów, z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt leczniczy należy natychmiast zużyć.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dane farmaceutyczne
Jeśli nie zostanie natychmiast zużyty, za czas i warunki przechowywania roztworu przed podaniem odpowiada użytkownik i zwykle nie powinno trwać to dłużej niż 24 godziny w temperaturze 2°C do 8°C, chyba, że pobranie roztworu do strzykawki miało miejsce w kontrolowanych i atestowanych warunkach aseptycznych. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C-8°C). Nie zamrażać. Przechowywać fiolkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania produktu leczniczego po pierwszym otwarciu, patrz punkty 6.3 i 6.6. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Phesgo 600 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań Opakowanie z jedną fiolką ze szkła borokrzemowego typu I o pojemności 15 ml, zakończoną gumową zatyczką laminowaną żywicą fluorową, zawierająca 10 ml roztworu 600 mg pertuzumabu i 600 mg trastuzumabu. Zatyczka jest szczelnie zamknięta aluminiowym kapslem i pokryta plastikową zdejmowalną nakrywką.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dane farmaceutyczne
Phesgo 1200 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań Opakowanie z jedną fiolką ze szkła borokrzemowego typu I o pojemności 20 ml, zakończoną gumową zatyczką laminowaną żywicą fluorową, zawierająca 15 ml roztworu 1200 mg pertuzumabu i 600 mg trastuzumabu. Zatyczka jest szczelnie zamknięta aluminiowym kapslem i zakryta plastikową zdejmowalną nakrywką w kolorze morskiej zieleni. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Przed podaniem należy uważnie obejrzeć produkt leczniczy Phesgo, aby upewnić się, że nie zawiera wytrąconych cząstek ani przebarwień. W przypadku zaobserwowania wytrąconych cząstek lub przebarwień fiolkę należy wyrzucić zgodnie z lokalnie obowiązującymi wytycznymi. Nie wstrząsać fiolką. Do pobrania roztworu produktu leczniczego Phesgo z fiolki i podskórnego wstrzyknięcia potrzebna jest strzykawka, igła do pobierania roztworu i igła do iniekcji.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dane farmaceutyczne
Produkt leczniczy Phesgo może być wstrzykiwany za pomocą igieł do iniekcji podskórnych w rozmiarze 25G-27G, o długości 3/8"(10 mm)-5/8"(16 mm). Produkt leczniczy Phesgo wykazuje zgodność ze stalą nierdzewną, polipropylenem, poliwęglanem, polietylenem, poliuretanem, polichlorkiem winylu oraz kopolimerem fluorowym etylen/propylen. Ponieważ produkt leczniczy Phesgo nie zawiera żadnych substancji konserwujących przeciw rozwojowi mikroorganizmów, z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt leczniczy należy natychmiast zużyć. Jeśli nie zostanie natychmiast zużyty przygotowanie powinno odbywać się w kontrolowanych i walidowanych warunkach aseptycznych. Po pobraniu roztworu do strzykawki zaleca się zastąpienie igły do pobierania nakładką na strzykawkę, co pozwoli uniknąć wysychania roztworu w strzykawce i obniżenia jakości produktu leczniczego. Należy oznaczyć strzykawkę odklejaną naklejką.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dane farmaceutyczne
Igła do wstrzyknięć podskórnych musi zostać nałożona na strzykawkę bezpośrednio przed podaniem leku, a następnie należy skorygować objętość roztworu do 15 ml w przypadku stosowania produktu leczniczego Phesgo 1200 mg/600 mg lub do 10 ml w przypadku stosowania produktu leczniczego Phesgo 600 mg/600 mg. Produkt leczniczy Phesgo jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Phesgo 600 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań Phesgo 1200 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Phesgo 600 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań Jedna fiolka z 10 ml roztworu zawiera 600 mg pertuzumabu i 600 mg trastuzumabu. Każdy ml roztworu zawiera 60 mg pertuzumabu i 60 mg trastuzumabu. Phesgo 1200 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań Jedna fiolka z 15 ml roztworu zawiera 1200 mg pertuzumabu i 600 mg trastuzumabu. Każdy ml roztworu zawiera 80 mg pertuzumabu i 40 mg trastuzumabu. Pertuzumab i trastuzumab są humanizowanymi przeciwciałami monoklonalnymi o charakterze immunoglobulin (Ig)G1 wytwarzanymi w komórkach ssaczych (jajnika chomika chińskiego) w technologii rekombinacji kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Roztwór klarowny do opalizującego, w kolorze bezbarwnym do lekko brązowawego, o pH 5,2-5,8, osmolalności 270-370 i 275-375 mOsmol/kg odpowiednio w przypadku roztworu 1200 mg/600 mg i 600 mg/600 mg.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Rak piersi we wczesnym stadium (ang. early breast cancer , EBC) Produkt leczniczy Phesgo jest wskazany do stosowania w skojarzeniu z chemioterapią w:  leczeniu neoadjuwantowym dorosłych pacjentów chorych na HER2-dodatniego raka piersi, miejscowo zaawansowanego, zapalnego lub we wczesnym stadium z wysokim ryzykiem wznowy (patrz punkt 5.1)  leczeniu adjuwantowym dorosłych pacjentów chorych na HER2-dodatniego raka piersi we wczesnym stadium z wysokim ryzykiem wznowy (patrz punkt 5.1) Rak piersi z przerzutami (ang. metastatic breast cancer , MBC) Produkt leczniczy Phesgo jest wskazany do stosowania w skojarzeniu z docetakselem u dorosłych pacjentów chorych na HER2-dodatniego raka piersi z przerzutami lub z nieresekcyjną wznową miejscową, którzy nie byli leczeni wcześniej za pomocą terapii przeciw-HER2 lub chemioterapii choroby przerzutowej.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem leczniczym Phesgo powinno być rozpoczynane wyłącznie pod nadzorem lekarza doświadczonego w podawaniu leków przeciwnowotworowych. Produkt leczniczy Phesgo powinien być podawany przez osobę należącą do fachowego personelu medycznego przygotowaną do leczenia anafilaksji oraz w warunkach pełnej i natychmiastowej dostępności urządzeń niezbędnych przy resuscytacji (patrz punkt 4.4). Aby zapobiec błędom w podawaniu leku ważne jest, by sprawdzić etykietę fiolki upewniając się, że produktem leczniczym przygotowanym i podawanym pacjentowi jest produkt leczniczy Phesgo. Pacjenci obecnie przyjmujący dożylnie pertuzumab i trastuzumab mogą zmienić leczenie na produkt leczniczy Phesgo. Zmiana leczenia z dożylnego pertuzumabu i trastuzumabu na produkt leczniczy Phesgo (lub odwrotnie) była przedmiotem badania MO40628 (patrz punkty 4.8 i 5.1).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
Dawkowanie Pacjenci leczeni produktem leczniczym Phesgo muszą mieć guz wykazujący ekspresję HER2, definiowaną jako wynik 3+ w badaniu immunohistochemicznym (IHC) i (lub) współczynnik ≥ 2.0 w badaniu metodą hybrydyzacji in situ (ISH), oceniane za pomocą zwalidowanego testu. Aby zapewnić dokładność i odtwarzalność wyników, badanie musi zostać przeprowadzone w wyspecjalizowanym laboratorium, mogącym zapewnić walidację procedur badania. Pełna instrukcja przeprowadzenia badania i interpretacji wyników, patrz ulotki dołączone do opakowań ze zwalidowanymi testami HER2. W Tabeli 1 zamieszczono zalecenia dotyczące dawkowania produktu leczniczego Phesgo we wczesnym lub przerzutowym raku piersi. Tabela 1: Zalecane dawkowanie i podawanie produktu leczniczego Phesgo

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie

Dawka (niezależnie od masy ciała) Przybliżony czas trwania wstrzyknięcia podskórnego Czas obserwacjiab
Dawka nasycająca 1200 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu 8 minut 30 minut
Dawka podtrzymująca (co 3 tygodnie) 600 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu 5 minut 15 minut

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
a Należy obserwować pacjentów pod kątem reakcji związanych z wstrzyknięciem leku i reakcji nadwrażliwości b Okres obserwacji powinien rozpocząć się po podaniu produktu leczniczego Phesgo i zakończyć się przed jakimkolwiek następnym podaniem chemioterapii U pacjentów otrzymujących taksan podanie produktu leczniczego Phesgo powinno poprzedzać podanie taksanu. Podczas stosowania docetakselu jednocześnie z produktem leczniczym Phesgo zalecana dawka początkowa docetakselu wynosi 75 mg/m 2 pc., a następnie może zostać zwiększona do 100 mg/m 2 pc., w zależności od wybranego schematu dawkowania i tolerancji dawki początkowej. Docetaksel można także podawać w dawce 100 mg/m 2 pc. w 3-tygodniowym schemacie dawkowania od początku leczenia, także w zależności od wybranego schematu dawkowania. W przypadku stosowania schematu opartego na karboplatynie, zalecana dawka docetakselu wynosi 75 mg/m 2 pc. przez cały czas leczenia (bez zwiększania dawki).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
W przypadku paklitakselu podawanego z produktem leczniczym Phesgo w leczeniu adjuwantowym, zalecana dawka paklitakselu wynosi 80 mg/m 2 pc. raz na tydzień przez 12 cotygodniowych cykli. U pacjentów otrzymujących schematy oparte na antracyklinach, produkt leczniczy Phesgo należy podawać po ukończeniu całego schematu leczenia antracykliną (patrz punkt 4.4). Rak piersi z przerzutami Produkt leczniczy Phesgo należy podawać w skojarzeniu z docetakselem. Leczenie produktem leczniczym Phesgo można kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub niepoddającej się leczeniu toksyczności, nawet jeśli leczenie docetakselem zostało przerwane (patrz punkt 4.4). Rak piersi we wczesnym stadium W leczeniu neoadjuwantowym produkt leczniczy Phesgo należy podawać przez 3 do 6 cykli w skojarzeniu z chemioterapią, w ramach pełnego schematu leczenia wczesnego raka piersi (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
W leczeniu adjuwantowym produkt leczniczy Phesgo należy podawać łącznie przez jeden rok (maksymalnie przez 18 cykli bądź do wystąpienia nawrotu choroby lub niemożliwych do opanowania działań toksycznych, w zależności od tego, które z tych zdarzeń wystąpi wcześniej), w ramach pełnego cyklu leczenia wczesnego raka piersi i niezależnie od czasu przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego. Leczenie powinno obejmować standardową chemioterapię opartą na antracyklinach i (lub) taksanach. Podawanie produktu leczniczego Phesgo powinno rozpoczynać się w 1. dniu pierwszego cyklu zawierającego podanie taksanu i powinno być kontynuowane nawet po zakończeniu chemioterapii. Opóźnienie lub pominięcie dawki Jeśli czas pomiędzy dwoma kolejnymi wstrzyknięciami wynosi:  mniej niż 6 tygodni, należy jak najszybciej podać dawkę podtrzymującą produktu leczniczego Phesgo 600 mg/600 mg. Później należy kontynuować stosowanie schematu podawania co 3 tygodnie.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
 6 tygodni lub więcej, należy ponownie podać dawkę nasycającą produktu leczniczego Phesgo 1200 mg/600 mg, a następnie dawkę podtrzymującą produktu leczniczego Phesgo 600 mg/600 mg podawaną co 3 tygodnie. Modyfikacje dawki Nie zaleca się zmniejszania dawki produktu leczniczego Phesgo. Może zajść potrzeba zakończenia leczenia produktem leczniczym Phesgo, według uznania lekarza. Pacjenci mogą kontynuować leczenie w okresach odwracalnej mielosupresji wywołanej chemioterapią, jednak w tym czasie należy ich uważnie monitorować pod kątem powikłań neutropenii. Modyfikacja dawki docetakselu i innych chemioterapeutyków, patrz właściwa Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL). Zmiana z dożylnie podawanego pertuzumabu i trastuzumabu na produkt leczniczy Phesgo  U pacjentów otrzymujących dożylnie pertuzumab i trastuzumab, u których od ostatniej dawki minęło mniej niż 6 tygodni, produkt leczniczy Phesgo należy podawać w dawce podtrzymującej wynoszącej 600 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu w kolejnych podaniach co 3 tygodnie.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
 U pacjentów otrzymujących dożylnie pertuzumab i trastuzumab, u których od podania ostatniej dawki minęło co najmniej 6 tygodni, produkt leczniczy Phesgo należy podać w dawce nasycającej wynoszącej 1200 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu, a w kolejnych podaniach w dawce podtrzymującej wynoszącej 600 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu co 3 tygodnie. Zaburzenia czynności lewej komory Podawanie produktu leczniczego Phesgo należy wstrzymać na co najmniej 3 tygodnie w przypadku wystąpienia jakichkolwiek przedmiotowych i podmiotowych objawów sugerujących zastoinową niewydolność serca. Należy zakończyć leczenie produktem leczniczym Phesgo po potwierdzeniu objawów niewydolności serca (więcej informacji, patrz punkt 4.4). Pacjenci z przerzutowym rakiem piersi Przed leczeniem frakcja wyrzutowa lewej komory serca (ang. left ventricular ejection fraction , LVEF) powinna wynosić ≥ 50%.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
Podawanie produktu leczniczego Phesgo należy wstrzymać na co najmniej 3 tygodnie w następujących przypadkach:  zmniejszenie LVEF do wartości mniejszej niż 40%  wartość LVEF wynosząca 40%-45% w wyniku zmniejszenia o ≥ 10 punktów procentowych poniżej wartości sprzed leczenia. Podawanie produktu leczniczego Phesgo można wznowić, jeśli LVEF powróci do wartości > 45% lub do wartości 40-45% przy różnicy wynoszącej < 10 punktów procentowych poniżej wartości sprzed leczenia. Pacjenci z wczesnym rakiem piersi Przed leczeniem wartość LVEF u pacjentów powinna wynosić ≥ 55% (≥ 50% po zakończeniu leczenia antracykliną wchodzącą w skład schematu chemioterapii, jeśli jest podawana). Podawanie produktu leczniczego Phesgo należy wstrzymać na co najmniej 3 tygodnie w przypadku zmniejszenia LVEF do wartości mniejszej niż 50% w wyniku spadku o ≥ 10 punktów procentowych poniżej wartości sprzed leczenia.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
Podawanie produktu leczniczego Phesgo można wznowić, jeśli LVEF powróciła do wartości ≥ 50% lub do wartości, dla której różnica pomiędzy stanem sprzed leczenia wynosi < 10 punktów procentowych. Szczególne populacje pacjentów Pacjenci w podeszłym wieku Nie obserwowano ogólnych różnic w skuteczności i bezpieczeństwie stosowania produktu leczniczego Phesgo u pacjentów w wieku ≥ 65 lat i < 65 lat. Nie ma konieczności dostosowania dawki produktu leczniczego Phesgo u pacjentów w wieku ≥ 65 lat. Dane dotyczące pacjentów w wieku > 75 lat są ograniczone. Ocena bezpieczeństwa stosowania u pacjentów w podeszłym wieku, patrz punkt 4.8. Zaburzenia czynności nerek Nie ma potrzeby dostosowania dawki produktu leczniczego Phesgo u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, z uwagi na ograniczone dane farmakokinetyczne (PK) (patrz punkt 5.2).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
Zaburzenia czynności wątroby Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność produktu leczniczego Phesgo nie były badane u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Jest mało prawdopodobne, by pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby wymagali dostosowania dawki produktu leczniczego Phesgo. Specyficzne dostosowanie dawki nie jest zalecane (patrz punkt 5.2). Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Phesgo u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Stosowanie produktu leczniczego Phesgo u dzieci i młodzieży we wskazaniu rak piersi nie jest właściwe. Sposób podawania Produkt leczniczy Phesgo należy podawać wyłącznie we wstrzyknięciu podskórnym. Produkt leczniczy Phesgo nie jest przeznaczony do podawania dożylnego. Należy zmieniać miejsca wstrzyknięcia tylko z lewego uda na prawe i odwrotnie.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
Nowe wstrzyknięcie należy podawać w odległości co najmniej 2,5 cm od poprzedniego miejsca podania, wstrzykując lek w zdrową skórę, nigdy zaś w miejsca, gdzie skóra jest zaczerwieniona, posiniaczona, tkliwa dotykowo lub stwardniała. Dawki nie należy dzielić na dwie strzykawki lub dwa miejsca podania. Podczas leczenia produktem leczniczym Phesgo inne produkty lecznicze do podskórnego podawania należy w miarę możliwości wstrzykiwać w inne miejsca. Dawkę nasycającą i dawkę podtrzymującą należy podawać odpowiednio przez 8 i 5 minut. Zaleca się obserwację przez 30 minut po zakończeniu podawania dawki nasycającej produktu leczniczego Phesgo i przez 15 minut po zakończeniu podawania dawki podtrzymującej, pod kątem reakcji związanych z wstrzyknięciem leku (patrz punkty 4.4 i 4.8). Reakcje związane z wstrzyknięciem leku Wstrzyknięcie leku można spowolnić lub przerwać, jeśli u pacjenta wystąpią objawy związane z wstrzyknięciem (patrz punkt 4.4 i punkt 4.8).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
W łagodzeniu objawów układowych pomocne może być także takie leczenie, jak podanie tlenu, agonistów receptorów beta, leków przeciwhistaminowych, szybkie dożylne podanie płynów oraz leki przeciwgorączkowe. Reakcje nadwrażliwości/anafilaksja Wstrzyknięcie należy natychmiast przerwać i nie wznawiać, jeśli u pacjenta wystąpi reakcja w 4. stopniu nasilenia według NCI CTCAE (anafilaksja), skurcz oskrzeli lub zespół ostrej niewydolności oddechowej (patrz punkt 4.4 i punkt 4.8). Instrukcja dotycząca stosowania i postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawienia identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu. Zaburzenia czynności lewej komory (w tym zastoinowa niewydolność serca) Po zastosowaniu produktów leczniczych hamujących aktywność HER2, w tym pertuzumabu i trastuzumabu zgłaszano zmniejszenie LVEF. Częstość występowania objawów zaburzeń funkcji skurczowej lewej komory (ang. left ventricular dysfunction , LVD [zastoinowa niewydolność serca]) była większa u pacjentów leczonych pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią w porównaniu z pacjentami leczonymi trastuzumabem i chemioterapią. W leczeniu adjuwantowym większość zgłoszonych przypadków objawowej niewydolności serca dotyczyło pacjentów, którzy otrzymywali chemioterapię opartą na antracyklinach (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci, którzy wcześniej otrzymali antracykliny lub radioterapię klatki piersiowej mogą podlegać większemu ryzyku zmniejszenia LVEF na podstawie badań z dożylnym podaniem pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią. Pacjenci z ciężką chorobą serca lub schorzeniami medycznymi dotyczącymi serca w wywiadzie, zaburzeniami komorowego rytmu serca w wywiadzie lub czynnikami ryzyka komorowych zaburzeń rytmu serca zostali wykluczeni z badania rejestracyjnego FEDERICA w (neo-)adjuwantowej terapii wczesnego raka piersi z zastosowaniem produktu leczniczego Phesgo. Produkt leczniczy Phesgo nie był badany u pacjentów z: wartością LVEF < 55% przed rozpoczęciem leczenia (wczesny rak piersi) lub < 50% (przerzutowy rak piersi); występowaniem w wywiadzie zastoinowej niewydolności serca (ang.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Specjalne środki ostrozności
congestive heart failure , CHF); stanami mogącymi zaburzać czynność lewej komory, takimi jak niewyrównane nadciśnienie, ostatnio przebyty zawał mięśnia sercowego, poważne zaburzenia rytmu serca wymagające leczenia lub skumulowana wcześniejsza ekspozycja na antracykliny wynosząca >360 mg/m 2 pc. doksorubicyny lub jej równoważnika. Ponadto, leczenie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią nie było badane u pacjentów ze zmniejszeniem LVEF < 50% podczas wcześniejszej terapii adjuwantowej trastuzumabem. Należy oznaczyć wartość LVEF przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym Phesgo, a następnie wykonywać oznaczenia w regularnych odstępach podczas leczenia (np. raz podczas terapii neoadjuwantowej i co 12 tygodni w leczeniu adjuwantowym i w leczeniu choroby przerzutowej), aby upewnić się, że wartość LVEF mieści się w granicach normy.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Specjalne środki ostrozności
Jeśli wartość LVEF zmniejszy się, jak opisano w punkcie 4.2 i nie nastąpi poprawa, lub jeśli dalej zmniejszy się w kolejnym oznaczeniu, należy poważnie rozważyć zakończenie leczenia produktem leczniczym Phesgo, chyba, że uznaje się, iż korzyści dla danego pacjenta przeważają nad zagrożeniami. Ryzyko kardiologiczne powinno być dokładnie rozważone i wyważone w stosunku do potrzeb medycznych danego pacjenta przed zastosowaniem produktu leczniczego Phesgo z antracykliną. Działanie farmakologiczne leków ukierunkowanych na HER2 i antracyklin wskazuje, że można spodziewać się większego ryzyka toksycznych działań na serce podczas jednoczesnego stosowania produktu leczniczego Phesgo i antracyklin w porównaniu z ich sekwencyjnym stosowaniem. Sekwencyjne stosowanie produktu leczniczego Phesgo (w skojarzeniu z taksanem) oceniano po podaniu doksorubicyny wchodzącej w skład dwóch schematów opartych na antracyklinach w badaniu FEDERICA, natomiast sekwencyjne stosowanie dożylnego pertuzumabu (w skojarzeniu z trastuzumabem i taksanem) oceniano po podaniu epirubicyny lub doksorubicyny jako elementów wielu schematów opartych na antracyklinach w badaniach APHINITY i BERENICE.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Specjalne środki ostrozności
Dostępne są jedynie ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa jednoczesnego stosowania dożylnego pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem i antracykliną. W badaniu TRYPHAENA dożylny pertuzumab w skojarzeniu z trastuzumabem podawano jednocześnie z epirubicyną w ramach schematu FEC (5-fluorouracyl, epirubicyna, cyklofosfamid) (patrz punkty 4.8 i 5.1). Leczenie zastosowano wyłącznie u pacjentów nieotrzymujących wcześniej chemioterapii, którzy otrzymali małe skumulowane dawki epirubicyny (do 300 mg/m 2 pc.). W tym badaniu bezpieczeństwo kardiologiczne było podobne do bezpieczeństwa obserwowanego u pacjentów otrzymujących ten sam schemat, ale z pertuzumabem podawanym sekwencyjnie (po chemioterapii FEC). Reakcje związane z wstrzyknięciem/reakcje związane z infuzją (ang. injection-related reactions/infusion-related reactions , IRR) Stosowanie produktu leczniczego Phesgo wiązało się z występowaniem reakcji związanych z wstrzyknięciem (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Specjalne środki ostrozności
Reakcje związane z wstrzyknięciem były definiowane jako każda reakcja układowa przebiegająca z takimi objawami, jak gorączka, dreszcze, ból głowy, prawdopodobnie z powodu uwalniania cytokin występująca w ciągu 24 godzin od podania produktu leczniczego Phesgo. Zaleca się ścisłą obserwację pacjenta podczas i przez 30 minut po podaniu dawki nasycającej oraz podczas i przez 15 minut po podaniu dawki podtrzymującej produktu leczniczego Phesgo. W przypadku wystąpienia istotnej reakcji związanej z wstrzyknięciem, należy zmniejszyć prędkość wstrzykiwania lub je przerwać oraz wdrożyć odpowiednie leczenie. Należy ocenić stan pacjentów i starannie ich monitorować aż do całkowitego ustąpienia objawów podmiotowych i przedmiotowych. Należy rozważyć trwałe zakończenie leczenia u pacjentów z ciężkimi reakcjami związanymi z wstrzyknięciem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Specjalne środki ostrozności
Tę ocenę kliniczną należy oprzeć na nasileniu wcześniejszej reakcji oraz odpowiedzi na leczenie zastosowane z powodu wystąpienia działania niepożądanego (patrz punkt 4.2). Chociaż po zastosowaniu produktu leczniczego Phesgo nie obserwowano zgonów w wyniku reakcji związanych z wstrzyknięciem, należy zachować ostrożność, ponieważ śmiertelne reakcje związane z infuzją występowały w przebiegu leczenia dożylnym pertuzumabem w skojarzeniu z dożylnym trastuzumabem i chemioterapią. Reakcje nadwrażliwości/anafilaksja Należy ściśle monitorować pacjentów pod kątem reakcji nadwrażliwości. Ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję i zdarzenia powodujące zgon były obserwowane po podaniu pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią (patrz punkt 4.8). Większość reakcji anafilaktycznych wystąpiła w ciągu pierwszych 6-8 cykli leczenia, gdy pertuzumab i trastuzumab były podawane w skojarzeniu z chemioterapią.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Specjalne środki ostrozności
Produkty lecznicze do leczenia takich reakcji, a także sprzęt stosowany w nagłych wypadkach, powinny być dostępne do natychmiastowego użycia. Produkt leczniczy Phesgo należy trwale odstawić w przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości stopnia 4. według NCI-CTCAE (anafilaksji), skurczu oskrzeli lub zespołu ostrej niewydolności oddechowej (patrz punkt 4.2). Produkt leczniczy Phesgo jest przeciwwskazany u pacjentów ze znaną nadwrażliwością na pertuzumab, trastuzumab lub na którąkolwiek substancję pomocniczą (patrz punkt 4.3). Gorączka neutropeniczna Pacjenci leczeni produktem leczniczym Phesgo w skojarzeniu z taksanem podlegają większemu ryzyku wystąpienia gorączki neutropenicznej. Pacjenci leczeni dożylnym pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem podlegają zwiększonemu ryzyku gorączki neutropenicznej w porównaniu z pacjentami leczonymi placebo, trastuzumabem i docetakselem, zwłaszcza podczas 3 pierwszych cykli leczenia (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Specjalne środki ostrozności
W badaniu CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi nadir liczby granulocytów obojętnochłonnych był podobny u pacjentów leczonych pertuzumabem i u pacjentów otrzymujących placebo. Większa częstość występowania gorączki neutropenicznej u pacjentów leczonych pertuzumabem wiązała się z większą częstością występowania zapalenia błony śluzowej i biegunki u tych pacjentów. Należy rozważyć leczenie objawowe zapalenia błony śluzowej i biegunki. Po zakończeniu podawania docetakselu nie zgłaszano żadnych zdarzeń gorączki neutropenicznej. Biegunka Phesgo może wywoływać ciężką biegunkę. Biegunka występuje najczęściej podczas jednoczesnego podawania z taksanami. Pacjenci w podeszłym wieku (≥ 65 lat) podlegają większemu ryzyku biegunki w porównaniu z pacjentami młodszymi (< 65 lat). Biegunkę należy leczyć zgodnie ze standardowymi praktykami i wytycznymi.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Specjalne środki ostrozności
Należy rozważyć wczesną interwencję polegającą na podaniu loperamidu, płynów i uzupełnieniu elektrolitów, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku oraz w przypadku ciężkiej lub przedłużającej się biegunki. Należy rozważyć przerwanie leczenia produktem leczniczym Phesgo, jeśli nie uzyska się poprawy stanu pacjenta. Po opanowaniu biegunki leczenie produktem leczniczym Phesgo można wznowić. Zdarzenia dotyczące płuc Po wprowadzeniu trastuzumabu do obrotu zgłaszano poważne zdarzenia dotyczące płuc. W sporadycznych przypadkach zdarzenia te były śmiertelne. Ponadto, zgłaszano przypadki śródmiąższowej choroby płuc, w tym nacieki w płucach, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zapalenie płuc, zapalenie płuc spowodowane przez czynniki niezakaźne, wysięk opłucnowy, zespół zaburzeń oddechowych, ostry obrzęk płuc i niewydolność oddechową.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Specjalne środki ostrozności
Czynniki ryzyka związane ze śródmiąższową chorobą płuc obejmują wcześniejsze lub równoczesne leczenie innymi lekami przeciwnowotworowymi, o których wiadomo, że są związane z wywoływaniem śródmiąższowej choroby płuc, takimi jak taksany, gemcytabina, winorelbina i radioterapia. Zdarzenia te mogą wystąpić w ramach reakcji związanej z infuzją lub mieć odroczony początek. Pacjenci z dusznością spoczynkową z powodu powikłań zaawansowanej choroby nowotworowej i chorób współistniejących mogą podlegać zwiększonemu ryzyku zdarzeń dotyczących płuc. Z tego względu tych pacjentów nie należy leczyć produktem leczniczym Phesgo. Należy zachować ostrożność w odniesieniu do zapalenia płuc o etiologii niezakaźnej, szczególnie u pacjentów jednocześnie przyjmujących taksany. Substancje pomocnicze Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy lek uznaje się za zasadniczo „wolny od sodu”.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji między lekami. Pertuzumab Nie obserwowano interakcji PK pomiędzy pertuzumabem a trastuzumabem lub pomiędzy pertuzumabem a docetakselem w badaniu dodatkowym z udziałem 37 pacjentów uczestniczących w randomizowanym badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi. Ponadto, w analizie farmakokinetyki populacyjnej nie wykazano dowodów na występowanie interakcji lekowych pomiędzy pertuzumabem a trastuzumabem lub pomiędzy pertuzumabem a docetakselem. Ten brak interakcji lekowych został potwierdzony w danych PK z badań NEOSPHERE i APHINITY. W pięciu badaniach oceniano wpływ pertuzumabu na PK podawanych jednocześnie leków cytotoksycznych, docetakselu, paklitakselu, gemcytabiny, kapecytabiny, karboplatyny i erlotynibu. Nie stwierdzono dowodów na interakcje PK pomiędzy pertuzumabem a którymkolwiek z tych leków.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Interakcje
PK pertuzumabu w tych badaniach była porównywalna, jak w badaniach z pojedynczym lekiem. Trastuzumab Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji lekowych. Nie obserwowano klinicznie istotnych interakcji pomiędzy trastuzumabem a jednocześnie podawanymi produktami leczniczymi stosowanymi w badaniach klinicznych. Wpływ trastuzumabu na farmakokinetykę innych leków przeciwnowotworowych Dane PK z badań BO15935 i M77004 z udziałem kobiet z HER2-dodatnim przerzutowym rakiem piersi sugerowały, że ekspozycja na paklitaksel i doksorubicynę (oraz ich główne metabolity 6-α- hydroksypaklitaksel, POH i doksorubicynol, DOL) nie ulegała zmianie w obecności trastuzumabu (8 mg/kg mc. lub 4 mg/kg mc. dożylna dawka nasycająca, a następnie odpowiednio 6 mg/kg mc. co 3 tygodnie lub 2 mg/kg co tydzień dożylnie). Jednak trastuzumab może zwiększać całkowitą ekspozycję na jeden z metabolitów doksorubicyny (7-deoksy-13-dihydro-doksorubicynon, D7D).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Interakcje
Aktywność biologiczna D7D i wpływ kliniczny zwiększenia stężenia tego metabolitu były niejasne. Dane z badania JP16003, będącego badaniem z jedną grupą terapeutyczną, w którym trastuzumab (4 mg/kg mc. dożylna dawka nasycająca i 2 mg/kg mc. dożylnie co tydzień) i docetaksel (60 mg/m 2 pc. dożylnie) podawano Japonkom z HER2-dodatnim przerzutowym rakiem piersi sugerowały, że jednoczesne podawanie trastuzumabu nie miało wpływu na farmakokinetykę pojedynczej dawki docetakselu. Badanie JP19959 było badaniem dodatkowym do badania BO18255 (ToGA) przeprowadzonego z udziałem mężczyzn i kobiet narodowości japońskiej z zaawansowanym rakiem żołądka w celu zbadania farmakokinetyki kapecytabiny i cisplatyny podawanych z trastuzumabem lub bez. Wyniki tego dodatkowego badania sugerowały, że ekspozycja na bioaktywne metabolity (np. 5- FU) kapecytabiny nie ulegała zmianie pod wpływem jednoczesnego stosowania cisplatyny lub jednoczesnego stosowania cisplatyny w skojarzeniu z trastuzumabem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Interakcje
Jednak sama kapecytabina osiągała większe stężenia i miała dłuższy okres półtrwania, gdy podawano ją w skojarzeniu z trastuzumabem. Ta dane sugerują również, że jednoczesne stosowanie kapecytabiny lub jednoczesne stosowanie kapecytabiny w skojarzeniu z trastuzumabem nie miały wpływu na farmakokinetykę cisplatyny. Dane PK z badania H4613g/GO01305 z udziałem pacjentów z przerzutowym lub miejscowo zaawansowanym nieoperacyjnym HER2-dodatnim nowotworem złośliwym sugerowały, że trastuzumab nie miał wpływu na PK karboplatyny. Wpływ leków przeciwnowotworowych na farmakokinetykę trastuzumabu Po dokonaniu porównania symulowanych stężeń trastuzumabu w surowicy po zastosowaniu trastuzumabu w monoterapii (4 mg/kg mc. dawka nasycająca/2 mg/kg co tydzień dożylnie) i stężeń w surowicy obserwowanych u Japonek z HER2-dodatnim przerzutowym rakiem piersi (badanie JP16003), nie stwierdzono dowodów na wpływ jednoczesnego podawania docetakselu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Interakcje
Porównanie wyników PK z dwóch badań II fazy (BO15935 i M77004) oraz jednego badania III fazy (H0648g), w których pacjenci byli jednocześnie leczeni trastuzumabem i paklitakselem, a także dwóch badań II fazy, w których trastuzumab podawano w monoterapii (W016229 i MO16982) u kobiet z HER2-dodatnim przerzutowym rakiem piersi wskazuje, że poszczególne i średnie najmniejsze stężenia trastuzumabu w surowicy różniły się w ramach tego samego badania i między badaniami, ale nie stwierdzono wyraźnego wpływu jednocześnie podawanego paklitakselu na farmakokinetykę trastuzumabu. Porównanie danych PK trastuzumabu pochodzących z badania M77004, w którym kobiety z HER2- dodatnim przerzutowym rakiem piersi były jednocześnie leczone trastuzumabem, paklitakselem i doksorubicyną z danymi PK trastuzumabu w badaniach, w których trastuzumab był podawany w monoterapii (H0649g) lub w skojarzeniu z antracykliną plus cyklofosfamidem lub paklitakselem (badanie H0648g) sugerowały brak wpływu doksorubicyny i paklitakselu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Interakcje
Dane farmakokinetyczne z badania H4613g/GO01305 sugerowały, że karboplatyna nie miała wpływu na PK trastuzumabu. Jednoczesne podanie anastrozolu wydawało się nie mieć wpływu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Kobiety w wieku rozrodczym/antykoncepcja Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję podczas otrzymywania produktu leczniczego Phesgo i przez 7 miesięcy po przyjęciu ostatniej dawki. Ciąża W badaniach na zwierzętach pertuzumab wykazywał toksyczny wpływ na reprodukcję. Istnieją tylko ograniczone dane ze stosowania pertuzumabu u kobiet w ciąży. Z badań na zwierzętach nie wiadomo, czy trastuzumab może wpływać na zdolność rozrodczą (patrz punkt 5.3). Jednak w okresie po wprowadzeniu do obrotu u kobiet w ciąży otrzymujących trastuzumab zgłaszano przypadki zaburzeń wzrostu i (lub) czynności nerek płodu w połączeniu z małowodziem, z których część spowodowała śmiertelną hipoplazję płuc płodu. Na podstawie powyższych badań na zwierzętach i danych z okresu po prowadzeniu leku do obrotu należy unikać stosowania produktu leczniczego Phesgo podczas ciąży chyba, że potencjalne korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Kobiety, które zajdą w ciążę należy poinformować o możliwości uszkodzenia płodu. Jeśli kobieta w ciąży jest leczona produktem leczniczym Phesgo lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas stosowania produktu leczniczego Phesgo bądź w ciągu 7 miesięcy po przyjęciu ostatniej dawki produktu leczniczego Phesgo, pożądane postępowanie obejmuje ścisłe monitorowanie pacjentki przez zespół wielospecjalistyczny. Karmienie piersią Ludzka immunoglobulina IgG jest wydzielana do mleka kobiecego, a możliwość wchłonięcia jej i szkodliwego działania na niemowlę jest nieznana; kobiety nie powinny karmić piersią podczas leczenia produktem leczniczym Phesgo i przez co najmniej 7 miesięcy po przyjęciu ostatniej dawki. Płodność Pertuzumab Nie przeprowadzono swoistych badań płodności na zwierzętach, aby ocenić wpływ pertuzumabu na płodność.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Nie obserwowano działań niepożądanych na męskie i żeńskie narządy rozrodcze w badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu pertuzumabu małpom Cynomolgus , trwających do sześciu miesięcy (patrz punkt 5.3). Trastuzumab Badania wpływu trastuzumabu na reprodukcję przeprowadzone na małpach Cynomolgus nie dostarczyły dowodów na zaburzenia płodności u samic małp Cynomolgus (patrz punkt 5.3).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Produkt leczniczy Phesgo wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8). Należy doradzić pacjentom, u których wystąpią reakcje związane z wstrzyknięciem lub zawroty głowy (patrz punkt 4.4), by nie prowadzili pojazdów i nie obsługiwali maszyn aż do czasu złagodzenia objawów.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Najczęstszymi działaniami niepożądanymi (ADRs) (≥30%) zgłaszanymi u pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo lub dożylnym pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią były: łysienie, biegunka, nudności, niedokrwistość, astenia i bóle stawów. Najczęstszymi ciężkimi zdarzeniami niepożądanymi (SAE) (≥1%) zgłaszanymi u pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo lub dożylnym pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem były: gorączka neutropeniczna, niewydolność serca, gorączka, neutropenia, posocznica w przebiegu neutropenii, zmniejszenie liczby granulocytów i zapalenie płuc. Profil bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Phesgo był na ogół spójny ze znanym profilem bezpieczeństwa stosowania dożylnego pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem, z występowaniem reakcji w miejscu wstrzyknięcia jako dodatkowego działania niepożądanego (ADR) (14,9% w por. z 0,4%).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Bezpieczeństwo stosowania pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem oceniano u 3834 pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi w badaniach rejestracyjnych CLEOPATRA, NEOSPHERE, TRYPHAENA, APHINITY i FEDERICA. Bezpieczeństwo było na ogół spójne w tych badaniach, chociaż częstość występowania i najczęstsze działania niepożądane (ADRs) różniły się w zależności od tego, czy pertuzumab w skojarzeniu z trastuzumabem podawano równocześnie z lekami przeciwnowotworowymi, czy bez. W Tabeli 2 przedstawiono działania niepożądane (ADRs) zgłaszane w związku ze stosowaniem pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią we wspomnianych niżej rejestracyjnych badaniach klinicznych (n= 3834) oraz po wprowadzeniu leku do obrotu.  CLEOPATRA, w którym pertuzumab był podawany w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem pacjentom z przerzutowym rakiem piersi (n= 453)  NEOSPHERE (n= 309) i TRYPHAENA (n= 218), w których neoadjuwantową terapię pertuzumabem stosowano w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią u pacjentów z miejscowo zaawansowanym zapalnym lub wczesnym rakiem piersi  APHINITY, w którym terapię adjuwantową pertuzumabem stosowano w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią zawierającą taksany opartą na antracyklinach lub bez antracyklin u pacjentów z wczesnym rakiem piersi (n= 2364)  FEDERICA, w którym produkt leczniczy Phesgo (n= 243) lub dożylny pertuzumab i trastuzumab (n= 247) był podawany w skojarzeniu z chemioterapią u pacjentów z wczesnym rakiem piersi Ponieważ pertuzumab jest stosowany w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią, trudno jest potwierdzić związek przyczynowy działania niepożądanego z konkretnym produktem leczniczym.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
Poniższe działania niepożądane zostały wymienione według klasyfikacji układów i narządów MedDRA oraz kategorii częstości występowania:  Bardzo często (≥ 1/10)  Często (≥ 1/100 do < 1/10)  Niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100)  Rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000)  Bardzo rzadko (< 1/10 000)  Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) W obrębie każdej z grup o określonej częstości występowania i klasie układów i narządów działania niepożądane zostały wymienione począwszy od najcięższych. Tabela 2 Podsumowanie działań niepożądanych u pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem w rejestracyjnych badaniach klinicznych ^ oraz po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu †

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Bardzo często Często Niezbyt często Rzadko
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Zapalenie nosogardzieli Zanokcica Zakażenie górnych dróg oddechowych
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Gorączka neutropeniczna* Neutropenia LeukopeniaNiedokrwistość
Zaburzenia układuimmunologicznego Reakcja na wlew°°, * Nadwrażliwość°, *Nadwrażliwość na lek°,* Reakcja anafilaktyczna°, * Zespół uwalnianiacytokin°°
Zaburzenia metabolizmu iodżywiania Zmniejszone łaknienie Zespół rozpadu guza†
Zaburzenia psychiczne Bezsenność
Zaburzenia układunerwowego Neuropatia obwodowaBól głowyZaburzenia smaku Obwodowa neuropatia czuciowaZawroty głowyParestezje
Zaburzenia oka Nasilone łzawienie
Zaburzenia serca Dysfunkcja lewej komory** Zastoinowaniewydolność serca**
Zaburzenia naczyniowe Uderzenia gorąca
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Kaszel Krwawienie z nosa Duszność Śródmiąższowa choroba płuc Wysięk opłucnowy
Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka WymiotyZapalenie jamy ustnejNudności Zaparcie Niestrawność Ból brzucha
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej ŁysienieWysypka Zaburzenia paznokci ŚwiądSuchość skóry
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej Ból mięśniBól stawówBól kończyny

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Bardzo często Często Niezbyt często Rzadko
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Zapalenie błony śluzowejObrzęki obwodowe GorączkaUczucie zmęczeniaAsteniaReakcja w miejscuwstrzyknięcia°°° Dreszcze Ból Obrzęk

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
^ Tabela 2 przedstawia dane zbiorcze z całego okresu leczenia w badaniu CLEOPATRA (data zakończenia zbierania danych 11 lutego 2014 r.; mediana liczby cykli leczenia pertuzumabem wyniosła 24); oraz z okresu leczenia neoadjuwantowego w badaniach NEOSPHERE (mediana liczby cykli leczenia pertuzumabem wyniosła 4, we wszystkich grupach terapeutycznych) i TRYPHAENA (mediana liczby cykli leczenia pertuzumabem wyniosła 3 – 6 w poszczególnych grupach terapeutycznych); z okresu leczenia w badaniu APHINITY (mediana liczby cykli leczenia pertuzumabem wyniosła 18); a także z okresu leczenia w badaniu FEDERICA. (mediana liczby cykli leczenia produktem leczniczym Phesgo wyniosła 7). * W tym zgłaszano działania niepożądane zakończone zgonem. ** Dla całego okresu leczenia w 4 badaniach (CLEOPATRA, NEOSPHERE, TRYPHAENA, APHINITY, FEDERICA). Częstość występowania dysfunkcji lewej komory i zastoinowej niewydolności serca odzwierciedlają preferowane terminy MedDRA zgłaszane w poszczególnych badaniach.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
° Nadwrażliwość/reakcja anafilaktyczna w oparciu o termin zbiorczy. °° Reakcja na wlew obejmuje szereg różnych terminów w obrębie okienka czasowego, definiowanych jako dowolne zdarzenia układowe zgłaszane jako nadwrażliwość, reakcja anafilaktyczna, ostra reakcja na wlew lub zespół uwalniania cytokin występujące podczas infuzji lub w ciągu 24 godzin od infuzji. °°°Obserwowane tylko po podaniu produktu leczniczego Phesgo (związane z podaniem podskórnym) † Działania niepożądane zgłaszane w okresie po wprowadzeniu do obrotu. Opis wybranych działań niepożądanych Dysfunkcja lewej komory Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA częstość występowania objawowej niewydolności serca (klasy III lub IV według NYHA) ze zmniejszeniem LVEF o co najmniej 10 punktów procentowych względem wartości początkowych oraz do wartości <50% wyniosła 1,2% wśród pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo w porównaniu z 0,8% wśród pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
Spośród pacjentów, u których wystąpiła objawowa niewydolność serca żaden pacjent leczony produktem leczniczym Phesgo nie odzyskał czynności serca sprzed leczenia w dniu zakończenia zbierania danych, a u jednego pacjenta zakończono leczenie produktem Phesgo z powodu zdarzenia objawowej niewydolności serca. Bezobjawowe lub łagodnie objawowe (klasy II według NYHA) zmniejszenie wartości LVEF o co najmniej 10 punktów procentowych od stanu wyjściowego i do wartości <50% (potwierdzone wtórną LVEF) zgłaszano u 0,8% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo i 4% pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem, przy czym u jednego z pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo nastąpił powrót do stanu sprzed leczenia w dniu zakończenia zbierania danych, a u dwóch pacjentów zakończono leczenie produktem leczniczym Phesgo (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA częstość występowania dysfunkcji lewej komory (ang. left ventricular dysfunction, LVD) podczas badanego leczenia była większa w grupie otrzymującej placebo niż w grupie leczonej pertuzumabem (odpowiednio 8,6% i 6,6%). Częstość występowania objawowej LVD była także mniejsza w grupie leczonej pertuzumabem (1,8% w grupie otrzymującej placebo w por. z 1,5% w grupie leczonej pertuzumabem) (patrz punkt 4.4). W badaniu NEOSPHERE z leczeniem neadjuwantowym, w którym pacjenci otrzymali cztery cykle pertuzumabu w terapii neoadjuwantowej częstość występowania LVD (w całym okresie leczenia) była większa w grupie leczonej pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem (7,5%) w porównaniu z grupą leczoną trastuzumabem i docetakselem (1,9%). Odnotowano jeden przypadek objawowej LVD w grupie leczonej pertuzumabem i trastuzumabem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
W badaniu TRYPHAENA z leczeniem neoadjuwantowym częstość występowania LVD (w całym okresie leczenia) wyniosła 8,3% w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i FEC (5-fluorouracyl, epirubicyna, cyklofosfamid), a następnie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem; 9,3% w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem po leczeniu FEC; oraz 6,6% w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z TCH (docetaksel, karboplatyna i trastuzumab). Częstość występowania objawowej LVD (zastoinowa niewydolność serca) wyniosła 1,3% w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem po leczeniu FEC (z tej liczby wykluczono jednego pacjenta, u którego wystąpiła objawowa LVD w okresie leczenia FEC poprzedzającym otrzymanie pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem), a także 1,3% w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z TCH.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
U żadnego z pacjentów z grupy leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i FEC, po którym następowało leczenie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem nie wystąpiła objawowa LVD. W okresie leczenia neoadjuwantowego w badaniu BERENICE częstość występowania objawowej LVD klasy III/IV według NYHA (zastoinowa niewydolność serca według NCI-CTCAE w.4) wyniosła 1,5% w grupie leczonej schematem o podwyższonej gęstości dawki (ang. dose dense ) doksorubicyny i cyklofosfamidu (AC), po którym następowało leczenie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i paklitakselem, natomiast w grupie leczonej FEC, a następnie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem objawowa LVD nie wystąpiła u żadnego pacjenta (0%). Częstość występowania bezobjawowej LVD (zmniejszenie frakcji wyrzutowej według NCI-CTCAE w.4) wyniosła 7% w grupie leczonej schematem „dose dense” AC, po którym następowało leczenie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i paklitakselem oraz 3,5% w grupie leczone FEC, a następnie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
W badaniu APHINITY częstość występowania objawowej niewydolności serca (klasy III lub IV według NYHA) ze zmniejszeniem LVEF o co najmniej 10 punktów procentowych od wartości początkowych i do wartości <50% wyniosła <1% (0,6% wśród pacjentów leczonych pertuzumabem w por. z 0,3% pacjentów otrzymujących placebo). Wśród pacjentów z objawową niewydolnością serca u 46,7% pacjentów leczonych pertuzumabem i 57,1% pacjentów otrzymujących placebo czynność serca powróciła do stanu sprzed leczenia (co definiowano jako 2 kolejne pomiary LVEF przekraczające 50%) w dniu zakończenia zbierania danych. Większość zdarzeń zgłaszano u pacjentów leczonych antracykliną. Bezobjawowe lub łagodnie objawowe (klasy II według NYHA) zmniejszenie wartości LVEF o co najmniej 10 punktów procentowych od stanu wyjściowego i do wartości <50% zgłoszono u 2,7% pacjentów leczonych pertuzumabem oraz u 2,8% pacjentów otrzymujących placebo, przy czym u 79,7% pacjentów leczonych pertuzumabem i 80,6% pacjentów otrzymujących placebo nastąpił powrót do stanu sprzed leczenia w dniu zakończenia zbierania danych.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
Reakcje związane z wstrzyknięciem/infuzją Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA reakcję związaną z wstrzyknięciem/infuzją definiowano jako każdą reakcję układową zgłaszaną w ciągu 24 godzin od podania produktu leczniczego Phesgo lub dożylnego pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem (patrz punkty 4.2 i 4.4). Reakcje związane z wstrzyknięciem były zgłaszane u 0,8% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo, a reakcje związane z infuzją były zgłaszane u 10,7% pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem. Większość układowych reakcji związanych z wstrzyknięciem/infuzją obserwowanych po podaniu produktu leczniczego Phesgo lub dożylnego pertuzumabu i trastuzumabu stanowiły dreszcze, gorączka lub wymioty. Reakcje w miejscu wstrzyknięcia definiowano jako każdą reakcję miejscową występującą w ciągu 24 godzin od podania produktu leczniczego Phesgo i były one zgłaszane u 14,9% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo, a wszystkie były zdarzeniami o 1.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
lub 2. stopniu nasilenia. Większość miejscowych reakcji związanych z wstrzyknięciem obserwowanych po podaniu produktu leczniczego Phesgo to ból w miejscu wstrzyknięcia lub rumień w miejscu wstrzyknięcia. Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią Reakcją związaną z podaniem leku określano w badaniach rejestracyjnych każde zdarzenie zgłaszane jako nadwrażliwość, reakcja anafilaktyczna, ostra reakcja na wlew lub zespół uwalniania cytokin występujące podczas infuzji lub w dniu infuzji. W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA początkową dawkę pertuzumabu podawano dzień przed podaniem trastuzumabu i docetakselu, co miało umożliwić zbadanie reakcji związanych z pertuzumabem. Pierwszego dnia, gdy podawano tylko pertuzumab, całkowita częstość występowania reakcji związanych z infuzją wyniosła 9,8% w grupie otrzymującej placebo i 13,2% w grupie leczonej pertuzumabem, przy czym większość reakcji miała nasilenie łagodne lub umiarkowane.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
Najczęstszymi reakcjami związanymi z infuzją (≥1,0%) w grupie leczonej pertuzumabem były: gorączka, dreszcze, uczucie zmęczenia, ból głowy, astenia, nadwrażliwość i wymioty. Podczas drugiego cyklu, gdy wszystkie produkty lecznicze były podawane tego samego dnia, najczęstszymi reakcjami związanymi z infuzją (≥1,0%) w grupie leczonej pertuzumabem były: uczucie zmęczenia, nadwrażliwość na lek, zaburzenia smaku, nadwrażliwość, ból mięśni i wymioty (patrz punkt 4.4). W badaniach z leczeniem neoadjuwantowym i adjuwantowym pertuzumab podawano w tym samym dniu, co inne leczenie badane. Reakcje związane z infuzją wystąpiły u 18,6% – 25,0% pacjentów pierwszego dnia po podaniu pertuzumabu (w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią). Rodzaj i nasilenie zdarzeń były spójne ze zdarzeniami obserwowanymi w badaniu CLEOPATRA, przy czym większość reakcji miała nasilenie łagodne lub umiarkowane.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
Reakcje nadwrażliwości/anafilaksja Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA całkowita częstość występowania zdarzeń nadwrażliwości/anafilaksji zgłaszanych w związku z terapią ukierunkowaną na HER2 wyniosła 1,6 % u pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo w por. z 1,2% u pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem, przy czym żadne z tych zdarzeń nie miało nasilenia w stopniu 3.-4. według NCI-CTCAE (wersja 4.0) (patrz punkt 4.4). U jednego pacjenta wystąpiło zdarzenie nadwrażliwości/anafilaksji podczas lub bezpośrednio po podaniu produktu leczniczego Phesgo; w pierwszym cyklu, co doprowadziło do zakończenia leczenia (patrz punkty 4.2 i 4.4). Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA dotyczącym przerzutowego raka piersi całkowita częstość występowania zdarzeń nadwrażliwości/anafilaksji zgłaszanych przez badacza w całym okresie leczenia wyniosła 9,3% w grupie otrzymującej placebo i 11,3% w grupie leczonej pertuzumabem, z czego odpowiednio 2,5% i 2,0% stanowiły zdarzenia w stopniu 3.-4.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
według NCI-CTCAE. Łącznie 2 pacjentów z grupy otrzymującej placebo i 4 pacjentów z grupy leczonej pertuzumabem doświadczyło zdarzeń opisanych przez badacza jako anafilaksja (patrz punkt 4.4). Ogółem, większość reakcji nadwrażliwości miała nasilenie łagodne lub umiarkowane i ustępowała w wyniku leczenia. Na podstawie modyfikacji wprowadzonych do schematu leczenia większość reakcji oceniono jako wtórne do infuzji docetakselu. W badaniach z leczeniem neoadjuwantowym i adjuwantowym zdarzenia nadwrażliwości/anafilaksji były spójne ze zdarzeniami obserwowanymi w badaniu CLEOPATRA. W badaniu NEOSPHERE anafilaksja wystąpiła u dwóch pacjentów z grupy leczonej pertuzumabem i docetakselem. Zarówno w badaniu TRYPHAENA, jak i w badaniu APHINITY całkowita częstość występowania nadwrażliwości/anafilaksji była największa w grupie leczonej pertuzumabem i TCH (odpowiednio 13,2% i 7,6%), przy czym odpowiednio 2,6% i 1,3% zdarzeń było zdarzeniami stopnia 3.-4. według NCI-CTCAE.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
Gorączka neutropeniczna Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA gorączka neutropeniczna wystąpiła u 6,5% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo i 5,6% pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem. Podobnie jak w badaniach rejestracyjnych z dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem większą częstość występowania gorączki neutropenicznej obserwowano wśród pacjentów rasy żółtej leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem (13,0%), podobnie, częstość występowania gorączki neutropenicznej wśród pacjentów rasy żółtej leczonych produktem leczniczym Phesgo była także większa (13,7%). Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA u większości pacjentów z obu grup leczenia wystąpiło przynajmniej jedno zdarzenie leukopenii (63,0% pacjentów w grupie leczonej pertuzumabem i 58,3% pacjentów w grupie otrzymującej placebo), z czego większość stanowiły zdarzenia neutropenii (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
Gorączka neutropeniczna wystąpiła u 13,7% pacjentów leczonych pertuzumabem oraz u 7,6% pacjentów otrzymujących placebo. W obu grupach terapeutycznych odsetek pacjentów, u których wystąpiła gorączka neutropeniczna był największy w pierwszym cyklu leczenia, a następnie równomiernie się zmniejszał. Zwiększoną częstość występowania gorączki neutropenicznej obserwowano wśród pacjentów rasy żółtej w obu grupach terapeutycznych w porównaniu z pacjentami innych ras i z innych regionów geograficznych. Wśród pacjentów rasy żółtej częstość występowania gorączki neutropenicznej była większa w grupie leczonej pertuzumabem (25,8%) w porównaniu z grupą otrzymującą placebo (11,3%). W badaniu NEOSPHERE gorączka neutropeniczna wystąpiła u 8,4% pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w ramach terapii neoadjuwantowej w porównaniu z 7,5% pacjentów leczonych trastuzumabem i docetakselem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
W badaniu TRYPHAENA gorączka neutropeniczna wystąpiła u 17,1% pacjentów leczonych pertuzumabem + TCH w terapii neoadjuwantowej oraz u 9,3% pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej po leczeniu FEC. W badaniu TRYPHAENA częstość występowania gorączki neutropenicznej była większa u pacjentów, którzy otrzymali sześć cykli pertuzumabu w porównaniu z pacjentami, którzy otrzymali trzy cykle pertuzumabu, niezależnie od podawanej chemioterapii. Podobnie, jak w badaniu CLEOPATRA większą częstość występowania neutropenii i gorączki neutropenicznej obserwowano wśród pacjentów rasy żółtej w porównaniu z innymi pacjentami w obu badaniach z terapią neoadjuwantową. W badaniu NEOSPHERE gorączka neutropeniczna wystąpiła u 8,3% pacjentów rasy żółtej leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej w porównaniu z 4,0% pacjentów rasy żółtej leczonych trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
W badaniu APHINITY gorączka neutropeniczna wystąpiła u 12,1% pacjentów leczonych pertuzumabem i u 11,1% pacjentów otrzymujących placebo. Podobnie, jak w badaniach CLEOPATRA, TRYPHAENA i NEOSPHERE większą częstość występowania gorączki neutropenicznej obserwowano wśród pacjentów rasy żółtej leczonych pertuzumabem w porównaniu z pacjentami innych ras w badaniu APHINITY (15,9% pacjentów leczonych pertuzumabem i 9,9% pacjentów otrzymujących placebo). Biegunka Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA biegunka wstępowała u 61,7% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo i 59,1% pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem. Biegunkę stopnia ≥ 3. zgłoszono u 7,3% pacjentów z grupy leczonej produktem leczniczym Phesgo w por. z 5,2% pacjentów z grupy leczonej dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem. Większość zgłoszonych zdarzeń miał nasilenie stopnia 1. lub 2.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
Największą częstość występowania biegunki (wszystkie stopnie nasilenia) zgłaszano w okresie leczenia ukierunkowanego molekularnie i podczas chemioterapii taksanem (57,7% pacjentów z grupy leczonej produktem leczniczym Phesgo w por. z 53,6% pacjentów z grupy leczonej dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem) (patrz punkt 4.4). Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi biegunka wystąpiła u 68,4% pacjentów leczonych pertuzumabem i 48,7% pacjentów otrzymujących placebo (patrz punkt 4.4). Większość zdarzeń miała nasilenie łagodne do umiarkowanego i występowała w kilku pierwszych cyklach leczenia. Częstość występowania biegunki w stopniu 3.-4. według NCI-CTCAE wyniosła 9,3% w grupie leczonej pertuzumabem w porównaniu z 5,1% wśród pacjentów otrzymujących placebo. Mediana czasu trwania najdłuższego epizodu wyniosła 18 dni u pacjentów leczonych pertuzumabem i 8 dni u pacjentów otrzymujących placebo.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
Zdarzenia biegunki dobrze reagowały na postępowanie proaktywne polegające na podaniu leków przeciwbiegunkowych. W badaniu NEOSPHERE biegunka wystąpiła u 45,8% pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej w porównaniu z 33,6% pacjentów leczonych trastuzumabem i docetakselem. W badaniu TRYPHAENA biegunka wystąpiła u 72,3% pacjentów leczonych pertuzumabem+TCH w terapii neoadjuwantowej oraz u 61,4% pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej po leczeniu FEC. W obu badaniach większość zdarzeń miała nasilenie łagodne do umiarkowanego. W badaniu APHINITY większą częstość występowania biegunki zgłaszano w grupie leczonej pertuzumabem (71,2%) niż w grupie placebo (45,2%). Biegunkę stopnia ≥ 3. zgłoszono u 9,8% pacjentów z grupy leczonej pertuzumabem w por. z 3,7% z grupy otrzymującej placebo. Większość zgłoszonych zdarzeń miało nasilenie stopnia 1. lub 2.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
Największą częstość występowania biegunki (wszystkich stopni nasilenia) zgłoszono w okresie leczenia ukierunkowanego molekularnie w skojarzeniu z chemioterapią taksanami (61,4% pacjentów z grupy leczonej pertuzumabem w por. z 33,8% pacjentów z grupy placebo). Częstość występowania biegunki była dużo mniejsza po zakończeniu chemioterapii – biegunka występowała u 18,1% pacjentów z grupy leczonej pertuzumabem w por. z 9,2% pacjentów z grupy otrzymującej placebo w okresie po chemioterapii i terapii ukierunkowanej molekularnie. Wysypka Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA wysypka wystąpiła u 18,1% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo i 21,8% pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem. Większość zdarzeń wysypki miała nasilenie stopnia 1. lub 2.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi wysypka wystąpiła u 51,7% pacjentów leczonych pertuzumabem w porównaniu z 38,9% pacjentów otrzymujących placebo. Większość zdarzeń miała nasilenie stopnia 1. lub 2., występowała w pierwszych dwóch cyklach i reagowała na standardowe leczenie, takie jak miejscowe lub doustne leczenie trądziku. W badaniu NEOSPHERE wysypka wystąpiła u 40,2% pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej w porównaniu z 29,0% pacjentów leczonych trastuzumabem i docetakselem. W badaniu TRYPHAENA wysypka wstąpiła u 36,8% pacjentów leczonych pertuzumabem + TCH w terapii neoadjuwantowej i u 20,0% pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej po leczeniu FEC.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
Częstość występowania wysypki była większa wśród pacjentów, którzy otrzymali sześć cykli pertuzumabu w porównaniu z pacjentami, którzy otrzymali trzy cykle pertuzumabu, niezależnie od podanej chemioterapii. W badaniu APHINITY wysypka jako działanie niepożądane wystąpiła u 25,8% pacjentów w grupie leczonej pertuzumabem w por. z 20,3% pacjentów w grupie otrzymującej placebo. Większość zdarzeń wysypki miała nasilenie stopnia 1. lub 2. Odchylenia w wynikach badań laboratoryjnych Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA częstość występowania neutropenii stopnia 3.-4. według NCI- CTCAE w.4 była wyważona w dwóch grupach terapeutycznych (14,5% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo i 13,9% pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem). Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi częstość występowania neutropenii stopnia 3.-4.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
według NCI-CTCAE w.3 była wyważona w dwóch grupach terapeutycznych (86,3% pacjentów leczonych pertuzumabem i 86,6% pacjentów otrzymujących placebo, w tym odpowiednio 60,7% i 64,8% stanowiła neutropenia stopnia 4.). W badaniu NEOSPHERE częstość występowania neutropenii stopnia 3.-4. według NCI-CTCAE w.3 wyniosła 74,5% u pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej w porównaniu z 84,5% u pacjentów leczonych trastuzumabem i docetakselem, w tym odpowiednio 50,9% i 60,2% stanowiła neutropenia stopnia 4. W badaniu TRYPHAENA częstość występowania neutropenii stopnia 3.-4. według NCI-CTCAE w.3 wyniosła 85,3% u pacjentów leczonych pertuzumabem+ TCH w terapii neoadjuwantowej oraz 77,0% u pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej po leczeniu FEC, w tym odpowiednio 66,7% i 59,5% stanowiła neutropenia stopnia 4. W badaniu APHINITY częstość występowania neutropenii stopnia 3.-4.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
według NCI-CTCAE w.4 wyniosła 40,6% wśród pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i chemioterapią w porównaniu z 39,1% wśród pacjentów leczonych placebo, trastuzumabem i chemioterapią, w tym odpowiednio 28,3% i 26,5% stanowiła neutropenia stopnia 4. Immunogenność Podobnie, jak w przypadku wszystkich białek terapeutycznych istnieje możliwość wystąpienia odpowiedzi immunologicznej na pertuzumab i trastuzumab u pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo. W badaniu FEDERICA częstość występowania przeciwciał przeciwko pertuzumabowi i przeciwciał przeciwko trastuzumabowi powstałych podczas leczenia wyniosła odpowiednio 6,1% (15/245) i 0,4% (1/245) u pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem. Przeciwciała neutralizujące przeciwko pertuzumabowi wykryto u dwóch pacjentów spośród tych z dodatnim wynikiem badania na obecność przeciwciał przeciwko pertuzumabowi.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
Częstość występowania przeciwciał przeciwko pertuzumabowi i przeciwko trastuzumabowi wykrywanych w dowolnym punkcie czasowym (w tym w punkcie początkowym badania) wyniosła odpowiednio 10,3 % (26/252) i 1,2 % (3/252) u pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem. Wśród tych pacjentów, wykryto przeciwciała neutralizujące przeciwko pertuzumabowi u trzech pacjentów. Częstość występowania przeciwciał przeciwko pertuzumabowi, przeciwko trastuzumabowi i przeciwko rekombinowanej ludzkiej hialuronidazie powstałych podczas leczenia wyniosła odpowiednio 8,3% (20/241), 1,7% (4/241) i 3,8% (9/238) u pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo. Wśród tych pacjentów, przeciwciała neutralizujące przeciwko pertuzumabowi wykryto u dwóch pacjentów oraz przeciwciała neutralizujące przeciwko trastuzumabowi wykryto u jednego pacjenta.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
Częstość występowania przeciwciał przeciwko pertuzumabowi, przeciwko trastuzumabowi i przeciwko rekombinowanej ludzkiej hialuronidazie wykrywanych w dowolnym punkcie czasowym (w tym w początkowym punkcie badania) wyniosła odpowiednio 12,1% (30/248), 3,2% (8/248) i 9% (22/245) u pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo. Wśród tych pacjentów, przeciwciała neutralizujące przeciwko pertuzumabowi wykryto u trzech pacjnetów, przeciwciała neutralizujące przeciwko trastuzumabowi wykryto u jednego pacjenta oraz przeciwciała neutralizujące przeciwko rekombinowanej ludzkiej hialuronidazie wykryto u jednego pacjenta. Kliniczne znaczenie rozwoju przeciwciał przeciwko pertuzumabowi, przeciwko trastuzumabowi lub przeciwko rekombinowanej ludzkiej hialuronidazie po leczeniu produktem leczniczym Phesgo jest nieznane.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
Zmiana leczenia z dożylnie podawanego pertuzumabu i trastuzumabu na produkt leczniczy Phesgo (lub odwrotnie) W badaniu MO40628 oceniano bezpieczeństwo zmiany z dożylnie podawanego pertuzumabu i trastuzumabu na produkt leczniczy Phesgo podawany podskórnie (grupa A) i na odwrót (grupa B), a głównym celem badania była ocena preferencji pacjentów wobec produktu Phesgo (szczegóły dotyczące projektu badania, patrz punkt 5.1). Wśród pacjentów z grupy A częstość występowania zdarzeń niepożądanych w cyklach 1.-3. (leczenie dożylne) wynosiła 77,5% (62/80 pacjentów) w porównaniu z 72,5% (58/80 pacjentów) w cyklach 4.- 6. (leczenie w postaci podskórnej).Wśród pacjentów z grupy B częstość występowania zdarzeń niepożądanych w cyklach 1.-3. (leczenie w postaci podskórnej) wyniosła 77,5% (62/80 pacjentów) w porównaniu z 63,8% (51/80 pacjentów) w cyklach 4.-6. (leczenie dożylne), głównie z powodu większej częstości występowania miejscowych reakcji w miejscu wstrzyknięcia (wszystkie o nasileniu 1.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
lub 2. stopnia) podczas podawania produktu leczniczego Phesgo. Odsetki ciężkich zdarzeń niepożądanych, zdarzeń niepożądanych o nasileniu 3. stopnia i zdarzeń niepożądanych prowadzących do zakończenia leczenia odnotowane przed zmianą leczenia (cykle 1.-3.) były małe (<6%) i podobne do odsetków ich występowania po zmianie leczenia (cykle 4.-6.). Nie zgłoszono żadnych zdarzeń niepożądanych o nasileniu 4. lub w 5. stopnia. Pacjenci w podeszłym wieku W badaniu FEDERICA nie obserwowano ogólnych różnic dotyczących bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Phesgo pomiędzy pacjentami w wieku ≥ 65 a pacjentami w wieku < 65 lat. Jednak w rejestracyjnych badaniach klinicznych z pertuzumabem, w których dożylny pertuzumab był podawany w skojarzeniu z trastuzumabem obserwowano zmniejszone łaknienie, niedokrwistość, zmniejszenie masy ciała, astenię, zaburzenia smaku, neuropatię obwodową, hipomagnezemię i biegunkę, które występowały z częstością ≥ 5% większą u pacjentów w wieku ≥ 65 lat (n=418) w porównaniu z pacjentami w wieku < 65 lat (n=2926).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Działania niepożądane
Dane z badań klinicznych dotyczące pacjentów w wieku > 75 lat leczonych produktem leczniczym Phesgo lub dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem są ograniczone. Dane z okresu po wprowadzeniu do obrotu wykazują brak różnic w bezpieczeństwie stosowania pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem u pacjentów wieku ≥ 65 i < 65 lat. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Największa badana dawka produktu leczniczego Phesgo to 1200 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu. W przypadku przedawkowania pacjentów należy ściśle monitorować pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów działań niepożądanych oraz wprowadzić odpowiednie leczenie objawowe.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwnowotworowe, przeciwciała monoklonalne, kod ATC: L01XY02 Mechanizm działania Produkt leczniczy Phesgo zawiera pertuzumab i trastuzumab, odpowiedzialne za działanie terapeutyczne tego produktu leczniczego oraz ludzką rekombinowaną hialuronidazę, czyli enzym używany do zwiększenia dyspersji i wchłaniania substancji zawartych w jednym preparacie podczas podania podskórnego. Pertuzumab i trastuzumab są rekombinowanymi humanizowanymi przeciwciałami monoklonalnymi klasy IgG1, których działanie jest ukierunkowane na receptor naskórkowego czynnika wzrostu typu 2 (ang. human epidermal growth factor receptor 2 , HER2). Obie substancje wiążą się z konkretnymi subdomenami HER2 bez konkurowania ze sobą i mają uzupełniające się mechanizmy zaburzania szlaku sygnałowego HER2:  Pertuzumab jest specyficznie ukierunkowany na domenę zewnątrzkomórkową dimeryzacji (subdomena II) HER2 i dzięki temu blokuje zależną do ligandu heterodimeryzację HER2 z innymi członkami rodziny HER, w tym receptorem nabłonkowego czynnika wzrostu (EGFR), HER3 i HER4.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W rezultacie pertuzumab hamuje sygnalizację wewnątrzkomórkową inicjowaną przez ligand za pomocą dwóch głównych szlaków sygnałowych: kinazy aktywowanej mitogenami (MAP) i kinazy 3 fosfoinozytolowej (PI3K). Hamowanie tych szlaków sygnałowych może powodować odpowiednio zatrzymanie wzrostu komórek i apoptozę.  Trastuzumab wiąże się z subdomeną IV zewnątrzkomórkowej domeny białka HER2, aby zahamować niezależne od ligandu i zachodzące za pośrednictwem HER2 przekazywanie sygnału dotyczące proliferacji i przeżycia w ludzkich komórkach guza wykazujących nadekspresję HER2. Ponadto, obie substancje są mediatorami cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC). W warunkach in vitro zarówno pertuzumab, jak i trastuzumab wykazują działanie typu ADCC preferencyjnie wobec komórek guza wykazujących nadekspresję HER2 w porównaniu z komórkami guza bez nadekspresji HER2.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania W tym punkcie przedstawiono doświadczenie kliniczne ze stosowaniem produktu leczniczego Phesgo, produktu złożonego zawierającego stałą dawkę pertuzumabu i trastuzumabu oraz podawanego dożylnie pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem u pacjentów z nadekspresją HER2 i wczesnym przerzutowym rakiem piersi. Doświadczenie kliniczne ze stosowaniem produktu leczniczego Phesgo u pacjentów z HER2-dodatnim wczesnym rakiem piersi Doświadczenie kliniczne ze stosowaniem produktu leczniczego Phesgo opiera się na danych z badania klinicznego III fazy (FEDERICA WO40324) oraz badania klinicznego fazy II (PHRANCESCA MO40628) u pacjentów z wczesnym rakiem piersi z nadekspresją HER2. Nadekspresję HER2 oznaczano w laboratorium centralnym i definiowano jako wynik 3+ otrzymany metodą IHC lub jako stosunek amplifikacji HER2 metodą ISH ≥ 2,0 w badaniu opisanym poniżej.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
FEDERICA WO40324 FEDERICA to otwarte, wieloośrodkowe i randomizowane badanie przeprowadzone z udziałem 500 pacjentów z HER2-dodatnim, operacyjnym lub miejscowo zaawansowanym (w tym zapalnym) wczesnym rakiem piersi w przypadku guza o rozmiarze > 2 cm lub z zajęciem węzłów chłonnych w leczeniu neoadjuwantowym i adjuwantowym. Pacjenci zostali losowo przydzieleni do grup otrzymujących 8 cykli chemioterapii neoadjuwantowej z jednoczesnym podaniem 4 cykli produktu leczniczego Phesgo lub dożylnego pertuzumabu i trastuzumabu podczas cykli 5.-8. Badacze wybierali jeden z dwóch następujących schematów chemioterapii neoadjuwantowej dla poszczególnych pacjentów:  4 cykle doksorubicyny (60 mg/m 2 pc.) i cyklofosfamidu (600 mg/m 2 pc.) co 2 tygodnie, a następnie paklitaksel (80 mg/m 2 pc.) co tydzień przez 12 tygodni  4 cykle doksorubicyny (60 mg/m 2 pc.) i cyklofosfamidu (600 mg/m 2 pc.) co 3 tygodnie, a następnie 4 cykle docetakselu (75 mg/m 2 pc. w pierwszym cyklu, a następnie 100 mg/m 2 pc.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
w kolejnych cyklach wedle decyzji badacza) co 3 tygodnie Po zabiegu chirurgicznym pacjenci kontynuowali leczenie produktem leczniczym Phesgo lub podawanym dożylnie pertuzumabem i trastuzumabem, tak jak byli leczeni przed operacją, przez dodatkowe 14 cykli, do ukończenia 18 cykli terapii ukierunkowanej na HER2. Pacjenci otrzymywali także adjuwantową radioterapię i hormonoterapię, zgodnie z lokalnie przyjętą praktyką. W okresie leczenia adjuwantowego dozwolone było zastąpienie podawanego dożylnie trastuzumabu podawanym podskórnie trastuzumabem, jeżeli badacz podjął taką decyzję. Leczenie celowane przeciwko HER2 podawano co 3 tygodnie, zgodnie z informacjami podanymi w Tabeli 3: Tabela 3: Dawka i sposób podawania produktu leczniczego Phesgo, pertuzumabu podawanego dożylnie, trastuzumabu podawanego dożylnie i trastuzumabu podawanego podskórnie

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Produktylecznicze Podanie Dawka
nasycająca podtrzymująca
Phesgo Wstrzyknięcie podskórne 1200 mg/600 mg 600 mg/600 mg
Pertuzumab Wlew dożylny 840 mg 420 mg
Trastuzumab Wlew dożylny 8 mg/kg mc. 6 mg/kg mc.
Trastuzumab Wstrzyknięcie podskórne 600 mg

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Badanie FEDERICA zaprojektowano w celu wykazania równoważności minimalnego stężenia (C trough ) pertuzumabu w surowicy w cyklu 7. (tj. przed podaniem dawki leku w cyklu 8.) dla pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo w porównaniu z pertuzumabem podawanym dożylnie (pierwszorzędowy punkt końcowy). Dodatkowe drugorzędowe punkty końcowe obejmowały równoważność C trough trastuzumabu w surowicy w cyklu 7. dla trastuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo w porównaniu z trastuzumabem podawanym dożylnie, wyniki dotyczące skuteczności (na podstawie ocenianej lokalnie całkowitej odpowiedzi patologicznej, tpCR) i wyniki dotyczące bezpieczeństwa. Dane demograficzne były dobrze zrównoważone pomiędzy obiema grupami, a mediana wieku pacjentów leczonych w ramach badania wyniosła 51 lat. Większość pacjentów miała chorobę z obecnością receptorów hormonalnych (61,2%), zajęciem węzłów chłonnych (57,6%) i była rasy białej (65,8%).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Równoważność ekspozycji na pertuzumab i trastuzumab zawarte w produkcie leczniczym Phesgo, patrz punkt 5.2. Profil bezpieczeństwa, patrz punkt 4.8. Analiza drugorzędowego punktu końcowego oceny skuteczności, tpCR (ocenianej lokalnie), zdefiniowanego jako brak choroby inwazyjnej w piersi i pachowych węzłach chłonnych (ypT0/is, ypN0) została przedstawiona w Tabeli 4. Tabela 4: Podsumowanie całkowitej odpowiedzi patologicznej (tpCR)

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Phesgo (n=248) Podany dożylnie pertuzumab + trastuzumab(n=252)
tpCR (ypT0/is, ypN0) 148 (59,7%) 150 (59,5%)
Dokładny 95 % CI dla odsetka tpCR1 (53,28; 65,84) (53,18; 65,64)
Różnica w odsetku tpCR (grupa podskórna minusdożylna) 0,15
95 % CI dla różnicy w odsetku tpCR2 -8,67 do 8,97

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
1 Przedział ufności dla jednej próbki dwumianowej metodą Pearson-Clopper 2. W tym obliczeniu została użyta korekta ciągłości Haucka-Andersona. PHRANCESCA (MO40628) W badaniu MO40628 oceniano bezpieczeństwo zmiany z dożylnego podawania pertuzumabu i trastuzumabu na produkt leczniczy Phesgo podawanym podskórnie i odwrotnie (patrz punkt 4.8), a głównym celem badania była ocena preferencji pacjentów wobec dożylnej lub podskórnej drogi podania: 85% pacjentów preferowało podanie podskórne, natomiast 13,8% preferowało podanie dożylne, a 1,2% nie miało preferencji. Do tego badania krzyżowego z 2 grupami włączono ogółem 160 pacjentów: 80 pacjentów przydzielono losowo do grupy A (3 cykle dożylnie podawanego pertuzumabu i trastuzumabu, a następnie 3 cykle produktu leczniczego Phesgo) i 80 pacjentów przydzielono losowo do grupy B (3 cykle produktu leczniczego Phesgo, a następnie 3 cykle dożylnie podawanego pertuzumabu i trastuzumabu).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W analizie pierwotnej mediana ekspozycji na leczenie adjuwantowe pertuzumabem i trastuzumabem (zarówno przy podawaniu dożylnym, jak i podskórnym) wynosiła 11 cykli (zakres: od 6 do 15). Doświadczenie kliniczne ze stosowaniem pertuzumabu podawanego dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem w leczeniu HER2-dodatniego raka piersi Doświadczenie kliniczne ze stosowaniem dożylnego pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem opiera się na danych z dwóch randomizowanych badań II fazy z leczeniem neoadjuwantowym wczesnego raka piersi (jedno badanie kontrolowane), nierandomizowanego badania II fazy z leczeniem neoadjuwantowym, randomizowanego badania III fazy z leczeniu adjuwantowym i randomizowanego badania III fazy oraz badania II fazy z jedną grupą pacjentów z przerzutowym rakiem piersi. Nadekspresję HER2 oznaczano w laboratorium centralnym i definiowano jako wynik 3+ otrzymany metodą IHC lub jako stosunek amplifikacji HER2 metodą ISH ≥ 2,0 w badaniach opisanych poniżej.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wczesny rak piersi Leczenie neoadjuwantowe W leczeniu neoadjuwantowym ryzyko związane z miejscowo zaawansowanym i zapalnym rakiem piersi uznaje się za wysokie, bez względu na status obecności receptorów hormonalnych. Podczas oceny ryzyka w raku piersi we wczesnym stadium należy wziąć pod uwagę rozmiar guza, stopień zaawansowania, status receptorów hormonalnych i przerzuty do węzłów chłonnych. Wskazanie do stosowania w leczeniu neoadjuwantowym raka piersi opiera się na wykazanej poprawie odsetka pełnej całkowitej odpowiedzi patologicznej oraz tendencji do poprawy przeżycia wolnego od choroby (ang. disease-free survival , DFS), które mimo wszystko nie stanowią o ani nie mierzą precyzyjnie korzyści w odniesieniu do wyników długoterminowych, takich jak przeżycie całkowite (ang. overall survival , OS) lub DFS.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
NEOSPHERE (WO20697) NEOSPHERE to wieloośrodkowe, międzynarodowe, randomizowane, kontrolowane badanie II fazy nad stosowaniem pertuzumabu, które zostało przeprowadzone z udziałem 417 dorosłych pacjentek z nowo rozpoznanym, wczesnym, zapalnym lub miejscowo zaawansowanym HER2-dodatnim rakiem piersi (T2-4d; pierwotny guz o średnicy > 2cm), które wcześniej nie otrzymywały trastuzumabu, chemioterapii lub radioterapii. Pacjentki z przerzutami, obustronnym rakiem piersi, klinicznie istotnymi kardiologicznymi czynnikami ryzyka (patrz punkt 4.4) lub LVEF < 55% nie zostały włączone do badania. Większość pacjentek była w wieku poniżej 65 lat. Pacjentki randomizowano do jednego z następujących schematów leczenia neoadjuwantowego przez 4 cykle przed operacją:  Trastuzumab plus docetaksel  Pertuzumab plus trastuzumab i docetaksel  Pertuzumab plus trastuzumab  Pertuzumab plus docetaksel Randomizację przeprowadzono ze stratyfikacją według typu raka piersi (operacyjny, miejscowo zaawansowany lub zapalny) oraz dodatniego statusu receptora estrogenowego (ER) lub progesteronowego (PgR).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pertuzumab podawano dożylnie w dawce początkowej 840 mg, a następnie 420 mg co trzy tygodnie. Trastuzumab podawano dożylnie w dawce początkowej 8 mg/kg mc., a następnie 6 mg/kg mc. co trzy tygodnie. Docetaksel podawano dożylnie w dawce początkowej 75 mg/ m 2 pc., a następnie 75 mg/m 2 pc. lub 100 mg/m 2 pc. (jeśli był tolerowany) co 3 tygodnie. Po operacji wszystkie pacjentki otrzymały 3 cykle 5-fluorouracylu (600 mg/m 2 ), epirubicyny (90 mg/m 2 ), cyklofosfamidu (600 mg/m 2 ) (FEC) podane dożylnie co trzy tygodnie, a trastuzumab podawano dożylnie co trzy tygodnie do zakończenia pierwszego roku terapii. Pacjentki, które przed operacją przyjmowały jedynie pertuzumab plus trastuzumab, po operacji otrzymywały zarówno FEC, jak i docetaksel. Pierwszorzędowym punktem końcowym badania był odsetek całkowitej odpowiedzi patologicznej (ang. pathological complete response , pCR) w piersi (ypT0/is).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Drugorzędowymi punktami końcowymi skuteczności były: odsetek odpowiedzi klinicznych, częstość wykonywania operacji oszczędzającej (tylko guzy T2-3), DFS i przeżycie wolne od progresji choroby (ang. progression-free survival , PFS). Dodatkowe odsetki pCR w analizie eksploracyjnej obejmowały status zajęcia węzłów chłonnych (ypT0/isN0 i ypT0N0). Dane demograficzne były dobrze zrównoważone (mediana wieku wyniosła 49-50 lat, większość była rasy białej (71%)), a wszyscy pacjenci byli płci żeńskiej. Ogółem u 7% pacjentek występował zapalny rak piersi, u 32% – miejscowo zaawansowany raka piersi, a u 61% – operacyjny rak piersi. Około połowa pacjentek w każdej grupie badania miała dodatni status receptorów hormonalnych (definiowany jako ER-dodatni i (lub) PgR-dodatni). Wyniki dotyczące skuteczności przedstawiono w Tabeli 5.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W grupie pacjentek otrzymujących pertuzumab plus trastuzumab i docetaksel zaobserwowano statystycznie istotną poprawę odsetka pCR (ypT0/is) w porównaniu z pacjentkami otrzymującymi trastuzumab i docetaksel (45,8% w porównaniu z 29,0%, wartość p = 0,0141). Obserwowano spójny obraz wyników bez względu na definicję pCR. Uważa się, że różnica w odsetku pCR będzie się prawdopodobnie przekładać na klinicznie znaczącą różnicę w długoterminowych skutkach leczenia, co znajduje poparcie w wydłużeniu PFS (współczynnik ryzyka [HR] = 0,69; 95% CI 0,34; 1,40) i DFS (HR = 0,60; 95% CI 0,28; 1,27). Odsetki pCR oraz wielkość korzyści terapeutycznych ze stosowania pertuzumabu (pertuzumab plus trastuzumab i docetaksel w porównaniu z pacjentami otrzymującymi trastuzumab i docetaksel) były niższe w podgrupie pacjentek z guzami z obecnością receptorów hormonalnych (różnica 6% w odsetkach pCR w piersi) niż u pacjentek z guzami bez receptorów hormonalnych (różnica 26,4% w odsetkach pCR w piersi).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Odsetki pCR były podobne u pacjentek z chorobą kwalifikującą się do operacji oraz u pacjentek z chorobą miejscowo zaawansowaną. Liczba pacjentek z zapalnym rakiem piersi była zbyt mała, by wyciągnąć jakiekolwiek ostateczne wnioski, ale odsetek pCR był większy u pacjentek, które otrzymywały pertuzumab plus trastuzumab i docetaksel. TRYPHAENA (BO22280) Badanie TRYPHAENA to wieloośrodkowe, randomizowane badanie kliniczne fazy II prowadzone z udziałem 225 dorosłych pacjentek z HER2-dodatnim miejscowo zaawansowanym, operacyjnym lub zapalnym rakiem piersi (T2-4d; guz pierwotny o średnicy > 2 cm), u których wcześniej nie stosowano trastuzumabu, chemioterapii ani radioterapii. Pacjentki z przerzutami, obustronnym rakiem piersi, klinicznie istotnymi czynnikami ryzyka kardiologicznego (patrz punkt 4.4) lub LVEF < 55% nie były włączane do badania. Większość pacjentek miała mniej niż 65 lat.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentki randomizowano do jednego z trzech następujących schematów leczenia neoadjuwantowego przed operacją:  3 cykle FEC, a następnie 3 cykle docetakselu, wszystkie podawane równocześnie z pertuzumabem i trastuzumabem  3 cykle tylko FEC, a następnie 3 cykle docetakselu podawanego równocześnie z trastuzumabem i pertuzumabem  6 cykli TCH w skojarzeniu z pertuzumabem. Randomizację prowadzono ze stratyfikacją według typu raka piersi (operacyjny, miejscowo zaawansowany lub zapalny) oraz dodatniego statusu receptorów ER i (lub) PgR. Pertuzumab był podawany dożylnie w dawce początkowej 840 mg, a następnie 420 mg co trzy tygodnie. Trastuzumab podawano dożylnie w dawce początkowej 8 mg/kg mc., a następnie 6 mg/kg mc. co trzy tygodnie. FEC (5-fluorouracyl [500 mg/m 2 pc.], epirubicynę [100 mg/m 2 pc.], cyklofosfamid [600 mg/m 2 pc.]) podawano dożylnie co trzy tygodnie przez 3 cykle. Docetaksel podawano w dawce początkowej 75 mg/m 2 pc.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
we wlewie dożylnym co trzy tygodnie z możliwością zwiększenia dawki według decyzji badacza do 100 mg/m 2 pc. w razie dobrej tolerancji dawki początkowej. Natomiast w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z TCH docetaksel podawano dożylnie w dawce 75 mg/m 2 pc. (bez możliwości zwiększenia dawki), a karboplatynę (AUC 6) podawano dożylnie co trzy tygodnie. Po operacji wszystkie pacjentki otrzymywały trastuzumab do zakończenia jednego roku terapii. Pierwszorzędowym punktem końcowym tego badania było bezpieczeństwo kardiologiczne w okresie terapii neoadjuwantowej w badaniu. Drugorzędowymi punktami końcowymi oceny skuteczności były: odsetek pCR w piersi (ypT0/is), DFS, PFS i OS. Dane demograficzne były dobrze zrównoważone między grupami badania (mediana wieku wyniosła 49-50 lat, większość była rasy białej [77%]), a wszyscy pacjenci byli płci żeńskiej. Ogółem u 6% pacjentek występował zapalny rak piersi, u 25% – miejscowo zaawansowany rak piersi, a u 69% – operacyjny rak piersi.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Około połowa pacjentek w każdej grupie terapeutycznej miała status ER- dodatni i (lub) PgR-dodatni. W porównaniu do opublikowanych danych dla podobnych schematów bez pertuzumabu obserwowano wysokie odsetki pCR we wszystkich 3 grupach terapeutycznych (patrz Tabela 5). Obserwowano spójny obraz wyników bez względu na zastosowaną definicję pCR. Odsetki pCR były niższe w podgrupie pacjentek z guzami z obecnością receptorów hormonalnych (zakres 46,2% do 50,0%) niż u pacjentek z guzami bez receptorów hormonalnych (zakres 65,0% do 83,8%). Odsetki pCR były podobne u pacjentek z chorobą operacyjną oraz u pacjentek z chorobą miejscowo zaawansowaną. Liczba pacjentek z zapalnym rakiem piersi była zbyt mała, by wyciągnąć jakiekolwiek ostateczne wnioski. Tabela 5 Badania NEOSPHERE (WO20697) i TRYPHAENA (BO22280): przegląd danych o skuteczności (populacja zgodna z zaplanowanym leczeniem)

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne

NEOSPHERE (WO20697) TRYPHAENA (BO22280)
Pertuzumab+
Parametr Trastuzu mab+docetak selN=107 Pertuzuma b+trastuzuma b+docetaksel N=107 Pertuzuma b+trastuzuma bN=107 Pertuzuma b+docetakse lN=96 trastuzumab+FECpertuzumab+trastuzumab+docetaksel FECPertuzumab+trastuzumab+docetaksel N=75 Pertuzumab+TCH N=77
N=73
Odsetek 31(29,0%)[20,6;38,5]
pCR w
obrębiepiersi (ypT0/is) 49 (45,8%)[36,1; 55,7] 18 (16,8%)[10,3; 25,3] 23 (24,0%)[15,8; 33,7] 45 (61,6%)[49,5; 72,8] 43 (57,3%)[45,4; 68,7] 51 (66,2%)[54,6; 76,6]
n (%)
[95% CI]1
Różnica
odsetków pCR2[95% CI]3 +16,8 %[3,5; 30,1] -12,2 %[-23,8; -0,5] -21,8 %[-35,1; -8,5] NA NA NA
Wartość p (z korektą Simesa dla testuCMH)4 0,0141(vs. trastuzumab+docetaksel) 0,0198(vs. trastuzumab+docetaksel) 0,0030(vs. pertuzumab+ trastuzumab+docetaksel) NA NA NA
Odsetek
pCR w
obrębie
piersi i 23
węzłów (21,5%) 42 (39,3%) 12 (11,2%) 17 (17,7%) 41 (56,2%) 41 (54,7%) 49 (63,6%)
chłonnych [14,1; [30,3; 49,2] [5,9; 18,8] [10,7; 26,8] [44,1; 67,8] [42,7; 66,2] [51,9; 74,3]
(ypT0/is 30,5]
N0)
n (%)
[95% CI]
ypT0 N0 n (%) [95% CI] 13(12,1%)[6,6; 19,9] 35 (32,7%)[24,0; 42,5] 6 (5,6%)[2,1; 11,8] 13 (13,2%)[7,4; 22,0] 37 (50,7%)[38,7; 62,6] 34 (45,3%)[33,8; 57,3] 40 (51,9%)[40,3; 63,5]
Odpowiedźkliniczna5 79(79,8%) 89 (88,1%) 69 (67,6%) 65 (71,4%) 67 (91,8%) 71 (94,7%) 69 (89,6%)

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
FEC: 5-fluorouracyl, epirubicyna, cyklofosfamid; TCH: docetaksel, karboplatyna i trastuzumab, CMH: Cochran–Mantel–Haenszel 1. Przedział ufności CI 95% dla jednej próby z rozkładu dwumianowego wyznaczony metodą Pearsona- Cloppera. 2. Terapie w schemacie pertuzumab+trastuzumab+docetaksel i pertuzumab+trastuzumab są porównywane z terapią trastuzumabem+docetakselem, podczas gdy terapia pertuzumab+docetaksel jest porównywana ze schematem pertuzumab+trastuzumab+docetaksel. 3. Przybliżony przedział ufności CI 95% dla różnicy dwóch odsetków odpowiedzi wyznaczony metodą Haucka- Andersona. 4. Wartość p w teście Cochrana-Mantela-Haenszela z korektą Simesa uwzględniającą liczebność. 5. Odpowiedź kliniczna oznacza pacjentki z najlepszą całkowitą odpowiedzią CR lub PR w okresie leczenia neoadjuwantowego (w obrębie pierwotnej zmiany w piersi).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
BERENICE (WO29217) BERENICE to nierandomizowane, otwarte, wieloośrodkowe, międzynarodowe badanie II fazy przeprowadzone z udziałem 401 pacjentów z HER2-dodatnim, miejscowo zaawansowanym, zapalnym rakiem piersi lub rakiem piersi we wczesnym stadium (z guzami pierwotnymi o średnicy  2 cm lub z zajęciem węzłów chłonnych). Badanie BERENICE obejmowało dwie równoległe grupy pacjentów. Pacjenci kwalifikujący się do leczenia neoadjuwantowego trastuzumabem w skojarzeniu z chemioterapią opartą na antracyklinach/taksanach zostali przydzieleni przed zabiegiem chirurgicznym do grupy otrzymującej jeden z dwóch następujących schematów:  Kohorta A – 4 cykle doksorubicyny i cyklofosfamidu podawane w schemacie „dose dense” raz na dwa tygodnie, po których następowały 4 cykle leczenia pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i paklitakselem.  Kohorta B – 4 cykle FEC, po których następowały 4 cykle leczenia pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Po leczeniu chirurgicznym wszyscy pacjenci otrzymywali dożylnie pertuzumab i trastuzumab co 3 tygodnie do ukończenia jednego roku terapii. Pierwszorzędowym punktem końcowym w badaniu BERENICE jest bezpieczeństwo kardiologiczne w okresie leczenia neoadjuwantowego w badaniu. Pierwszorzędowy punkt końcowy dotyczący bezpieczeństwa kardiologicznego, tj. częstość występowania LVD klasy III/IV według NYHA i zmniejszenia LVEF był zgodny z wcześniejszymi danymi dotyczącymi leczenia neoadjuwantowego (patrz punkty 4.4 i 4.8). Leczenie adjuwantowe W schemacie leczenia adjuwantowego, na podstawie danych z badania APHINITY pacjenci z HER2- dodatnim wczesnym rakiem piersi zagrożeni wysokim ryzykiem nawrotu są definiowani jako pacjenci z zajęciem węzłów chłonnych lub brakiem receptorów hormonalnych. APHINITY (BO25126) APHINITY to wieloośrodkowe, randomizowane badanie III fazy kontrolowane placebo, przeprowadzone metodą podwójnie ślepej próby z udziałem 4804 pacjentów z HER2-dodatnim wczesnym rakiem piersi, u których dokonano chirurgicznego usunięcia guza pierwotnego przed randomizacją.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Następnie pacjenci zostali losowo przydzieleni do grup otrzymujących pertuzumab lub placebo, w skojarzeniu z adjuwantowym leczeniem trastuzumabem i chemioterapią. Dla każdego pacjenta badacze wybrali jeden z następujących schematów chemioterapii opartej na antracyklinach lub bez antracyklin:  3 lub 4 cykle FEC lub 5-fluorouracylu, doksorubicyny i cyklofosfamidu (FAC), a następnie 3 lub 4 cykle docetakselu lub 12 cykli paklitakselu podawanego raz na tydzień  4 cykle AC lub epirubicyny i cyklofosfamidu (EC), a następnie 3 lub 4 cykle docetakselu lub 12 cykli paklitakselu podawanego raz na tydzień  6 cykli docetakselu w skojarzeniu z karboplatyną Pertuzumab i trastuzumab podawano dożylnie (patrz punkt 4.2) co 3 tygodnie począwszy od 1. dnia pierwszego cyklu zawierającego taksan, łącznie przez 52 tygodnie (do 18 cykli) lub do nawrotu choroby, wycofania zgody lub wystąpienia niepoddającej się leczeniu toksyczności.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5-fluorouracyl, epirubicynę, doksorubicynę, cyklofosfamid, docetaksel, paklitaksel i karboplatynę podawano w standardowych dawkach. Po zakończeniu chemioterapii pacjenci otrzymywali radioterapię i (lub) leczenie hormonalne zgodnie z lokalnie przyjętym standardowym postępowaniem klinicznym. Pierwszorzędowym punktem końcowym tego badania było przeżycie wolne od choroby inwazyjnej (ang. invasive disease-free survival , IDFS), definiowane jako czas od randomizacji do pierwszego wystąpienia miejscowej lub regionalnej wznowy inwazyjnego raka piersi w tej samej piersi co choroba pierwotna, wznowy odległej, inwazyjnego raka piersi w drugiej piersi lub zgonu z dowolnej przyczyny. Drugorzędowymi punktami końcowymi oceny skuteczności były: IDFS obejmujące drugiego pierwotnego raka niebędącego rakiem piersi, OS, DFS, odstęp między wznowami (ang. recurrence-free interval , RFI) i odstęp między wznowami odległymi (ang. distant recurrence-free interval , DRFI).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Dane demograficzne były dobrze zrównoważone między dwiema grupami badania. Mediana wieku wyniosła 51 lat, a ponad 99% pacjentów stanowiły kobiety. U większości pacjentów stwierdzono zajęcie węzłów chłonnych (63%) i (lub) dodatni status receptorów hormonalnych (64%); większość pacjentów była rasy białej (71%). Po medianie obserwacji wynoszącej 45,4 miesiąca badanie APHINITY wykazało 19% (HR = 0,81; 95% CI 0,66; 1,00 wartość p 0,0446) redukcję ryzyka wznowy lub zgonu u pacjentów losowo przydzielonych do grupy otrzymującej pertuzumab w porównaniu z pacjentami losowo przydzielonymi do grupy otrzymującej placebo. Wyniki skuteczności otrzymane w badaniu APHINITY podsumowano w Tabeli 6. i na Rycinie 1. Tabela 6 Ogólna skuteczność: populacja zgodna z zaplanowanym leczeniem

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Pertuzumab + trastuzumab + chemioterapiaN=2400 Placebo + trastuzumab + chemioterapiaN=2404
Pierwszorzędowy punkt końcowy
Przeżycie wolne od choroby inwazyjnej (IDFS)
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 171 (7,1%) 210 (8,7%)
HR [95% CI] 0,81 [0,66; 1,00]
Wartość p (logarytmiczny test rang,stratyfikowany1) 0,0446
Odsetek 3-letniego przeżycia bez zdarzenia2 [95% CI] 94,1 [93,1; 95,0] 93,2 [92,2; 94,3]
Drugorzędowe punkty końcowe1
IDFS, w tym drugi pierwotny rak niebędącyrakiem piersi
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 189 (7,9%) 230 (9,6%)
HR [95% CI] 0,82 [0,68; 0,99]
Wartość p (logarytmiczny test rang,stratyfikowany1) 0,0430
Odsetek 3-letniego przeżycia bez zdarzenia2 [95% CI] 93,5 [92,5; 94,5] 92,5 [91,4; 93,6]
Przeżycie wolne od choroby (DFS)
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 192 (8,0%) 236 (9,8%)
HR [95% CI] 0,81 [0,67; 0,98]
Wartość p (logarytmiczny test rang,stratyfikowany1) 0,0327
Odsetek 3-letniego przeżycia bez zdarzenia2 [95% CI] 93,4 [92,4; 94,4] 92,3 [91,2; 93,4]
Przeżycie całkowite (OS)3
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 80 (3,3%) 89 (3,7%)
HR [95% CI] 0,89 [0,66; 1,21]
Wartość p (logarytmiczny test rang,stratyfikowany1) 0,4673
Odsetek 3-letniego przeżycia bez zdarzenia2 [95% CI] 97,7 [97,0; 98,3] 97,7 [97,1; 98,3]

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Objaśnienia skrótów (Tabela 6): HR: współczynnik ryzyka; CI: przedział ufności; ITT: zgodna z zamiarem leczenia 1. Wszystkie analizy były stratyfikowane z uwzględnieniem statusu zajęcia węzłów, wersji protokołu, statusu receptorów hormonalnych badanego centralnie i schematu chemioterapii adjuwantowej. 2. Odsetek 3-letniego przeżycia bez zdarzeń podano na podstawie estymatorów Kaplana-Meiera. 3. Dane z pierwszej analizy etapowej. Rycina 1 Krzywa Kaplana-Meiera przedstawiająca przeżycie wolne od choroby inwazyjnej
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
IDFS= przeżycie wolne od choroby inwazyjnej; CI= przedział ufności; Pla= placebo; Ptz= pertuzumab; T= trastuzumab. Szacunkowa wartość IDFS po 4 latach wyniosła 92,3% w grupie leczonej pertuzumabem w porównaniu z 90,6% w grupie otrzymującej placebo. W chwili dokonywania szacunkowej oceny mediana obserwacji wyniosła 45,4 miesiąca. Wyniki analizy podgrup W chwili przeprowadzania analizy pierwotnej korzyści ze stosowania pertuzumabu były bardziej widoczne u pacjentów z podgrup zwiększonego ryzyka nawrotu choroby: u pacjentów z zajęciem węzłów chłonnych lub bez obecności receptorów hormonalnych (patrz Tabela 7). Tabela 7 Wyniki skuteczności w podgrupach według statusu zajęcia węzłów chłonnych i statusu receptora hormonalnego 1

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Populacja Liczba zdarzeń IDFS/całkowita liczba N (%) Niestratyfikowany HR (95% CI)
Pertuzumab + trastuzumab + chemioterapia Placebo + trastuzumab + chemioterapia
Status zajęcia węzłów chłonnych
Pozytywny 139/1503 (9,2%) 181/1502 (12,1%) 0,77(0,62; 0,96)
Negatywny 32/897(3,6%) 29/902(3,2%) 1,13(0,68; 1,86)
Status receptorów hormonalnych
Negatywny 71/864 (8,2%) 91/858 (10,6%) 0,76(0,56; 1,04)
Pozytywny 100/1536 (6,5%) 119/1546 (7,7%) 0.86(0,66; 1,13)

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
1 Wstępnie zdefiniowane analizy podgrup bez korekty dla wielokrotnych porównań, zatem wyniki są uważane za opisowe. Szacunkowe odsetki IDFS w podgrupie pacjentów z zajęciem węzłów chłonnych wyniosły 92,0% w porównaniu z 90,2% po 3 latach oraz 89,9% w porównaniu z 86,7% po 4 latach odpowiednio u pacjentów leczonych pertuzumabem i u pacjentów otrzymujących placebo. W podgrupie pacjentów bez zajęcia węzłów chłonnych szacunkowe odsetki IDFS wyniosły 97,5% w porównaniu z 98,4% po 3 latach oraz 96,2% w porównaniu z 96,7% po 4 latach odpowiednio u pacjentów leczonych pertuzumabem i u pacjentów otrzymujących placebo. W podgrupie z negatywnym statusem receptorów hormonalnych szacunkowe odsetki IDFS wyniosły 92,8% w porównaniu z 91,2% po 3 latach oraz 91,0% w porównaniu z 88,7% po 4 latach odpowiednio u pacjentów leczonych pertuzumabem i u pacjentów otrzymujących placebo.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W podgrupie pacjentów z receptorami hormonalnymi szacunkowe odsetki IDFS wyniosły 94,8% w porównaniu z 94,4% po 3 latach oraz 93,0% w porównaniu z 91,6% po 4 latach odpowiednio u pacjentów leczonych pertuzumabem i u pacjentów otrzymujących placebo. Wyniki leczenia zgłaszane przez pacjentów (ang. Patient Reported Outcomes , PRO) Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały ocenę ogólnego stanu zdrowia zgłaszaną przez pacjentów, funkcjonowanie w rolach i sprawność fizyczną oraz objawy leczenia oceniane za pomocą kwestionariuszy EORTC QLQ-C30 i EORTC QLQ-BR23. W analizach wyników leczenia zgłaszanych przez pacjentów różnicę wynoszącą 10 punktów uznawano za znaczącą klinicznie. Sprawność fizyczna pacjentów, ogólny stan zdrowia i ocena biegunek wykazywały klinicznie znaczącą zmianę podczas chemioterapii w obu grupach terapeutycznych.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W tym czasie średnie zmniejszenie sprawności fizycznej od wartości początkowych wyniosło -10,7 (95% CI-11,4; -10,0) w grupie otrzymującej pertuzumab oraz -10,6 (95% CI -11,4; -9,9) w grupie otrzymującej placebo; ogólny stan zdrowia wyniósł -11,2 (95% CI -12,2; -10,2) w grupie otrzymującej pertuzumab i -10,2 (95% CI -11,1; -9,2) w grupie otrzymującej placebo. Zmiana w objawach biegunki zwiększyła się do +22,3 (95% CI 21,0; 23,6) w grupie otrzymującej pertuzumab w porównaniu z +9,2 (95% CI 8,2; 10,2) w grupie otrzymującej placebo. Następnie w obu grupach wyniki dotyczące sprawności fizycznej i ogólnego stanu zdrowia powróciły do wartości początkowych podczas terapii ukierunkowanej molekularnie. Objawy biegunki powróciły do stanu początkowego po zakończeniu terapii anty-HER2 w grupie otrzymującej pertuzumab. Dołączenie pertuzumabu do trastuzumabu w skojarzeniu z chemioterapią nie miało wpływu na ogólne funkcjonowanie pacjenta w rolach przez cały czas trwania badania.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Rak piersi z przerzutami Pertuzumab w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem Badanie CLEOPATRA (WO20698) to wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane placebo badanie III fazy z zastosowaniem podwójnie ślepej próby z udziałem 808 pacjentów z HER2- dodatnim przerzutowym rakiem piersi lub z nieoperacyjną wznową miejscową. Do badania nie włączono pacjentów z klinicznie istotnymi kardiologicznymi czynnikami ryzyka (patrz punkt 4.4). Ze względu na wyłączenie z badania pacjentów z przerzutami do mózgu nie ma danych dotyczących działania pertuzumab na przerzuty do mózgu. Dane dotyczące pacjentów z nieoperacyjnym miejscowym nawrotem choroby są bardzo ograniczone. Pacjenci zostali losowo przydzieleni w stosunku 1:1 do grupy otrzymującej placebo + trastuzumab + docetaksel lub pertuzumab + trastuzumab + docetaksel. Pertuzumab i trastuzumab były podawane w dawkach standardowych w 3-tygodniowym schemacie leczenia.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjenci byli leczeni pertuzumabem i trastuzumabem do wystąpienia progresji choroby, wycofania zgody lub niepoddającej się leczeniu toksyczności. Dawka początkowa docetakselu wynosiła 75 mg/m 2 pc. i była podawana we wlewie dożylnym co trzy tygodnie przez co najmniej 6 cykli. Jeśli dawka początkowa była dobrze tolerowana, badacz mógł zwiększyć dawkę docetakselu do 100 mg/m 2 pc. według własnej oceny. Pierwszorzędowym punktem końcowym badania był PFS oceniany przez niezależną jednostkę kontrolną (ang. independent review facility , IRF) i zdefiniowany, jako czas od dnia randomizacji do dnia wystąpienia progresji choroby lub zgonu (z dowolnej przyczyny), jeśli zgon wystąpił w ciągu 18 tygodni od ostatniej oceny nowotworu. Drugorzędowymi punktami końcowymi oceny skuteczności było OS, PFS (oceniane przez badacza), odsetek odpowiedzi obiektywnych (ang. objective response rate , ORR), czas trwania odpowiedzi i czas do progresji objawów według kwestionariusza jakości życia FACT B.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
U około połowy pacjentów w każdej leczonej grupie stwierdzono obecność receptorów hormonalnych (definiowanych jako dodatni ER i (lub) dodatni PgR) i u około połowy pacjentów w każdej leczonej grupie wcześniej stosowano terapię adjuwantową lub neoadjuwantową. Większość tych pacjentów otrzymała wcześniej antracykliny, a 11% wszystkich pacjentów otrzymało wcześniej trastuzumab. Łącznie 43 % pacjentów w obu grupach otrzymywało wcześniej radioterapię. Mediana LVEF u pacjentów w punkcie początkowym wynosiła 65,0% (zakres 50% – 88%) w obu grupach. Wyniki skuteczności z badania CLEOPATRA podsumowano w Tabeli 8. Wykazano statystycznie istotną poprawę PFS ocenianego przez IRF w grupie leczonej pertuzumabem w porównaniu z grupą otrzymującą placebo. Wyniki dotyczące PFS ocenianego przez badacza były podobne do wyników dotyczących PFS ocenianego przez IRF. Tabela 8 Podsumowanie wyników skuteczności z badania CLEOPATRA

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr Placebo+ trastuzumab+ docetaksel n=406 Pertuzumab+trastuzumab+ docetaksel n=402 HR (95% CI) Wartość p
Czas przeżycia wolnego od progresji choroby (niezależna ocena) – pierwszorzędowy punkt końcowy*Liczba pacjentów ze zdarzeniemMediana miesięcy 242 (59%)12,4 191 (47,5%)18,5 0,62[0,51;0,75] <0,0001
Całkowity czas przeżycia – drugorzędowy punkt końcowy**Liczba pacjentów ze zdarzeniemMediana miesięcy 221 (54,4%)40,8 168 (41,8%)56,5 0,68[0,56;0,84] 0,0002
Odsetek obiektywnych
odpowiedzi (ORR)^ –
drugorzędowy punkt końcowy
Liczba pacjentów z chorobą 336 343 Różnice w 0,0011
mierzalną 233 (69,3%) 275 (80,2%) ORR:
Pacjenci z odpowiedzią*** [64,1; 74,2] [75,6; 84,3] 10,8%
95% CI dla ORR 14 (4,2%) 19 (5,5%) [4,2; 17,5]
Odpowiedź całkowita (CR) 219 (65,2%) 256 (74,6%)
Odpowiedź częściowa (PR) 70 (20,8%) 50 (14,6%)
Stabilizacja choroby (SD) 28 (8,3%) 13 (3,8 %)
Progresja choroby (PD)
Czas trwania odpowiedzi†^
n= 233 275
Mediana tygodni 54,1 87,6
95% CI dla mediany [46;64] [71;106]

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
* Pierwotna analiza przeżycia wolnego od progresji choroby, data zakończenia zbierania danych 13 maja 2011 r. ** Ostateczne przeżycie całkowite zależne od zdarzeń, data zakończenia zbierania danych 11 lutego 2014 r. *** Pacjenci, u których uzyskano najlepszą odpowiedź całkowitą w postaci potwierdzonej CR lub PR według kryteriów RECIST. † Ocena u pacjentów, u których uzyskano najlepszą odpowiedź całkowitą w postaci CR lub PR. ^ Odsetek odpowiedzi obiektywnych i czas trwania odpowiedzi opierały się na ocenie nowotworu przez IRF. We wszystkich wcześniej określonych podgrupach pacjentów, w tym podgrupach wyodrębnionych na podstawie czynników stratyfikacji – regionu geograficznego i wcześniejszej terapii adjuwantowej /neoadjuwantowej lub leczenia de novo raka piersi z przerzutami – obserwowano podobne wyniki (patrz Rycina 2).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Analiza eksploracyjna post hoc wykazała, że w przypadku pacjentów, którzy wcześniej byli leczeni trastuzumabem (n=88), współczynnik ryzyka dla PFS w ocenie IRF wyniósł 0,62 (95% CI 0,35; 1,07) w porównaniu z 0,60 (95% CI 0,43; 0,83) dla pacjentów, którzy wcześniej otrzymali terapię bez trastuzumabu (n=288). Rycina 2 PFS oceniane przez IRF według podgrup pacjentów
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Ostateczną analizę OS zależną od zdarzeń przeprowadzono, kiedy 389 pacjentów zmarło (221 w grupie leczonej placebo i 168 w grupie leczonej pertuzumabem). Utrzymano statystycznie istotną poprawę OS na korzyść grupy leczonej pertuzumabem (HR = 0,68; p = 0,0002, logarytmiczny test rang), obserwowaną uprzednio w analizie pośredniej OS (wykonanej rok po pierwszej analizie). Mediana czasu do zgonu wyniosła 40,8 miesiąca w grupie otrzymującej placebo i 56,5 miesiąca w grupie leczonej pertuzumabem (patrz Tabela 8, Rycina 3). Opisowa analiza OS przeprowadzona po zakończeniu badania po śmierci 515 pacjentów (280 z grupy otrzymującej placebo i 235 z grupy leczonej pertuzumabem) wykazała, że statystycznie znamienny pozytywny wpływ na OS na korzyść grupy leczonej pertuzumabem utrzymywał się w czasie po medianie obserwacji trwającej 99 miesięcy (HR = 0,69; p < 0,0001 w logarytmicznym teście rang; mediana czasu do zgonu 40,8 miesiąca [grupa otrzymująca placebo] w porównaniu z 57,1 miesiąca [grupa leczona pertuzumabem]).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Szacunkowy odsetek przeżycia w punkcie czasowym wyznaczonym po 8 latach wyniósł 37% w grupie leczonej pertuzumabem i 23% w grupie otrzymującej placebo. Rycina 3 Krzywa Kaplana-Meiera przedstawiająca przeżycie całkowite zależne od zdarzeń
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakodynamiczne
HR= współczynnik ryzyka; CI= przedział ufności; Pla= placebo; Ptz= pertuzumab; T= trastuzumab; D= docetaksel. Nie zaobserwowano statystycznie istotnych różnic pomiędzy dwiema grupami terapeutycznymi pod względem jakości życia związanej ze zdrowiem ocenianej na podstawie wyników FACT-B TOI-PFB. Dzieci i młodzież Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego Phesgo we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży w raku piersi (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wyniki dotyczące PK dla pierwszorzędowego punktu końcowego, czyli stężenia C trough pertuzumabu w Cyklu 7. (tj. przed podaniem dawki w cyklu 8.) wykazały równoważność pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo (średnia geometryczna 88,7 µg/ml) z dożylnie podawanym pertuzumabem (średnia geometryczna 72,4 µg/ml) przy stosunku średnich geometrycznych wynoszącym 1,22 (90% CI: 1,14-1,33). Dolna granica dwustronnego 90% przedziału ufności dla stosunku średnich geometrycznych pertuzumabu wchodzącego w skład produktu leczniczego Phesgo i pertuzumabu podawanego dożylnie wyniosła 1,14, tj. była większa niż określony a priori margines 0,8. Wyniki dotyczące PK w odniesieniu do drugorzędowego punktu końcowego, czyli stężenia C trough trastuzumabu w Cyklu 7. (tj.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakokinetyczne
przed podaniem dawki leku w Cyklu 8.) wykazały równoważność trastuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo (średnia geometryczna 57,5 µg/ml) w porównaniu z dożylnym trastuzumabem (średnia geometryczna 43,2 µg/ml) przy stosunku średnich geometrycznych wynoszącym 1,33 (90% CI: 1,24-1,43). Wchłanianie Mediana maksymalnego stężenia w surowicy (C max ) pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo oraz czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (T max ) wyniosły odpowiednio 157 µg/ml i 3,82 dnia. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej stwierdzono, że bezwzględna dostępność biologiczna wyniosła 0,712, a szybkość pierwszego rzędu wchłaniania leku (Ka) wynosi 0,348 (1/dobę). C max trastuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo i T max wyniosły odpowiednio 114 µg/ml i 3,84 dnia. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej stwierdzono, że bezwzględna dostępność biologiczna wyniosła 0,771, a szybkość pierwszego rzędu wchłaniania leku (Ka) wynosi 0,404 (1/dobę).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Dystrybucja Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej objętość dystrybucji w kompartmencie centralnym (V c ) pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo u typowego pacjenta wyniosła 2,77 litra. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej V c trastuzumabu podawanego podskórnie u typowego pacjenta wyniosła 2,91 litra. Metabolizm Metabolizm produktu leczniczego Phesgo nie był bezpośrednio badany. Przeciwciała są usuwane głównie w wyniku rozpadu. Eliminacja Na podstawie analizy PK populacyjnej klirens pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo wyniósł 0,163 l/dobę, a okres półtrwania w fazie eliminacji (t 1/2 ) wyniósł około 24,3 dnia. Na podstawie analizy PK populacyjnej klirens trastuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo wyniósł 0,111 l/dobę. Szacuje się, że t rastuzumab osiągnie stężenia <1 µg/ml (około 3% przewidywanej populacji osiągnie C min,ss , lub około 97% wyeliminuje lek) u co najmniej 95% pacjentów po 7 miesiącach od podania ostatniej dawki.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Pacjenci w podeszłym wieku Nie przeprowadzono badań analizujących farmakokinetykę produktu leczniczego Phesgo u pacjentów w podeszłym wieku. W analizach PK populacyjnej pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo i pertuzumabu podawanego dożylnie stwierdzono, że wiek nie ma istotnego wpływu na PK pertuzumabu. W analizach PK populacyjnej trastuzumabu podawanego podskórnie lub dożylnie stwierdzono, że wiek nie ma wpływu na dyspozycję trastuzumabu. Zaburzenia czynności nerek Nie przeprowadzono badań analizujących farmakokinetykę produktu leczniczego Phesgo u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Na podstawie analiz PK populacyjnej pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo i pertuzumabu podawanego dożylnie wykazano, że zaburzenia czynności nerek nie mają wpływu na ekspozycję na pertuzumab; jednak w analizach farmakokinetyki populacyjnej uwzględniono tylko ograniczone dane pochodzące od pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Właściwości farmakokinetyczne
W analizie PK populacyjnej trastuzumabu podawanego podskórnie i dożylnie wykazano, że zaburzenia czynności nerek nie mają wpływu na dyspozycję trastuzumabu. Zaburzenia czynności wątroby Nie przeprowadzono formalnego badania PK z udziałem pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Analizy farmakokinetyki populacyjnej pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo wykazały, że łagodne zaburzenia czynności wątroby nie wpływają na ekspozycję na pertuzumab. Jednak w analizach PK populacyjnej uwzględniono tylko ograniczone dane pochodzące od pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. Cząsteczki IgG1, takie jak pertuzumab i trastuzumab są katabolizowane przez enzymy proteolityczne podlegające szerokiej dystrybucji, nieograniczającej się do tkanki wątrobowej. Z tego względu jest mało prawdopodobne, by zmiany w czynności wątroby wpływały na eliminację pertuzumabu i trastuzumabu.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących skojarzenia pertuzumabu, trastuzumabu i ludzkiej rekombinowanej hialuronidazy podawanych podskórnie. Pertuzumab Nie przeprowadzono specyficznych badań oceniających wpływ pertuzumabu na płodność zwierząt. Z badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie można wyciągnąć ostatecznych wniosków, co do negatywnego wpływu na męskie organy rozrodcze małp Cynomolgus. Toksykologiczne badania wpływu na rozrodczość prowadzono na ciężarnych małpach Cynomolgus od 19 do 50 GD włącznie (ang. Gestational Day – GD; dzień ciąży) stosując lek w dawkach początkowych 30 do 150 mg/kg mc., po których podawano dwa razy w tygodniu dawkę 10 do 100 mg/kg mc. Takie poziomy dawek skutkowały osiągnięciem klinicznie istotnych poziomów ekspozycji będących 2,5- do 20-krotnie większych od dawek podskórnych zalecanych dla ludzi, w odniesieniu do C max .
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dożylne podawanie pertuzumabu od GD 19 do GD 50 włącznie (okres organogenezy) wywoływało efekt embriotoksyczny, z zależnym od dawki zwiększeniem liczby zgonów embrionalno-płodowych między GD 25 a GD 70. Częstość zgonów embrionalno-płodowych wynosiła 33, 50 i 85% u ciężarnych samic małp otrzymujących dwa razy w tygodniu dawki pertuzumabu wynoszące odpowiednio, 10, 30 i 100 mg/kg mc. (od 4- do 35-krotnie większe od dawek zalecanych dla ludzi, w odniesieniu do C max ). Po wykonaniu cesarskiego cięcia w GD 100, w grupach wszystkich dawek pertuzumabu stwierdzono występowanie małowodzia, zmniejszonej względnej masy płuc i nerek oraz obraz mikroskopowy świadczący o niedorozwoju nerek, co jest spójne z opóźnionym rozwojem nerek. Odnotowano poza tym – spójne z ograniczeniami rozwoju płodowego – wtórne w stosunku do małowodzia, niedorozwój płuc (1 z 6 w grupie 30 mg/kg mc.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
i 1 z 2 w grupie 100 mg/kg mc.), defekt przegrody międzykomorowej (1 z 6 w grupie 30 mg/kg mc.), obecność cienkiej przegrody międzykomorowej (1 z 2 w grupie 100 mg/kg mc.) i niewielkie wady szkieletu (zewnętrzne – 3 z 6 w grupie 30 mg/kg mc.). W 100. dniu ciąży ekspozycja na pertuzumab była obserwowana u potomstwa we wszystkich grupach otrzymujących lek, na poziomie 29% do 40% poziomu w surowicy matczynej. U małp Cynomolgus (gatunku wiążącego IgG) podskórne podanie pertuzumabu (250 mg/kg mc./tydzień przez 4 tygodnie) i dożylne podanie pertuzumabu (w dawce do 150 mg/kg mc. raz na tydzień maksymalnie przez 26 tygodni) było dobrze tolerowane, z wyjątkiem rozwoju biegunki. Po dożylnym podaniu pertuzumabu w dawkach 15 mg/kg mc. i większych, odnotowano przerywaną łagodną biegunkę związaną z leczeniem. W podgrupie małp przewlekłe podawanie dawki leku (26 dawek podawanych co tydzień) spowodowało wystąpienie epizodów ciężkiej biegunki wydzielniczej.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Stosowano leczenie biegunki w tym, dożylne uzupełnianie płynów (z wyjątkiem eutanazji jednego ze zwierząt, dawka 50 mg/kg mc.). Trastuzumab Badania dotyczące rozrodczości przeprowadzono na małpach Cynomolgus podając im drogą dożylną dawki do 16 razy większe od dawki podtrzymującej trastuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo stosowanej u ludzi, wynoszącej 600 mg i nie zaobserwowano zmniejszenia płodności, ani niekorzystnego działania na płód. Obserwowano transport łożyskowy trastuzumabu w ciągu wczesnego (od 20. do 50. dnia ciąży) i późnego (dni od 120. do 150. dnia ciąży) okresu rozwoju płodowego. Nie odnotowano dowodów na występowanie toksyczności ostrej lub toksyczności związanej z wielokrotnymi dawkami trastuzumabu w badaniach trwających do 6 miesięcy, ani nie obserwowano toksycznego wpływu na reprodukcję w teratologii, w odniesieniu do płodności samic lub w badaniach późnej toksyczności ciążowej/transportu łożyskowego. Trastuzumab nie jest genotoksyczny.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badanie trehalozy, głównej substancji pomocniczej, nie ujawniło żadnych działań toksycznych. Nie przeprowadzano długoterminowych badań na zwierzętach, dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego trastuzumabu ani określających wpływu na płodność samców. Badanie przeprowadzone u karmiących małp Cynomolgus , którym dożylnie podawano trastuzumab w dawkach do 16 razy większych od dawki podtrzymującej 600 mg trastuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo podawanej ludziom wykazały, że trastuzumab jest wydzielany z mlekiem po urodzeniu potomstwa. Ekspozycja na trastuzumab w okresie prenatalnym i obecność trastuzumabu w surowicy krwi u noworodków małp, nie była związana z jakimkolwiek niekorzystnym wpływem na ich wzrost i rozwój od urodzenia do 1 miesiąca życia. Hialuronidaza Hialuronidaza występuje w większości tkanek organizmu ludzkiego.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane niekliniczne dotyczące rekombinowanej ludzkiej hialuronidazy nie wykazały szczególnego zagrożenia dla ludzi w oparciu o konwencjonalne badania toksyczności wielokrotnych dawek z uwzględnieniem punktów końcowych dotyczących bezpieczeństwa farmakologicznego. Badania toksyczności reprodukcyjnej z użyciem rekombinowanej ludzkiej hialuronidazy wykazały działanie toksyczne dla zarodka i płodu myszy przy dużym narażeniu ogólnoustrojowym, jednak nie stwierdzono w nich potencjału teratogennego. Przeprowadzono badanie na królikach z zastosowaniem pojedynczej dawki i 13-tygodniowe badanie toksyczności na małpach Cynomolgus z zastosowaniem wielokrotnych dawek trastuzumabu w postaci podskórnej. Celem badania na królikach była analiza tolerancji po podaniu miejscowym. Badanie 13- tygodniowe przeprowadzono w celu potwierdzenia, że zmiana na podskórną drogę podania i zastosowanie substancji pomocniczej, rekombinowanej ludzkiej hialuronidazy, nie miały wpływu na bezpieczeństwo stosowania trastuzumabu.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Trastuzumab podawany podskórnie był dobrze tolerowany zarówno miejscowo, jak i ogólnoustrojowo.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Rekombinowana ludzka hialuronidaza L-histydyna L-histydyny chlorowodorek jednowodny α,α-trehaloza dwuwodna Sacharoza L-metionina Polisorbat 20 (E432) Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Produkt leczniczy Phesgo to roztwór gotowy do użycia, którego nie należy mieszać ani rozcieńczać z innymi produktami leczniczymi. 6.3 Okres ważności 18 miesięcy. Po pobraniu produktu leczniczego z fiolki do strzykawki pozostaje on stabilny fizycznie i chemicznie przez 28 dni w temperaturze 2 °C-8 °C w miejscu chronionym przed światłem oraz przez 24 godziny (łączny czas pozostawania w fiolce i strzykawce) w temperaturze otoczenia (maksymalnie 30°C) w rozproszonym świetle dziennym. Ponieważ produkt leczniczy Phesgo nie zawiera żadnych substancji konserwujących przeciw rozwojowi mikroorganizmów, z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt leczniczy należy natychmiast zużyć.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dane farmaceutyczne
Jeśli nie zostanie natychmiast zużyty, za czas i warunki przechowywania roztworu przed podaniem odpowiada użytkownik i zwykle nie powinno trwać to dłużej niż 24 godziny w temperaturze 2°C do 8°C, chyba, że pobranie roztworu do strzykawki miało miejsce w kontrolowanych i atestowanych warunkach aseptycznych. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C-8°C). Nie zamrażać. Przechowywać fiolkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania produktu leczniczego po pierwszym otwarciu, patrz punkty 6.3 i 6.6. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Phesgo 600 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań Opakowanie z jedną fiolką ze szkła borokrzemowego typu I o pojemności 15 ml, zakończoną gumową zatyczką laminowaną żywicą fluorową, zawierająca 10 ml roztworu 600 mg pertuzumabu i 600 mg trastuzumabu. Zatyczka jest szczelnie zamknięta aluminiowym kapslem i pokryta plastikową zdejmowalną nakrywką.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dane farmaceutyczne
Phesgo 1200 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań Opakowanie z jedną fiolką ze szkła borokrzemowego typu I o pojemności 20 ml, zakończoną gumową zatyczką laminowaną żywicą fluorową, zawierająca 15 ml roztworu 1200 mg pertuzumabu i 600 mg trastuzumabu. Zatyczka jest szczelnie zamknięta aluminiowym kapslem i zakryta plastikową zdejmowalną nakrywką w kolorze morskiej zieleni. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Przed podaniem należy uważnie obejrzeć produkt leczniczy Phesgo, aby upewnić się, że nie zawiera wytrąconych cząstek ani przebarwień. W przypadku zaobserwowania wytrąconych cząstek lub przebarwień fiolkę należy wyrzucić zgodnie z lokalnie obowiązującymi wytycznymi. Nie wstrząsać fiolką. Do pobrania roztworu produktu leczniczego Phesgo z fiolki i podskórnego wstrzyknięcia potrzebna jest strzykawka, igła do pobierania roztworu i igła do iniekcji.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dane farmaceutyczne
Produkt leczniczy Phesgo może być wstrzykiwany za pomocą igieł do iniekcji podskórnych w rozmiarze 25G-27G, o długości 3/8"(10 mm)-5/8"(16 mm). Produkt leczniczy Phesgo wykazuje zgodność ze stalą nierdzewną, polipropylenem, poliwęglanem, polietylenem, poliuretanem, polichlorkiem winylu oraz kopolimerem fluorowym etylen/propylen. Ponieważ produkt leczniczy Phesgo nie zawiera żadnych substancji konserwujących przeciw rozwojowi mikroorganizmów, z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt leczniczy należy natychmiast zużyć. Jeśli nie zostanie natychmiast zużyty przygotowanie powinno odbywać się w kontrolowanych i walidowanych warunkach aseptycznych. Po pobraniu roztworu do strzykawki zaleca się zastąpienie igły do pobierania nakładką na strzykawkę, co pozwoli uniknąć wysychania roztworu w strzykawce i obniżenia jakości produktu leczniczego. Należy oznaczyć strzykawkę odklejaną naklejką.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dane farmaceutyczne
Igła do wstrzyknięć podskórnych musi zostać nałożona na strzykawkę bezpośrednio przed podaniem leku, a następnie należy skorygować objętość roztworu do 15 ml w przypadku stosowania produktu leczniczego Phesgo 1200 mg/600 mg lub do 10 ml w przypadku stosowania produktu leczniczego Phesgo 600 mg/600 mg. Produkt leczniczy Phesgo jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Tyverb 250 mg tabletki powlekane 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda tabletka powlekana zawiera jednowodny ditozylan lapatynibu, w ilości odpowiadającej 250 mg lapatynibu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Tabletka powlekana (tabletka). Owalne, obustronnie wypukłe, żółte tabletki powlekane z napisem „GS XJG” wytłoczonym na jednej stronie.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Tyverb jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z rakiem piersi, u których nowotwór wykazuje nadekspresję receptora HER2 (ErbB2):  w skojarzeniu z kapecytabiną u pacjentek z zaawansowanym rakiem piersi lub rakiem piersi z przerzutami, z progresją choroby po wcześniejszym leczeniu, które musi zawierać antracykliny i taksany oraz po leczeniu trastuzumabem raka piersi z przerzutami (patrz punkt 5.1).  w skojarzeniu z trastuzumabem u pacjentek z rakiem piersi z przerzutami, u których nowotwór nie wykazuje ekspresji receptorów dla hormonów, z progresją choroby po uprzednim leczeniu trastuzumabem z chemioterapią (patrz punkt 5.1).  w skojarzeniu z inhibitorem aromatazy u pacjentek po menopauzie z rakiem piersi z przerzutami, u których nowotwór wykazuje ekspresję receptorów dla hormonów i u których nie jest planowane aktualnie zastosowanie chemioterapii.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Wskazania do stosowania
Pacjentki uczestniczące w badaniu rejestracyjnym nie były uprzednio leczone trastuzumabem lub inhibitorem aromatazy (patrz punkty 4.4 i 5.1). Nie ma danych o skuteczności tego leczenia skojarzonego w porównaniu do leczenia trastuzumabem w skojarzeniu z inhibitorem aromatazy w tej populacji pacjentów.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Tyverb może być rozpoczynane wyłącznie przez lekarza doświadczonego w stosowaniu przeciwnowotworowych produktów leczniczych. Nowotwory z nadekspresją receptora HER2 (ErbB2) identyfikowane są na podstawie wyników badań IHC3+, lub IHC2+ z amplifikacją genu lub samej amplifikacji genu. Status HER2 należy oznaczać za pomocą odpowiednio walidowanych testów. Dawkowanie Dawkowanie w leczeniu skojarzonym produktem Tyverb i kapecytabiną Zalecana dawka produktu Tyverb to 1250 mg (tj. pięć tabletek) raz na dobę, w leczeniu ciągłym. Zalecana dawka kapecytabiny to 2000 mg/m 2 pc./dobę, przyjmowane w 2 dawkach podzielonych co 12 godzin, w dniach 1-14 w cyklach 21 dniowych (patrz punkt 5.1). Kapecytabinę należy przyjmować z jedzeniem lub w ciągu 30 minut po jedzeniu. Należy zapoznać się z pełnymi informacjami dotyczącymi stosowania kapecytabiny.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Dawkowanie
Dawkowanie w leczeniu skojarzonym produktem Tyverb i trastuzumabem Zalecana dawka produktu Tyverb to 1000 mg (tj. cztery tabletki) raz na dobę, w leczeniu ciągłym. Zalecana dawka trastuzumabu to 4 mg/kg podane w postaci dożylnej dawki nasycającej, a następnie 2 mg/kg dożylnie, raz na tydzień (patrz punkt 5.1). Należy zapoznać się z charakterystyką produktu leczniczego zawierającego trastuzumab. Dawkowanie w leczeniu skojarzonym produktem Tyverb i inhibitorem aromatazy Zalecana dawka produktu Tyverb to 1500 mg (tj. sześć tabletek) raz na dobę, w leczeniu ciągłym. W celu uzyskania informacji odnośnie dawkowania inhibitora aromatazy podawanego w leczeniu skojarzonym należy zapoznać się z pełnymi informacjami dotyczącymi jego stosowania. Opóźnienie podania dawki i zmniejszenie dawki Zaburzenia serca Należy zaprzestać stosowania produktu Tyverb w przypadku wystąpienia objawów zmniejszenia frakcji wyrzutowej lewej komory (ang. left ventricular ejection fraction – LVEF) 3.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Dawkowanie
stopnia lub większego według klasyfikacji National Cancer Institute Common Terminology Criteria for Adverse Events (NCI CTCAE) lub jeśli LVEF zmniejszy się do poziomu poniżej dolnej granicy przyjętej normy (patrz punkt 4.4). Można rozpocząć ponowne stosowanie produktu Tyverb w zmniejszonej dawce (750 mg na dobę w przypadku stosowania w skojarzeniu z trastuzumabem, 1000 mg na dobę w przypadku stosowania w skojarzeniu z kapecytabiną lub 1250 mg na dobę w przypadku stosowania w skojarzeniu z inhibitorem aromatazy) po upływie co najmniej 2 tygodni, pod warunkiem, że wartość LVEF powróci do normy i u pacjenta nie będzie objawów klinicznych zmniejszenia frakcji. Śródmiąższowa choroba płuc / zapalenie płuc Należy przerwać stosowanie produktu Tyverb w przypadku wystąpienia objawów płucnych 3. stopnia lub większego według klasyfikacji NCI CTCAE (patrz punkt 4.4). Biegunka Podawanie produktu Tyverb powinno zostać przerwane u pacjentów z biegunką stopnia 3.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Dawkowanie
według klasyfikacji NCI CTCAE lub stopnia 1. lub 2. z cechami powikłań (umiarkowane lub ciężkie skurcze w jamie brzusznej, nudności lub wymioty stopnia 2. lub wyższego według klasyfikacji NCI CTCAE, obniżony stan sprawności, gorączka, posocznica, neutropenia, krew w stolcu lub odwodnienie) (patrz punkty 4.4 i 4.8). Produkt Tyverb można ponownie włączyć do leczenia w mniejszej dawce (zmniejszenie z 1000 mg/dobę do 750 mg/dobę, z 1250 mg na dobę do 1000 mg/dobę lub z 1500 mg/ dobę do 1250 mg/dobę), gdy biegunka osiągnie stopień 1 lub niższy. Należy zaprzestać podawania produktu Tyverb u pacjentów z biegunką stopnia 4. według klasyfikacji NCI CTCAE. Inne toksyczności Należy rozważyć przerwanie lub zaprzestanie stosowania produktu Tyverb w przypadku wystąpienia objawów toksyczności 2. stopnia lub większego według klasyfikacji NCI CTCAE. Ponowne stosowanie można rozpocząć, kiedy nasilenie objawów toksyczności zmniejszy się do stopnia 1.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Dawkowanie
lub poniżej, stosując dawkę 1000 mg na dobę w przypadku stosowania w skojarzeniu z trastuzumabem, 1250 mg/dobę w przypadku stosowania w skojarzeniu z kapecytabiną lub 1500 mg/dobę w przypadku stosowania w skojarzeniu z inhibitorem aromatazy. Jeśli objawy toksyczności pojawiają się ponownie, należy zastosować produkt Tyverb w mniejszej dawce (750 mg na dobę w przypadku stosowania w skojarzeniu z trastuzumabem, 1000 mg/dobę w przypadku stosowania w skojarzeniu z kapecytabiną lub 1250 mg/dobę w przypadku stosowania w skojarzeniu z inhibitorem aromatazy). Zaburzenia czynności nerek Nie ma potrzeby modyfikacji dawek leku u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek. Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, ponieważ nie ma doświadczenia ze stosowaniem produktu Tyverb w tej populacji (patrz punkt 5.2).
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Dawkowanie
Zaburzenia czynności wątroby Jeśli u pacjenta występują ciężkie zaburzenia czynności wątroby, należy przerwać stosowanie produktu Tyverb i nie należy stosować go ponownie (patrz punkt 4.4). Należy zachować ostrożność w przypadku stosowania produktu Tyverb u pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby ze względu na zwiększoną ekspozycję na produkt leczniczy. Nie ma wystarczających danych pozwalających na ustalenie zaleceń dotyczących modyfikacji dawek u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci w podeszłym wieku Dane dotyczące stosowania produktu Tyverb w skojarzeniu z kapecytabiną i produktu Tyverb w skojarzeniu z trastuzumabem u pacjentów w wieku ≥ 65 lat są ograniczone. W badaniu III fazy z zastosowaniem produktu Tyverb w skojarzeniu z letrozolem u pacjentek z rakiem piersi z przerzutami, u których nowotwór wykazywał ekspresję receptorów hormonalnych (ITT N = 642) 44% pacjentek było w wieku ≥ 65 lat.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Dawkowanie
Ogólnie, nie stwierdzono różnic w zakresie skuteczności i bezpieczeństwa leczenia skojarzonego produktem Tyverb z letrozolem u tych pacjentek i u pacjentek w wieku < 65lat. Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Tyverb u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Tyverb stosuje się doustnie. Dawka dobowa produktu Tyverb nie powinna być dzielona. Tyverb należy przyjmować przynajmniej godzinę przed lub przynajmniej godzinę po posiłku. W celu zminimalizowania zmienności u poszczególnych pacjentów, czas przyjmowania produktu Tyverb należy ujednolicić w odniesieniu do przyjmowanych posiłków, na przykład zawsze przyjmować godzinę przed posiłkiem (patrz punkty 4.5 i 5.2 w celu uzyskania informacji dotyczących wchłaniania). Nie należy uzupełniać pominiętej dawki, należy przyjąć kolejną zaplanowaną dawką dobową (patrz punkt 4.9).
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Dawkowanie
Należy zapoznać się charakterystykami produktów leczniczych przyjmowanych w skojarzeniu w celu uzyskania szczegółowych informacji o ich dawkowaniu, włączając w to zmniejszanie dawek, przeciwwskazania i bezpieczeństwo stosowania.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Z danych wynika, że zastosowanie produktu Tyverb w skojarzeniu z chemioterapią jest mniej skuteczne niż leczenie trastuzumabem w skojarzeniu z chemioterapią. Kardiotoksyczność Istnieją doniesienia o zmniejszeniu frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) w czasie stosowania lapatynibu (patrz punkt 4.8). Nie oceniano stosowania lapatynibu u pacjentów z objawową niewydolnością krążenia. Należy zachować ostrożność w przypadku stosowania produktu Tyverb u pacjentów ze schorzeniami, które mogą pogarszać czynność lewej komory (dotyczy to również jednoczesnego stosowania z produktami leczniczymi, mogącymi mieć działanie kardiotoksyczne). Należy przeprowadzić ocenę czynności serca, w tym ocenę LVEF u wszystkich pacjentów przed rozpoczęciem leczenia produktem Tyverb, aby upewnić się, że wartości LVEF mieszczą się w granicach przyjętej normy.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
Podczas leczenia produktem Tyverb należy kontrolować LVEF, aby upewnić się, że nie następuje zmniejszenie LVEF poniżej akceptowalnego poziomu (patrz punkt 4.2). W niektórych przypadkach, zmniejszenie LVEF może być znaczne i może prowadzić do niewydolności krążenia. Istnieją doniesienia o przypadkach śmiertelnych, związek przyczynowo- skutkowy zgonu z leczeniem nie jest pewny. W badaniach prowadzonych w ramach programu rozwoju klinicznego lapatynibu zdarzenia sercowe, w tym zmniejszenie LVEF, obserwowano u 1% pacjentów. Objawowe zmniejszenie LVEF zaobserwowano u około 0,3% pacjentów, którzy otrzymywali lapatynib. Jednakże, w głównym badaniu, w którym stosowano lapatynib w skojarzeniu z trastuzumabem w leczeniu choroby rozsianej, częstość występowania zdarzeń sercowych, w tym zmniejszenia LVEF, była większa (7%) w porównaniu do stosowania lapatynibu w monoterapii (2%).
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
Zdarzenia sercowe zaobserwowane w tym badaniu były porównywalne pod względem charakterystyki i nasilenia do tych obserwowanych wcześniej podczas leczenia lapatynibem. W specjalnym badaniu skrzyżowanym, kontrolowanym placebo, prowadzonym u pacjentów z zaawansowanymi guzami litymi wykazano wydłużenie odstępu QTc zależne od stężenia. Należy zachować ostrożność w przypadku stosowania produktu Tyverb u pacjentów w stanie, któremu może towarzyszyć wydłużenie odstępu QT (włączając w to hipokaliemię, hipomagnezemię i zespół wrodzonego wydłużonego odstępu QT), w przypadku jednoczesnego stosowania z innymi produktami leczniczymi, które mogą powodować wydłużenie odstępu QT lub w stanach, które powodują zwiększenie ekspozycji na lapatynib, takich jak jednoczesne podawanie silnych inhibitorów CYP3A4. Należy skorygować hipokaliemię lub hipomagnezemię przed rozpoczęciem leczenia.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
Przed leczeniem oraz jeden do dwóch tygodni po rozpoczęciu leczenia produktem Tyverb należy wykonać badanie elektrokardiograficzne z pomiarem odstępu QT. Wykonanie badania elektrokardiograficznego należy również rozważyć w sytuacji wskazań klinicznych, np. po rozpoczęciu jednoczesnego leczenia mogącego wpływać na odstęp QT lub mogącego wchodzić w interakcje z lapatynibem. Śródmiąższowa choroba płuc i zapalenie płuc Istnieją doniesienia o toksyczności płucnej w trakcie stosowania lapatynibu, w tym śródmiąższowej choroby płuc (ang. interstitial lung disease) i zapalenia płuc (patrz punkt 4.8). Należy obserwować pacjentów, czy nie występują objawy toksyczności płucnej (duszność, kaszel, gorączka) i przerwać leczenie u pacjentów, u których wystąpią objawy 3. stopnia lub większego wg NCI CTCAE. Toksyczność płucna może być ciężka i prowadzić do niewydolności oddechowej. Istnieją doniesienia o przypadkach śmiertelnych, ich związek przyczynowo-skutkowy z leczeniem jest niepewny.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
Hepatotoksyczność W czasie stosowania produktu Tyverb odnotowano występowanie hepatotoksyczności, w rzadkich przypadkach zakończone zgonem. Hepatotoksyczność może wystąpić w ciągu kilku dni lub miesięcy od rozpoczęcia leczenia. Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować pacjentów o możliwym działaniu hepatotoksycznym. Należy monitorować czynność wątroby (aminotransferazy, bilirubina, fosfataza zasadowa) przed rozpoczęciem leczenia i w miesięcznych odstępach czasu w trakcie terapii, lub tak często, jak to jest klinicznie wskazane. Jeśli u pacjenta występują ciężkie zaburzenia czynności wątroby, należy przerwać stosowanie produktu Tyverb i nie należy stosować go ponownie. U pacjentów będących nosicielami alleli HLA DQA1*02:01 i DRB1*07:01 występuje zwiększone ryzyko hepatotoksyczności związanej ze stosowaniem produktu Tyverb.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
W dużym, randomizowanym badaniu klinicznym z zastosowaniem produktu Tyverb w monoterapii (n=1194), skumulowana częstość występowania ciężkich uszkodzeń wątroby (ALT >5 razy górna granica normy, stopień 3 wg NCI CTCAE) po 1 roku stosowania wyniosła w sumie 2,8%. Częstość skumulowana u nosicieli alleli DQA1*02:01 i DRB1*07:01 wyniosła 10,3%, a u pacjentów nie będących nosicielami tych alleli wyniosła 0,5%. Nosicielstwo alleli HLA zwiększających ryzyko hepatotoksyczności jest częste (15 do 25%) w populacjach kaukaskiej, azjatyckiej, afrykańskiej i latynoskiej, ale rzadsze (1%) w populacji japońskiej. Należy zachować ostrożność w przypadku stosowania produktu Tyverb u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkty 4.2 i 5.2). Biegunka Podczas stosowania produktu Tyverb donoszono o występowaniu biegunki, w tym biegunki o ciężkim przebiegu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
Biegunka może zagrażać życiu, jeśli towarzyszą jej odwodnienie, niewydolność nerek, neutropenia i (lub) zaburzenia równowagi elektrolitowej, i obserwowano przypadki zgonów. Biegunka występuje przeważnie na początku leczenia produktem Tyverb i u prawie połowy pacjentów z biegunką pojawia się ona w ciągu pierwszych 6 dni leczenia i trwa zwykle 4-5 dni. Biegunka związana ze stosowaniem produktu Tyverb jest zwykle niskiego stopnia, a ciężka biegunka stopnia 3. i 4. według klasyfikacji NCI TCTCAE występuje odpowiednio u <10% i <1% pacjentów. Na początku leczenia u pacjentów należy ocenić częstość oddawania stolca i inne objawy (takie jak gorączka, bolesne skurcze, nudności, wymioty, zawroty głowy, pragnienie), aby móc zaobserwować zmiany w trakcie leczenia, co może pomóc zidentyfikować pacjentów, u których ryzyko biegunki jest większe. Należy poinformować pacjentów o konieczności natychmiastowego zgłaszania wszelkich zmian częstości oddawania stolca.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
W przypadku biegunki o potencjalnie ciężkim przebiegu należy rozważyć badanie liczby granulocytów obojętnochłonnych oraz temperatury ciała. Istotne jest wczesne zastosowanie przeciwbiegunkowych produktów leczniczych w celu opanowania biegunki. W przypadku biegunki o ciężkim przebiegu może być konieczne podanie doustne bądź dożylne elektrolitów i płynów, zastosowanie antybiotyków, takich jak fluorochinolony (w szczególności, jeśli biegunka trwa dłużej niż 24 godziny, obecna jest gorączka lub neutropenia stopnia 3. lub 4.) oraz przerwanie lub zaprzestanie leczenia produktem Tyverb (patrz punkt 4.2 – opóźnienie podania dawki i zmniejszenie dawki – biegunka). Ciężkie reakcje skórne W związku ze stosowaniem produktu Tyverb obserwowano ciężkie reakcje skórne. W razie podejrzewania rumienia wielopostaciowego lub zagrażających życiu reakcji takich jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczna nekroliza naskórka (np.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
postępująca wysypka skórna, często z pęcherzami lub zmianami na błonach śluzowych), leczenie produktem Tyverb należy zakończyć. Jednoczesne stosowanie inhibitorów lub leków indukujących CYP3A4 Należy unikać jednoczesnego stosowania leków indukujących CYP3A4 ze względu na ryzyko zmniejszenia ekspozycji na lapatynib (patrz punkt 4.5). Należy unikać jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 ze względu na ryzyko zwiększenia ekspozycji na lapatynib (patrz punkt 4.5). Należy unikać spożywania soku grejpfrutowego podczas leczenia produktem Tyverb (patrz punkt 4.5). Należy unikać jednoczesnego stosowania produktu Tyverb i podawanych doustnie produktów leczniczych z małym indeksem terapeutycznym, będących substratami CYP3A4 i (lub) CYP2C8 (patrz punkt 4.5). Należy unikać jednoczesnego stosowania substancji zwiększających pH soku żołądkowego, ponieważ może zmniejszyć się rozpuszczalność i wchłanianie lapatynibu (patrz punkt 4.5).
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
Produkt Tyverb zawiera sód Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę powlekaną to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Wpływ innych produktów leczniczych na lapatynib Lapatynib jest metabolizowany głównie przez CYP3A (patrz punkt 5.2). U zdrowych ochotników otrzymujących ketokonazol, silny inhibitor CYP3A4, w dawce 200 mg dwa razy na dobę, przez 7 dni, systemowa ekspozycja na lapatynib (100 mg na dobę) zwiększyła się o około 3,6 razy, a okres półtrwania zwiększył się 1,7 razy. Należy unikać jednoczesnego podawania produktu Tyverb i silnych inhibitorów CYP3A4 (np. rytonawir, sakwinawir, telitromycyna, ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, posakonazol, nefazodon). Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania produktu Tyverb i umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 i należy uważnie obserwować, czy nie występują kliniczne objawy niepożądane.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Interakcje
U zdrowych ochotników otrzymujących karbamazepinę, induktor CYP3A4, w dawce 100 mg dwa razy na dobę przez 3 dni i 200 mg dwa razy na dobę przez 17 dni systemowa ekspozycja na lapatynib zmniejszyła się o około 72%. Należy unikać jednoczesnego stosowania produktu Tyverb i induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyna, ryfabutyna, karbamazepina, fenytoina lub ziele dziurawca). Lapatynib jest substratem dla białek transportowych Pgp i BCRP. Inhibitory (ketokonazol, itrakonazol, chinidyna, werapamil, cyklosporyna i erytromycyna) i induktory (ryfampicyna i ziele dziurawca) tych białek mogą zmieniać ekspozycję i (lub) dystrybucję lapatynibu (patrz punkt 5.2). Rozpuszczalność lapatynibu jest zależna od pH. Należy unikać jednoczesnego stosowania substancji zwiększających pH soku żołądkowego, ponieważ może zmniejszyć się rozpuszczalność i wchłanianie lapatynibu.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Interakcje
Uprzednie leczenie z zastosowaniem inhibitora pompy protonowej (esomeprazol) spowodowało zmniejszenie ekspozycji na lapatynib średnio o 27% (zakres: 6% do 49%). Działanie to ulega osłabieniu wraz z wiekiem od około 40 do 60 lat. Wpływ lapatynibu na inne produkty lecznicze Lapatynib hamuje CYP3A4 in vitro w stężeniach uzyskiwanych w warunkach klinicznych. Podczas skojarzonego stosowania produktu Tyverb i midazolamu podawanego doustnie stwierdzono zwiększenie wartości AUC midazolamu o 45%. Nie stwierdzono klinicznie istotnego zwiększenia wartości AUC w przypadku dożylnego podawania midazolamu. Należy unikać jednoczesnego stosowania produktu Tyverb i podawanych doustnie produktów leczniczych z małym indeksem terapeutycznym, będących substratami CYP3A4 (np. cyzapryd, pimozyd, chinidyna) (patrz punkty 4.4 i 5.2). Lapatynib hamuje CYP2C8 in vitro w stężeniach uzyskiwanych w warunkach klinicznych.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Interakcje
Należy unikać jednoczesnego stosowania produktu Tyverb i produktów leczniczych z małym indeksem terapeutycznym, będących substratami CYP2C8 (np. repaglinid) (patrz punkty 4.4 i 5.2). Podczas skojarzonego stosowania produktu Tyverb z podawanym dożylnie paklitakselem zwiększa się ekspozycja na paklitaksel o 23% z powodu hamowania przez lapatynib CYP2C8 i (lub) Pgp. W trakcie badań klinicznych z zastosowaniem leczenia skojarzonego obserwowano zwiększenie częstości i ciężkości biegunki oraz neutropenii. Zalecana jest ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania lapatynibu i paklitakselu. Skojarzone stosowanie lapatynibu z podawanym dożylnie docetakselem nie wpływa w znaczący sposób na AUC oraz C max obu aktywnych substancji. Jednakże zwiększa się częstość występowania neutropenii indukowanej docetakselem.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Interakcje
Podczas skojarzonego stosowania produktu Tyverb i irynotekanu (jako element schematu FOLFIRI) stwierdzono zwiększenie o około 40% wartości AUC substancji SN-38, będącej aktywnym metabolitem irynotekanu. Dokładny mechanizm tej interakcji nie jest znany, prawdopodobnie wynika ona z hamowania przez lapatynib jednego lub większej liczby białek transportujących. W przypadku skojarzonego stosowania produktu Tyverb i irynotekanu należy bardzo starannie monitorować występowanie działań niepożądanych i rozważyć zmniejszenie dawki irynotekanu. Lapatynib hamuje białko transportowe Pgp in vitro w stężeniach uzyskiwanych w warunkach klinicznych. Skojarzone stosowanie lapatynibu z doustnie podawaną digoksyną związane jest z blisko 80% zwiększeniem AUC digoksyny. Należy zachować ostrożność, kiedy lapatynib stosowany jest jednocześnie z produktami leczniczymi z małym indeksem terapeutycznym, będącymi substratami dla Pgp i należy rozważyć zmniejszenie dawki substratu dla Pgp.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Interakcje
Lapatynib hamuje białka transportowe BCRP i OATP1B1 in vitro . Kliniczne znaczenie tego efektu nie było oceniane. Nie można wykluczyć, że lapatynib może wpływać na farmakokinetykę substratów BCRP (np. topotekan) i OATP1B1 (rozuwastatyna) (patrz punkt 5.2). Skojarzone stosowanie produktu Tyverb z kapecytabiną, letrozolem lub trastuzumabem nie zmienia w znaczący sposób farmakokinetyki tych leków (w tym metabolitów kapecytabiny) ani lapatynibu. Interakcje z jedzeniem i piciem Biodostępność lapatynibu jest większa do około 4 razy w obecności jedzenia, zależnie np. od zawartości tłuszczu w posiłku. Ponadto, w zależności od rodzaju pożywienia biodostępność jest w przybliżeniu 2-3 razy większa, gdy lapatynib jest przyjmowany 1 godzinę po posiłku w porównaniu do przyjmowania 1 godzinę przed pierwszym posiłkiem danego dnia (patrz punkty 4.2 i 5.2).
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Interakcje
Sok grejpfrutowy może hamować CYP3A4 w ścianie jelita i zwiększać biodostępność lapatynibu, i dlatego należy go unikać podczas leczenia produktem Tyverb.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Kobiety w wieku rozrodczym Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić stosowanie odpowiedniej metody antykoncepcji oraz unikanie zajścia w ciążę w trakcie leczenia produktem Tyverb oraz przez co najmniej 5 dni od przyjęcia ostatniej dawki. Ciąża Brak wystarczających danych dotyczących stosowania produktu Tyverb u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną (patrz punkt 5.3). Ryzyko dla człowieka nie jest znane. Produktu Tyverb nie wolno stosować w okresie ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. Karmienie piersią Bezpieczeństwo stosowania produktu Tyverb w czasie karmienia piersią nie zostało ustalone. Nie wiadomo, czy lapatynib przenika do ludzkiego mleka. U szczurów obserwowano opóźnienie wzrostu w przypadku ekspozycji młodych na lapatynib poprzez mleko matki. Należy przerwać karmienie piersią u kobiet leczonych produktem Tyverb oraz przez co najmniej 5 dni od przyjęcia ostatniej dawki.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Płodność Brak wystarczających danych dotyczących stosowania produktu Tyverb u kobiet w wieku rozrodczym.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Tyverb nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Właściwości farmakologiczne lapatynibu nie dają podstaw do przewidywania negatywnego wpływu na tego typu aktywności. W przypadku rozpatrywania zdolności pacjenta do wykonywania czynności wymagających umiejętności oceny sytuacji oraz zdolności motorycznych i poznawczych, należy brać pod uwagę stan kliniczny pacjenta i profil bezpieczeństwa lapatynibu.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Bezpieczeństwo stosowania lapatynibu oceniano w monoterapii i w terapii skojarzonej z innymi rodzajami chemioterapii, w leczeniu różnego typu nowotworów u ponad 20 000 pacjentek, włączając w to 198 pacjentek, które otrzymywały lapatynib w skojarzeniu z kapecytabiną, 149 pacjentek, które otrzymywały lapatynib w skojarzeniu z trastuzumabem i 654 pacjentki, które otrzymywały lapatynib w skojarzeniu z letrozolem (patrz punkt 5.1). Najczęstsze objawy niepożądane (>25%) podczas leczenia lapatynibem to zaburzenia żołądka i jelit (biegunka, nudności i wymioty) oraz wysypka. Zespół dłoniowo-podeszwowy (ang. palmar-plantar erythrodysesthesia – PPE) był również częsty (  25%) w przypadku stosowania lapatynibu w skojarzeniu z kapecytabiną. Częstość występowania zespołu dłoniowo-podeszwowego była podobna w obu grupach pacjentów, zarówno otrzymujących lapatynib w skojarzeniu kapecytabiną, jak i otrzymujących samą kapecytabinę.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Działania niepożądane
Biegunka była najczęstszym objawem niepożądanym powodującym przerwanie leczenia, zarówno w przypadku leczenia lapatynibem w skojarzeniu z kapecytabiną, jak i lapatynibem w skojarzeniu z letrozolem. Nie zaobserwowano dodatkowych działań niepożądanych, które można by powiązać ze skojarzonym leczeniem lapatynibem i trastuzumabem. Stwierdzono zwiększenie częstości występowania kardiotoksyczności, jednak zdarzenia te były porównywalne pod względem charakterystyki i nasilenia do tych zaobserwowanych w ramach programu rozwoju klinicznego lapatynibu (patrz punkt 4.4 – kardiotoksyczność). Dane te oparte są na ekspozycji na leczenie skojarzone u 149 pacjentek w badaniu głównym. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Następujące objawy niepożądane zostały zgłoszone jako mające związek przyczynowy ze stosowaniem lapatynibu w monoterapii lub lapatynibu w skojarzeniu z kapecytabiną, trastuzumabem lub letrozolem.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Działania niepożądane
Częstość występowania określono w następujący sposób: bardzo często (  1/10), często (  1/100 do <1/10), niezbyt często (  1/1 000 do <1/100), rzadko (  1/10 000 do <1/1 000) i bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Działania niepożądane

Zaburzenia układu immunologicznego
Rzadko Reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne (patrz punkt 4.3)
Zaburzenia metabolizmu i odżywienia
Bardzo często Anoreksja
Zaburzenia psychiczne
Bardzo często Bezsenność*
Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często Bóle głowy†
Często Bóle głowy*
Zaburzenia serca
Często Zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (patrz punkt 4.2 – zmniejszenie dawki – zaburzenia serca i punkt 4.4).
Częstość nieznana Arytmie komorowe/torsade de pointes, wydłużenie QT w badaniu EKG**
Zaburzenia naczyniowe
Bardzo często Uderzenia gorąca†
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Bardzo często Krwawienie z nosa†. kaszel†, duszność†.
Niezbyt często Śródmiąższowa choroba płuc/zapalenie płuc.
Częstość nieznana Tętnicze nadciśnienie płucne**.
Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo często Biegunka, która może prowadzić do odwodnienia (patrz punkt 4.2 – opóźnienie podania dawki i zmniejszenie dawki – inne toksyczności oraz punkt 4.4), nudności, wymioty, dyspepsja*, zapalenie błony śluzowej jamyustnej*, zaparcia*, ból brzucha*.
Często Zaparcia†
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Często Hiperbilirubinemia, hepatotoksyczność (patrz punkt 4.4).
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Bardzo często Wysypka (w tym Dermatitis acneiformis) (patrz punkt 4.2 – opóźnienie podania dawki i zmniejszenie dawki – inne toksyczności), suchość skóry*†,zespół dłoniowo-podeszwowy*, łysienie†, świąd†.
Często Zaburzenia paznokci, w tym zanokcica, szczeliny skóry.
Częstość nieznana Ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i martwica toksyczno-rozpływna naskórka (TEN)**

CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Działania niepożądane

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Bardzo często Bóle kończyn*†, ból pleców*†, bóle stawów†.
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Bardzo często Zmęczenie, zapalenie błon śluzowych*, astenia†.

CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Działania niepożądane
* Objawy niepożądane obserwowane w czasie stosowania laptynibu w skojarzeniu z kapecytabiną † Objawy niepożądane obserwowane w czasie stosowania lapatynibu w skojarzeniu z letrozolem ** Działania niepożądane ze zgłoszeń spontanicznych i piśmiennictwa Opis wybranych działań niepożądanych Zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory i wydłużenie odstępu QT Zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory stwierdzono u około 1% pacjentów otrzymujących lapatynib i było ono bezobjawowe w ponad 70% przypadków. Zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory przemijało lub zmniejszało się w ponad 70% przypadków, z czego w około 60% po przerwaniu leczenia lapatynibem, a w około 40% przypadków w czasie kontynuacji leczenia lapatynibem. Objawowe zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory obserwowano u około 0,3% pacjentów otrzymujących lapatynib w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi przeciwnowotworowymi produktami leczniczymi.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Działania niepożądane
Obserwowane działania niepożądane obejmują: duszność, niewydolność serca i kołatanie serca. Ogółem u 58% tych pacjentów objawy ustąpiły. Zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory obserwowano u 2,5% pacjentów, którzy otrzymywali lapatynib w skojarzeniu z kapecytabiną, w porównaniu z 1% u pacjentów otrzymujących samą kapecytabinę. Zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory obserwowano u 3,1% pacjentek, które otrzymywały lapatynib w skojarzeniu z letrozolem, w porównaniu z 1,3% u pacjentek otrzymujących letrozol z placebo. Obniżenie LVEF zaobserwowano u 6,7% pacjentów, którzy otrzymywali lapatynib w skojarzeniu z trastuzumabem, w porównaniu do 2,1% pacjentów, którzy otrzymywali lapatynib w monoterapii. W badaniu poświęconym QT u pacjentów z zaawansowanymi guzami litymi odnotowano zależne od stężenia, wydłużenie odstępu QTcF (maksymalna średnia ΔΔQTcF 8,75 ms; 90% CI 4,08; 13,42) (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Działania niepożądane
Biegunka Biegunka wystąpiła u około 65% pacjentek, które otrzymywały lapatynib w skojarzeniu z kapecytabiną, u 64% pacjentek, które otrzymywały lapatynib w skojarzeniu z letrozolem i u 62% pacjentek, które otrzymywały lapatynib w skojarzeniu z trastuzumabem. W większości przypadków biegunka była stopnia 1. lub 2. i nie była przyczyną przerwania terapii lapatynibem. Wczesne zastosowanie leków przeciwbiegunkowych wpływa korzystnie na przebieg biegunki (patrz punkt 4.4). Jednakże, zaobserwowano kilka przypadków ostrej niewydolności nerek w następstwie ciężkiego odwodnienia w przebiegu biegunki. Wysypka Wysypkę stwierdzono u około 28% pacjentek, które otrzymywały lapatynib w skojarzeniu z kapecytabiną, u 45% pacjentek, które otrzymywały lapatynib w skojarzeniu z letrozolem i u 23% pacjentek, które otrzymywały lapatynib w skojarzeniu z trastuzumabem. Wysypka miała zazwyczaj niewielki stopień nasilenia i nie powodowała przerwania terapii lapatynibem.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Działania niepożądane
Należy ocenić stan skóry pacjentki przed rozpoczęciem leczenia i regularnie w czasie jego trwania. W przypadku wystąpienia reakcji skórnej należy zalecić pacjentkom unikanie ekspozycji na światło słoneczne oraz stosowanie kosmetyków z filtrem przeciwsłonecznym o wartości współczynnika Sun Protection Factor (SPF)  30. W przypadku wystąpienia reakcji skórnej należy dokonywać badania całego ciała w trakcie każdej wizyty pacjentki, aż do upływu miesiąca po ustąpieniu objawów. Pacjentki z rozległymi lub nieustępującymi reakcjami skórnymi należy skierować na konsultację dermatologiczną. Hepatotoksyczność Ryzyko hepatotoksyczności wywołanej stosowaniem lapatynibu było związane z nosicielstwem alleli HLA DQA1*02:01 i DRB1*07:01 (patrz punkt 4.4). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Nie ma znanej odtrutki przeciwko zahamowaniu fosforylacji tyrozyny receptorów EGFR (ErbB1) i (lub) HER2 (ErbB2). Maksymalna dawka doustna lapatynibu, która była podawana w badaniach klinicznych wynosiła 1800 mg na dobę. U pacjentów leczonych produktem Tyverb zgłaszano przypadki bezobjawowego i objawowego przedawkowania. Objawy występujące u pacjentów, którzy przyjęli do 5000 mg lapatynibu obejmowały znane działania niepożądane lapatynibu (patrz punkt 4.8) i w niektórych przypadkach stan zapalny skóry głowy i (lub) zapalenie błon śluzowych. W przypadku jednego pacjenta, który przyjął 9000 mg produktu Tyverb wystąpiła tachykardia zatokowa (bez innych zmian w zapisie EKG). Lapatynib jest w niewielkim stopniu wydzielany przez nerki i silnie wiąże się z białkami osocza, dlatego hemodializa nie jest skuteczną metodą zwiększania eliminacji lapatynibu.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Przedawkowanie
Postępowanie w przypadku przedawkowania należy dostosować do stanu klinicznego pacjenta oraz zaleceń krajowego centrum do spraw zatruć, jeśli są dostępne.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwnowotworowe, inne leki przeciwnowotworowe, inhibitory kinaz tyrozynowych receptora ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu typu 2 (HER2) , kod ATC: L01EH01 Mechanizm działania Lapatynib, 4-anilinochinazolina, jest inhibitorem wewnątrzkomórkowych domen kinazy tyrozynowej obydwu receptorów EGFR (ErbB1) i HER2 (ErbB2) (szacowane wartości Ki app 3nM i 13nM, odpowiednio) z powolnym wskaźnikiem uwalniania receptorów (okres półtrwania większy niż lub równy 300 minut). Lapatynib hamuje wzrost komórek kontrolowany przez receptory ErbB w badaniach in vitro i w różnych modelach zwierzęcych. Skojarzenie lapatynibu z trastuzumabem może charakteryzować się komplementarnymi mechanizmami działania oraz nie nakładającymi się na siebie mechanizmami oporności. Hamujący wpływ lapatynibu na wzrost komórek oceniany był w liniach komórkowych kondycjonowanych za pomocą trastuzumabu.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Lapatynib zachowywał znaczącą aktywność wobec linii komórkowych raka piersi wykazujących amplifikacje genu HER2, wyselekcjonowanych ze względu na ich długotrwały wzrost in vitro w medium zawierającym trastuzumab i wykazywał synergizm w skojarzeniu z trastuzumabem w tych liniach komórkowych. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Leczenie skojarzone produktem Tyverb i kapecytabiną Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania produktu Tyverb w skojarzeniu z kapecytabiną u pacjentów z rakiem piersi, w dobrym stanie ogólnym, oceniano w randomizowanym badaniu III fazy. Do rekrutacji kwalifikowano pacjentów z miejscowo zaawansowanym rakiem piersi lub z rakiem piersi z przerzutami, u których nowotwory wykazywały nadekspresję receptora HER2 (ErbB2), z progresją po wcześniejszej terapii zawierającej taksany, antracykliny i trastuzumab.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Frakcję wyrzutową lewej komory oceniano u wszystkich pacjentów (echokardiografia [ECHO] lub wielobramkowa angiografia radioizotopowa [MUGA]) przed rozpoczęciem leczenia produktem Tyverb, w celu upewnienia się, że początkowa wartość LVEF mieści się w granicach przyjętej normy. W badaniu klinicznym w czasie leczenia produktem Tyverb kontrolowano LVEF w odstępach około ośmiotygodniowych, w celu upewnienia się, że nie nastąpiło zmniejszenie poniżej dolnej granicy przyjętej normy. W większości przypadków zmniejszenia LVEF (więcej niż 60% przypadków) wystąpiło ono w czasie pierwszych dziewięciu tygodni leczenia, jednakże dane dotyczące długotrwałej ekspozycji są ograniczone. Pacjentów zrandomizowano do grupy otrzymującej Tyverb w dawce 1250 mg raz na dobę (w leczeniu ciągłym) i kapecytabinę (2000 mg/m 2 pc. w dniach 1-14, co 21 dni), lub kapecytabinę w monoterapii (2500 mg/m 2 pc. w dniach 1-14, co 21 dni). Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas do progresji (ang.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Time to Progression – TTP). Ocenę przeprowadzali badacze oraz niezależny panel ekspertów na podstawie danych zaślepionych w odniesieniu do stosowanego leczenia. Badanie przerwano po przeprowadzeniu zaplanowanej wcześniej okresowej analizy, która wykazała poprawę w zakresie TTP u pacjentów otrzymujących Tyverb z kapecytabiną. Pomiędzy datą okresowej analizy i zakończeniem rekrutacji włączono do badania kolejnych 75 pacjentów. W Tabeli 1 przedstawiono analizę danych z dnia wstrzymania rekrutacji, przeprowadzoną przez badaczy. Tabela 1 Czas do progresji choroby – dane z badania EGF100151 (Tyverb / kapecytabina)

CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Ocena badaczy
Tyverb (1250 mg/dobę) + kapecytabina (2000 mg/m2pc./dobę, w dniach 1-14 co 21 dni) Kapecytabina (2500 mg/m2pc./dobę, w dniach 1-14 co 21 dni)
(N = 198) (N = 201)
Liczba zdarzeń TTP 121 126
Mediana czasu do progresji, tygodnie 23,9 18,3
Współczynnik ryzyka 0,72
(95% CI) (0,56; 0,92)
Wartość p 0,008

CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Analiza danych przeprowadzona przez niezależny panel ekspertów również wykazała, że podawanie produktu Tyverb w skojarzeniu z kapecytabiną znacząco statystycznie zwiększyło czas do progresji (współczynnik ryzyka 0,57 [95% CI 0,43; 0,77] p = 0,0001) w porównaniu do monoterapii kapecytabiną. W Tabeli 2 przedstawiono wyniki uaktualnionej analizy danych dotyczących całkowitego przeżycia do 28 września 2007. Tabela 2 Całkowite przeżycie – dane z badania EGF100151 (Tyverb / kapecytabina)

CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Tyverb (1250 mg/dobę) + kapecytabina (2000 mg/m2pc./dobę, w dniach 1-14 co 21 dni) Kapecytabina (2500 mg/m2pc./dobę, w dniach 1-14 co 21 dni)
(N = 207) (N = 201)
Liczba zmarłych pacjentów 148 154
Mediana całkowitego przeżycia, tygodnie 74,0 65,9
Współczynnik ryzyka 0,9
(95% CI) (0,71; 1,12)
Wartość p 0,3

CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W grupie pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone stwierdzono 4 przypadki (2%) progresji w obrębie ośrodkowego układu nerwowego w porównaniu z 13 przypadkami (6%) w grupie otrzymującej kapecytabinę w monoterapii. Dostępne są dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa produktu Tyverb w skojarzeniu z kapecytabiną w porównaniu do trastuzumabu w skojarzeniu z kapecytabiną. W randomizowanym badaniu III fazy (EGF111438) (N = 540) porównano wpływ dwóch schematów leczenia na częstość występowania zajęcia OUN jako pierwszej lokalizacji niepowodzenia leczenia u kobiet z rakiem piersi z przerzutami z nadmierną ekspresją receptora HER2. Pacjentki były randomizowane do grupy otrzymującej Tyverb w dawce 1250 mg na dobę (w leczeniu ciągłym) i kapecytabinę (2000 mg/m 2 pc. na dobę w dniach 1-14, co 21 dni) lub do grupy otrzymującej trastuzumab (dawka nasycająca 8 mg/kg, a następnie 6 mg/kg co 3 tygodnie) i kapecytabinę (2500 mg/m 2 pc. na dobę w dniach 1-14, co 21 dni).
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Randomizację stratyfikowano w zależności od uprzedniego leczenia trastuzumabem oraz od liczby zastosowanych uprzedniego terapii w chorobie rozsianej. Badanie zostało wstrzymane, ponieważ w analizie etapowej (N = 475) wykazano niską częstość występowania progresji w OUN i większą skuteczność w ramieniu otrzymującym trastuzumab w skojarzeniu z kapecytabiną pod względem czasu przeżycia wolnego od progresji choroby oraz czasu przeżycia całkowitego (patrz wyniki analizy końcowej w Tabeli 3). W ramieniu otrzymującym Tyverb w skojarzeniu z kapecytabiną u 8 pacjentek (3,2%) OUN stanowił pierwszą lokalizację wznowy w porównaniu z 12 pacjentkami (4,8%) w ramieniu otrzymującym trastuzumab w skojarzeniu z kapecytabiną. Wpływ lapatynibu n przerzuty do OUN W zakresie obiektywnych odpowiedzi, lapatynib wykazał niewielką skuteczność w leczeniu potwierdzonych przerzutów do OUN.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Obserwowana aktywność w zapobieganiu przerzutom do OUN u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami i we wczesnym stadium choroby była ograniczona. Tabela 3 Analiza ocenianych przez badaczy czasu przeżycia wolnego od progresji choroby i przeżycia całkowitego

CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Czas przeżycia wolny od progresji choroby oceniany przez badaczy Czas przeżycia całkowitego
Tyverb (1250 mg na dobę) +kapecytabina (2000 mg/m2 pc./dobę, w dniach 1-14 co21 dni) Trastuzumab (dawka nasycająca8 mg/kg, a następnie infuzja 6 mg/kg co trzy tygodnie) + kapecytabina (2500 mg/m2 nadobę, w dniach 1- 14, co 21 dni) Tyverb (1250 mg na dobę) +kapecytabina (2000 mg/m2 pc./dobę, w dniach 1-14 co21 dni) Trastuzumab (dawka nasycająca 8 mg/kg, a następnie infuzja6 mg/kg co trzy tygodnie) + kapecytabina (2500 mg/m2 nadobę, w dniach 1-14, co 21 dni)
Populacja ITT
N 271 269 271 269
Liczba pacjentek (%), u którychwystąpiło zdarzenie1 160 (59) 134 (50) 70 (26) 58 (22)
Estymacja Kaplana-Meiera,miesiącea
Mediana (95% CI) 6,6 (5,7; 8,1) 8,0 (6,1; 8,9) 22,7 (19,5; -) 27,3 (23,7; -)
Stratyfikowany współczynnikryzykab
HR (95% CI) 1,30 (1,04; 1,64) 1,34 (0,95; 1,90)
Wartość p 0,021 0,095
Pacjentki, które wcześniej otrzymywały trastuzumab*
N 167 159 167 159
Liczba pacjentek (%), u których wystąpiłozdarzenie1 103 (62) 86 (54) 43 (26) 38 (24)
Mediana (95% CI) 6,6 (5,7; 8,3) 6,1 (5,7; 8,0) 22,7 (20,1; -) 27,3 (22,5; 33,6)
HR (95% CI) 1,13 (0,85; 1,50) 1,18 (0,76; 1,83)

CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Pacjentki, które wcześniej nie otrzymywały trastuzumabu*
N 104 110 104 110
Liczba pacjentek (%), u których wystąpiłozdarzenie1 57 (55) 48 (44) 27 (26) 20 (18)
Mediana (95% CI) 6,3 (5,6; 8,1) 10,9 (8,3; 15,0) NE2 (14,6; -) NE2 (21,6; -)
HR (95% CI) 1,70 (1,15; 2,50) 1,67 (0,94; 2,96)
CI = przedział ufności* analiza post hoc

CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
a. Czas przeżycia wolny od progresji choroby zdefiniowano jako czas od randomizacji do momentu pierwszej progresji lub zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub momentu cenzorowania obserwacji. b. Estymacja Pike’a współczynnika ryzyka terapii, <1 wskazuje na mniejsze ryzyko stosowania produktu Tyverb w skojarzeniu z kapecytabiną w porównaniu do trastuzumabu w skojarzeniu z kapecytabiną 1. Zdarzenie w ocenie czasu przeżycia wolnego od progresji choroby oznacza progresję lub zgon, a zdarzenie w ocenie przeżycia całkowitego oznacza zgon z jakiejkolwiek przyczyny 2. NE = mediana nie osiągnięta Leczenie skojarzone produktem Tyverb i trastuzumabem Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania lapatynibu w skojarzeniu z trastuzumabem w leczeniu raka piersi z przerzutami badano w randomizowanym badaniu klinicznym. Do badania włączono pacjentki z rakiem piersi z przerzutami IV. stopnia, wykazującym amplifikację genu ErbB2 (lub nadekspresję białka), które leczono uprzednio antracyklinami i taksanami.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Ponadto, zgodnie z protokołem, badacze mieli zgłaszać pacjentki, u których wystąpiła progresja choroby po ostatnim zastosowaniu trastuzumabu w chorobie rozsianej. Mediana przebytych terapii z zastosowaniem trastuzumabu wynosiła 3. Pacjentki były randomizowane do grupy otrzymującej doustnie lapatynib w dawce 1000 mg raz na dobę i 4 mg/kg trastuzumabu w postaci dożylnej dawki nasycającej, a następnie dożylnie 2 mg/kg raz na tydzień (N = 148) lub doustnie lapatynib w dawce 1 500 mg raz na dobę (N = 148). Pacjentki z obiektywną progresją choroby po przynajmniej 4 tygodniach leczenia lapatynibem w monoterapii spełniały kryteria przejścia do grupy z leczeniem skojarzonym. Ze 148 pacjentek otrzymujących monoterapię, u 77 (52%) w momencie progresji choroby podjęto decyzję o zastosowaniu leczenia skojarzonego. Czas przeżycia bez progresji choroby (ang. Progression free survival, PFS) był pierwszorzędowym punktem końcowym badania, a wskaźnik odpowiedzi i czas przeżycia całkowitego (ang.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Overall survival , OS) drugorzędowymi punktami końcowymi. Mediana wieku wynosiła 51 lat, a 13% pacjentek było w wieku 65 lat lub więcej. Dziewięćdziesiąt cztery procent (94%) należało do rasy kaukaskiej. Większość pacjentek w obu ramionach badania miała przerzuty do narządów miąższowych (w sumie 215 [73%] pacjentek). Ponadto, u 150 [50%] nowotwór nie wykazywał ekspresji receptorów dla hormonów. Podsumowanie punktów końcowych odnoszących się do skuteczności oraz dane dotyczące czasu przeżycia całkowitego zamieszczono w Tabeli 4. Analiza podgrup oparta na predefiniowanym czynniku stratyfikacyjnym (status ekspresji receptorów dla hormonów w komórkach nowotworu) jest przedstawiony w Tabeli 5. Tabela 4 Czas przeżycia bez progresji choroby oraz czas przeżycia całkowitego (produkt Tyverb w skojarzeniu z trastuzumabem)

CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Lapatynib w skojarzeniu z trastuzumabem(N = 148) Lapatinib w monoterapii (N = 148 )
Mediana PFS1, tygodnie 12,0 8,1
(95% CI) (8,1, 16,0) (7,6, 9,0)
Współczynnik ryzyka (95% CI) 0,73 (0,57, 0,93)
Wartość P 0,008
Wskaźnik odpowiedzi, % 10,3 6,9
(95% CI) (5,9, 16,4) (3,4, 12,3)
Zgon 105 113
Mediana czasu przeżycia całkowitego1, 14,0 9,5
miesiące (11,9, 17,2) (7,6, 12,0)
(95% CI)
Wspóczynnik ryzyka (95% CI) 0,74 (0,57, 0,97)
Wartość P 0,026

CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
PFS = czas przeżycia bez progresji choroby; CI = przedział ufności. 1. Estymacja Kaplana-Meiera Tabela 5 Podsumowanie czasu przeżycia bez progresji choroby oraz czasu przeżycia całkowitego w badaniach u pacjentek z niewykazującym ekspresji receptorów dla hormonów

CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Mediana PFS Mediana OS
Lapatynib +Trastuzumab 15,4 tygodnia (8,4, 16,9) 17,2 miesiąca (13,9, 19,2)
Lapatynib 8,2 tygodnia (7,4, 9,3) 8,9 miesiąca (6,7, 11,8)
Współczynnik ryzyka (95% CI) 0,73 (0,52, 1,03) 0,62 (0,42, 0,90)

CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Leczenie skojarzone produktem Tyverb i letrozolem Badano stosowanie produktu Tyverb w skojarzeniu z letrozolem w leczeniu pacjentek po menopauzie z zawansowanym rakiem piersi lub rakiem piersi z przerzutami, u których nowotwór wykazywał ekspresję receptorów hormonalnych (receptora estrogenowego [ER] i (lub) receptora progesteronu [PgR]). Badanie III fazy (EGF30008) było randomizowane, kontrolowane placebo i prowadzone metodą podwójnie ślepej próby. Do badania włączano pacjentki, które nie były uprzednio leczone z powodu raka z przerzutami. W grupie pacjentek, u których nowotwór wykazywał nadekspresję receptora HER2, włączono do badania tylko 2 pacjentki leczone uprzednio trastuzumabem, 2 pacjentki leczone uprzednio inhibitorem aromatazy, natomiast około połowa pacjentek otrzymała w przeszłości tamoksyfen. Pacjentki były przydzielane losowo do grupy otrzymującej letrozol w dawce 2,5 mg raz na dobę oraz Tyverb w dawce 1500 mg raz na dobę albo letrozol i placebo.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Randomizację stratyfikowano pod względem umiejscowienia choroby i czasu, jaki upłynął od zakończenia stosowanego uprzednio adjuwantowego leczenia anty-estrogenowego. Status receptora HER2 oznaczono retrospektywnie w centralnych badaniach laboratoryjnych. Spośród wszystkich pacjentek podlegających randomizacji u 219 pacjentek nowotwór wykazywał nadekspresję receptora HER2. Ta grupa pacjentek stanowiła populację pierwotnie wskazaną do przeprowadzenia analizy skuteczności. U 952 pacjentek nowotwór nie wykazywał nadekspresji receptora HER2, natomiast u 115 pacjentek status receptora HER2 nie został potwierdzony (brak próbki guza, brak wyniku badania lub inna przyczyna). U pacjentek z rakiem piersi z przerzutami, u których nowotwór wykazywał nadekspresję receptora HER2, czas przeżycia bez progresji choroby (PFS) określony przez badacza był znacząco dłuższy w grupie otrzymującej letrozol i Tyverb w porównaniu z grupą otrzymującą letrozol i placebo.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W populacji pacjentek, u których nowotwór nie wykazywał nadekspresji receptora HER2 nie stwierdzono korzyści w odniesieniu do PFS podczas stosowania letrozolu i produktu Tyverb w porównaniu ze stosowaniem letrozolu i placebo (patrz Tabela 6). Tabela 6 Czas przeżycia bez progresji choroby – dane z badania EGF30008 (Tyverb / letrozol)

CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Populacja z nadekspresją HER2 Populacja bez nadekspresji HER2
N = 111 N = 108 N = 478 N = 474
Tyverb 1500 mg / na dobę+ Letrozol 2,5 mg / na dobę Letrozol 2,5 mg/ na dobę + placebo Tyverb 1500 mg / na dobę+ Letrozol 2,5 mg / na dobę Letrozol 2,5 mg/ na dobę + placebo
Mediana PFS, tygodnie (95% CI) 35,4(24,1; 39,4) 13,0(12,0; 23,7) 59,7(48,6; 69,7) 58,3(47,9; 62,0)
Współczynnik ryzyka 0,71 (0,53; 0,96) 0,90 (0,77; 1,05)
Wartość P 0,019 0,188
Wskaźnik obiektywnych odpowiedzi (ORR) 27,9% 14,8% 32,6% 31,6%
Iloraz szans 0,4 (0,2; 0,9) 0,9 (0,7; 1,3)
Wartość P 0,021 0,26
Wskaźnik korzyści klinicznej (CBR) 47,7% 28,7% 58,2% 31,6%
Iloraz szans 0,4 (0,2; 0,8) 1,0 (0,7; 1,2)
Wartość P 0,003 0,199
CI = przedział ufności nadekspresja HER2 = IHC 3+ i (lub) pozytywny wynik FISH; brak nadekspresji HER2 = IHC 0, 1+ lub 2+ i (lub) negatywny wynik FISHWskaźnik korzyści klinicznej zdefiniowano jako całkowitą lub częściową odpowiedź orazstabilizację choroby przez  6 miesięcy.

CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W chwili przeprowadzenia końcowej analizy PFS (z medianą czasu obserwacji wynoszącą 2,64 roku) nie były dostępne wystarczające dane dotyczące przeżycia ogólnego i nie stwierdzono istotnej różnicy pomiędzy grupami otrzymującymi różne leczenie w populacji z nadekspresją receptora HER2; nie uległo to zmianie podczas dodatkowej obserwacji (mediana czasu obserwacji wynosząca >7,5 roku; Tabela 7). Tabela 7 Czas przeżycia całkowitego (OS) – wyniki badania EGF30008 (wyłącznie w populacji z nadekspresją receptora HER2)

CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Tyverb 1500 mg na dobę + letrozol 2,5 mg na dobęN = 111 Letrozol 2,5 mg ma dobę+ placebo N = 108
Zaplanowana wcześniej analiza OS (przeprowadzona na etapie końcowej analizy PFS, 03 czerwca 2008)
Mediana czasu obserwacji (lata) 2,64 2,64
Zgon (%) 50 (45) 54 (50)
Współczynnik ryzykaa (95% CI), wartość pb 0,77 (0,52, 1,14); 0,185
Końcowa analiza OS (analiza post-hoc, 07 sierpnia 2013)
Mediana czasu obserwacji (lata) 7,78 7,55
Zgon (%) 86 (77) 78 (72)
Współczynnik ryzyka (95% CI), wartość p 0,97 (0,07, 1,33); 0,848
Mediana wyników analizy Kaplana-Meiera; Współczynnik ryzyka i wartość p modelu regresji Coxa dostosowane do istotnych czynników prognostycznych.

CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
a. Estymacja współczynnika ryzyka terapii, gdzie <1 oznacza mniejsze ryzyko dla 2,5 mg letrozolu + 1500 mg lapatynibu w porównaniu do 2,5 mg letrozolu + placebo. b. P-wartość modelu regresji Coxa, w zależności od ogniska choroby i potwierdzonego w trakcie kwalifikacji do wcześniejszego leczenia uzupełniającego. Elektrofizjologia serca Wpływ lapatynibu na odstęp QT był oceniany w pojedynczo zaślepionym badaniu skrzyżowanym, kontrolowanym placebo z pojedynczą sekwencją (placebo i aktywne leczenie) u pacjentów z zaawansowanymi guzami litymi (EGF114271) (n=58). Podczas 4-dniowego okresu leczenia pacjentom podano trzy dawki odpowiadające placebo w odstępach co 12 godzin rano i wieczorem w dniu 1. oraz rano w dniu 2. Następnie w ten sam sposób podawano trzy dawki lapatynibu w wysokości 2 000 mg. Pomiary, w tym zapis elektrokardiograficzny (EKG) i pobranie próbek do badań farmakokinetycznych były wykonywane na początku badania oraz w tych samych punktach czasowych w dniu 2. i w dniu 4.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W populacji możliwej do oceny (n=37) obserwowano maksymalny średni ΔΔQTcF (90% CI) 8,75 ms (4,08; 13,42) po 10 godzinach od przyjęcia trzeciej dawki lapatynibu w wysokości 2 000 mg. Wartość ΔΔQTcF przekroczyła próg 5 ms, a górna granica 90% CI przekroczyła próg 10 ms w wielu punktach czasowych. Wyniki otrzymane w populacji do oceny farmakodynamiki (n=52) były zgodne z wynikami otrzymanymi w populacji możliwej do oceny [maksymalna wartość ΔΔQTcF (90% CI) 7,91 ms (4,13; 11,68) obserwowana 10 godzin po przyjęciu trzeciej dawki lapatynibu 2 000 mg]. Istnieje dodatnia korelacja między stężeniami lapatynibu w osoczu a ΔΔQTcF. Lapatynib osiągał maksymalne średnie stężenie wynoszące 3920 (3450-4460) ng/ml (średnia geometryczna/95% CI), przekraczając średnią geometryczną C max ss i wartości 95% CI obserwowane po zastosowaniu zatwierdzonych schematów dawkowania.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Można spodziewać się dodatkowego zwiększenia maksymalnej ekspozycji na lapatynib, jeśli lapatynib będzie wielokrotnie przyjmowany z pokarmem (patrz punkt 4.2 i 5.2) lub jednocześnie z silnymi inhibitorami CYP3A4. Gdy lapatynib jest stosowany w skojarzeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4, należy spodziewać się, że odstęp QTc wydłuży się o 16,1 ms (12,6-20,3 ms), co wykazano w prognozowaniu opartym na modelu predykcyjnym (patrz punkt 4.4). Wpływ żywności na ekspozycję lapatynibu Biodostępność i przez to stężenie lapatynibu w osoczu są zwiększone przez pożywienie, w zależności od jego zawartości oraz tego, kiedy posiłek został przyjęty. Podawanie lapatynibu jedną godzinę po posiłku powoduje w przybliżeniu 2-3 krotne zwiększenie ekspozycji ogólnoustrojowej w porównaniu do podawania jedną godzinę przed posiłkiem (patrz punkty 4.5 i 5.2).
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego Tyverb we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu raku piersi (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Całkowita biodostępność lapatynibu po podaniu doustnym jest nieznana, ale jest niepełna i zmienna (około 70% współczynnik zmienności w AUC). Stężenia w surowicy pojawiają się z medianą czasu opóźnienia 0,25 godziny (zakres od 0 do 1,5 godziny). Maksymalne stężenie osoczowe (C max ) lapatynibu osiągane jest około 4 godzin po podaniu. W stanie stacjonarnym podczas codziennego stosowania dawki 1250 mg średnia geometryczna (współczynnik zmienności) wartości C max wynosi 2,43 (76%) µg/ml i wartości AUC 36,2 (79%) µg*hr/ml. Systemowa ekspozycja na lapatynib zwiększa się, kiedy podawany jest on razem z jedzeniem. Wartości AUC były odpowiednio około 3 razy i 4 razy większe (C max około 2,5 i 3 razy większe), kiedy lapatynib podawany był z jedzeniem o małej zawartości tłuszczu (5% tłuszczu [500 kalorii]) lub z jedzeniem o dużej zawartości tłuszczu (50% tłuszczu [1000 kalorii]), w porównaniu z podawaniem na czczo.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Ekspozycja ogólnoustrojowa na lapatynib jest także uzależniona od czasu podania w stosunku do spożycia posiłku. W porównaniu do podawania 1 godzinę przed śniadaniem niskotłuszczowym, średnie wartości AUC były odpowiednio, w przybliżeniu 2- i 3-krotnie większe, kiedy lapatynib był podawany 1 godzinę po nisko- lub wysokotłuszczowym posiłku. Dystrybucja Lapatynib silnie wiąże się (więcej niż 99%) z albuminami i alfa-1 kwaśnymi glikoproteinami. Badania in vitro wskazują, że lapatynib jest substratem dla białek transportujących BCRP (ABCG1) i p- glikoproteiny (ABCB1). Wykazano in vitro , że lapatynib w klinicznie istotnych stężeniach hamuje te pompy transportujące, podobnie jak transporter wychwytu wątrobowego OATP 1B1, (wartości IC 50 były równe 2,3 µg/ml). Kliniczne znaczenie tych działań dla farmakokinetyki innych produktów leczniczych czy aktywności farmakologicznej innych przeciwnowotworowych produktów leczniczych nie jest znane.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Metabolizm Lapatynib jest intensywnie metabolizowany, głównie przez CYP3A4 i CYP3A5, z małym udziałem CYP2C19 i CYP2C8, do różnych utlenionych metabolitów, z których żaden nie stanowi więcej niż 14% dawki wydalanej z kałem lub 10% stężenia lapatynibu w osoczu. Lapatynib w klinicznie istotnych stężeniach hamuje in vitro CYP3A (Ki 0,6 do 2,3 µg/ml) i CYP2C8 (0,3 µg/ml). Lapatynib nie hamuje w istotny sposób następujących enzymów ludzkich mikrosomów wątrobowych: CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19 i CYP2D6 czy enzymów UGT ( in vitro wartości IC 50 były większe lub równe 6,9 µg/ml). Eliminacja Okres półtrwania lapatynibu mierzony po podaniu pojedynczej dawki zwiększa się wraz ze zwiększeniem dawki. Jednakże, podczas codziennego dawkowaniu lapatynibu stan stacjonarny uzyskuje się w ciągu 6 do 7 dni, co wskazuje na efektywny okres półtrwania 24 godziny. Lapatynib jest głównie eliminowany drogą metabolizmu przez CYP3A4/5. Wydzielanie do żółci może również mieć udział w eliminacji.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Zasadniczą drogą wydalania lapatynibu i jego metabolitów jest kał. Ilość niezmienionego lapatynibu w kale osiąga medianę 27% (zakres od 3 do 67%) dawki podanej doustnie. Mniej niż 2% dawki podanej doustnie jest wydalane z moczem (w postaci lapatynibu i jego metabolitów). Zaburzenia czynności nerek Nie przeprowadzono specyficznych badań dotyczących farmakokinetyki lapatynibu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ani u pacjentów poddawanych hemodializie. Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby modyfikacji dawki leku u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek. Zaburzenia czynności wątroby Badano farmakokinetykę lapatynibu u pacjentów z umiarkowanymi (n = 8) lub ciężkimi (n = 4) zaburzeniami czynności wątroby (odpowiednio, 7-9 punktów w skali Child-Pugh i powyżej 9 punktów) i u 8 zdrowych ochotników w grupie kontrolnej.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Systemowa ekspozycja (AUC) na lapatynib po podaniu pojedynczej doustnej dawki 100 mg zwiększyła się o około 56% i 85% u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, odpowiednio. Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania lapatynibu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Badano działanie lapatynibu u ciężarnych szczurów i królików, którym podawano doustnie dawki 30, 60, 120 mg/kg mc./dobę. Nie stwierdzono działania teratogennego, jednakże u szczurów po zastosowaniu dawki  60 mg/kg mc./dobę (4-krotność oczekiwanej klinicznie ekspozycji u ludzi) stwierdzono mniejsze anomalie (lewostronne położenie tętnicy pępowinowej, żebro szyjne, przedwczesne kostnienie). U królików stosowanie lapatynibu związane było z toksycznością matczyną po zastosowaniu dawek 60 i 120 mg/kg mc./dobę (8% i 23% oczekiwanej klinicznie ekspozycji u ludzi, odpowiednio) i poronieniami po zastosowaniu dawki 120 mg/kg mc./dobę. Po zastosowaniu dawek  60 mg/kg mc./dobę stwierdzano zmniejszenie masy płodów i mniejsze zaburzenia układu szkieletowego. W badaniu prenatalnego i postnatalnego rozwoju u szczurów, obserwowano zmniejszenie przeżycia młodych pomiędzy dniem narodzin i 21.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
dniem życia po zastosowaniu dawki 60 mg/kg mc./dobę lub większej (5-krotność oczekiwanej klinicznie ekspozycji u ludzi). Największa dawka nie dająca takich efektów wynosiła w tym badaniu 20 mg/kg mc./dobę. W badaniach rakotwórczości po doustnym podaniu lapatynibu odnotowano ciężkie zmiany skórne po podaniu największych badanych dawek, po których ekspozycja na lek oceniana na podstawie AUC była do dwóch razy większa u myszy i samców szczurów i do 15 razy większa u samic szczurów w porównaniu z ekspozycją u ludzi po podaniu lapatynibu w dawce 1250 mg raz na dobę. Nie stwierdzono działania rakotwórczego u myszy. U szczurów w niektórych grupach stwierdzono zwiększenie częstości występowania łagodnych naczyniaków krezkowych węzłów chłonnych w porównaniu z grupą kontrolną. Stwierdzono również zwiększenie częstości występowania zawałów nerki oraz martwicy brodawek nerkowych u samic szczurów po ekspozycji 7 i 10 razy większej w porównaniu z ekspozycją u ludzi po podaniu lapatynibu w dawce 1250 mg raz na dobę.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Znaczenie tych wyników dla ludzi nie zostało określone. U szczurów nie stwierdzono wpływu na czynność gonad męskich i żeńskich, kojarzenie się lub płodność po zastosowaniu dawek do 120 mg/kg mc./dobę (samice) i do 180 mg/kg mc./dobę (samce) (8-krotność i 3-krotność oczekiwanej klinicznie ekspozycji u ludzi). Wpływ na płodność człowieka nie jest znany. Nie stwierdzono działania klastogennego ani mutagennego lapatynibu w serii testów obejmujących test aberracji chromosomów chomika chińskiego, płytkowy test Amesa, test aberracji chromosomów ludzkich limfocytów i test aberracji chromosomów szpiku kostnego szczura in vivo .
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Rdzeń tabletki Celuloza mikrokrystaliczna Powidon (K30) Glikolan sodowy skrobi (Typ A) Magnezu stearynian Otoczka tabletki Hypromeloza Tytanu dwutlenek (E171) Makrogol (400) Polisorbat 80 Żelaza tlenek żółty (E172) Żelaza tlenek czerwony (E172) 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie dotyczy. 6.3 Okres ważności Blistry 2 lata Butelki 3 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30ºC. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Tyverb jest dostępny w blistrach lub w butelkach. Blistry Dawkowanie w leczeniu skojarzonym Tyverb / kapecytabina Każde opakowanie produktu leczniczego Tyverb zawiera 70 tabletek powlekanych w blistrach (poliamid / aluminium / polichlorek winylu / aluminium) po 10 tabletek każdy. Każdy blister ma na środku perforację umożliwiającą podzielenie go na części zawierające dobową dawkę 5 tabletek.
CHPL leku Tyverb, tabletki powlekane, 250 mg
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zbiorcze zawiera 140 tabletek powlekanych (2 opakowania po 70 tabletek). Dawkowanie w leczeniu skojarzonym Tyverb / inhibitor aromatazy Każde opakowanie produktu leczniczego Tyverb zawiera 84 tabletki powlekane w blistrach (poliamid / aluminium / polichlorek winylu / aluminium) po 12 tabletek każdy. Każdy blister ma na środku perforację umożliwiającą podzielenie go na części zawierające dobową dawkę 6 tabletek. Butelki Tyverb jest również dostępny w butelkach z polietylenu o wysokiej gęstości (HDPE) z polipropylenowym zamknięciem zabezpieczającym przed dostępem dzieci, zawierających 70, 84, 105 lub 140 tabletek powlekanych. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Perjeta 420 mg koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Jedna fiolka koncentratu o pojemności 14 ml zawiera 420 mg pertuzumabu o stężeniu 30 mg/ml. Po rozcieńczeniu 1 ml roztworu zawiera około 3,02 mg pertuzumabu w przypadku dawki początkowej oraz około 1,59 mg pertuzumabu w przypadku dawki podtrzymującej (patrz punkt 6.6). Pertuzumab jest humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym IgG1 wytwarzanym z zastosowaniem technologii rekombinacji DNA w liniach komórkowych ssaków (komórki jajnika chomika chińskiego). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji. Przezroczysty do lekko opalizującego bezbarwny do bladożółtego płyn.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Rak piersi we wczesnym stadium Produkt leczniczy Perjeta jest wskazany do stosowania w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią w:  leczeniu neoadjuwantowym dorosłych pacjentów chorych na HER2-dodatniego raka piersi, miejscowo zaawansowanego, zapalnego lub we wczesnym stadium z wysokim ryzykiem wznowy (patrz punkt 5.1);  leczeniu adjuwantowym dorosłych pacjentów chorych na HER2-dodatniego raka piersi we wczesnym stadium z wysokim ryzykiem wznowy (patrz punkt 5.1). Rak piersi z przerzutami Produkt leczniczy Perjeta jest wskazany do stosowania w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem u dorosłych pacjentów chorych na HER2-dodatniego raka piersi z przerzutami lub z nieresekcyjną wznową miejscową, którzy nie byli leczeni wcześniej za pomocą terapii przeciw-HER2 lub chemioterapii choroby przerzutowej.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem leczniczym Perjeta powinno być rozpoczynane tylko pod nadzorem lekarza mającego doświadczenie w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Produkt leczniczy Perjeta powinien być podawany przez personel medyczny przygotowany do wdrożenia odpowiedniego postępowania na wypadek reakcji anafilaktycznej oraz w warunkach umożliwiających natychmiastowy dostęp do urządzeń do resuscytacji. Dawkowanie Produkt leczniczy Perjeta może być stosowany tylko u pacjentów z HER2-dodatnim statusem guza, określonym jako wynik 3+ w przypadku metody immunohistochemicznej (IHC) i (lub) wskaźnik ≥ 2,0 w przypadku hybrydyzacji in situ (ISH), oznaczonym za pomocą zwalidowanego testu. Aby zapewnić otrzymanie dokładnych i odtwarzalnych wyników testu należy go przeprowadzić w specjalistycznym laboratorium, które zapewnia walidację stosowanych metod analitycznych.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Dawkowanie
Pełna instrukcja wykonania testów i interpretacji wyników znajduje się w ulotkach informacyjnych zwalidowanych testów, stosowanych do oznaczania HER2. Zalecana początkowa dawka nasycająca pertuzumabu wynosi 840 mg podawanych w 60-minutowym wlewie dożylnym, po którym co 3 tygodnie podaje się dawkę podtrzymującą 420 mg przez 30 do 60 minut. Zaleca się obserwację pacjenta przez 30-60 minut po zakończeniu każdej infuzji produktu leczniczego Perjeta. Okres obserwacji powinien być zakończony przed każdą następującą po nim infuzją trastuzumabu lub chemioterapią (patrz punkt 4.4). Produkt leczniczy Perjeta i trastuzumab należy podawać sekwencyjnie i nie należy ich mieszać w tym samym worku infuzyjnym. Produkt leczniczy Perjeta i trastuzumab mogą być podawane w dowolnej kolejności. Gdy trastuzumab jest podawany razem z produktem leczniczym Perjeta zaleca się, by postępować według schematu dawkowania raz na 3 tygodnie w przypadku trastuzumabu podawanego:  we wlewie dożylnym w początkowej dawce nasycającej trastuzumabu wynoszącej 8 mg/kg mc., po którym co 3 tygodnie podawana jest dawka podtrzymująca 6 mg/kg mc.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Dawkowanie
lub  w stałej dawce trastuzumabu w postaci wstrzyknięcia podskórnego (600 mg) podawanej co 3 tygodnie, niezależnie od masy ciała pacjenta. U pacjentów przyjmujących taksan, produkt leczniczy Perjeta i trastuzumab należy podawać przed taksanem. W przypadku podawania z produktem leczniczym Perjeta, leczenie docetakselem można rozpocząć od dawki 75 mg/m 2 pc., a następnie dawkę tę zwiększyć do 100 mg/m 2 pc., w zależności od wybranego schematu dawkowania i tolerowania dawki początkowej. Alternatywnie, docetaksel może być podawany w dawce 100 mg/m 2 pc. co 3 tygodnie od początku leczenia, również w zależności od wybranego schematu dawkowania. W przypadku stosowania schematu opartego na karboplatynie zalecana dawka docetakselu wynosi 75 mg/m 2 pc. przez cały czas trwania leczenia (bez zwiększania dawki). Podczas podawania z produktem leczniczym Perjeta w terapii adjuwantowej, zalecana dawka paklitakselu wynosi 80 mg/m 2 pc. raz w tygodniu przez 12 tygodniowych cykli.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów otrzymujących schemat leczenia oparty na antracyklinach, produkt leczniczy Perjeta i trastuzumab należy podawać po zakończeniu podawania całego schematu opartego na antracyklinach (patrz punkt 4.4). Rak piersi z przerzutami Produkt leczniczy Perjeta należy podawać w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem. Leczenie produktem Perjeta i trastuzumabem można kontynuować do progresji choroby lub niepoddającej się leczeniu toksyczności, nawet, jeśli leczenie docetakselem zostało przerwane. Rak piersi we wczesnym stadium W leczeniu neoadjuwantowym produkt Perjeta powinien być podawany przez 3–6 cykli w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią jako część pełnego schematu leczenia wczesnego raka piersi (patrz punkt 5.1). W leczeniu adjuwantowym produkt leczniczy Perjeta należy podawać w skojarzeniu z trastuzumabem łącznie przez jeden rok (do 18 cykli lub do nawrotu choroby, bądź do wystąpienia niepoddającej się leczeniu toksyczności, w zależności co wystąpi pierwsze) jako część pełnego schematu leczenia wczesnego raka piersi oraz niezależnie od czasu leczenia chirurgicznego.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Dawkowanie
Leczenie powinno obejmować standardową chemioterapię opartą na antracyklinach i (lub) taksanach. Podawanie produktu Perjeta i trastuzumabu należy rozpocząć w 1. dniu pierwszego cyklu zawierającego taksan i kontynuować nawet po zakończeniu chemioterapii. Opóźnienie podania lub pominięcie dawki Zalecenia dotyczące opóźnienia podania lub pominięcia dawki, patrz Tabela 1 poniżej. Tabela 1 Zalecenia dotyczące opóźnienia podania lub pominięcia dawki

CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Dawkowanie

Czas międzydwoma kolejnymi wlewami Perjeta Trastuzumab
dożylnie podskórnie
< 6 tygodni Dawkę 420 mg Dawkę 6 mg/kg mc. Stałą dawkę 600mg
pertuzumabu w postaci trastuzumabu w postaci trastuzumabu w
dożylnej należy podać tak dożylnej należy podać postaci podskórnej
szybko, jak to możliwe. tak szybko, jak to należy podać tak
Nie należy czekać do możliwe. Nie należy szybko, jak to
kolejnej zaplanowanej czekać do kolejnej możliwe. Nie należy
dawki. Następnie, należy zaplanowanej dawki. czekać do kolejnej
powrócić do pierwotnego Następnie, należy zaplanowanej dawki.
harmonogramu powrócić do pierwotnego
dawkowania. harmonogramu
dawkowania.
≥ 6 tygodni Należy ponownie podać Należy ponownie podać
dawkę nasycającą 840 mg dawkę nasycającą
pertuzumabu w postaci 8 mg/kg mc.
dożylnej w 60- trastuzumabu w postaci
minutowym wlewie, a dożylnej w czasie około
następnie podawać dawkę 90 minut, a następnie
podtrzymującą 420 mg należy podawać dawkę
dożylnie co 3 tygodnie. podtrzymującą 6 mg/kg
mc. dożylnie co 3
tygodnie.

CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Dawkowanie
Zmiana dawki Nie zaleca się zmniejszania dawek produktu leczniczego Perjeta lub trastuzumabu. Szczegółowe informacje dotyczące trastuzumabu, patrz Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL). Pacjenci mogą kontynuować terapię w okresie odwracalnego zahamowania czynności szpiku, wywołanego przez chemioterapię, jednak w tym czasie należy ich uważnie obserwować w celu wykrycia ewentualnych powikłań związanych z występowaniem neutropenii. Informacje o modyfikacjach dawek docetakselu i innych chemioterapii znajdują się w odpowiednich ChPL. W przypadku przerwania terapii trastuzumabem należy przerwać stosowanie produktu Perjeta. Zaburzenie czynności lewej komory Należy odstawić produkt leczniczy Perjeta i trastuzumab na co najmniej 3 tygodnie w przypadku jakichkolwiek objawów przedmiotowych i podmiotowych wskazujących na występowanie zastoinowej niewydolności serca.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Dawkowanie
W przypadku potwierdzenia objawowej niewydolności serca podawanie produktu Perjeta należy przerwać (więcej informacji, patrz punkt 4.4) Pacjenci z rakiem piersi z przerzutami Frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF) przed rozpoczęciem leczenia powinna wynosić  50%. Podawanie produktu Perjeta i trastuzumabu należy wstrzymać na co najmniej 3 tygodnie w przypadku:  spadku LVEF do poziomu poniżej 40%.  gdy wartość LVEF na poziomie 40-45% związana jest ze spadkiem o ≥ 10% poniżej wartości sprzed leczenia. Produkt Perjeta i trastuzumab można zacząć stosować ponownie, jeśli wartość LVEF wróciła do poziomu > 45% lub do poziomu 40-45% związanego z różnicą o < 10% poniżej wartości sprzed leczenia. Pacjenci z rakiem piersi we wczesnym stadium LVEF przed rozpoczęciem leczenia powinna wynosić  55% (  50% po zakończeniu podawania antracyklin wchodzących w skład chemioterapii, jeśli są podawane).
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Dawkowanie
Podawanie produktu Perjeta i trastuzumabu należy wstrzymać na co najmniej 3 tygodnie w przypadku:  spadku LVEF do poziomu poniżej 50% związanego ze spadkiem o  10 punktów procentowych poniżej wartości sprzed leczenia. Podawanie produktu Perjeta i trastuzumabu można wznowić, jeśli wartość LVEF wróciła do poziomu  50% lub do różnicy wynoszącej < 10 punktów procentowych poniżej wartości sprzed leczenia. Osoby w podeszłym wieku Nie obserwowano ogólnych różnic w skuteczności stosowania produktu Perjeta u pacjentów w wieku  65 i <65 lat. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów w wieku ≥ 65 lat. Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania leku u pacjentów w wieku powyżej 75 lat jest. Patrz punkt 4.8 w celu oceny bezpieczeństawa stosowania produktu leczniczego Perjeta u osób w podeszłym wieku. Zaburzenia czynności nerek Nie jest konieczne dostosowanie dawki pertuzumabu u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na ograniczoną liczbę danych farmakokinetycznych nie ma zaleceń, dotyczących stosowania leku u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (patrz punkt 5.2). Z aburzenia czynności wątroby Nie badano bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu leczniczego Perjeta u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby. Nie jest możliwe określenie zalecanego dawkowania. Dzieci i młodzież Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności produktu leczniczego Perjeta u dzieci i młodzieży poniżej 18. lat. Nie ma znaczącej klinicznej potrzeby stosowania produktu leczniczego Perjeta w leczeniu raka piersi u dzieci i młodzieży. Sposób podawania Produkt leczniczy Perjeta podaje się w wlewie dożylnym. Produkt nie powinien być podawany we wstrzyknięciu dożylnym lub w bolusie. Instrukcje dotyczące rozcieńczania produktu leczniczego Perjeta przed podaniem, patrz punkt 6.2 i 6.6. W przypadku dawki początkowej zalecany czas wlewu wynosi 60 minut.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Dawkowanie
Jeśli pierwszy wlew był dobrze tolerowany, kolejne mogą być podawane przez 30 minut do 60 minut (patrz punkt 4.4). Reakcje na wlew Jeśli u pacjenta wystąpi reakcja na wlew (patrz punkt 4.8), można spowolnić tempo wlewu produktu Perjeta lub przerwać podawanie. Wlew można wznowić po ustąpieniu objawów. Ustąpienie objawów może przyspieszyć leczenie polegające na podaniu tlenu, agonistów receptorów beta, leków antyhistaminowych, szybkim podaniu płynów oraz leków przeciwgorączkowych. Reakcje nadwrażliwości/anafilaksja Wlew należy natychmiast i na stałe przerwać, jeśli u pacjenta wystąpi reakcja stopnia 4. wg. NCI- CTCAE (anafilaksja), skurcz oskrzeli lub zespół ostrej niewydolności oddechowej (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikacja produktu W celu poprawy identyfikacji biologicznych produktów leczniczych, nazwa i numer serii produktu leczniczego stosowanego u pacjenta powinna zostać wyraźnie odnotowana. Zaburzenie czynności lewej komory (w tym zastoinowa niewydolność serca) Zgłaszano przypadki zmniejszenia LVEF po zastosowaniu leków blokujących aktywność HER2, w tym produktu leczniczego Perjeta. Występowanie objawowego zaburzenia czynności skurczowej lewej komory (ang. left ventricular systolic dysfunction – LVD [zastoinowa niewydolność serca]) było częstsze u pacjentów leczonych produktem Perjeta w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią w porównaniu z trastuzumabem i chemioterapią. Pacjenci, którzy otrzymali wcześniej antracykliny lub wcześniejszą radioterapię okolicy klatki piersiowej mogą podlegać większemu ryzyku spadku LVEF.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Większość przypadków objawowej niewydolności serca zgłaszanych w leczeniu adjuwantowym występowała u pacjentów, którzy otrzymali chemioterapię opartą na antracyklinach (patrz punkt 4.8). Nie badano produktu leczniczego Perjeta u pacjentów, u których: wartość LVEF przed leczeniem była < 50%; wcześniej występowała zastoinowa niewydolność serca (ang. congestive heart failure – CHF); wartość LVEF uległa zmniejszeniu < 50% w trakcie wcześniejszej adjuwantowej terapii trastuzumabem lub miały miejsce stany mogące zaburzyć czynność lewej komory, takie jak niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, poważna, wymagająca leczenia arytmia serca lub narastająca wcześniejsza ekspozycja na antracyklinę > 360 mg/m 2 doksorubicyny lub jej odpowiednik. Należy oceniać wartość LVEF przed rozpoczęciem leczenia produktem Perjeta oraz w regularnych odstępach w trakcie leczenia produktem Perjeta (np.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Specjalne środki ostrozności
raz podczas leczenia neoadjuwantowego i co 12 tygodni podczas leczenia adjuwantowego lub podczas leczenia raka z przerzutami), aby się upewnić, czy wartość LVEF mieści się w zakresie wartości prawidłowych. Jeśli wartość LVEF zmniejszy się do poziomu wskazanego w punkcie 4.2 i nie ulegnie poprawie lub ulegnie dalszemu pogorszeniu w kolejnym badaniu, należy poważnie rozważyć zakończenie terapii produktem leczniczym Perjeta i trastuzumabem, chyba że korzyści dla danego pacjenta przewyższają ryzyko. Ryzyko kardiologiczne powinno być dokładnie rozważone i wyważone w stosunku do potrzeb medycznych danego pacjenta przed zastosowaniem produktu Perjeta z antracyklinami. Na podstawie działania farmakologicznego leków skierowanych przeciwko HER2 i antracyklin, można spodziewać się zwiększonego ryzyka toksyczności kardiologicznej podczas jednoczesnego stosowania produktu leczniczego Perjeta i antracyklin niż podczas stosowania sekwencyjnego.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Sekwencyjne stosowanie produktu Perjeta (w skojarzeniu z trastuzumabem i taksanem) było oceniane po podaniu epirubicyny lub doksorubicyny wchodzących w skład wielu schematów leczenia opartych na antracyklinach w badaniach APHINITY i BERENICE. Jednak istnieją tylko ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa jednoczesnego stosowania produktu Perjeta i antracykliny. W badaniu TRYPHAENA produkt Perjeta podawano jednocześnie z epirubicyną w ramach schematu FEC (5- fluorouracyl, epirubicyna, cyklofosfamid) (patrz punkt 4.8 i 5.1). Leczenie otrzymywali wyłącznie pacjenci nie stosujący wcześniej chemioterapii i otrzymali oni małe skumulowane dawki epirubicyny (do 300 mg/m 2 pc.). W tym badaniu bezpieczeństwo kardiologiczne było podobne jak u pacjentów otrzymujących taki sam schemat leczenia, ale z produktem Perjeta podawanym sekwencyjnie (po chemioterapii FEC).
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Reakcje na wlew Stosowanie produktu leczniczego Perjeta wiązało się z występowaniem reakcji związanych z wlewem, w tym ze zdarzeniami zakończonymi zgonem (patrz punkt 4.8). Zaleca się ścisłą obserwację pacjenta w trakcie pierwszego wlewu i przez 60 minut po pierwszym wlewie oraz w trakcie kolejnych wlewów i przez 30-60 minut po kolejnych wlewach produktu leczniczego Perjeta. Jeśli wystąpi istotna reakcja na wlew, należy zmniejszyć szybkość podawania wlewu lub przerwać wlew i zastosować odpowiednie terapie. Należy oceniać stan pacjentów i uważnie kontrolować do całkowitego ustąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych. Należy rozważyć trwałe zaprzestanie podawania produktu leczniczego Perjeta u pacjentów z ciężkimi reakcjami związanymi z wlewem. Ocena kliniczna powinna opierać się na ciężkości poprzednich reakcji i odpowiedzi na zastosowane leczenie działania niepożądanego (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Reakcje nadwrażliwości/anafilaksja Pacjenci powinni być dokładnie obserwowani pod kątem reakcji nadwrażliwości. Ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję i zdarzenia zakończone zgonem, obserwowano w związku z podawaniem produktu Perjeta (patrz punkt 4.8). Produkty lecznicze stosowane w leczeniu takich reakcji, a także sprzęt ratunkowy, powinny być dostępne do natychmiastowego użycia. Stosowanie leku Perjeta musi zostać na stałe przerwane w przypadku reakcji nadwrażliwości NCI-CTCAE w stopniu 4 (anafilaksji), skurczu oskrzeli lub zespółu ostrej niewydolności oddechowej (patrz punkt 4.2). Gorączka neutropeniczna U pacjentów leczonych produktem Perjeta, trastuzumabem i docetakselem istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia gorączki neutropenicznej, w porównaniu do pacjentów przyjmujących placebo, trastuzumab i docetaksel, zwłaszcza podczas pierwszych 3 cyklów leczenia (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W badaniu CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi najmniejsze liczby neutrofilów były podobne u pacjentów przyjmujących produkt leczniczy Perjeta i u pacjentów przyjmujących placebo. Większa częstość występowania gorączki neutropenicznej u pacjentów leczonych produktem Perjeta wiązała się z częstszym występowaniem zapalenia błon śluzowych oraz biegunki. Należy rozważyć objawowe leczenie zapalenia błony śluzowej i biegunki. Nie zgłaszano przypadków gorączki neutropenicznej po przerwaniu terapii docetakselem. Biegunka Produkt Perjeta może wywoływać ciężką biegunkę. Biegunka występuje najczęściej podczas jednoczesnego stosowania terapii taksanami. U pacjentów w podeszłym wieku (>65 lat) występuje większe ryzyko biegunki niż u młodszych pacjentów (<65 lat). Należy leczyć biegunkę według standardowej praktyki i wytycznych.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Należy rozważyć wczesną interwencję przez podanie loperamidu, wymianę płynów i elektrolitów, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku i w przypadku, gdy biegunka jest ciężka i długotrwała. W przypadku nie osiągnięcia poprawy stanu pacjenta należy rozważyć przerwanie leczenia pertuzumabem. Jeśli biegunka jest pod kontrolą leczenie pertuzumabem może zostać przywrócone.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji W badaniu dodatkowym z udziałem 37 pacjentów, prowadzonym w ramach randomizowanego, rejestracyjnego badania CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi, nie obserwowano intereakcji farmakokinetycznych (PK) między pertuzumabem i trastuzumabem ani między pertuzumabem i docetakselem. Dodatkowo populacyjna analiza farmakokinetyczna nie wykazała istnienia interakcji lekowych między pertuzumabem i trastuzumabem ani między pertuzumabem i docetakselem. Ten brak interakcji między lekami został potwierdzony przez dane farmakokinetyczne z badań NEOSPHERE i APHINITY. W pięciu badaniach oceniono wpływ pertuzumabu na farmakokinetykę podawanych jednocześnie leków cytotoksycznych, docetakselu, paklitakselu, gemcytabiny, kapecytabiny, karboplatyny i erlotynibu. Nie wykazano istnienia interakcji farmakokinetycznej między pertuzumabem a którymkolwiek z tych leków.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Interakcje
Farmakokinetyka pertuzumabu w tych badaniach była porównywalna do farmakokinetyki obserwowanej w badaniach z zastosowaniem jednego leku.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Antykoncepcja Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji podczas przyjmowania produktu leczniczego Perjeta oraz przez 6 miesięcy od czasu przyjęcia ostatniej dawki pertuzumabu. Ciąża Dostępne są ograniczone dane dotyczące stosowania pertuzumabu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną (patrz punkt 5.3). Produkt leczniczy Perjeta nie jest zalecany do stosowania w okresie ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują antykoncepcji. Karmienie piersią Ze względu na to, że ludzka IgG jest wydzielana z mlekiem ludzkim, a ryzyko wchłaniania jej i negatywnego wpływu na zdrowie niemowlęcia jest nieznane, należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią czy przerwać leczenie, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia produktem leczniczym Perjeta dla kobiety (patrz punkt 5.2).
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Płodność Nie przeprowadzono specyficznych badań oceniających wpływ pertuzumabu na płodność zwierząt. Z badań toksyczności po podaniu wielokrotnym prowadzonych na makakach nie można było wyciągnąć jednoznacznych wniosków dotyczących działań niepożądanych na męskie narządy rozrodcze. Nie zaobserwowano działań niepożądanych po ekspozycji na pertuzumab u dojrzałych płciowo samic małp makaków (patrz punkt 5.3).
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Na podstawie zgłoszonych działań niepożądanych produkt leczniczy Perjeta ma niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Podczas leczenia produktem leczniczym Perjeta mogą wystąpić zawroty głowy (patrz punkt 4.8). Pacjentom, u których występują reakcje na wlew, należy odradzać prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn do czasu ustąpienia objawów.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Bezpieczeństwo produktu leczniczego Perjeta zostało ocenione w grupie ponad 6 000 pacjentów uczestniczących w badaniach fazy I, II i III prowadzonych z udziałem pacjentów chorych na różnego rodzaju nowotwory złośliwe i leczonych głównie produktem leczniczym Perjeta w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi. Badania te obejmowały badania rejestracyjne CLEOPATRA (n=808), NEOSPHERE (n=417), TRYPHAENA (n=225) i APHINITY (n=4804) [dane zbiorcze przedstawiono w Tabeli 2]. Bezpieczeństwo produktu Perjeta było na ogół zgodne w tych badaniach, jakkolwiek częstość występowania oraz najczęstsze działania niepożądane leków (ADRs; ang adverse drug reactions ) różniły się w zależności od tego, czy produkt Perjeta podawano w monoterapii czy równocześnie z lekami przeciwnowotworowymi.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych W tabeli 2 podsumowano działania niepożądane obserwowane w grupach leczonych produktem Perjeta w następujących rejestracyjnych badaniach klinicznych:  CLEOPATRA, w którym produkt leczniczy Perjeta był podawany w skojarzeniu z docetakselem i trastuzumabem u chorych na przerzutowego raka piersi (n=453).  NEOSPHERE (n=309) i TRYPHAENA (n=218), w których produkt Perjeta w leczeniu neoadjuwantowym podawano w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią u chorych z miejscowo zaawansowanym, zapalnym lub wczesnym rakiem piersi.  APHINITY, w którym produkt Perjeta w leczeniu adjuwantowym podawano w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią zawierającą taksan opartą na antracyklinach lub zawierającą taksan bez antracyklin, pacjentom z wczesnym rakiem piersi (n=2364). Ponadto, w tabeli 2 uwzględniono działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu produktu do obrotu.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
Ponieważ w tych badaniach produkt Perjeta był stosowany z trastuzumabem i chemioterapią, trudno jest ustalić związek przyczynowo-skutkowy między wystąpieniem zdarzenia niepożądanego a określonym lekiem. Działania niepożądane wymienione poniżej zostały wyszczególnione według klasyfikacji układów i narządów MedDRA i następujących kategorii częstości występowania: Bardzo często(  1/10) Często (  1/100 do <1/10) Niezbyt często (  1/1 000 do <1/100) Rzadko (  1/10 000 do < 1/1 000) Bardzo rzadko (< 1/10 000) Częstość nieznana (nie można jej oszacować na podstawie dostępnych danych) Działania niepożądane w każdej grupie częstości i grupie układów i narządów zostały wymienione według malejącego stopnia nasilenia. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi (  30%) w tych zbiorczych danych były: biegunka, łysienie, nudności, uczucie zmęczenia, neutropenia i wymioty.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
Najczęstszymi działaniami niepożądanymi stopnia 3-4 wg NCI-CTCAE (  10%) były: neutropenia i gorączka neutropeniczna. Tabela 2 Podsumowanie ADRs u pacjentów leczonych produktem Perjeta w badaniach klinicznych^ oraz po wprowadzeniu do obrotu †

CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacjaukładów i narządów Bardzo często Często Niezbyt często Rzadko
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Zapalenie nosogardła Zapalenie wałów paznokciowych Infekcja górnychdróg oddechowych
Zaburzenia krwi iukładu chłonnego Gorączka neutropeniczna* NeutropeniaLeukopenia Anemia
Zaburzenia układuimmunologicznego Reakcja na wlew,* Nadwrażliwość,* Nadwrażliwość nalek,* Reakcja anafilaktyczna,* Zespółuwalnianiacytokin
Zaburzenia metabolizmu iodżywiania Zmniejszenie apetytu Zespółrozpadu guza†
Zaburzenia psychiczne Bezsenność

CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacjaukładów i narządów Bardzo często Często Niezbyt często Rzadko
Zaburzenia układunerwowego Neuropatia obwodowa Bóle głowy Zaburzenia smaku Obwodowa neuropatia czuciowaZawroty głowyParestezje
Zaburzenia oka Zwiększone łzawienie
Zaburzenia serca Zaburzenieczynności lewejkomory** Zastoinowaniewydolnośćserca**
Zaburzenia naczyniowe Uderzenia gorąca
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej iśródpiersia Kaszel Krwawienie z nosa Duszność Śródmiąższowa choroba płuc Wysięk opłucnowy
Zaburzenia żołądka ijelit Biegunka WymiotyZapalenie jamy ustnejNudności Zaparcia NiestrawnośćBól brzucha
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Łysienie Wysypka Choroby paznokci ŚwiądSuchość skóry
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkankiłącznej Ból mięśni Ból stawów Ból kończyn
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Zapalenie śluzówki Obrzęki obwodowe Gorączka ZmęczenieAstenia Dreszcze Ból Obrzęk

CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
^ W tabeli 2 przedstawiono zebrane dane z całego okresu terapii w badaniu CLEOPATRA (data odcięcia danych: 11 luty 2014 r.; mediana liczby cykli produktu leczniczego Perjeta: 24) oraz z okresu terapii neoadjuwantowej w badaniach NEOSPHERE (mediana liczby cykli produktu Perjeta: 4 we wszystkich grupach terapeutycznych) i TRYPHAENA (mediana liczby cykli produktu Perjeta: 3–6 w poszczególnych grupach terapeutycznych) oraz z okresu terapii w badaniu APHINITY (mediana liczby cykli leczenia produktem Perjeta wyniosła 18). *Zgłoszone działania niepożądane zakończone zgonem. ** Dla całego okresu terapii we wszystkich 4 badaniach. Częstość występowania zaburzeń czynności lewej komory i zastoinowej niewydolności serca odzwierciedla Preferowane Terminy MedDRA raportowane z poszczególnych badań. ° Nadwrażliwość/reakcja anafilaktyczna obejmuje grupę zjawisk. °° Reakcja na wlew obejmuje szereg różnych zjawisk w określonym przedziale czasowym, patrz „Opis wybranych działań niepożądanych” poniżej.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
†Działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu do obrotu Opis wybranych działań niepożądanych Zaburzenia czynności lewej komory (LVD) W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi, częstość LVD podczas leczenia w badaniu była wyższa w grupie otrzymującej placebo niż w grupie leczonej produktem Perjeta (odpowiednio 8,6 % i 6,6 %,). Częstość występowania objawów LVD była również niższa w grupie leczonej produktem Perjeta (1,8 % w grupie otrzymującej placebo wobec 1,5 % w grupie leczonej Perjeta) (patrz punkt 4.4). W neoadjuwantowym badaniu NEOSPHERE, w którym pacjenci otrzymywali 4 cykle produktu Perjeta w leczeniu neoadjuwantowym, częstość występowania LVD (w całym okresie terapii) była wyższa w grupie leczonej produktem Perjeta, trastuzumabem i docetakselem (7,5%) wobec grupy leczonej trastuzumabem i docetakselem (1,9%). W grupie leczonej produktem Perjeta i trastuzumabem wystąpił jeden przypadek objawowej postaci LVD.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
W neoadjuwantowym badaniu TRYPHAENA częstość występowania LVD (w całym okresie terapii) wyniosła 8,3% w grupie leczonej produktem Perjeta z trastuzumabem i FEC (5-fluorouracyl, epirubicyna, cyklofosfamid) a następnie produktem Perjeta z trastuzumabem i docetakselem; 9,3% w grupie leczonej produktem Perjeta z trastuzumabem i docetakselem po FEC; oraz 6,6% w grupie leczonej produktem Perjeta w skojarzeniu z TCH (docetaksel, karboplatyna i trastuzumab). Częstość występowania objawowego LVD (zastoinowej niewydolności serca) wyniosła 1,3% w grupie leczonej produktem Perjeta z trastuzumabem i docetakselem po FEC (z wyłączeniem pacjentów, u których doszło do objawowego LVD podczas leczenia FEC przed rozpoczęciem stosowania skojarzenia produktu Perjeta z trastuzumabem i docetakselem) oraz 1,3% w grupie leczonej produktem Perjeta w skojarzeniu z TCH.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
U żadnego pacjenta z grupy leczonej produktem Perjeta z trastuzumabem i FEC, a następnie produktem Perjeta, trastuzumabem i docetakselem nie rozwinęło się objawowe LVD. W okresie leczenia neoadjuwantowego w badaniu BERENICE częstość występowania objawowego LVD klasy III/IV wg NYHA (zastoinowa niewydolność serca wg klasyfikacji NCI-CTCAE w. 4) wyniosła 1,5% w grupie leczonej wg schematu „dose dense AC” doksorubicyną i cyklofosfamidem, a następnie produktem Perjeta w skojarzeniu z trastuzumabem i paklitakselem. U żadnego z pacjentów (0%) nie wystąpiło objawowe LVD w grupie leczonej FEC, a następnie produktem Perjeta w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem. Częstość występowania bezobjawowego LVD (zmniejszenie frakcji wyrzutowej wg NCI-CTCAE w. 4) wyniosła 7% w grupie leczonej wg schematu „dose dense AC”, a następnie produktem Perjeta w skojarzeniu z trastuzumabem i paklitakselem oraz 3,5% w grupie leczonej FEC, a następnie produktem Perjeta w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
W badaniu APHINITY częstość występowania objawowej niewydolności serca (klasy III lub IV wg NYHA) ze spadkiem LVEF o co najmniej 10 punktów procentowych względem wartości wyjściowej oraz do wartości <50% wyniosła <1% (0,8% u pacjentów leczonych produktem Perjeta w porównaniu z 0,4% u pacjentów otrzymujących placebo). Wśród pacjentów, u których wystąpiła objawowa niewydolność serca, 62,5% pacjentów leczonych produktem Perjeta i 66,7% pacjentów otrzymujących placebo powróciło do poprzedniego stanu zdrowia (co definiowano jako wartość LVEF powyżej 50% w 2 kolejnych pomiarach) w chwili zakończenia zbierania danych. Większość zdarzeń zgłaszano wśród pacjentów leczonych antracyklinami. Bezobjawowe spadki LVEF lub spadki z łagodnymi objawami (klasy II wg NYHA) wynoszące co najmniej 10 punktów procentowych względem wartości początkowych oraz do wartości <50% były zgłaszane u 2,7% pacjentów leczonych produktem Perjeta i 2,9% pacjentów otrzymujących placebo, z których 84,4% pacjentów leczonych produktem Perjeta i 87,0% pacjentów otrzymujących placebo wróciło do poprzedniego stanu zdrowia w chwili zakończenia zbierania danych.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
Reakcje na wlew Reakcję na wlew zdefiniowano w badaniach rejestracyjnych jako każde zdarzenie raportowane jako nadwrażliwość, reakcja anafilaktyczna, ostra reakcja na wlew lub zespół uwalniania cytokin, występujące podczas wlewu lub w dniu wlewu. W rejestracyjnym badaniu CLEOPATRA dawka początkowa produktu leczniczego Perjeta była podawana w dniu poprzedzającym podanie trastuzumabu i docetakselu, aby umożliwić ocenę reakcji związanych z produktem Perjeta. Pierwszego dnia, gdy podawano tylko produkt leczniczy Perjeta, ogólna częstość występowania reakcji na wlew wyniosła 9,8% w grupie otrzymującej placebo i 13,2 % w grupie leczonej produktem leczniczym Perjeta, przy czym większość reakcji na wlew miała łagodne lub umiarkowane nasilenie. Najczęstszymi reakcjami związanymi z wlewem (≥ 1,0%) w grupie leczonej produktem leczniczym Perjeta były gorączka, dreszcze, zmęczenie, ból głowy, osłabienie, nadwrażliwość i wymioty.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
W trakcie drugiego cyklu, gdy wszystkie leki były podawane tego samego dnia, najczęstszymi reakcjami na wlew (≥ 1,0%) w grupie leczonej produktem leczniczym Perjeta były zmęczenie, zaburzenie smaku, nadwrażliwość na lek, ból mięśniowy i wymioty (patrz punkt 4.4). W badaniach z leczeniem neoadjuwantowym i adjuwantowym produkt Perjeta był stosowany we wszystkich cyklach tego samego dnia co inne terapie badane. Reakcje na wlew wystąpiły u 18,6% – 25,0% pacjentów pierwszego dnia podawania produktu Perjeta (w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią). Rodzaj i nasilenie zdarzeń były zgodne z obserwowanymi w badaniu CLEOPATRA w cyklach, w których produkt Perjeta był podawany tego samego dnia co trastuzumab i docetaksel, przy czym większość reakcji miała nasilenie łagodne lub umiarkowane. Reakcje nadwrażliwości/anafilaksja W rejestracyjnym badaniu CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi, ogólna częstość występowania raportowanych przez badaczy zdarzeń związanych z nadwrażliwością/anafilaksją w całym okresie leczenia wyniosła 9,3% w grupie pacjentów otrzymujących placebo i 11,3% w grupie leczonej produktem leczniczym Perjeta; z których odpowiednio 2,5% i 2,0% było 3.-4.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
stopnia według NCI- CTCAE. Ogółem u 2 pacjentów w grupie otrzymującej placebo i u 4 pacjentów w grupie leczonej produktem Perjeta wystąpiły zdarzenia opisywane przez badacza, jako wstrząs anafilaktyczny (patrz punkt 4.4). Ogółem większość reakcji nadwrażliwości miała łagodne lub umiarkowane nasilenie i ustępowały po zastosowaniu leczenia. Na podstawie modyfikacji leczenia w trakcie badania większość reakcji uznano za wtórne do wlewów docetakselu. W badaniach z leczeniem neoadjuwantowym i adjuwantowym zdarzenia związane z nadwrażliwością/anafilaksją były zgodne z obserwowanymi w badaniu CLEOPATRA. W badaniu NEOSPHERE anafilaksja wystąpiła u dwóch pacjentów z grupy leczonej produktem Perjeta i docetakselem. Zarówno w badaniu TRYPHAENA, jak i APHINITY ogólna częstość występowania nadwrażliwości/anafilaksji była najwyższa w grupie leczonej produktem Perjeta i TCH (odpowiednio 13,2% i 7,6%), z czego odpowiednio u 2,6% i 1,3% wystąpił stopień 3.–4. wg NCI-CTCAE.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
Gorączka neutropeniczna W rejestracyjnym badaniu klinicznym CLEOPATRA u większości pacjentów w obu grupach terapeutycznych wystąpiło, co najmniej jedno zdarzenie dotyczące leukopenii (63,0% pacjentów leczonych produktem leczniczym Perjeta i 58,3% pacjentów w grupie otrzymującej placebo), z których większość była zdarzeniami dotyczącymi neutropenii (patrz punkt 4.4). Gorączka neutropeniczna wystąpiła u 13,7% pacjentów leczonych produktem leczniczym Perjeta i u 7,6% pacjentów w grupie otrzymującej placebo. W obu grupach terapeutycznych odsetek pacjentów, u których wystąpiła gorączka neutropeniczna, był najwyższy w pierwszym cyklu leczenia, a później stopniowo zmniejszał się. Zwiększoną częstość występowania gorączki neutropenicznej w obu grupach leczniczych zaobserwowano wśród pacjentów pochodzących z Azji, w stosunku do pacjentów innych ras i pochodzących z innych obszarów geograficznych.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
Wśród pacjentów pochodzących z Azji częstość występowania gorączki neutropenicznej była najwyższa u pacjentów leczonych produktem leczniczym Perjeta (25,8%) w porównaniu z pacjentami w grupie otrzymującej placebo (11,3%). W badaniu NEOSPHERE gorączka neutropeniczna wystąpiła u 8,4% pacjentów leczonych neoadjuwantowo produktem Perjeta, trastuzumabem i docetakselem w porównaniu do 7,5% pacjentów leczonych trastuzumabem i docetakselem. W badaniu TRYPHAENA gorączka neutropeniczna wystąpiła u 17,1% pacjentów leczonych neoadjuwantowo produktem Perjeta + TCH oraz u 9,3% pacjentów leczonych neoadjuwantowo produktem Perjeta z trastuzumabem i docetakselem po FEC. W badaniu TRYPHAENA częstość występowania gorączki neutropenicznej była wyższa u pacjentów, którzy otrzymali 6 cykli produktu Perjeta w porównaniu do pacjentów, którzy otrzymali 3 cykle produktu Perjeta, niezależnie od podawanej chemioterapii.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
Podobnie jak w badaniu CLEOPATRA wyższa częstość występowania neutropenii i gorączki neutropenicznej była stwierdzana wśród pacjentów z Azji niż u innych pacjentów w obu badaniach neoadjuwantowych. W badaniu NEOSPHERE gorączka neutropeniczna wystąpiła u 8,3% pacjentów z Azji leczonych neoadjuwantowo produktem Perjeta, trastuzumabem i docetakselem w porównaniu do 4,0% pacjentów z Azji leczonych neoadjuwantowo trastuzumabem i docetakselem. W badaniu APHINITY gorączka neutropeniczna wystąpiła u 12,1% pacjentów leczonych produktem Perjeta i 11,1% pacjentów otrzymujących placebo. Podobnie jak w badaniach CLEOPATRA, TRYPHAENA i NEOSPHERE większą częstość występowania gorączki neutropenicznej obserwowano wśród pacjentów z Azji leczonych produktem Perjeta w porównaniu z pacjentami innych ras uczestniczących w badaniu APHINITY (15,9% pacjentów leczonych produktem Perjeta i 9,9% pacjentów otrzymujących placebo).
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
Biegunka W rejestracyjnym badaniu CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi, biegunka wystąpiła u 68,4% pacjentów, którym podawano produkt leczniczy Perjeta i u 48,7% pacjentów, którym podawano placebo (patrz punkt 4.4). Większość zdarzeń miała łagodne do umiarkowane nasilenie i występowała podczas pierwszych kilku cykli leczenia. Częstość biegunki stopnia 3.- 4. według NCI-CTCAE wynosiła 9,3% w grupie otrzymującej produkt leczniczy Perjeta i u 5,1% pacjentów w grupie otrzymującej placebo. Mediana trwania najdłuższego epizodu wynosiła 18 dni w grupie otrzymującej produkt leczniczy Perjeta i 8 dni u pacjentów z grupy otrzymującej placebo. Zaobserwowano pozytywną reakcję na leki przeciwbiegunkowe. W badaniu NEOSPHERE biegunka wystąpiła u 45,8% pacjentów leczonych neoadjuwantowo produktem Perjeta, trastuzumabem i docetakselem w porównaniu do 33,6% pacjentów leczonych trastuzumabem i docetakselem.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
W badaniu TRYPHAENA biegunka wystąpiła u 72,3% pacjentów leczonych neoadjuwantowo produktem Perjeta + TCH oraz u 61,4% pacjentów leczonych neoadjuwantowo produktem Perjeta z trastuzumabem i docetakselem po FEC. W obu badaniach większość działań miała nasilenie łagodne do umiarkowanego. W badaniu APHINITY większą częstość występowania biegunki zgłaszano w grupie leczonej produktem Perjeta (71,2%) w porównaniu z grupą placebo (45,2%). Biegunkę stopnia  3 zgłaszano u 9,8% pacjentów z grupy otrzymującej produkt Perjeta w porównaniu z 3,7% pacjentów z grupy placebo. Większość zgłaszanych zdarzeń miała nasilenie stopnia 1. lub 2. Największą częstość występowania biegunki (wszystkich stopni nasilenia) zgłaszano w okresie terapii celowanej w skojarzeniu z chemioterapią taksanem (61,4% pacjentów w grupie otrzymującej produkt Perjeta w porównaniu z 33,8% pacjentów w grupie placebo).
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
Częstość występowania biegunki była dużo mniejsza po zakończeniu chemioterapii: biegunka występowała wówczas u 18,1% pacjentów w grupie otrzymującej produkt Perjeta w porównaniu z 9,2% pacjentów w grupie placebo w okresie po zakończeniu chemioterapii i podczas stosowania terapii celowanej. Wysypka W rejestracyjnym badaniu CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi wysypka wystąpiła u 51,7% pacjentów w grupie otrzymującej produkt leczniczy Perjeta i u 38,9% pacjentów w grupie otrzymującej placebo. Większość zdarzeń została sklasyfikowana, jako stopnia 1. lub 2. pod względem ciężkości, wystąpiły one podczas pierwszych dwóch cykli i zaobserwowano ich pozytywną reakcję na standardowe leczenie, takie jak miejscowe lub doustne leki na trądzik. W badaniu NEOSPHERE wysypka wystąpiła u 40,2% pacjentów leczonych neoadjuwantowo produktem Perjeta, trastuzumabem i docetakselem w porównaniu od 29,0% pacjentów leczonych trastuzumabem i docetakselem.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
W badaniu TRYPHAENA wysypka wystąpiła u 36,8% pacjentów leczonych neoadjuwantowo produktem Perjeta + TCH oraz u 20,0% pacjentów leczonych neoadjuwantowo produktem Perjeta z trastuzumabem i docetakselem po FEC. Częstość występowania wysypki była wyższa u pacjentów, którzy otrzymali 6 cykli produktu leczniczego Perjeta w porównaniu do pacjentów, którzy otrzymali 3 cykle produktu Perjeta, niezależnie od stosowanej chemioterapii. W badaniu APHINITY wysypka jako zdarzenie niepożądane wystąpiła u 25,8% pacjentów z grupy leczonej produktem Perjeta w porównaniu z 20,3% pacjentów z grupy placebo. Większość zdarzeń wysypki miała nasilenie stopnia 1. lub 2. Nieprawidłowości w badaniach laboratoryjnych W rejestracyjnym badaniu CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi częstość występowania neutropenii stopnia 3.– 4. wg NCI-CTCAE wer.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
3 była zrównoważona w obu grupach terapeutycznych (86,3% w grupie otrzymującej produkt leczniczy Perjeta i 86,6% w grupie otrzymującej placebo, w tym odpowiednio 60,7% i 64,8% przypadków neutropenii stopnia 4.). W badaniu NEOSPHERE częstość występowania neutropenii stopnia 3.– 4. wg NCI-CTCAE wer. 3 wynosiła 74,5% u pacjentów leczonych neoadjuwantowo produktem Perjeta, trastuzumabem i docetakselem w porównaniu do 84,5% u pacjentów leczonych trastuzumabem i docetakselem, w tym odpowiednio 50,9% i 60,2% przypadków neutropenii 4. stopnia. W badaniu TRYPHAENA częstość występowania neutropenii stopnia 3.– 4. wg NCI-CTCAE wer. 3 wynosiła 85,3% u pacjentów leczonych neoadjuwantowo produktem Perjeta +TCH oraz 77,0% u pacjentów leczonych neoadjuwantowo produktem Perjeta, trastuzumabem i docetakselem po FEC, w tym odpowiednio 66,7% i 59,5% przypadków neutropenii 4. stopnia. W badaniu APHINITY częstość występowania neutropenii stopnia 3 – 4 wg NCI-CTCAE wer.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
4 wyniosła 40,6% u pacjentów leczonych produktem Perjeta, trastuzumabem i chemioterapią w porównaniu z 39,1% pacjentów leczonych placebo, trastuzumabem i chemioterapią, w tym odpowiednio 28,3% i 26,5% przypadków neutropenii stopnia 4. Pacjenci w podeszłym wieku Częstość występowania następujących zdarzeń niepożądanych wszystkich stopni była co najmniej o 5% większa u pacjentów w wieku ≥ 65 lat w porównaniu do pacjentów w wieku < 65 lat: zmniejszenie apetytu, niedokrwistość, zmniejszenie masy ciała, osłabienie, zaburzenia smaku, neuropatia obwodowa, hipomagnezemia i biegunka. Dostępne są ograniczone dane u pacjentów w wieku > 75 lat. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Działania niepożądane
Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Nie ustalono maksymalnej tolerowanej dawki pertuzumabu. W badaniach klinicznych nie badano dawki pojedynczej większej niż 25 mg/kg (1727 mg). W przypadku przedawkowania należy ściśle monitorować pacjentów w celu wykrycia objawów przedmiotowych lub objawów podmiotowych działań niepożądanych i wdrożyć odpowiednie leczenie objawowe.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwnowotworowe, przeciwciała monoklonalne, kod ATC: L01FD02 Mechanizm działania Pertuzumab jest rekombinowanym, humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym, które jest dokładnie nacelowane na domenę zewnątrzkomórkową dimeryzacji (subdomena II) białka receptora ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu typu 2 (HER2), dzięki czemu blokuje zależną od ligandu heterodimeryzację HER2 z innymi członkami rodziny HER, w tym EGFR, HER3 i HER4. W rezultacie tego pertuzumab hamuje sygnalizację wewnątrzkomórkową inicjowaną przez ligand za pomocą dwóch głównych szlaków sygnałowych: kinazy aktywowanej mitogenami (MAP) i kinazy 3 fosfoinozytolowej (PI3K). Hamowanie tych szlaków sygnałowych może powodować odpowiednio zatrzymanie wzrostu komórek i apoptozę. Ponadto pertuzumab pośredniczy w cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC).
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Chociaż pertuzumab sam powoduje hamowanie proliferacji ludzkich komórek nowotworowych, stosowanie pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem istotnie zwiększa aktywność przeciwnowotworową w modelach ksenoprzeszczepu z nadmierną ekspresją HER2. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Skuteczność produktu leczniczego Perjeta w raku piersi HER2-dodatnim została potwierdzona w randomizowanym badaniu fazy III i w jednoramiennym badaniu fazy II w przerzutowym raku piersi, w dwóch randomizowanych badaniach fazy II z leczeniem neoadjuwantowym we wczesnym raku piersi (jedno z nich z grupą kontrolną), w nierandomizowanym badaniu fazy II z leczeniem neoadjuwantowym oraz w randomizowanym badaniu III fazy w terapii adjuwantowej. W wymienionych poniżej badaniach nadmierną ekspresję HER2 oznaczano w laboratorium centralnym i definiowano jako wynik 3+ otrzymany metodą IHC lub jako stosunek amplifikacji HER2 metodą ISH  2,0.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rak piersi z przerzutami Produkt leczniczy Perjeta w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem Badanie CLEOPATRA (WO20698) to wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane placebo badanie fazy III z zastosowaniem podwójnie ślepej próby z udziałem 808 pacjentów z rakiem piersi HER2-dodatnim z przerzutami lub z nieresekcyjną wznową miejscową. Do badania nie włączono pacjentów z klinicznie istotnymi kardiologicznymi czynnikami ryzyka (patrz punkt 4.4). Ze względu na wyłączenie z badania pacjentów z przerzutami do mózgu nie ma danych dotyczących działania produktu leczniczego Perjeta na przerzuty do mózgu. Dane dotyczące pacjentów z nieoperacyjnym miejscowym nawrotem choroby są bardzo ograniczone. Pacjenci zostali losowo przydzieleni (1:1) do grupy otrzymującej placebo + trastuzumab + docetaksel lub produkt leczniczy Perjeta + trastuzumab + docetaksel. Produkt leczniczy Perjeta i trastuzumab podawane były w dawkach standardowych w 3-tygodniowym schemacie leczenia.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjenci byli leczeni produktem Perjeta i trastuzumabem do wystąpienia progresji choroby, wycofania zgody lub niepoddającej się leczeniu toksyczności. Dawka początkowa docetakselu wynosiła 75 mg/m 2 pc. podawana we wlewie dożylnym, co trzy tygodnie, przez co najmniej 6 cykli. Jeśli dawka początkowa była dobrze tolerowana, badacz mógł zwiększać dawkę docetakselu do 100 mg/m 2 pc. według własnej oceny. Pierwszorzędowym punktem końcowym badania był czas przeżycia bez progresji choroby (PFS – ang. progression-free survival ) oceniany przez niezależną jednostkę kontrolną (ang. independent review facility – IRF) i zdefiniowany, jako czas od dnia randomizacji do dnia wystąpienia progresji choroby lub zgonu (z dowolnej przyczyny), jeśli zgon wystąpił w ciągu 18 tygodni od ostatniej oceny nowotworu.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Drugorzędowymi punktami końcowymi skuteczności były przeżycie całkowite (OS), PFS (oceniany przez badacza), odsetek odpowiedzi obiektywnych (ORR), czas trwania odpowiedzi i czas do objawu progresji według kwestionariusza jakości życia FACT B. U około połowy pacjentów w każdej grupie leczonej stwierdzono obecność receptorów hormonalnych [definiowanych jako dodatni receptor estrogenowy (ER) i/lub dodatni receptor progesteronowy (PgR)] i u około połowy pacjentów w każdej grupie leczonej wcześniej stosowano terapię adjuwantową lub neoadjuwantową. Większość tych pacjentów otrzymała wcześniej antracykliny i 11% wszystkich pacjentów otrzymało wcześniej trastuzumab. Łącznie 43% pacjentów w obu grupach otrzymywało wcześniej radioterapię. Mediana LVEF u pacjentów w punkcie początkowym wynosiła 65,0% (zakres 50% – 88% ) w obu grupach. Wyniki skuteczności z badania CLEOPATRA podsumowano w tabeli 3.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Wykazano statystycznie istotną poprawę PFS ocenianego przez IRF w grupie leczonej produktem leczniczym Perjeta w porównaniu z grupą otrzymującą placebo. Wyniki dotyczące PFS ocenianego przez badacza były podobne do wyników dotyczących PFS ocenianego przez IRF. Tabela 3 Podsumowanie danych dotyczących skuteczności z badania CLEOPATRA

CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr Placebo+trastuzumab+ docetaksel n = 406 Perjeta+trastuzumab+ docetaksel n = 402 HR (95% CI) Wartość p
Czas przeżycia bez progresji choroby (niezależna ocena) – pierwszorzędowy punkt końcowy*Liczba pacjentów ze zdarzeniemMediana miesięcy 242 (59%)12,4 191 (47,5%)18,5 0,62[0,51; 0,75] < 0,0001
Całkowity czas przeżycia –drugorzędowy punkt końcowy**Liczba pacjentów ze zdarzeniemMediana liczby miesięcy 221(54,4%)40,8 168 (41,8%)56,5 0,68[0,56;0,84] 0,0002
Całkowity odsetek odpowiedzi
(ORR)^- drugorzędowy punkt
końcowy
Liczba pacjentów z mierzalną
chorobą 336 343 Różnice w 0,0011
Pacjenci z odpowiedzią*** 233 (69,3 %) 275 (80,2 %) ORR:
95% CI dla ORR [64,1; 74,2] [ 75,6; 84,3] 10,8%
Odpowiedź całkowita (CR) 14 (4,2 %) 19 (5,5 %) [4,2; 17,5]
Odpowiedź częściowa (PR) 219 (65,2 %) 256 (74,6 %)
Stabilizacja choroby (SD) 70 (20,8 %) 50 (14,6 %)
Progresja choroby (PD) 28 (8,3 %) 13 (3,8 %)
Czas trwania odpowiedzi†^
n = 233 275
Mediana tygodni 54,1 87,6
95% CI dla mediany [46; 64] [71; 106]

CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
*Początkowa analiza czasu przeżycia bez progresji choroby, data odcięcia 13 maja 2011 **Zależna od zdarzeń ostateczna analiza czasu przeżycia całkowitego, data odcięcia 11 lutego 2014 ***Pacjenci, u których uzyskano najlepszą odpowiedź całkowitą w postaci potwierdzonej CR lub PR według kryteriów RECIST. † Ocena u pacjentów, u których uzyskano najlepszą odpowiedź całkowitą w postaci CR lub PR. ^ Odsetek odpowiedzi obiektywnych i czas trwania odpowiedzi opierały się na ocenie nowotworu przez IRF. We wszystkich wcześniej określonych podgrupach pacjentów, w tym podgrupach wyodrębnionych na podstawie czynników stratyfikacji – regionu geograficznego i wcześniejszej terapii adjuwantowej /neoadjuwantowej lub leczenia de novo raka piersi z przerzutami – obserwowano podobne wyniki (patrz ryc.1). Analiza post hoc wykazała, że w przypadku pacjentów, którzy wcześniej byli leczeni trastuzumabem (n = 88) HR dla pacjentów ocenianych przez IRF, PFS wynosi 0,62 (95% CI 0,35; 1,07), w porównaniu z 0,60 (95% CI 0,43; 0,83) dla pacjentów, którzy wcześniej otrzymali terapię bez trastuzumabu (n = 288).
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Ryc. 1 PFS według podgrup pacjentów oceniany przez IRF
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Ostateczną analizę OS zależną od zdarzeń przeprowadzono kiedy 389 pacjentów zmarło (221 w grupie otrzymującej placebo i 168, w grupie otrzymującej produkt Perjeta). Utrzymano, uprzednio obserwowaną w analizie pośredniej OS (wykonanej rok po pierwszej analizie), istotną statystycznie poprawę OS na korzyść grupy leczonej Perjeta (HR 0,68, p = 0,0002; log-rank test). Mediana czasu do zgonu wyniosła 40,8 miesiąca w grupie otrzymującej placebo i 56,5 miesiąca w grupie leczonej Perjeta (patrz tabela 3, rysunek 2). Analiza opisowa OS przeprowadzona na zakończenie badania, po odnotowaniu 515 zgonów (280 w grupie leczonej placebo i 235 w grupie leczonej produktem Perjeta) wykazała, że statystycznie znamienna korzyść w odniesieniu do OS faworyzująca grupę leczoną produktem Perjeta utrzymywała się w czasie po medianie obserwacji wynoszącej 99 miesięcy (HR 0,69, p < 0,0001 test log-rang; mediana czasu do zgonu 40,8 miesiąca [grupa leczona placebo] w porównaniu z 57,1 miesiąca [grupa leczona produktem Perjeta]).
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Szacunkowe wartości przeżycia w punkcie odniesienia po 8 latach wyniosły 37% w grupie leczonej produktem Perjeta i 23% w grupie otrzymującej placebo. Ryc. 2 Krzywa Kaplana-Meiera przedstawiająca całkowity czas przeżycia (OS) zależny od zdarzeń
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
HR= współczynnik ryzyka; CI= przedział ufności; Pla= placebo; Ptz= pertuzumab (Perjeta); T= trastuzumab (Herceptin); D= docetaksel Nie stwierdzono statystycznie istotnych różnic między obydwoma grupami leczenia pod względem jakości życia związanej ze stanem zdrowia ocenianej według skali FACT-B TOI-PFB. Dodatkowe potwierdzające dane z badań klinicznych Badanie BO17929 – badanie dotyczące raka piersi z przerzutami bez grupy kontrolnej Badanie BO17929 to nierandomizowane badanie fazy II, bez grupy kontrolnej, u pacjentów chorych na raka piersi z przerzutami, z progresją choroby w trakcie terapii trastuzumabem. Leczenie produktem Perjeta i trastuzumabem dało 24,2% odsetek odpowiedzi, i stabilizację choroby trwającą, co najmniej 6 miesięcy u kolejnych 25,8% pacjentów, co wskazuje, że produkt leczniczy Perjeta działa w przypadku progresji w trakcie leczenia trastuzumabem.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rak piersi we wczesnym stadium Leczenie neoadjuwantowe W schematach leczenia neoadjuwantowego, lokalnie zaawansowany i zapalny rak piersi są uważane za nowotwory o wysokim ryzyku nawrotu, niezależnie od stanu receptorów hormonalnych. We wczesnym stadium raka piersi wielkość guza, stopień złośliwości, stan receptorów hormonalnych i przerzuty do węzłów chłonnych powinny być brane pod uwagę przy ocenie ryzyka. Wskazanie do leczenia neoadjuwantowego raka piersi opiera się na wykazaniu poprawy odsetka całkowitej odpowiedzi patologicznej i tendencji do poprawy przeżycia wolnego od choroby, które jednak nie określają ani precyzyjnie nie mierzą korzyści w zakresie długoterminowych efektów leczenia, takich jako czas całkowitego przeżycia lub przeżycia wolnego od choroby. NEOSPHERE (WO20697) Badanie NEOSPHERE to międzynarodowe, wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane badanie fazy II z produktem leczniczym Perjeta, prowadzone z udziałem 417 dorosłych pacjentek z nowo rozpoznanym, wczesnym, zapalnym lub miejscowo zaawansowanym HER2-dodatnim rakiem piersi (T2-4d; guz pierwotny o średnicy > 2 cm), u których nie stosowano wcześniej terapii trastuzumabem, chemioterapii lub radioterapii.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentki z przerzutami, obustronnym rakiem piersi, klinicznie istotnymi czynnikami ryzyka kardiologicznego (patrz punkt 4.4) lub LVEF < 55% nie były włączane do badania. Większość pacjentek miała mniej niż 65 lat. Pacjentki randomizowano do jednego z następujących schematów leczenia przedoperacyjnego przez 4 cykle przed operacją:  Trastuzumab plus docetaksel,  Perjeta plus trastuzumab i docetaksel,  Perjeta plus trastuzumab,  Perjeta plus docetaksel. Randomizację prowadzono ze stratyfikacją według typu raka piersi (operacyjny, miejscowo zaawansowany lub zapalny) oraz dodatniego statusu ER lub PgR. Pertuzumab był podawany dożylnie w dawce początkowej 840 mg, a następnie 420 mg co 3 tygodnie. Trastuzumab podawano dożylnie w dawce początkowej 8 mg/kg mc., a następnie 6 mg/kg mc. co 3 tygodnie. Docetaksel podawano dożylnie w dawce początkowej 75 mg/m 2 pc., a następnie 75 mg/m 2 pc. lub 100 mg/m 2 pc. (jeśli był tolerowany) co 3 tygodnie.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Po operacji pacjentki otrzymywały 3 cykle 5-fluorouracylu (600 mg/m 2 pc.), epirubicyny (90 mg/m 2 pc.), cyklofosfamidu (600 mg/m 2 pc.) (FEC) przy podawaniu dożylnym co trzy tygodnie, a trastuzumab podawano dożylnie co trzy tygodnie do końca pierwszego roku terapii. Pacjentki, które przed operacją przyjmowały jedynie produkt Perjeta i trastuzumab, po operacji otrzymywały zarówno FEC jak i docetaksel. Pierwszorzędowym punktem końcowym badania był odsetek histopatologicznej odpowiedzi całkowitej (pCR, ang. pathological complete response ) w piersi (ypT0/is). Drugorzędowymi punktami końcowymi były: odsetek odpowiedzi klinicznych, częstość wykonywania operacji oszczędzającej (tylko guzy T2–3), przeżycie wolne od choroby (DFS) oraz czas przeżycia bez progresji choroby (PFS). Dodatkowe retrospektywne odsetki pCR obejmowały status zajęcia węzłów chłonnych (ypT0/isN0 i ypT0N0).
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Dane demograficzne były dobrze zrównoważone (mediana wieku wyniosła 49–50 lat, większość była rasy białej [71%]), wszyscy pacjenci byli płci żeńskiej. Ogółem 7% pacjentek miało zapalny rak piersi, 32% miało miejscowo zaawansowanego raka piersi, a 61% miało raka piersi operacyjnego. Około połowa pacjentek w każdej grupie badania miało dodatni status receptorów hormonalnych (definiowany jako ER-dodatni i/lub PgR-dodatni). Wyniki dotyczące skuteczności przedstawiono w tabeli 4. Statystycznie istotna poprawa odsetka pCR (ypT0/is) była obserwowana w grupie pacjentek przyjmujących produkt leczniczy Perjeta z trastuzumabem i docetakselem w porównaniu z pacjentkami przyjmującymi trastuzumab z docetakselem (45,8% w porównaniu z 29,0%; p = 0,0141). Obserwowano zgodny obraz wyników bez względu na definicję pCR.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Uważa się, że różnica odsetka pCR będzie się prawdopodobnie przekładać na klinicznie znaczącą różnicę długoterminowych skutków leczenia, co znajduje poparcie w wydłużeniu PFS (HR 0.69, 95% CI 0,34, 1,40) i DFS (HR 0.60, 95% CI 0,28, 1,27). Odsetki pCR oraz wielkość korzyści terapeutycznych przy stosowaniu produktu leczniczego Perjeta (Perjeta plus trastuzumab i docetaksel w porównaniu z pacjentami otrzymującymi trastuzumab i docetaksel) były niższe w podgrupie pacjentek z guzami z obecnością receptorów hormonalnych (różnica 6% w odsetkach pCR w piersi) niż u pacjentek z guzami bez receptorów hormonalnych (różnica 26% w odsetkach pCR w piersi). Odsetki pCR były podobne u pacjentek z chorobą kwalifikującą się do operacji oraz u pacjentek z chorobą miejscowo zaawansowaną. Liczba pacjentek z zapalnym rakiem piersi była zbyt mała, by wyciągnąć jakiekolwiek ostateczne wnioski, ale odsetek pCR był wyższy u pacjentek, które otrzymywały produkt Perjeta z trastuzumabem i docetakselem.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
TRYPHAENA (BO22280) Badanie TRYPHAENA to wieloośrodkowe, randomizowane badanie kliniczne fazy II prowadzone z udziałem 225 dorosłych pacjentek z HER2-dodatnim miejscowo zaawansowanym, operacyjnym lub zapalnym (T2-4d; guz pierwotny o średnicy > 2 cm) rakiem piersi, u których wcześniej nie stosowano trastuzumabu, chemioterapii ani radioterapii. Pacjentki z przerzutami, obustronnym rakiem piersi, klinicznie istotnymi czynnikami ryzyka kardiologicznego (patrz punkt 4.4) lub LVEF < 55% nie były włączane do badania. Większość pacjentek miała mniej niż 65 lat. Pacjentki randomizowano do jednego z trzech schematów leczenia neoadjuwantowego przed operacją:  3 cykle FEC, a następnie 3 cykle docetakselu, wszystkie podawane równocześnie z produktem Perjeta i trastuzumabem;  3 cykle FEC bez trasuzumabu i produktu Perjeta, a następnie 3 cykle docetakselu podawanego równocześnie z trastuzumabem i produktem Perjeta;  6 cykli TCH w skojarzeniu z produktem Perjeta.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Randomizację prowadzono ze stratyfikacją według typu raka piersi (operacyjny, miejscowo zaawansowany lub zapalny) oraz dodatniego statusu receptorów ER i/lub PgR. Pertuzumab był podawany dożylnie w dawce początkowej 840 mg, a następnie 420 mg co 3 tygodnie. Trastuzumab podawano dożylnie w dawce początkowej 8 mg/kg mc., a następnie 6 mg/kg mc. co 3 tygodnie. FEC (5-fluorouracyl [500 mg/m 2 pc.], epirubicyna [100 mg/m 2 pc.], cyklofosfamid [600 mg/m 2 pc.]) podawano dożylnie co 3 tygodnie przez 3 cykle. Docetaksel podawano w dawce początkowej 75 mg/m 2 pc. we wlewie dożylnym co 3 tygodnie z możliwością zwiększenia dawki według decyzji badacza do 100 mg/m 2 pc. w razie dobrego tolerowania dawki początkowej. Z kolei w grupie leczonej produktem Perjeta w skojarzeniu z TCH docetaksel był podawany dożylnie w dawce 75 mg/m 2 pc. (bez możliwości zwiększenia dawki), a karboplatyna (AUC 6) była podawana dożylnie co 3 tygodnie.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Po operacji wszystkie pacjentki otrzymywały trastuzumab do ukończenia 1 roku terapii. Pierwszorzędowym punktem końcowym badania było bezpieczeństwo kardiologiczne podczas okresu terapii neoadjuwantowej badania. Drugorzędowymi punktami końcowymi skuteczności były odsetek pCR w piersi (ypT0/is), DFS, PFS i OS. Dane demograficzne były dobrze zrównoważone między ramionami badania (mediana wieku wyniosła 49–50 lat, większość była rasy kaukaskiej [77%], wszyscy pacjenci byli płci żeńskiej). Ogółem 6% pacjentek miało zapalnego rak piersi, 25% miało miejscowo zaawansowanego raka piersi, a 69% rak piersi operacyjnego. U około połowy pacjentek w każdej grupie leczonej stwierdzono chorobę ER-dodatnią i/lub PgR-dodatnią. Około połowa pacjentek w każdej grupie badania miało dodatni status receptorów hormonalnych (ER-dodatni i/lub PgR-dodatni).
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W porównaniu do opublikowanych danych dla podobnych schematów bez pertuzumabu obserwowano wysokie odsetki pCR w każdej z trzech grup terapeutycznych (patrz tabela 4). Obserwowano zgodny obraz wyników bez względu na zastosowaną definicję pCR. Odsetki pCR były niższe w podgrupie pacjentek z guzami z obecnością receptorów hormonalnych (zakres od 46,2 do 50,0%) niż u pacjentek z guzami bez receptorów hormonalnych (zakres od 65,0 do 83,8%). Odsetki pCR były podobne u pacjentek z chorobą operacyjną oraz u pacjentek z chorobą miejscowo zaawansowaną. Liczba pacjentek z zapalnym rakiem piersi była zbyt mała, by wyciągnąć jakiekolwiek ostateczne wnioski. Tabela 4 Badania NEOSPHERE (WO20697) i TRYPHAENA (BO22280): przegląd danych o skuteczności (populacja według zamiaru leczenia)

CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

NEOSPHERE (WO20697) TRYPHAENA (BO22280)
Perjeta +
Parametr Trastuzumab+ docetaksel n = 107 Perjeta +trastuzuma b +docetaksel n = 107 Perjeta +trastuzuma bn = 107 Perjeta + docetaksel n = 96 trastuzumab + FEC Perjeta + trastuzumab+docetaksel FEC Perjeta + trastuzumab+docetaksel n = 75 Perjeta + TCHn = 77
n = 73
Odsetek pCR
w obrębie piersi(ypT0/is)n (%) 31 (29,0%)[20,6; 38,5] 49 (45,8%)[36,1; 55,7] 18 (16,8%)[10,3; 25,3] 23 (24,0%)[15,8; 33,7] 45 (61,6%)[49,5; 72,8] 43 (57,3%)[45,4; 68,7] 51 (66,2%)[54,6; 76,6]
[CI 95%]1
Różnica odsetkówpCR2[CI 95%]3 +16,8%[3,5; 30,1] -12,2%[-23,8; -0,5] -21,8%[-35,1; -8,5] nd. nd. nd.
Wartość p(z korektą Simesadla testu CMH)4 0,0141(w por. ze schematem trastuzumab+ docetaksel) 0,0198(w por. ze schematem trastuzumab+ docetaksel) 0,0030(w por. ze schematem Perjeta + trastuzumab +docetaksel) nd. nd. nd.
Odsetek pCRw obrębie piersi i węzłów chłonnych (ypT0/isN0)n (%) 23 (21,5%)[14,1; 30,5] 42 (39,3%)[30,3; 49,2] 12 (11,2%)[5,9; 18,8] 17 (17,7%)[10,7; 26,8] 41 (56,2%)[44,1; 67,8] 41 (54,7%)[42,7; 66,2] 49 (63,6%)[51,9; 74,3]
[CI 95%]
ypT0 N0 n (%) [CI 95%] 13 (12,1%)[6,6; 19,9] 35 (32,7%)[24,0; 42,5] 6 (5,6%)[2,1; 11,8] 13 (13,2%)[7,4; 22,0] 37 (50,7%)[38,7; 62,6] 34 (45,3%)[33,8; 57,3] 40 (51,9%)[40,3; 63,5]
Odpowiedźkliniczna5 79 (79,8%) 89 (88,1%) 69 (67,6%) 65 (71,4%) 67 (91,8%) 71 (94,7%) 69 (89,6%)

CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
FEC: 5-fluorouracyl, epirubicyna i cyklofosfamid; TCH: docetaksel, karboplatyna i trastuzumab, CMH: Cochran–Mantel–Haenszel 1. Przedział ufności CI 95% dla jednej próby z rozkładu dwumianowego wyznaczony metodą Pearsona- Cloppera. 2. Terapia w schemacie Perjeta + trastuzumab + docetaksel oraz Perjeta + trastuzumab była porównywana ze schematem trastuzumab + docetaksel, a terapia w schemacie Perjeta + docetaksel ze schematem Perjeta + trastuzumab + docetaksel. 3. Przybliżony przedział ufności CI 95% dla różnicy dwóch odsetków odpowiedzi wyznaczony metodą Haucka- Andersona. 4. Wartość p w teście Cochrana-Mantela-Haenszela z korektą Simesa uwzględniającą liczebność. 5. Odpowiedź kliniczna oznacza pacjentki z najlepszą całkowitą odpowiedzią CR lub PR w okresie neoadjuwantowym (w obrębie pierwotnej zmiany w piersi).
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
BERENICE (WO29217) BERENICE to nierandomizowane, otwarte, wieloośrodkowe, międzynarodowe badanie II fazy przeprowadzone z udziałem 401 pacjentów z HER2-dodatnim miejscowo zaawansowanym, zapalnym rakiem piersi lub rakiem piersi we wczesnym stadium (z guzami pierwotnymi o średnicy  2 cm lub z zajęciem węzłów chłonnych). Badanie BERENICE obejmowało dwie równoległe grupy pacjentów. Pacjenci kwalifikujący się do leczenia neoadjuwantowego trastuzumabem w skojarzeniu z chemioterapią opartą na antracyklinach i taksanach zostali przydzieleni przed zabiegiem chirurgicznym do grupy otrzymującej jeden z dwóch następujących schematów:  Grupa A – 4 cykle doksorubicyny i cyklofosfamidu podawane w schemacie „dose dense AC” raz na dwa tygodnie, po których następowały 4 cykle leczenia produktem Perjeta w skojarzeniu z trastuzumabem i paklitakselem  Grupa B – 4 cykle FEC, po których następowały 4 cykle leczenia produktem Perjeta w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Po leczeniu chirurgicznym wszyscy pacjenci otrzymywali dożylnie produkt Perjeta i trastuzumab co 3 tygodnie do ukończenia 1 roku terapii. Pierwszorzędowym punktem końcowym w badaniu BERENICE jest bezpieczeństwo kardiologiczne w okresie leczenia neoadjuwantowego w badaniu. Pierwszorzędowy punkt końcowy dotyczący bezpieczeństwa kardiologicznego, tj. częstość występowania LVD klasy III/IV wg NYHA i spadków LVEF był zgodny z wcześniejszymi danymi dotyczącymi leczenia neoadjuwantowego (patrz punkt 4.4 i 4.8). Leczenie adjuwantowe W schemacie leczenia adjuwantowego, na podstawie danych z badania APHINITY, pacjenci z HER2- dodatnim wczesnym rakiem piersi zagrożeni wysokim ryzykiem nawrotu są definiowani jako pacjenci z zajęciem węzłów lub brakiem receptorów hormonalnych. APHINITY (BO25126) APHINITY to wieloośrodkowe, randomizowane badanie III fazy kontrolowane placebo, przeprowadzone metodą podwójnie ślepej próby z udziałem 4804 pacjentów z HER2-dodatnim wczesnym rakiem piersi, u których dokonano chirurgicznego usunięcia guza pierwotnego przed randomizacją.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Następnie pacjenci zostali losowo przydzieleni do grup otrzymujących produkt leczniczy Perjeta lub placebo, w skojarzeniu z adjuwantowym leczeniem trastuzumabem i chemioterapią. Badacze dla każdego pacjenta wybrali jeden z następujących schematów chemioterapii opartej na antracyklinach lub bez antracyklin:  3 lub 4 cykle FEC lub 5-fluorouracylu, doksorubicyny i cyklofosfamidu (FAC), a następnie 3 lub 4 cykle docetakselu lub 12 cykli paklitakselu podawanego raz na tydzień.  4 cykle AC lub epirubicyny i cyklofosfamidu (EC), a następnie 3 lub 4 cykle docetakselu lub 12 cykli paklitakselu podawanego raz na tydzień.  6 cykli docetakselu w skojarzeniu z karboplatyną. Pertuzumab i trastuzumab podawano dożylnie (patrz punkt 4.2) co 3 tygodnie począwszy od 1. dnia pierwszego cyklu zawierającego taksan, łącznie przez 52 tygodnie (do 18 cykli) lub do wznowy choroby, wycofania zgody lub wystąpienia niepoddających się leczeniu toksyczności.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5-fluorouracyl, epirubicynę, doksorubicynę, cyklofosfamid, docetaksel, paklitaksel i karboplatynę podawano w standardowych dawkach. Po zakończeniu chemioterapii pacjenci otrzymywali radioterapię i (lub) leczenie hormonalne zgodnie z lokalnie przyjętym standardowym postępowaniem klinicznym. Pierwszorzędowym punktem końcowym badania było przeżycie wolne od choroby inwazyjnej (IDFS), definiowane jako czas od randomizacji do pierwszego wystąpienia miejscowej lub regionalnej wznowy inwazyjnego raka piersi w tej samej piersi co choroba pierwotna, wznowy odległej, inwazyjnego raka piersi w drugiej piersi lub zgonu z dowolnej przyczyny. Drugorzędowymi punktami końcowymi oceny skuteczności były: IDFS obejmujące drugiego pierwotnego raka niebędącego rakiem piersi, przeżycie całkowite (OS), przeżycie wolne od choroby (DFS), odstęp między wznowami (RFI) i odstęp między wznowami odległymi (DRFI). Dane demograficzne były dobrze zrównoważone między dwoma ramionami badania.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana wieku wyniosła 51 lat, a ponad 99% pacjentów stanowiły kobiety. U większości pacjentów stwierdzono zajęcie węzłów chłonnych (63%) i (lub) dodatni status receptorów hormonalnych (64%); większość pacjentów była rasy kaukaskiej (71%). Po medianie obserwacji wynoszącej 45,4 miesiąca badanie APHINITY wykazało 19% (współczynnik ryzyka [HR] = 0,81; 95% CI 0,66, 1,00 wartość p 0,0446) redukcję ryzyka wznowy lub zgonu u pacjentów losowo przydzielonych do grupy otrzymującej produkt leczniczy Perjeta w porównaniu z pacjentami losowo przydzielonymi do grupy otrzymującej placebo. Po medianie obserwacji wynoszącej 101,2 miesiąca (8,4 lat), w trzeciej analizie okresowej OS liczba zgonów u pacjentów losowo przydzielonych do grupy otrzymującej produkt leczniczy Perjeta wynoisła 168 zgonów (7,0%) w porównaniu z 202 zgonami (8,4%) w grupie otrzymującej placebo, HR=0,83; 95% CI [0,68; 1,02]. Wyniki skuteczności otrzymane w badaniu APHINITY podsumowano w tabeli 5 i na rysunku 3.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Tabela 5 Ogólna skuteczność: populacja według zamiaru leczenia

CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

Perjeta + trastuzumab + chemioterapiaN=2400 Placebo + trastuzumab + chemioterapiaN=2404
Pierwszorzędowy punkt końcowy
Przeżycie wolne od choroby inwazyjnej (IDFS)*
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 171 (7,1%) 210 (8,7%)
HR [95% CI] 0,81 [0,66; 1,00]
Wartość p (test rang logarytmicznych, stratyfikowany1) 0,0446
Odsetek 3-letniego przeżycia bez zdarzenia2 [95% CI] 94,1 [93,1; 95,0] 93,2 [92,2; 94,3]
Drugorzędowe punkty końcowe1
IDFS w tym drugi pierwotny rak niebędący rakiem piersi*
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 189 (7,9%) 230 (9,6%)
HR [95% CI] 0,82 [0,68; 0,99]
Wartość p (test rang logarytmicznych, stratyfikowany1) 0,0430
Odsetek 3-letniego przeżycia bez zdarzenia2 [95% CI] 93,5 [92,5, 94,5] 92,5 [91,4; 93,6]
Przeżycie wolne od choroby (DFS)*
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 192 (8,0%) 236 (9,8%)
HR [95% CI] 0,81 [0,67; 0,98]
Wartość p (test rang logarytmicznych, stratyfikowany1) 0,0327
Odsetek 3-letniego przeżycia bez zdarzenia2 [95% CI] 93,4 [92,4; 94,4] 92,3 [91,2; 93,4]
Przeżycie całkowite (OS)**
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 168 (7,0%) 202 (8,4%)
HR [95% CI] 0,83 [0,68; 1,02]

CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Objaśnienia skrótów (Tabela 5): HR: współczynnik ryzyka; CI: przedział ufności * Analiza pierwotna przeżycia wolnego od choroby inwazyjnej, data odcięcia 19 grudnia 2016. ** Dane z trzeciej analizy etapowej dla przeżycia całkowitego, data odcięcia 10 stycznia 2022. 1. Wszystkie analizy były stratyfikowane z uwzględnieniem zajęcia węzłów, wersji protokołu, statusu receptorów hormonalnych badanego centralnie i schematu chemioterapii adjuwantowej. 2. Odsetek 3-letniego przeżycia bez zdarzeń podano na podstawie estymatorów Kaplana-Meiera. Ryc. 3 Krzywa Kaplana-Meiera przedstawiająca przeżycie wolne od choroby inwazyjnej
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
IDFS= przeżycie wolne od choroby inwazyjnej; CI= przedział ufności; Pla= placebo; Ptz= pertuzumab (Perjeta); T= trastuzumab. Szacunkowa wartość IDFS po 4 latach wyniosła 92,3% w grupie otrzymującej produkt Perjeta w porównaniu z 90,6% w grupie otrzymującej placebo. W chwili dokonywania szacunkowej oceny mediana obserwacji wyniosła 45,4 miesiąca. Wyniki analizy podgrup W chwili przeprowadzania analizy pierwotnej korzyści ze stosowania produktu Perjeta były bardziej widoczne u pacjentów z pewnych grup zwiększonego ryzyka, szczególnie u pacjentów z zajęciem węzłów chłonnych lub bez obecności receptorów hormonalnych (patrz tabela 6). Tabela 6 Wyniki skuteczności w podgrupach według statusu wezłów chłonnych i statusu receptora hormonalnego 1

CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

Populacja Liczba zdarzeń IDFS (czasu przeżycia wolnego od choroby inwazyjnej) / całkowita liczba N (%) Niestratifikowany HR (95% CI)
Perjeta + trastuzumab + chemioterapia Placebo + trastuzumab + chemioterapia
Status zajęcia wezłów chłonnych
Pozytywny 139/1503 (9,2%) 181/1502 (12,1%) 0.77(0,62, 0,96)
Negatywny 32/897(3,6%) 29/902(3,2%) 1.13(0,68, 1,86)
Status receptorów hormonalnych
Pozytywny 71/864 (8,2%) 91/858 (10,6%) 0.76(0,56, 1,04)
Negatywny 100/1536 (6,5%) 119/1546 (7,7%) 0.86(0,66, 1,13)

CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
1 . Wstępnie zdefiniowane analizy podgrup bez korekty dla wielokrotnych porównań, zatem wyniki są uważane za opisowe. Szacunkowe odsetki IDFS w podgrupie pacjentów z zajęciem węzłów chłonnych wyniosły 92,0% w porównaniu z 90,2% po 3 latach oraz 89,9% w porównaniu z 86,7% po 4 latach odpowiednio w grupie leczonej produktem Perjeta w porównaniu z grupą otrzymującą placebo. W podgrupie pacjentów bez zajęcia węzłów chłonnych szacunkowe odsetki IDFS wyniosły 97,5% w porównaniu z 98,4% po 3 latach oraz 96,2% w porównaniu z 96,7% po 4 latach odpowiednio w grupie pacjentów leczonych produktem Perjeta w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. W podgrupie z negatywnym statusem receptorów hormonalnych oszacowanie wskaźników IDFS wyniosło 92,8% w porównaniu z 91,2% po 3 latach i 91,0% w porównaniu z 88,7% po 4 latach u pacjentów leczonych produktem Perjeta w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W podgrupie pacjentów z receptorami hormonalnymi szacunkowe odsetki IDFS wyniosły 94,8% w porównaniu z 94,4% po 3 latach oraz 93,0% w porównaniu z 91,6% po 4 latach odpowiednio u pacjentów leczonych produktem Perjeta w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. Wyniki leczenia zgłaszane przez pacjentów (PRO) Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały ocenę ogólnego stanu zdrowia zgłaszaną przez pacjentów, funkcjonowanie poznawcze i sprawnościowe oraz objawy leczenia oceniane za pomocą kwestionariuszy EORTC QLQ-C30 i EORTC QLQ-BR23. W analizach wyników leczenia zgłaszanych przez pacjentów różnicę wynoszącą 10 punktów uznawano za klinicznie znaczącą. Funkcjonowanie sprawnościowe pacjentów, ogólny stan zdrowia i ocena biegunek wykazywały klinicznie znaczącą zmianę podczas chemioterapii w obu grupach terapeutycznych.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W tym czasie średnie zmiejszenie sprawności od wartości początkowych wyniosło -10,7 (95% CI-11,4, -10,0) w grupie otrzymującej produkt Perjeta i -10,6 (95% -11,4, -9,9) w grupie placebo; ogólny stan zdrowia wyniósł -11,2 (95% CI -12,2, -10,2) w grupie otrzymującej produkt Perjeta i -10,2 (95% CI -11,1,-9,2) w grupie placebo. Zmiana w objawach biegunki zwiększyła się do +22,3 (95% CI 21,0, 23,6) w grupie otrzymującej produkt Perjeta w porównaniu z +9,2 (95% CI 8,2, 10,2) w grupie placebo. Następnie w obu grupach wyniki dotyczące funkcjonowania sprawnościowego i ogólnego stanu zdrowia powróciły do wartości początkowych podczas leczenia ukierunkowanego molekularnie. Objawy biegunki powróciły do stanu początkowego po zakończeniu terapii anty-HER2 w grupie otrzymującej produkt Perjeta. Dołączenie produktu Perjeta do trastuzumabu podawanego w skojarzeniu z chemioterapią nie miało wpływu na ogólne funkcjonowanie poznawcze pacjenta przez cały czas trwania badania.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Immunogenność Pacjenci w rejestracyjnym badaniu CLEOPATRA byli badani w różnych punktach czasowych w celu wykrycia obecności przeciwciał przeciwlekowych (ang. anti-drug antibodies , ADA) przeciwko zastosowanemu produktowi leczniczemu Perjeta. U 3,3% (13/389 pacjentów) leczonych produktem leczniczym Perjeta i u 6,7% (25/372 pacjentów) przyjmujących placebo wynik badania w celu wykrycia obecności ADA był dodatni. W badaniu BERENICE u 4,1% (16/392) pacjentów leczonych produktem Perjeta wynik badania w kierunku przeciwciał ADA był dodatni. U żadnego z tych pacjentów nie wystąpiły reakcje anafilaktyczne/nadwrażliwości, które byłyby wyraźnie związane z ADA. Dzieci i młodzież Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego Perjeta we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu raka piersi (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Populacyjna analiza farmakokinetyczna została przeprowadzona na danych uzyskanych od 481 pacjentów z różnych badań klinicznych (fazy I, II i III) z różnymi typami zaawansowanych guzów, leczonych produktem leczniczym Perjeta w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym w dawkach pertuzumabu od 2 do 25 mg/kg, podawanych co 3 tygodnie w postaci wlewu dożylnego trwającego 30-60 minut Wchłanianie Produkt leczniczy Perjeta jest podawany w postaci wlewu dożylnego. Dystrybucja W licznych badaniach klinicznych objętość dystrybucji u typowego pacjenta wynosiła odpowiednio 3,11 l w kompartmencie centralnym (Vc) i 2,46 l w kompartmencie obwodowym (Vp). Metabolizm Metabolizm pertuzumabu nie był badany bezpośrednio. Przeciwciała są usuwane głównie w wyniku rozpadu. Eliminacja Mediana klirensu (Cl) pertuzumabu wynosiła 0,235 litrów/dzień, a mediana okresu półtrwania wynosiła 18 dni.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Liniowość/nieliniowość Pertuzumab wykazuje liniową farmakokinetykę w zalecanym zakresie dawki. Pacjenci w podeszłym wieku Na podstawie populacyjnej analizy farmakokinetycznej nie zaobserwowano istotnych różnic we właściwościach farmakokinetycznych pertuzumabu między pacjentami w wieku < 65 lat (n = 306) a pacjentami w wieku ≥ 65 lat ( n = 175). Zaburzenie czynności nerek Nie prowadzono specyficznych badań zaburzeń czynności nerek pod wpływem produktu leczniczego Perjeta. Na podstawie wyników populacyjnej analizy farmakokinetycznej stwierdzono, że ekspozycja na pertuzumab u pacjentów z łagodnym (klirens kreatyniny [Cl kr ] 60 do 90 ml/min, N = 200) i umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (Cl kr 30 do 60 ml/min, N = 71) była podobna jak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek (Cl kr powyżej 90 ml/min, N = 200). Nie stwierdzono związku między Cl kr a ekspozycją na pertuzumab w zakresie Cl kr (od 27 do 244 ml/min).
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Inne populacje specjalne Populacyjna analiza farmakokinetyczna nie wykazała różnic w zależności od wieku, płci i przynależności etnicznej (Japończycy i nie-Japończycy). Najbardziej istotnymi zmiennymi towarzyszącymi mającymi wpływ na klirens były stężenie albumin i beztłuszczowa masa ciała w punkcie wyjścia. Klirens ulegał zmniejszeniu u pacjentów z większym stężeniem albumin w punkcie wyjścia i zwiększeniu u pacjentów z większą beztłuszczową masą ciała. Jednak analizy czułości przeprowadzone przy zalecanej dawce i schemacie stosowania produktu leczniczego Perjeta wykazały, że przy skrajnych wartościach tych dwóch zmiennych towarzyszących nie było istotnego wpływu na zdolność uzyskiwania docelowych stężeń w stanie stacjonarnym stwierdzonych w nieklinicznych modelach ksenoprzeszczepów guza. Dlatego nie ma potrzeby dostosowania pertuzumabu na podstawie tych zmiennych towarzyszących.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Wyniki PK pertuzumabu w badaniach NEOSPHERE i APHINITY były zgodne z przewidywaniami wcześniejszych populacyjnych modeli farmakokinetyki. Nie obserwowano różnic w PK pertuzumabu między pacjentami z rakiem piersi we wczesnym stadium, a pacjentami z rakiem piersi z przerzutami.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Nie przeprowadzono specyficznych badań oceniających wpływ pertuzumabu na płodność zwierząt. Z badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie można wyciągnąć pewnych wniosków, co do negatywnego wpływu na męskie organy rozrodcze małp Cynomolgus. Toksykologiczne badania wpływu na rozrodczość prowadzono na ciężarnych małpach Cynomolgus (ang. Gestational Day – GD; dzień ciąży od 19 do 50) przy początkowych dawkach 30 do 150 mg/kg, po których podawano dwa razy w tygodniu dawkę 10 do 100 mg/kg. Takie poziomy dawek skutkowały osiągnięciem klinicznie istotnych poziomów ekspozycji 2,5- do 20-krotnie wyższych od dawek zalecanych dla ludzi, w odniesieniu do C max . Dożylne podawanie pertuzumabu od GD 19 do GD 50 (okres organogenezy) wywoływało efekt embriotoksyczny, ze wzrostem wskaźnika zgonów embrionalno-płodowych między GD 25 a GD 70.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Częstość zgonów embrionalno-płodowych wynosiła 33, 50 i 85% u ciężarnych samic małp otrzymujących dwa razy w tygodniu dawki pertuzumabu, odpowiednio, 10, 30 i 100 mg/kg (2,5- do 20-krotnie wyższe od dawek zalecanych dla ludzi, w odniesieniu do C max ). Po wykonaniu cesarskiego cięcia w GD 100, we wszystkich grupach otrzymujących pertuzumab stwierdzono występowanie małowodzia, zmniejszonej względnej masy płuc i nerek oraz mikroskopowych oznak niedorozwoju nerek, co jest spójne z opóźnionym rozwojem nerek. Odnotowano poza tym – spójne z ograniczeniami rozwoju płodowego – wtórne w stosunku do małowodzia, niedorozwój płuc (1 z 6 w grupie 30 mg/kg i 1 z 2 w grupie 100 mg/kg), defekt przegrody międzykomorowej (1 z 6 w grupie 30 mg/kg), obecność cienkiej przegrody międzykomorowej (1 z 2 w grupie 100 mg/kg) i niewielkie wady szkieletu (zewnętrzne – 3 z 6 w grupie 30 mg/kg). W 100.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
dniu ciąży ekspozycja na pertuzumab była obserwowana u potomstwa we wszystkich grupach otrzymujących lek na poziomie 29% do 40% poziomu w surowicy matczynej. U małp Cynomolgus cotygodniowe dożylne podawanie pertuzumabu w dawkach do 150 mg/kg było zasadniczo dobrze tolerowane. Po zastosowaniu dawek 15 mg/kg i większych odnotowano przemijające występowanie łagodnej biegunki związanej z leczeniem. W podgrupie małp długotrwałe stosowanie (dawki przez 7 do 26 tygodni) powodowało epizody ostrej biegunki wydzielniczej. Stosowano leczenie biegunki w tym, dożylne uzupełnianie płynów (z wyjątkiem eutanazji jednego ze zwierząt, dawka 50 mg/kg).
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Lodowaty kwas octowy L-histydyna Sacharoza Polisorbat 20 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie należy stosować roztworu glukozy (5%) do rozcieńczania produktu leczniczego Perjeta, ponieważ jest on niestabilny chemicznie i fizycznie w takich roztworach. Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności Nieotwarta fiolka 2 lata Rozcieńczony roztwór Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną roztworu przez 24 godziny w temperaturze 30°C i do 30 dni w temperaturze od 2°C do 8°C bez dostępu światła. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy wykorzystać niezwłocznie. Jeśli nie zostanie wykorzystany niezwłocznie, za okres i warunki przechowywania przed podaniem odpowiedzialna jest osoba podająca produkt, w normalnych warunkach czas przechowywania nie powinien przekraczać 24 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C, chyba że rozcieńczenie miało miejsce w kontrolowanych i walidowanych warunkach aseptycznych.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Dane farmaceutyczne
6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C-8°C). Nie zamrażać. Fiolkę należy przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka (szkło typu I) z korkiem (z gumy butylowej) zawierająca 14 ml roztworu. Opakowanie zawiera 1 fiolkę. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowywania produktu leczniczego do stosowania Produkt leczniczy Perjeta nie zawiera żadnych konserwantów zwalczających drobnoustroje. Dlatego należy dbać o zapewnienie jałowości przygotowanego roztworu do wlewu, który powinien być przygotowany przez pracownika opieki zdrowotnej. Produkt leczniczy Perjeta jest przeznaczony do jednorazowego użycia. Nie wolno wstrząsać fiolki.
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Dane farmaceutyczne
Z fiolki należy pobrać 14 ml koncentratu produktu leczniczego Perjeta za pomocą sterylnej igły oraz strzykawki i rozcieńczyć w 250 ml worku infuzyjnym z PVC lub poliolefiny bez PVC, zawierającym 9 mg/ml (0,9%) roztwór chlorku sodu do infuzji. Po rozcieńczeniu 1 ml roztworu powinien zawierać około 3,02 mg pertuzumabu (840 mg/278 ml) dla dawki początkowej, kiedy wymagane jest użycie dwóch fiolek, i około 1,59 mg pertuzumabu (420 mg/264 ml) w przypadku dawki podtrzymującej, kiedy wymagane jest użycie jednej fiolki. W celu wymieszania roztworu worek należy delikatnie obracać tak, aby uniknąć spienienia. Produkty lecznicze podawane pozajelitowo przed podaniem należy obejrzeć czy nie zawierają drobin i kolor roztworu nie uległ zmianie. W przypadku zaobserwowania drobin lub zmiany koloru, nie należy używać roztworu. Po przygotowaniu wlewu należy go niezwłocznie podać (patrz punkt 6.3).
CHPL leku Perjeta, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 420 mg (30 mg/ml)
Dane farmaceutyczne
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. Produkt leczniczy Perjeta wykazuje zgodność z workami z polichlorku winylu (PVC) lub poliolefin bez PVC, w tym z workami z polietylenu.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Phesgo 600 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań Phesgo 1200 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Phesgo 600 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań Jedna fiolka z 10 ml roztworu zawiera 600 mg pertuzumabu i 600 mg trastuzumabu. Każdy ml roztworu zawiera 60 mg pertuzumabu i 60 mg trastuzumabu. Phesgo 1200 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań Jedna fiolka z 15 ml roztworu zawiera 1200 mg pertuzumabu i 600 mg trastuzumabu. Każdy ml roztworu zawiera 80 mg pertuzumabu i 40 mg trastuzumabu. Pertuzumab i trastuzumab są humanizowanymi przeciwciałami monoklonalnymi o charakterze immunoglobulin (Ig)G1 wytwarzanymi w komórkach ssaczych (jajnika chomika chińskiego) w technologii rekombinacji kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Roztwór klarowny do opalizującego, w kolorze bezbarwnym do lekko brązowawego, o pH 5,2-5,8, osmolalności 270-370 i 275-375 mOsmol/kg odpowiednio w przypadku roztworu 1200 mg/600 mg i 600 mg/600 mg.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Rak piersi we wczesnym stadium (ang. early breast cancer , EBC) Produkt leczniczy Phesgo jest wskazany do stosowania w skojarzeniu z chemioterapią w:  leczeniu neoadjuwantowym dorosłych pacjentów chorych na HER2-dodatniego raka piersi, miejscowo zaawansowanego, zapalnego lub we wczesnym stadium z wysokim ryzykiem wznowy (patrz punkt 5.1)  leczeniu adjuwantowym dorosłych pacjentów chorych na HER2-dodatniego raka piersi we wczesnym stadium z wysokim ryzykiem wznowy (patrz punkt 5.1) Rak piersi z przerzutami (ang. metastatic breast cancer , MBC) Produkt leczniczy Phesgo jest wskazany do stosowania w skojarzeniu z docetakselem u dorosłych pacjentów chorych na HER2-dodatniego raka piersi z przerzutami lub z nieresekcyjną wznową miejscową, którzy nie byli leczeni wcześniej za pomocą terapii przeciw-HER2 lub chemioterapii choroby przerzutowej.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem leczniczym Phesgo powinno być rozpoczynane wyłącznie pod nadzorem lekarza doświadczonego w podawaniu leków przeciwnowotworowych. Produkt leczniczy Phesgo powinien być podawany przez osobę należącą do fachowego personelu medycznego przygotowaną do leczenia anafilaksji oraz w warunkach pełnej i natychmiastowej dostępności urządzeń niezbędnych przy resuscytacji (patrz punkt 4.4). Aby zapobiec błędom w podawaniu leku ważne jest, by sprawdzić etykietę fiolki upewniając się, że produktem leczniczym przygotowanym i podawanym pacjentowi jest produkt leczniczy Phesgo. Pacjenci obecnie przyjmujący dożylnie pertuzumab i trastuzumab mogą zmienić leczenie na produkt leczniczy Phesgo. Zmiana leczenia z dożylnego pertuzumabu i trastuzumabu na produkt leczniczy Phesgo (lub odwrotnie) była przedmiotem badania MO40628 (patrz punkty 4.8 i 5.1).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
Dawkowanie Pacjenci leczeni produktem leczniczym Phesgo muszą mieć guz wykazujący ekspresję HER2, definiowaną jako wynik 3+ w badaniu immunohistochemicznym (IHC) i (lub) współczynnik ≥ 2.0 w badaniu metodą hybrydyzacji in situ (ISH), oceniane za pomocą zwalidowanego testu. Aby zapewnić dokładność i odtwarzalność wyników, badanie musi zostać przeprowadzone w wyspecjalizowanym laboratorium, mogącym zapewnić walidację procedur badania. Pełna instrukcja przeprowadzenia badania i interpretacji wyników, patrz ulotki dołączone do opakowań ze zwalidowanymi testami HER2. W Tabeli 1 zamieszczono zalecenia dotyczące dawkowania produktu leczniczego Phesgo we wczesnym lub przerzutowym raku piersi. Tabela 1: Zalecane dawkowanie i podawanie produktu leczniczego Phesgo

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie

Dawka (niezależnie od masy ciała) Przybliżony czas trwania wstrzyknięcia podskórnego Czas obserwacjiab
Dawka nasycająca 1200 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu 8 minut 30 minut
Dawka podtrzymująca (co 3 tygodnie) 600 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu 5 minut 15 minut

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
a Należy obserwować pacjentów pod kątem reakcji związanych z wstrzyknięciem leku i reakcji nadwrażliwości b Okres obserwacji powinien rozpocząć się po podaniu produktu leczniczego Phesgo i zakończyć się przed jakimkolwiek następnym podaniem chemioterapii U pacjentów otrzymujących taksan podanie produktu leczniczego Phesgo powinno poprzedzać podanie taksanu. Podczas stosowania docetakselu jednocześnie z produktem leczniczym Phesgo zalecana dawka początkowa docetakselu wynosi 75 mg/m 2 pc., a następnie może zostać zwiększona do 100 mg/m 2 pc., w zależności od wybranego schematu dawkowania i tolerancji dawki początkowej. Docetaksel można także podawać w dawce 100 mg/m 2 pc. w 3-tygodniowym schemacie dawkowania od początku leczenia, także w zależności od wybranego schematu dawkowania. W przypadku stosowania schematu opartego na karboplatynie, zalecana dawka docetakselu wynosi 75 mg/m 2 pc. przez cały czas leczenia (bez zwiększania dawki).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
W przypadku paklitakselu podawanego z produktem leczniczym Phesgo w leczeniu adjuwantowym, zalecana dawka paklitakselu wynosi 80 mg/m 2 pc. raz na tydzień przez 12 cotygodniowych cykli. U pacjentów otrzymujących schematy oparte na antracyklinach, produkt leczniczy Phesgo należy podawać po ukończeniu całego schematu leczenia antracykliną (patrz punkt 4.4). Rak piersi z przerzutami Produkt leczniczy Phesgo należy podawać w skojarzeniu z docetakselem. Leczenie produktem leczniczym Phesgo można kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub niepoddającej się leczeniu toksyczności, nawet jeśli leczenie docetakselem zostało przerwane (patrz punkt 4.4). Rak piersi we wczesnym stadium W leczeniu neoadjuwantowym produkt leczniczy Phesgo należy podawać przez 3 do 6 cykli w skojarzeniu z chemioterapią, w ramach pełnego schematu leczenia wczesnego raka piersi (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
W leczeniu adjuwantowym produkt leczniczy Phesgo należy podawać łącznie przez jeden rok (maksymalnie przez 18 cykli bądź do wystąpienia nawrotu choroby lub niemożliwych do opanowania działań toksycznych, w zależności od tego, które z tych zdarzeń wystąpi wcześniej), w ramach pełnego cyklu leczenia wczesnego raka piersi i niezależnie od czasu przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego. Leczenie powinno obejmować standardową chemioterapię opartą na antracyklinach i (lub) taksanach. Podawanie produktu leczniczego Phesgo powinno rozpoczynać się w 1. dniu pierwszego cyklu zawierającego podanie taksanu i powinno być kontynuowane nawet po zakończeniu chemioterapii. Opóźnienie lub pominięcie dawki Jeśli czas pomiędzy dwoma kolejnymi wstrzyknięciami wynosi:  mniej niż 6 tygodni, należy jak najszybciej podać dawkę podtrzymującą produktu leczniczego Phesgo 600 mg/600 mg. Później należy kontynuować stosowanie schematu podawania co 3 tygodnie.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
 6 tygodni lub więcej, należy ponownie podać dawkę nasycającą produktu leczniczego Phesgo 1200 mg/600 mg, a następnie dawkę podtrzymującą produktu leczniczego Phesgo 600 mg/600 mg podawaną co 3 tygodnie. Modyfikacje dawki Nie zaleca się zmniejszania dawki produktu leczniczego Phesgo. Może zajść potrzeba zakończenia leczenia produktem leczniczym Phesgo, według uznania lekarza. Pacjenci mogą kontynuować leczenie w okresach odwracalnej mielosupresji wywołanej chemioterapią, jednak w tym czasie należy ich uważnie monitorować pod kątem powikłań neutropenii. Modyfikacja dawki docetakselu i innych chemioterapeutyków, patrz właściwa Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL). Zmiana z dożylnie podawanego pertuzumabu i trastuzumabu na produkt leczniczy Phesgo  U pacjentów otrzymujących dożylnie pertuzumab i trastuzumab, u których od ostatniej dawki minęło mniej niż 6 tygodni, produkt leczniczy Phesgo należy podawać w dawce podtrzymującej wynoszącej 600 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu w kolejnych podaniach co 3 tygodnie.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
 U pacjentów otrzymujących dożylnie pertuzumab i trastuzumab, u których od podania ostatniej dawki minęło co najmniej 6 tygodni, produkt leczniczy Phesgo należy podać w dawce nasycającej wynoszącej 1200 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu, a w kolejnych podaniach w dawce podtrzymującej wynoszącej 600 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu co 3 tygodnie. Zaburzenia czynności lewej komory Podawanie produktu leczniczego Phesgo należy wstrzymać na co najmniej 3 tygodnie w przypadku wystąpienia jakichkolwiek przedmiotowych i podmiotowych objawów sugerujących zastoinową niewydolność serca. Należy zakończyć leczenie produktem leczniczym Phesgo po potwierdzeniu objawów niewydolności serca (więcej informacji, patrz punkt 4.4). Pacjenci z przerzutowym rakiem piersi Przed leczeniem frakcja wyrzutowa lewej komory serca (ang. left ventricular ejection fraction , LVEF) powinna wynosić ≥ 50%.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
Podawanie produktu leczniczego Phesgo należy wstrzymać na co najmniej 3 tygodnie w następujących przypadkach:  zmniejszenie LVEF do wartości mniejszej niż 40%  wartość LVEF wynosząca 40%-45% w wyniku zmniejszenia o ≥ 10 punktów procentowych poniżej wartości sprzed leczenia. Podawanie produktu leczniczego Phesgo można wznowić, jeśli LVEF powróci do wartości > 45% lub do wartości 40-45% przy różnicy wynoszącej < 10 punktów procentowych poniżej wartości sprzed leczenia. Pacjenci z wczesnym rakiem piersi Przed leczeniem wartość LVEF u pacjentów powinna wynosić ≥ 55% (≥ 50% po zakończeniu leczenia antracykliną wchodzącą w skład schematu chemioterapii, jeśli jest podawana). Podawanie produktu leczniczego Phesgo należy wstrzymać na co najmniej 3 tygodnie w przypadku zmniejszenia LVEF do wartości mniejszej niż 50% w wyniku spadku o ≥ 10 punktów procentowych poniżej wartości sprzed leczenia.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
Podawanie produktu leczniczego Phesgo można wznowić, jeśli LVEF powróciła do wartości ≥ 50% lub do wartości, dla której różnica pomiędzy stanem sprzed leczenia wynosi < 10 punktów procentowych. Szczególne populacje pacjentów Pacjenci w podeszłym wieku Nie obserwowano ogólnych różnic w skuteczności i bezpieczeństwie stosowania produktu leczniczego Phesgo u pacjentów w wieku ≥ 65 lat i < 65 lat. Nie ma konieczności dostosowania dawki produktu leczniczego Phesgo u pacjentów w wieku ≥ 65 lat. Dane dotyczące pacjentów w wieku > 75 lat są ograniczone. Ocena bezpieczeństwa stosowania u pacjentów w podeszłym wieku, patrz punkt 4.8. Zaburzenia czynności nerek Nie ma potrzeby dostosowania dawki produktu leczniczego Phesgo u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, z uwagi na ograniczone dane farmakokinetyczne (PK) (patrz punkt 5.2).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
Zaburzenia czynności wątroby Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność produktu leczniczego Phesgo nie były badane u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Jest mało prawdopodobne, by pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby wymagali dostosowania dawki produktu leczniczego Phesgo. Specyficzne dostosowanie dawki nie jest zalecane (patrz punkt 5.2). Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Phesgo u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Stosowanie produktu leczniczego Phesgo u dzieci i młodzieży we wskazaniu rak piersi nie jest właściwe. Sposób podawania Produkt leczniczy Phesgo należy podawać wyłącznie we wstrzyknięciu podskórnym. Produkt leczniczy Phesgo nie jest przeznaczony do podawania dożylnego. Należy zmieniać miejsca wstrzyknięcia tylko z lewego uda na prawe i odwrotnie.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
Nowe wstrzyknięcie należy podawać w odległości co najmniej 2,5 cm od poprzedniego miejsca podania, wstrzykując lek w zdrową skórę, nigdy zaś w miejsca, gdzie skóra jest zaczerwieniona, posiniaczona, tkliwa dotykowo lub stwardniała. Dawki nie należy dzielić na dwie strzykawki lub dwa miejsca podania. Podczas leczenia produktem leczniczym Phesgo inne produkty lecznicze do podskórnego podawania należy w miarę możliwości wstrzykiwać w inne miejsca. Dawkę nasycającą i dawkę podtrzymującą należy podawać odpowiednio przez 8 i 5 minut. Zaleca się obserwację przez 30 minut po zakończeniu podawania dawki nasycającej produktu leczniczego Phesgo i przez 15 minut po zakończeniu podawania dawki podtrzymującej, pod kątem reakcji związanych z wstrzyknięciem leku (patrz punkty 4.4 i 4.8). Reakcje związane z wstrzyknięciem leku Wstrzyknięcie leku można spowolnić lub przerwać, jeśli u pacjenta wystąpią objawy związane z wstrzyknięciem (patrz punkt 4.4 i punkt 4.8).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dawkowanie
W łagodzeniu objawów układowych pomocne może być także takie leczenie, jak podanie tlenu, agonistów receptorów beta, leków przeciwhistaminowych, szybkie dożylne podanie płynów oraz leki przeciwgorączkowe. Reakcje nadwrażliwości/anafilaksja Wstrzyknięcie należy natychmiast przerwać i nie wznawiać, jeśli u pacjenta wystąpi reakcja w 4. stopniu nasilenia według NCI CTCAE (anafilaksja), skurcz oskrzeli lub zespół ostrej niewydolności oddechowej (patrz punkt 4.4 i punkt 4.8). Instrukcja dotycząca stosowania i postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawienia identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu. Zaburzenia czynności lewej komory (w tym zastoinowa niewydolność serca) Po zastosowaniu produktów leczniczych hamujących aktywność HER2, w tym pertuzumabu i trastuzumabu zgłaszano zmniejszenie LVEF. Częstość występowania objawów zaburzeń funkcji skurczowej lewej komory (ang. left ventricular dysfunction , LVD [zastoinowa niewydolność serca]) była większa u pacjentów leczonych pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią w porównaniu z pacjentami leczonymi trastuzumabem i chemioterapią. W leczeniu adjuwantowym większość zgłoszonych przypadków objawowej niewydolności serca dotyczyło pacjentów, którzy otrzymywali chemioterapię opartą na antracyklinach (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci, którzy wcześniej otrzymali antracykliny lub radioterapię klatki piersiowej mogą podlegać większemu ryzyku zmniejszenia LVEF na podstawie badań z dożylnym podaniem pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią. Pacjenci z ciężką chorobą serca lub schorzeniami medycznymi dotyczącymi serca w wywiadzie, zaburzeniami komorowego rytmu serca w wywiadzie lub czynnikami ryzyka komorowych zaburzeń rytmu serca zostali wykluczeni z badania rejestracyjnego FEDERICA w (neo-)adjuwantowej terapii wczesnego raka piersi z zastosowaniem produktu leczniczego Phesgo. Produkt leczniczy Phesgo nie był badany u pacjentów z: wartością LVEF < 55% przed rozpoczęciem leczenia (wczesny rak piersi) lub < 50% (przerzutowy rak piersi); występowaniem w wywiadzie zastoinowej niewydolności serca (ang.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
congestive heart failure , CHF); stanami mogącymi zaburzać czynność lewej komory, takimi jak niewyrównane nadciśnienie, ostatnio przebyty zawał mięśnia sercowego, poważne zaburzenia rytmu serca wymagające leczenia lub skumulowana wcześniejsza ekspozycja na antracykliny wynosząca >360 mg/m 2 pc. doksorubicyny lub jej równoważnika. Ponadto, leczenie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią nie było badane u pacjentów ze zmniejszeniem LVEF < 50% podczas wcześniejszej terapii adjuwantowej trastuzumabem. Należy oznaczyć wartość LVEF przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym Phesgo, a następnie wykonywać oznaczenia w regularnych odstępach podczas leczenia (np. raz podczas terapii neoadjuwantowej i co 12 tygodni w leczeniu adjuwantowym i w leczeniu choroby przerzutowej), aby upewnić się, że wartość LVEF mieści się w granicach normy.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Jeśli wartość LVEF zmniejszy się, jak opisano w punkcie 4.2 i nie nastąpi poprawa, lub jeśli dalej zmniejszy się w kolejnym oznaczeniu, należy poważnie rozważyć zakończenie leczenia produktem leczniczym Phesgo, chyba, że uznaje się, iż korzyści dla danego pacjenta przeważają nad zagrożeniami. Ryzyko kardiologiczne powinno być dokładnie rozważone i wyważone w stosunku do potrzeb medycznych danego pacjenta przed zastosowaniem produktu leczniczego Phesgo z antracykliną. Działanie farmakologiczne leków ukierunkowanych na HER2 i antracyklin wskazuje, że można spodziewać się większego ryzyka toksycznych działań na serce podczas jednoczesnego stosowania produktu leczniczego Phesgo i antracyklin w porównaniu z ich sekwencyjnym stosowaniem. Sekwencyjne stosowanie produktu leczniczego Phesgo (w skojarzeniu z taksanem) oceniano po podaniu doksorubicyny wchodzącej w skład dwóch schematów opartych na antracyklinach w badaniu FEDERICA, natomiast sekwencyjne stosowanie dożylnego pertuzumabu (w skojarzeniu z trastuzumabem i taksanem) oceniano po podaniu epirubicyny lub doksorubicyny jako elementów wielu schematów opartych na antracyklinach w badaniach APHINITY i BERENICE.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Dostępne są jedynie ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa jednoczesnego stosowania dożylnego pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem i antracykliną. W badaniu TRYPHAENA dożylny pertuzumab w skojarzeniu z trastuzumabem podawano jednocześnie z epirubicyną w ramach schematu FEC (5-fluorouracyl, epirubicyna, cyklofosfamid) (patrz punkty 4.8 i 5.1). Leczenie zastosowano wyłącznie u pacjentów nieotrzymujących wcześniej chemioterapii, którzy otrzymali małe skumulowane dawki epirubicyny (do 300 mg/m 2 pc.). W tym badaniu bezpieczeństwo kardiologiczne było podobne do bezpieczeństwa obserwowanego u pacjentów otrzymujących ten sam schemat, ale z pertuzumabem podawanym sekwencyjnie (po chemioterapii FEC). Reakcje związane z wstrzyknięciem/reakcje związane z infuzją (ang. injection-related reactions/infusion-related reactions , IRR) Stosowanie produktu leczniczego Phesgo wiązało się z występowaniem reakcji związanych z wstrzyknięciem (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Reakcje związane z wstrzyknięciem były definiowane jako każda reakcja układowa przebiegająca z takimi objawami, jak gorączka, dreszcze, ból głowy, prawdopodobnie z powodu uwalniania cytokin występująca w ciągu 24 godzin od podania produktu leczniczego Phesgo. Zaleca się ścisłą obserwację pacjenta podczas i przez 30 minut po podaniu dawki nasycającej oraz podczas i przez 15 minut po podaniu dawki podtrzymującej produktu leczniczego Phesgo. W przypadku wystąpienia istotnej reakcji związanej z wstrzyknięciem, należy zmniejszyć prędkość wstrzykiwania lub je przerwać oraz wdrożyć odpowiednie leczenie. Należy ocenić stan pacjentów i starannie ich monitorować aż do całkowitego ustąpienia objawów podmiotowych i przedmiotowych. Należy rozważyć trwałe zakończenie leczenia u pacjentów z ciężkimi reakcjami związanymi z wstrzyknięciem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Tę ocenę kliniczną należy oprzeć na nasileniu wcześniejszej reakcji oraz odpowiedzi na leczenie zastosowane z powodu wystąpienia działania niepożądanego (patrz punkt 4.2). Chociaż po zastosowaniu produktu leczniczego Phesgo nie obserwowano zgonów w wyniku reakcji związanych z wstrzyknięciem, należy zachować ostrożność, ponieważ śmiertelne reakcje związane z infuzją występowały w przebiegu leczenia dożylnym pertuzumabem w skojarzeniu z dożylnym trastuzumabem i chemioterapią. Reakcje nadwrażliwości/anafilaksja Należy ściśle monitorować pacjentów pod kątem reakcji nadwrażliwości. Ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję i zdarzenia powodujące zgon były obserwowane po podaniu pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią (patrz punkt 4.8). Większość reakcji anafilaktycznych wystąpiła w ciągu pierwszych 6-8 cykli leczenia, gdy pertuzumab i trastuzumab były podawane w skojarzeniu z chemioterapią.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Produkty lecznicze do leczenia takich reakcji, a także sprzęt stosowany w nagłych wypadkach, powinny być dostępne do natychmiastowego użycia. Produkt leczniczy Phesgo należy trwale odstawić w przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości stopnia 4. według NCI-CTCAE (anafilaksji), skurczu oskrzeli lub zespołu ostrej niewydolności oddechowej (patrz punkt 4.2). Produkt leczniczy Phesgo jest przeciwwskazany u pacjentów ze znaną nadwrażliwością na pertuzumab, trastuzumab lub na którąkolwiek substancję pomocniczą (patrz punkt 4.3). Gorączka neutropeniczna Pacjenci leczeni produktem leczniczym Phesgo w skojarzeniu z taksanem podlegają większemu ryzyku wystąpienia gorączki neutropenicznej. Pacjenci leczeni dożylnym pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem podlegają zwiększonemu ryzyku gorączki neutropenicznej w porównaniu z pacjentami leczonymi placebo, trastuzumabem i docetakselem, zwłaszcza podczas 3 pierwszych cykli leczenia (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
W badaniu CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi nadir liczby granulocytów obojętnochłonnych był podobny u pacjentów leczonych pertuzumabem i u pacjentów otrzymujących placebo. Większa częstość występowania gorączki neutropenicznej u pacjentów leczonych pertuzumabem wiązała się z większą częstością występowania zapalenia błony śluzowej i biegunki u tych pacjentów. Należy rozważyć leczenie objawowe zapalenia błony śluzowej i biegunki. Po zakończeniu podawania docetakselu nie zgłaszano żadnych zdarzeń gorączki neutropenicznej. Biegunka Phesgo może wywoływać ciężką biegunkę. Biegunka występuje najczęściej podczas jednoczesnego podawania z taksanami. Pacjenci w podeszłym wieku (≥ 65 lat) podlegają większemu ryzyku biegunki w porównaniu z pacjentami młodszymi (< 65 lat). Biegunkę należy leczyć zgodnie ze standardowymi praktykami i wytycznymi.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Należy rozważyć wczesną interwencję polegającą na podaniu loperamidu, płynów i uzupełnieniu elektrolitów, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku oraz w przypadku ciężkiej lub przedłużającej się biegunki. Należy rozważyć przerwanie leczenia produktem leczniczym Phesgo, jeśli nie uzyska się poprawy stanu pacjenta. Po opanowaniu biegunki leczenie produktem leczniczym Phesgo można wznowić. Zdarzenia dotyczące płuc Po wprowadzeniu trastuzumabu do obrotu zgłaszano poważne zdarzenia dotyczące płuc. W sporadycznych przypadkach zdarzenia te były śmiertelne. Ponadto, zgłaszano przypadki śródmiąższowej choroby płuc, w tym nacieki w płucach, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zapalenie płuc, zapalenie płuc spowodowane przez czynniki niezakaźne, wysięk opłucnowy, zespół zaburzeń oddechowych, ostry obrzęk płuc i niewydolność oddechową.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Czynniki ryzyka związane ze śródmiąższową chorobą płuc obejmują wcześniejsze lub równoczesne leczenie innymi lekami przeciwnowotworowymi, o których wiadomo, że są związane z wywoływaniem śródmiąższowej choroby płuc, takimi jak taksany, gemcytabina, winorelbina i radioterapia. Zdarzenia te mogą wystąpić w ramach reakcji związanej z infuzją lub mieć odroczony początek. Pacjenci z dusznością spoczynkową z powodu powikłań zaawansowanej choroby nowotworowej i chorób współistniejących mogą podlegać zwiększonemu ryzyku zdarzeń dotyczących płuc. Z tego względu tych pacjentów nie należy leczyć produktem leczniczym Phesgo. Należy zachować ostrożność w odniesieniu do zapalenia płuc o etiologii niezakaźnej, szczególnie u pacjentów jednocześnie przyjmujących taksany. Substancje pomocnicze Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy lek uznaje się za zasadniczo „wolny od sodu”.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji między lekami. Pertuzumab Nie obserwowano interakcji PK pomiędzy pertuzumabem a trastuzumabem lub pomiędzy pertuzumabem a docetakselem w badaniu dodatkowym z udziałem 37 pacjentów uczestniczących w randomizowanym badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi. Ponadto, w analizie farmakokinetyki populacyjnej nie wykazano dowodów na występowanie interakcji lekowych pomiędzy pertuzumabem a trastuzumabem lub pomiędzy pertuzumabem a docetakselem. Ten brak interakcji lekowych został potwierdzony w danych PK z badań NEOSPHERE i APHINITY. W pięciu badaniach oceniano wpływ pertuzumabu na PK podawanych jednocześnie leków cytotoksycznych, docetakselu, paklitakselu, gemcytabiny, kapecytabiny, karboplatyny i erlotynibu. Nie stwierdzono dowodów na interakcje PK pomiędzy pertuzumabem a którymkolwiek z tych leków.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Interakcje
PK pertuzumabu w tych badaniach była porównywalna, jak w badaniach z pojedynczym lekiem. Trastuzumab Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji lekowych. Nie obserwowano klinicznie istotnych interakcji pomiędzy trastuzumabem a jednocześnie podawanymi produktami leczniczymi stosowanymi w badaniach klinicznych. Wpływ trastuzumabu na farmakokinetykę innych leków przeciwnowotworowych Dane PK z badań BO15935 i M77004 z udziałem kobiet z HER2-dodatnim przerzutowym rakiem piersi sugerowały, że ekspozycja na paklitaksel i doksorubicynę (oraz ich główne metabolity 6-α- hydroksypaklitaksel, POH i doksorubicynol, DOL) nie ulegała zmianie w obecności trastuzumabu (8 mg/kg mc. lub 4 mg/kg mc. dożylna dawka nasycająca, a następnie odpowiednio 6 mg/kg mc. co 3 tygodnie lub 2 mg/kg co tydzień dożylnie). Jednak trastuzumab może zwiększać całkowitą ekspozycję na jeden z metabolitów doksorubicyny (7-deoksy-13-dihydro-doksorubicynon, D7D).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Interakcje
Aktywność biologiczna D7D i wpływ kliniczny zwiększenia stężenia tego metabolitu były niejasne. Dane z badania JP16003, będącego badaniem z jedną grupą terapeutyczną, w którym trastuzumab (4 mg/kg mc. dożylna dawka nasycająca i 2 mg/kg mc. dożylnie co tydzień) i docetaksel (60 mg/m 2 pc. dożylnie) podawano Japonkom z HER2-dodatnim przerzutowym rakiem piersi sugerowały, że jednoczesne podawanie trastuzumabu nie miało wpływu na farmakokinetykę pojedynczej dawki docetakselu. Badanie JP19959 było badaniem dodatkowym do badania BO18255 (ToGA) przeprowadzonego z udziałem mężczyzn i kobiet narodowości japońskiej z zaawansowanym rakiem żołądka w celu zbadania farmakokinetyki kapecytabiny i cisplatyny podawanych z trastuzumabem lub bez. Wyniki tego dodatkowego badania sugerowały, że ekspozycja na bioaktywne metabolity (np. 5- FU) kapecytabiny nie ulegała zmianie pod wpływem jednoczesnego stosowania cisplatyny lub jednoczesnego stosowania cisplatyny w skojarzeniu z trastuzumabem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Interakcje
Jednak sama kapecytabina osiągała większe stężenia i miała dłuższy okres półtrwania, gdy podawano ją w skojarzeniu z trastuzumabem. Ta dane sugerują również, że jednoczesne stosowanie kapecytabiny lub jednoczesne stosowanie kapecytabiny w skojarzeniu z trastuzumabem nie miały wpływu na farmakokinetykę cisplatyny. Dane PK z badania H4613g/GO01305 z udziałem pacjentów z przerzutowym lub miejscowo zaawansowanym nieoperacyjnym HER2-dodatnim nowotworem złośliwym sugerowały, że trastuzumab nie miał wpływu na PK karboplatyny. Wpływ leków przeciwnowotworowych na farmakokinetykę trastuzumabu Po dokonaniu porównania symulowanych stężeń trastuzumabu w surowicy po zastosowaniu trastuzumabu w monoterapii (4 mg/kg mc. dawka nasycająca/2 mg/kg co tydzień dożylnie) i stężeń w surowicy obserwowanych u Japonek z HER2-dodatnim przerzutowym rakiem piersi (badanie JP16003), nie stwierdzono dowodów na wpływ jednoczesnego podawania docetakselu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Interakcje
Porównanie wyników PK z dwóch badań II fazy (BO15935 i M77004) oraz jednego badania III fazy (H0648g), w których pacjenci byli jednocześnie leczeni trastuzumabem i paklitakselem, a także dwóch badań II fazy, w których trastuzumab podawano w monoterapii (W016229 i MO16982) u kobiet z HER2-dodatnim przerzutowym rakiem piersi wskazuje, że poszczególne i średnie najmniejsze stężenia trastuzumabu w surowicy różniły się w ramach tego samego badania i między badaniami, ale nie stwierdzono wyraźnego wpływu jednocześnie podawanego paklitakselu na farmakokinetykę trastuzumabu. Porównanie danych PK trastuzumabu pochodzących z badania M77004, w którym kobiety z HER2- dodatnim przerzutowym rakiem piersi były jednocześnie leczone trastuzumabem, paklitakselem i doksorubicyną z danymi PK trastuzumabu w badaniach, w których trastuzumab był podawany w monoterapii (H0649g) lub w skojarzeniu z antracykliną plus cyklofosfamidem lub paklitakselem (badanie H0648g) sugerowały brak wpływu doksorubicyny i paklitakselu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Interakcje
Dane farmakokinetyczne z badania H4613g/GO01305 sugerowały, że karboplatyna nie miała wpływu na PK trastuzumabu. Jednoczesne podanie anastrozolu wydawało się nie mieć wpływu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Kobiety w wieku rozrodczym/antykoncepcja Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję podczas otrzymywania produktu leczniczego Phesgo i przez 7 miesięcy po przyjęciu ostatniej dawki. Ciąża W badaniach na zwierzętach pertuzumab wykazywał toksyczny wpływ na reprodukcję. Istnieją tylko ograniczone dane ze stosowania pertuzumabu u kobiet w ciąży. Z badań na zwierzętach nie wiadomo, czy trastuzumab może wpływać na zdolność rozrodczą (patrz punkt 5.3). Jednak w okresie po wprowadzeniu do obrotu u kobiet w ciąży otrzymujących trastuzumab zgłaszano przypadki zaburzeń wzrostu i (lub) czynności nerek płodu w połączeniu z małowodziem, z których część spowodowała śmiertelną hipoplazję płuc płodu. Na podstawie powyższych badań na zwierzętach i danych z okresu po prowadzeniu leku do obrotu należy unikać stosowania produktu leczniczego Phesgo podczas ciąży chyba, że potencjalne korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Kobiety, które zajdą w ciążę należy poinformować o możliwości uszkodzenia płodu. Jeśli kobieta w ciąży jest leczona produktem leczniczym Phesgo lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas stosowania produktu leczniczego Phesgo bądź w ciągu 7 miesięcy po przyjęciu ostatniej dawki produktu leczniczego Phesgo, pożądane postępowanie obejmuje ścisłe monitorowanie pacjentki przez zespół wielospecjalistyczny. Karmienie piersią Ludzka immunoglobulina IgG jest wydzielana do mleka kobiecego, a możliwość wchłonięcia jej i szkodliwego działania na niemowlę jest nieznana; kobiety nie powinny karmić piersią podczas leczenia produktem leczniczym Phesgo i przez co najmniej 7 miesięcy po przyjęciu ostatniej dawki. Płodność Pertuzumab Nie przeprowadzono swoistych badań płodności na zwierzętach, aby ocenić wpływ pertuzumabu na płodność.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Nie obserwowano działań niepożądanych na męskie i żeńskie narządy rozrodcze w badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu pertuzumabu małpom Cynomolgus , trwających do sześciu miesięcy (patrz punkt 5.3). Trastuzumab Badania wpływu trastuzumabu na reprodukcję przeprowadzone na małpach Cynomolgus nie dostarczyły dowodów na zaburzenia płodności u samic małp Cynomolgus (patrz punkt 5.3).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Produkt leczniczy Phesgo wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8). Należy doradzić pacjentom, u których wystąpią reakcje związane z wstrzyknięciem lub zawroty głowy (patrz punkt 4.4), by nie prowadzili pojazdów i nie obsługiwali maszyn aż do czasu złagodzenia objawów.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Najczęstszymi działaniami niepożądanymi (ADRs) (≥30%) zgłaszanymi u pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo lub dożylnym pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią były: łysienie, biegunka, nudności, niedokrwistość, astenia i bóle stawów. Najczęstszymi ciężkimi zdarzeniami niepożądanymi (SAE) (≥1%) zgłaszanymi u pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo lub dożylnym pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem były: gorączka neutropeniczna, niewydolność serca, gorączka, neutropenia, posocznica w przebiegu neutropenii, zmniejszenie liczby granulocytów i zapalenie płuc. Profil bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Phesgo był na ogół spójny ze znanym profilem bezpieczeństwa stosowania dożylnego pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem, z występowaniem reakcji w miejscu wstrzyknięcia jako dodatkowego działania niepożądanego (ADR) (14,9% w por. z 0,4%).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Bezpieczeństwo stosowania pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem oceniano u 3834 pacjentów z HER2-dodatnim rakiem piersi w badaniach rejestracyjnych CLEOPATRA, NEOSPHERE, TRYPHAENA, APHINITY i FEDERICA. Bezpieczeństwo było na ogół spójne w tych badaniach, chociaż częstość występowania i najczęstsze działania niepożądane (ADRs) różniły się w zależności od tego, czy pertuzumab w skojarzeniu z trastuzumabem podawano równocześnie z lekami przeciwnowotworowymi, czy bez. W Tabeli 2 przedstawiono działania niepożądane (ADRs) zgłaszane w związku ze stosowaniem pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią we wspomnianych niżej rejestracyjnych badaniach klinicznych (n= 3834) oraz po wprowadzeniu leku do obrotu.  CLEOPATRA, w którym pertuzumab był podawany w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem pacjentom z przerzutowym rakiem piersi (n= 453)  NEOSPHERE (n= 309) i TRYPHAENA (n= 218), w których neoadjuwantową terapię pertuzumabem stosowano w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią u pacjentów z miejscowo zaawansowanym zapalnym lub wczesnym rakiem piersi  APHINITY, w którym terapię adjuwantową pertuzumabem stosowano w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią zawierającą taksany opartą na antracyklinach lub bez antracyklin u pacjentów z wczesnym rakiem piersi (n= 2364)  FEDERICA, w którym produkt leczniczy Phesgo (n= 243) lub dożylny pertuzumab i trastuzumab (n= 247) był podawany w skojarzeniu z chemioterapią u pacjentów z wczesnym rakiem piersi Ponieważ pertuzumab jest stosowany w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią, trudno jest potwierdzić związek przyczynowy działania niepożądanego z konkretnym produktem leczniczym.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Poniższe działania niepożądane zostały wymienione według klasyfikacji układów i narządów MedDRA oraz kategorii częstości występowania:  Bardzo często (≥ 1/10)  Często (≥ 1/100 do < 1/10)  Niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100)  Rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000)  Bardzo rzadko (< 1/10 000)  Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) W obrębie każdej z grup o określonej częstości występowania i klasie układów i narządów działania niepożądane zostały wymienione począwszy od najcięższych. Tabela 2 Podsumowanie działań niepożądanych u pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem w rejestracyjnych badaniach klinicznych ^ oraz po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu †

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Bardzo często Często Niezbyt często Rzadko
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Zapalenie nosogardzieli Zanokcica Zakażenie górnych dróg oddechowych
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Gorączka neutropeniczna* Neutropenia LeukopeniaNiedokrwistość
Zaburzenia układuimmunologicznego Reakcja na wlew°°, * Nadwrażliwość°, *Nadwrażliwość na lek°,* Reakcja anafilaktyczna°, * Zespół uwalnianiacytokin°°
Zaburzenia metabolizmu iodżywiania Zmniejszone łaknienie Zespół rozpadu guza†
Zaburzenia psychiczne Bezsenność
Zaburzenia układunerwowego Neuropatia obwodowaBól głowyZaburzenia smaku Obwodowa neuropatia czuciowaZawroty głowyParestezje
Zaburzenia oka Nasilone łzawienie
Zaburzenia serca Dysfunkcja lewej komory** Zastoinowaniewydolność serca**
Zaburzenia naczyniowe Uderzenia gorąca
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Kaszel Krwawienie z nosa Duszność Śródmiąższowa choroba płuc Wysięk opłucnowy
Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka WymiotyZapalenie jamy ustnejNudności Zaparcie Niestrawność Ból brzucha
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej ŁysienieWysypka Zaburzenia paznokci ŚwiądSuchość skóry
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej Ból mięśniBól stawówBól kończyny

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Bardzo często Często Niezbyt często Rzadko
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Zapalenie błony śluzowejObrzęki obwodowe GorączkaUczucie zmęczeniaAsteniaReakcja w miejscuwstrzyknięcia°°° Dreszcze Ból Obrzęk

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
^ Tabela 2 przedstawia dane zbiorcze z całego okresu leczenia w badaniu CLEOPATRA (data zakończenia zbierania danych 11 lutego 2014 r.; mediana liczby cykli leczenia pertuzumabem wyniosła 24); oraz z okresu leczenia neoadjuwantowego w badaniach NEOSPHERE (mediana liczby cykli leczenia pertuzumabem wyniosła 4, we wszystkich grupach terapeutycznych) i TRYPHAENA (mediana liczby cykli leczenia pertuzumabem wyniosła 3 – 6 w poszczególnych grupach terapeutycznych); z okresu leczenia w badaniu APHINITY (mediana liczby cykli leczenia pertuzumabem wyniosła 18); a także z okresu leczenia w badaniu FEDERICA. (mediana liczby cykli leczenia produktem leczniczym Phesgo wyniosła 7). * W tym zgłaszano działania niepożądane zakończone zgonem. ** Dla całego okresu leczenia w 4 badaniach (CLEOPATRA, NEOSPHERE, TRYPHAENA, APHINITY, FEDERICA). Częstość występowania dysfunkcji lewej komory i zastoinowej niewydolności serca odzwierciedlają preferowane terminy MedDRA zgłaszane w poszczególnych badaniach.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
° Nadwrażliwość/reakcja anafilaktyczna w oparciu o termin zbiorczy. °° Reakcja na wlew obejmuje szereg różnych terminów w obrębie okienka czasowego, definiowanych jako dowolne zdarzenia układowe zgłaszane jako nadwrażliwość, reakcja anafilaktyczna, ostra reakcja na wlew lub zespół uwalniania cytokin występujące podczas infuzji lub w ciągu 24 godzin od infuzji. °°°Obserwowane tylko po podaniu produktu leczniczego Phesgo (związane z podaniem podskórnym) † Działania niepożądane zgłaszane w okresie po wprowadzeniu do obrotu. Opis wybranych działań niepożądanych Dysfunkcja lewej komory Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA częstość występowania objawowej niewydolności serca (klasy III lub IV według NYHA) ze zmniejszeniem LVEF o co najmniej 10 punktów procentowych względem wartości początkowych oraz do wartości <50% wyniosła 1,2% wśród pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo w porównaniu z 0,8% wśród pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Spośród pacjentów, u których wystąpiła objawowa niewydolność serca żaden pacjent leczony produktem leczniczym Phesgo nie odzyskał czynności serca sprzed leczenia w dniu zakończenia zbierania danych, a u jednego pacjenta zakończono leczenie produktem Phesgo z powodu zdarzenia objawowej niewydolności serca. Bezobjawowe lub łagodnie objawowe (klasy II według NYHA) zmniejszenie wartości LVEF o co najmniej 10 punktów procentowych od stanu wyjściowego i do wartości <50% (potwierdzone wtórną LVEF) zgłaszano u 0,8% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo i 4% pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem, przy czym u jednego z pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo nastąpił powrót do stanu sprzed leczenia w dniu zakończenia zbierania danych, a u dwóch pacjentów zakończono leczenie produktem leczniczym Phesgo (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA częstość występowania dysfunkcji lewej komory (ang. left ventricular dysfunction, LVD) podczas badanego leczenia była większa w grupie otrzymującej placebo niż w grupie leczonej pertuzumabem (odpowiednio 8,6% i 6,6%). Częstość występowania objawowej LVD była także mniejsza w grupie leczonej pertuzumabem (1,8% w grupie otrzymującej placebo w por. z 1,5% w grupie leczonej pertuzumabem) (patrz punkt 4.4). W badaniu NEOSPHERE z leczeniem neadjuwantowym, w którym pacjenci otrzymali cztery cykle pertuzumabu w terapii neoadjuwantowej częstość występowania LVD (w całym okresie leczenia) była większa w grupie leczonej pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem (7,5%) w porównaniu z grupą leczoną trastuzumabem i docetakselem (1,9%). Odnotowano jeden przypadek objawowej LVD w grupie leczonej pertuzumabem i trastuzumabem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
W badaniu TRYPHAENA z leczeniem neoadjuwantowym częstość występowania LVD (w całym okresie leczenia) wyniosła 8,3% w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i FEC (5-fluorouracyl, epirubicyna, cyklofosfamid), a następnie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem; 9,3% w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem po leczeniu FEC; oraz 6,6% w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z TCH (docetaksel, karboplatyna i trastuzumab). Częstość występowania objawowej LVD (zastoinowa niewydolność serca) wyniosła 1,3% w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem po leczeniu FEC (z tej liczby wykluczono jednego pacjenta, u którego wystąpiła objawowa LVD w okresie leczenia FEC poprzedzającym otrzymanie pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem), a także 1,3% w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z TCH.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
U żadnego z pacjentów z grupy leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i FEC, po którym następowało leczenie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem nie wystąpiła objawowa LVD. W okresie leczenia neoadjuwantowego w badaniu BERENICE częstość występowania objawowej LVD klasy III/IV według NYHA (zastoinowa niewydolność serca według NCI-CTCAE w.4) wyniosła 1,5% w grupie leczonej schematem o podwyższonej gęstości dawki (ang. dose dense ) doksorubicyny i cyklofosfamidu (AC), po którym następowało leczenie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i paklitakselem, natomiast w grupie leczonej FEC, a następnie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem objawowa LVD nie wystąpiła u żadnego pacjenta (0%). Częstość występowania bezobjawowej LVD (zmniejszenie frakcji wyrzutowej według NCI-CTCAE w.4) wyniosła 7% w grupie leczonej schematem „dose dense” AC, po którym następowało leczenie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i paklitakselem oraz 3,5% w grupie leczone FEC, a następnie pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
W badaniu APHINITY częstość występowania objawowej niewydolności serca (klasy III lub IV według NYHA) ze zmniejszeniem LVEF o co najmniej 10 punktów procentowych od wartości początkowych i do wartości <50% wyniosła <1% (0,6% wśród pacjentów leczonych pertuzumabem w por. z 0,3% pacjentów otrzymujących placebo). Wśród pacjentów z objawową niewydolnością serca u 46,7% pacjentów leczonych pertuzumabem i 57,1% pacjentów otrzymujących placebo czynność serca powróciła do stanu sprzed leczenia (co definiowano jako 2 kolejne pomiary LVEF przekraczające 50%) w dniu zakończenia zbierania danych. Większość zdarzeń zgłaszano u pacjentów leczonych antracykliną. Bezobjawowe lub łagodnie objawowe (klasy II według NYHA) zmniejszenie wartości LVEF o co najmniej 10 punktów procentowych od stanu wyjściowego i do wartości <50% zgłoszono u 2,7% pacjentów leczonych pertuzumabem oraz u 2,8% pacjentów otrzymujących placebo, przy czym u 79,7% pacjentów leczonych pertuzumabem i 80,6% pacjentów otrzymujących placebo nastąpił powrót do stanu sprzed leczenia w dniu zakończenia zbierania danych.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Reakcje związane z wstrzyknięciem/infuzją Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA reakcję związaną z wstrzyknięciem/infuzją definiowano jako każdą reakcję układową zgłaszaną w ciągu 24 godzin od podania produktu leczniczego Phesgo lub dożylnego pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem (patrz punkty 4.2 i 4.4). Reakcje związane z wstrzyknięciem były zgłaszane u 0,8% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo, a reakcje związane z infuzją były zgłaszane u 10,7% pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem. Większość układowych reakcji związanych z wstrzyknięciem/infuzją obserwowanych po podaniu produktu leczniczego Phesgo lub dożylnego pertuzumabu i trastuzumabu stanowiły dreszcze, gorączka lub wymioty. Reakcje w miejscu wstrzyknięcia definiowano jako każdą reakcję miejscową występującą w ciągu 24 godzin od podania produktu leczniczego Phesgo i były one zgłaszane u 14,9% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo, a wszystkie były zdarzeniami o 1.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
lub 2. stopniu nasilenia. Większość miejscowych reakcji związanych z wstrzyknięciem obserwowanych po podaniu produktu leczniczego Phesgo to ból w miejscu wstrzyknięcia lub rumień w miejscu wstrzyknięcia. Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią Reakcją związaną z podaniem leku określano w badaniach rejestracyjnych każde zdarzenie zgłaszane jako nadwrażliwość, reakcja anafilaktyczna, ostra reakcja na wlew lub zespół uwalniania cytokin występujące podczas infuzji lub w dniu infuzji. W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA początkową dawkę pertuzumabu podawano dzień przed podaniem trastuzumabu i docetakselu, co miało umożliwić zbadanie reakcji związanych z pertuzumabem. Pierwszego dnia, gdy podawano tylko pertuzumab, całkowita częstość występowania reakcji związanych z infuzją wyniosła 9,8% w grupie otrzymującej placebo i 13,2% w grupie leczonej pertuzumabem, przy czym większość reakcji miała nasilenie łagodne lub umiarkowane.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Najczęstszymi reakcjami związanymi z infuzją (≥1,0%) w grupie leczonej pertuzumabem były: gorączka, dreszcze, uczucie zmęczenia, ból głowy, astenia, nadwrażliwość i wymioty. Podczas drugiego cyklu, gdy wszystkie produkty lecznicze były podawane tego samego dnia, najczęstszymi reakcjami związanymi z infuzją (≥1,0%) w grupie leczonej pertuzumabem były: uczucie zmęczenia, nadwrażliwość na lek, zaburzenia smaku, nadwrażliwość, ból mięśni i wymioty (patrz punkt 4.4). W badaniach z leczeniem neoadjuwantowym i adjuwantowym pertuzumab podawano w tym samym dniu, co inne leczenie badane. Reakcje związane z infuzją wystąpiły u 18,6% – 25,0% pacjentów pierwszego dnia po podaniu pertuzumabu (w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią). Rodzaj i nasilenie zdarzeń były spójne ze zdarzeniami obserwowanymi w badaniu CLEOPATRA, przy czym większość reakcji miała nasilenie łagodne lub umiarkowane.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Reakcje nadwrażliwości/anafilaksja Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA całkowita częstość występowania zdarzeń nadwrażliwości/anafilaksji zgłaszanych w związku z terapią ukierunkowaną na HER2 wyniosła 1,6 % u pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo w por. z 1,2% u pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem, przy czym żadne z tych zdarzeń nie miało nasilenia w stopniu 3.-4. według NCI-CTCAE (wersja 4.0) (patrz punkt 4.4). U jednego pacjenta wystąpiło zdarzenie nadwrażliwości/anafilaksji podczas lub bezpośrednio po podaniu produktu leczniczego Phesgo; w pierwszym cyklu, co doprowadziło do zakończenia leczenia (patrz punkty 4.2 i 4.4). Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA dotyczącym przerzutowego raka piersi całkowita częstość występowania zdarzeń nadwrażliwości/anafilaksji zgłaszanych przez badacza w całym okresie leczenia wyniosła 9,3% w grupie otrzymującej placebo i 11,3% w grupie leczonej pertuzumabem, z czego odpowiednio 2,5% i 2,0% stanowiły zdarzenia w stopniu 3.-4.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
według NCI-CTCAE. Łącznie 2 pacjentów z grupy otrzymującej placebo i 4 pacjentów z grupy leczonej pertuzumabem doświadczyło zdarzeń opisanych przez badacza jako anafilaksja (patrz punkt 4.4). Ogółem, większość reakcji nadwrażliwości miała nasilenie łagodne lub umiarkowane i ustępowała w wyniku leczenia. Na podstawie modyfikacji wprowadzonych do schematu leczenia większość reakcji oceniono jako wtórne do infuzji docetakselu. W badaniach z leczeniem neoadjuwantowym i adjuwantowym zdarzenia nadwrażliwości/anafilaksji były spójne ze zdarzeniami obserwowanymi w badaniu CLEOPATRA. W badaniu NEOSPHERE anafilaksja wystąpiła u dwóch pacjentów z grupy leczonej pertuzumabem i docetakselem. Zarówno w badaniu TRYPHAENA, jak i w badaniu APHINITY całkowita częstość występowania nadwrażliwości/anafilaksji była największa w grupie leczonej pertuzumabem i TCH (odpowiednio 13,2% i 7,6%), przy czym odpowiednio 2,6% i 1,3% zdarzeń było zdarzeniami stopnia 3.-4. według NCI-CTCAE.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Gorączka neutropeniczna Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA gorączka neutropeniczna wystąpiła u 6,5% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo i 5,6% pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem. Podobnie jak w badaniach rejestracyjnych z dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem większą częstość występowania gorączki neutropenicznej obserwowano wśród pacjentów rasy żółtej leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem (13,0%), podobnie, częstość występowania gorączki neutropenicznej wśród pacjentów rasy żółtej leczonych produktem leczniczym Phesgo była także większa (13,7%). Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA u większości pacjentów z obu grup leczenia wystąpiło przynajmniej jedno zdarzenie leukopenii (63,0% pacjentów w grupie leczonej pertuzumabem i 58,3% pacjentów w grupie otrzymującej placebo), z czego większość stanowiły zdarzenia neutropenii (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Gorączka neutropeniczna wystąpiła u 13,7% pacjentów leczonych pertuzumabem oraz u 7,6% pacjentów otrzymujących placebo. W obu grupach terapeutycznych odsetek pacjentów, u których wystąpiła gorączka neutropeniczna był największy w pierwszym cyklu leczenia, a następnie równomiernie się zmniejszał. Zwiększoną częstość występowania gorączki neutropenicznej obserwowano wśród pacjentów rasy żółtej w obu grupach terapeutycznych w porównaniu z pacjentami innych ras i z innych regionów geograficznych. Wśród pacjentów rasy żółtej częstość występowania gorączki neutropenicznej była większa w grupie leczonej pertuzumabem (25,8%) w porównaniu z grupą otrzymującą placebo (11,3%). W badaniu NEOSPHERE gorączka neutropeniczna wystąpiła u 8,4% pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w ramach terapii neoadjuwantowej w porównaniu z 7,5% pacjentów leczonych trastuzumabem i docetakselem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
W badaniu TRYPHAENA gorączka neutropeniczna wystąpiła u 17,1% pacjentów leczonych pertuzumabem + TCH w terapii neoadjuwantowej oraz u 9,3% pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej po leczeniu FEC. W badaniu TRYPHAENA częstość występowania gorączki neutropenicznej była większa u pacjentów, którzy otrzymali sześć cykli pertuzumabu w porównaniu z pacjentami, którzy otrzymali trzy cykle pertuzumabu, niezależnie od podawanej chemioterapii. Podobnie, jak w badaniu CLEOPATRA większą częstość występowania neutropenii i gorączki neutropenicznej obserwowano wśród pacjentów rasy żółtej w porównaniu z innymi pacjentami w obu badaniach z terapią neoadjuwantową. W badaniu NEOSPHERE gorączka neutropeniczna wystąpiła u 8,3% pacjentów rasy żółtej leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej w porównaniu z 4,0% pacjentów rasy żółtej leczonych trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
W badaniu APHINITY gorączka neutropeniczna wystąpiła u 12,1% pacjentów leczonych pertuzumabem i u 11,1% pacjentów otrzymujących placebo. Podobnie, jak w badaniach CLEOPATRA, TRYPHAENA i NEOSPHERE większą częstość występowania gorączki neutropenicznej obserwowano wśród pacjentów rasy żółtej leczonych pertuzumabem w porównaniu z pacjentami innych ras w badaniu APHINITY (15,9% pacjentów leczonych pertuzumabem i 9,9% pacjentów otrzymujących placebo). Biegunka Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA biegunka wstępowała u 61,7% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo i 59,1% pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem. Biegunkę stopnia ≥ 3. zgłoszono u 7,3% pacjentów z grupy leczonej produktem leczniczym Phesgo w por. z 5,2% pacjentów z grupy leczonej dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem. Większość zgłoszonych zdarzeń miał nasilenie stopnia 1. lub 2.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Największą częstość występowania biegunki (wszystkie stopnie nasilenia) zgłaszano w okresie leczenia ukierunkowanego molekularnie i podczas chemioterapii taksanem (57,7% pacjentów z grupy leczonej produktem leczniczym Phesgo w por. z 53,6% pacjentów z grupy leczonej dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem) (patrz punkt 4.4). Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi biegunka wystąpiła u 68,4% pacjentów leczonych pertuzumabem i 48,7% pacjentów otrzymujących placebo (patrz punkt 4.4). Większość zdarzeń miała nasilenie łagodne do umiarkowanego i występowała w kilku pierwszych cyklach leczenia. Częstość występowania biegunki w stopniu 3.-4. według NCI-CTCAE wyniosła 9,3% w grupie leczonej pertuzumabem w porównaniu z 5,1% wśród pacjentów otrzymujących placebo. Mediana czasu trwania najdłuższego epizodu wyniosła 18 dni u pacjentów leczonych pertuzumabem i 8 dni u pacjentów otrzymujących placebo.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Zdarzenia biegunki dobrze reagowały na postępowanie proaktywne polegające na podaniu leków przeciwbiegunkowych. W badaniu NEOSPHERE biegunka wystąpiła u 45,8% pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej w porównaniu z 33,6% pacjentów leczonych trastuzumabem i docetakselem. W badaniu TRYPHAENA biegunka wystąpiła u 72,3% pacjentów leczonych pertuzumabem+TCH w terapii neoadjuwantowej oraz u 61,4% pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej po leczeniu FEC. W obu badaniach większość zdarzeń miała nasilenie łagodne do umiarkowanego. W badaniu APHINITY większą częstość występowania biegunki zgłaszano w grupie leczonej pertuzumabem (71,2%) niż w grupie placebo (45,2%). Biegunkę stopnia ≥ 3. zgłoszono u 9,8% pacjentów z grupy leczonej pertuzumabem w por. z 3,7% z grupy otrzymującej placebo. Większość zgłoszonych zdarzeń miało nasilenie stopnia 1. lub 2.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Największą częstość występowania biegunki (wszystkich stopni nasilenia) zgłoszono w okresie leczenia ukierunkowanego molekularnie w skojarzeniu z chemioterapią taksanami (61,4% pacjentów z grupy leczonej pertuzumabem w por. z 33,8% pacjentów z grupy placebo). Częstość występowania biegunki była dużo mniejsza po zakończeniu chemioterapii – biegunka występowała u 18,1% pacjentów z grupy leczonej pertuzumabem w por. z 9,2% pacjentów z grupy otrzymującej placebo w okresie po chemioterapii i terapii ukierunkowanej molekularnie. Wysypka Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA wysypka wystąpiła u 18,1% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo i 21,8% pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem. Większość zdarzeń wysypki miała nasilenie stopnia 1. lub 2.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi wysypka wystąpiła u 51,7% pacjentów leczonych pertuzumabem w porównaniu z 38,9% pacjentów otrzymujących placebo. Większość zdarzeń miała nasilenie stopnia 1. lub 2., występowała w pierwszych dwóch cyklach i reagowała na standardowe leczenie, takie jak miejscowe lub doustne leczenie trądziku. W badaniu NEOSPHERE wysypka wystąpiła u 40,2% pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej w porównaniu z 29,0% pacjentów leczonych trastuzumabem i docetakselem. W badaniu TRYPHAENA wysypka wstąpiła u 36,8% pacjentów leczonych pertuzumabem + TCH w terapii neoadjuwantowej i u 20,0% pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej po leczeniu FEC.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Częstość występowania wysypki była większa wśród pacjentów, którzy otrzymali sześć cykli pertuzumabu w porównaniu z pacjentami, którzy otrzymali trzy cykle pertuzumabu, niezależnie od podanej chemioterapii. W badaniu APHINITY wysypka jako działanie niepożądane wystąpiła u 25,8% pacjentów w grupie leczonej pertuzumabem w por. z 20,3% pacjentów w grupie otrzymującej placebo. Większość zdarzeń wysypki miała nasilenie stopnia 1. lub 2. Odchylenia w wynikach badań laboratoryjnych Produkt leczniczy Phesgo w skojarzeniu z chemioterapią W badaniu rejestracyjnym FEDERICA częstość występowania neutropenii stopnia 3.-4. według NCI- CTCAE w.4 była wyważona w dwóch grupach terapeutycznych (14,5% pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo i 13,9% pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem). Pertuzumab podawany dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem i chemioterapią W badaniu rejestracyjnym CLEOPATRA w przerzutowym raku piersi częstość występowania neutropenii stopnia 3.-4.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
według NCI-CTCAE w.3 była wyważona w dwóch grupach terapeutycznych (86,3% pacjentów leczonych pertuzumabem i 86,6% pacjentów otrzymujących placebo, w tym odpowiednio 60,7% i 64,8% stanowiła neutropenia stopnia 4.). W badaniu NEOSPHERE częstość występowania neutropenii stopnia 3.-4. według NCI-CTCAE w.3 wyniosła 74,5% u pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej w porównaniu z 84,5% u pacjentów leczonych trastuzumabem i docetakselem, w tym odpowiednio 50,9% i 60,2% stanowiła neutropenia stopnia 4. W badaniu TRYPHAENA częstość występowania neutropenii stopnia 3.-4. według NCI-CTCAE w.3 wyniosła 85,3% u pacjentów leczonych pertuzumabem+ TCH w terapii neoadjuwantowej oraz 77,0% u pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i docetakselem w terapii neoadjuwantowej po leczeniu FEC, w tym odpowiednio 66,7% i 59,5% stanowiła neutropenia stopnia 4. W badaniu APHINITY częstość występowania neutropenii stopnia 3.-4.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
według NCI-CTCAE w.4 wyniosła 40,6% wśród pacjentów leczonych pertuzumabem, trastuzumabem i chemioterapią w porównaniu z 39,1% wśród pacjentów leczonych placebo, trastuzumabem i chemioterapią, w tym odpowiednio 28,3% i 26,5% stanowiła neutropenia stopnia 4. Immunogenność Podobnie, jak w przypadku wszystkich białek terapeutycznych istnieje możliwość wystąpienia odpowiedzi immunologicznej na pertuzumab i trastuzumab u pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo. W badaniu FEDERICA częstość występowania przeciwciał przeciwko pertuzumabowi i przeciwciał przeciwko trastuzumabowi powstałych podczas leczenia wyniosła odpowiednio 6,1% (15/245) i 0,4% (1/245) u pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem. Przeciwciała neutralizujące przeciwko pertuzumabowi wykryto u dwóch pacjentów spośród tych z dodatnim wynikiem badania na obecność przeciwciał przeciwko pertuzumabowi.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Częstość występowania przeciwciał przeciwko pertuzumabowi i przeciwko trastuzumabowi wykrywanych w dowolnym punkcie czasowym (w tym w punkcie początkowym badania) wyniosła odpowiednio 10,3 % (26/252) i 1,2 % (3/252) u pacjentów leczonych dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem. Wśród tych pacjentów, wykryto przeciwciała neutralizujące przeciwko pertuzumabowi u trzech pacjentów. Częstość występowania przeciwciał przeciwko pertuzumabowi, przeciwko trastuzumabowi i przeciwko rekombinowanej ludzkiej hialuronidazie powstałych podczas leczenia wyniosła odpowiednio 8,3% (20/241), 1,7% (4/241) i 3,8% (9/238) u pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo. Wśród tych pacjentów, przeciwciała neutralizujące przeciwko pertuzumabowi wykryto u dwóch pacjentów oraz przeciwciała neutralizujące przeciwko trastuzumabowi wykryto u jednego pacjenta.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Częstość występowania przeciwciał przeciwko pertuzumabowi, przeciwko trastuzumabowi i przeciwko rekombinowanej ludzkiej hialuronidazie wykrywanych w dowolnym punkcie czasowym (w tym w początkowym punkcie badania) wyniosła odpowiednio 12,1% (30/248), 3,2% (8/248) i 9% (22/245) u pacjentów leczonych produktem leczniczym Phesgo. Wśród tych pacjentów, przeciwciała neutralizujące przeciwko pertuzumabowi wykryto u trzech pacjnetów, przeciwciała neutralizujące przeciwko trastuzumabowi wykryto u jednego pacjenta oraz przeciwciała neutralizujące przeciwko rekombinowanej ludzkiej hialuronidazie wykryto u jednego pacjenta. Kliniczne znaczenie rozwoju przeciwciał przeciwko pertuzumabowi, przeciwko trastuzumabowi lub przeciwko rekombinowanej ludzkiej hialuronidazie po leczeniu produktem leczniczym Phesgo jest nieznane.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Zmiana leczenia z dożylnie podawanego pertuzumabu i trastuzumabu na produkt leczniczy Phesgo (lub odwrotnie) W badaniu MO40628 oceniano bezpieczeństwo zmiany z dożylnie podawanego pertuzumabu i trastuzumabu na produkt leczniczy Phesgo podawany podskórnie (grupa A) i na odwrót (grupa B), a głównym celem badania była ocena preferencji pacjentów wobec produktu Phesgo (szczegóły dotyczące projektu badania, patrz punkt 5.1). Wśród pacjentów z grupy A częstość występowania zdarzeń niepożądanych w cyklach 1.-3. (leczenie dożylne) wynosiła 77,5% (62/80 pacjentów) w porównaniu z 72,5% (58/80 pacjentów) w cyklach 4.- 6. (leczenie w postaci podskórnej).Wśród pacjentów z grupy B częstość występowania zdarzeń niepożądanych w cyklach 1.-3. (leczenie w postaci podskórnej) wyniosła 77,5% (62/80 pacjentów) w porównaniu z 63,8% (51/80 pacjentów) w cyklach 4.-6. (leczenie dożylne), głównie z powodu większej częstości występowania miejscowych reakcji w miejscu wstrzyknięcia (wszystkie o nasileniu 1.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
lub 2. stopnia) podczas podawania produktu leczniczego Phesgo. Odsetki ciężkich zdarzeń niepożądanych, zdarzeń niepożądanych o nasileniu 3. stopnia i zdarzeń niepożądanych prowadzących do zakończenia leczenia odnotowane przed zmianą leczenia (cykle 1.-3.) były małe (<6%) i podobne do odsetków ich występowania po zmianie leczenia (cykle 4.-6.). Nie zgłoszono żadnych zdarzeń niepożądanych o nasileniu 4. lub w 5. stopnia. Pacjenci w podeszłym wieku W badaniu FEDERICA nie obserwowano ogólnych różnic dotyczących bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Phesgo pomiędzy pacjentami w wieku ≥ 65 a pacjentami w wieku < 65 lat. Jednak w rejestracyjnych badaniach klinicznych z pertuzumabem, w których dożylny pertuzumab był podawany w skojarzeniu z trastuzumabem obserwowano zmniejszone łaknienie, niedokrwistość, zmniejszenie masy ciała, astenię, zaburzenia smaku, neuropatię obwodową, hipomagnezemię i biegunkę, które występowały z częstością ≥ 5% większą u pacjentów w wieku ≥ 65 lat (n=418) w porównaniu z pacjentami w wieku < 65 lat (n=2926).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Działania niepożądane
Dane z badań klinicznych dotyczące pacjentów w wieku > 75 lat leczonych produktem leczniczym Phesgo lub dożylnym pertuzumabem i trastuzumabem są ograniczone. Dane z okresu po wprowadzeniu do obrotu wykazują brak różnic w bezpieczeństwie stosowania pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem u pacjentów wieku ≥ 65 i < 65 lat. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Największa badana dawka produktu leczniczego Phesgo to 1200 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu. W przypadku przedawkowania pacjentów należy ściśle monitorować pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów działań niepożądanych oraz wprowadzić odpowiednie leczenie objawowe.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwnowotworowe, przeciwciała monoklonalne, kod ATC: L01XY02 Mechanizm działania Produkt leczniczy Phesgo zawiera pertuzumab i trastuzumab, odpowiedzialne za działanie terapeutyczne tego produktu leczniczego oraz ludzką rekombinowaną hialuronidazę, czyli enzym używany do zwiększenia dyspersji i wchłaniania substancji zawartych w jednym preparacie podczas podania podskórnego. Pertuzumab i trastuzumab są rekombinowanymi humanizowanymi przeciwciałami monoklonalnymi klasy IgG1, których działanie jest ukierunkowane na receptor naskórkowego czynnika wzrostu typu 2 (ang. human epidermal growth factor receptor 2 , HER2). Obie substancje wiążą się z konkretnymi subdomenami HER2 bez konkurowania ze sobą i mają uzupełniające się mechanizmy zaburzania szlaku sygnałowego HER2:  Pertuzumab jest specyficznie ukierunkowany na domenę zewnątrzkomórkową dimeryzacji (subdomena II) HER2 i dzięki temu blokuje zależną do ligandu heterodimeryzację HER2 z innymi członkami rodziny HER, w tym receptorem nabłonkowego czynnika wzrostu (EGFR), HER3 i HER4.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W rezultacie pertuzumab hamuje sygnalizację wewnątrzkomórkową inicjowaną przez ligand za pomocą dwóch głównych szlaków sygnałowych: kinazy aktywowanej mitogenami (MAP) i kinazy 3 fosfoinozytolowej (PI3K). Hamowanie tych szlaków sygnałowych może powodować odpowiednio zatrzymanie wzrostu komórek i apoptozę.  Trastuzumab wiąże się z subdomeną IV zewnątrzkomórkowej domeny białka HER2, aby zahamować niezależne od ligandu i zachodzące za pośrednictwem HER2 przekazywanie sygnału dotyczące proliferacji i przeżycia w ludzkich komórkach guza wykazujących nadekspresję HER2. Ponadto, obie substancje są mediatorami cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC). W warunkach in vitro zarówno pertuzumab, jak i trastuzumab wykazują działanie typu ADCC preferencyjnie wobec komórek guza wykazujących nadekspresję HER2 w porównaniu z komórkami guza bez nadekspresji HER2.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania W tym punkcie przedstawiono doświadczenie kliniczne ze stosowaniem produktu leczniczego Phesgo, produktu złożonego zawierającego stałą dawkę pertuzumabu i trastuzumabu oraz podawanego dożylnie pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem u pacjentów z nadekspresją HER2 i wczesnym przerzutowym rakiem piersi. Doświadczenie kliniczne ze stosowaniem produktu leczniczego Phesgo u pacjentów z HER2-dodatnim wczesnym rakiem piersi Doświadczenie kliniczne ze stosowaniem produktu leczniczego Phesgo opiera się na danych z badania klinicznego III fazy (FEDERICA WO40324) oraz badania klinicznego fazy II (PHRANCESCA MO40628) u pacjentów z wczesnym rakiem piersi z nadekspresją HER2. Nadekspresję HER2 oznaczano w laboratorium centralnym i definiowano jako wynik 3+ otrzymany metodą IHC lub jako stosunek amplifikacji HER2 metodą ISH ≥ 2,0 w badaniu opisanym poniżej.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
FEDERICA WO40324 FEDERICA to otwarte, wieloośrodkowe i randomizowane badanie przeprowadzone z udziałem 500 pacjentów z HER2-dodatnim, operacyjnym lub miejscowo zaawansowanym (w tym zapalnym) wczesnym rakiem piersi w przypadku guza o rozmiarze > 2 cm lub z zajęciem węzłów chłonnych w leczeniu neoadjuwantowym i adjuwantowym. Pacjenci zostali losowo przydzieleni do grup otrzymujących 8 cykli chemioterapii neoadjuwantowej z jednoczesnym podaniem 4 cykli produktu leczniczego Phesgo lub dożylnego pertuzumabu i trastuzumabu podczas cykli 5.-8. Badacze wybierali jeden z dwóch następujących schematów chemioterapii neoadjuwantowej dla poszczególnych pacjentów:  4 cykle doksorubicyny (60 mg/m 2 pc.) i cyklofosfamidu (600 mg/m 2 pc.) co 2 tygodnie, a następnie paklitaksel (80 mg/m 2 pc.) co tydzień przez 12 tygodni  4 cykle doksorubicyny (60 mg/m 2 pc.) i cyklofosfamidu (600 mg/m 2 pc.) co 3 tygodnie, a następnie 4 cykle docetakselu (75 mg/m 2 pc. w pierwszym cyklu, a następnie 100 mg/m 2 pc.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
w kolejnych cyklach wedle decyzji badacza) co 3 tygodnie Po zabiegu chirurgicznym pacjenci kontynuowali leczenie produktem leczniczym Phesgo lub podawanym dożylnie pertuzumabem i trastuzumabem, tak jak byli leczeni przed operacją, przez dodatkowe 14 cykli, do ukończenia 18 cykli terapii ukierunkowanej na HER2. Pacjenci otrzymywali także adjuwantową radioterapię i hormonoterapię, zgodnie z lokalnie przyjętą praktyką. W okresie leczenia adjuwantowego dozwolone było zastąpienie podawanego dożylnie trastuzumabu podawanym podskórnie trastuzumabem, jeżeli badacz podjął taką decyzję. Leczenie celowane przeciwko HER2 podawano co 3 tygodnie, zgodnie z informacjami podanymi w Tabeli 3: Tabela 3: Dawka i sposób podawania produktu leczniczego Phesgo, pertuzumabu podawanego dożylnie, trastuzumabu podawanego dożylnie i trastuzumabu podawanego podskórnie

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Produktylecznicze Podanie Dawka
nasycająca podtrzymująca
Phesgo Wstrzyknięcie podskórne 1200 mg/600 mg 600 mg/600 mg
Pertuzumab Wlew dożylny 840 mg 420 mg
Trastuzumab Wlew dożylny 8 mg/kg mc. 6 mg/kg mc.
Trastuzumab Wstrzyknięcie podskórne 600 mg

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Badanie FEDERICA zaprojektowano w celu wykazania równoważności minimalnego stężenia (C trough ) pertuzumabu w surowicy w cyklu 7. (tj. przed podaniem dawki leku w cyklu 8.) dla pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo w porównaniu z pertuzumabem podawanym dożylnie (pierwszorzędowy punkt końcowy). Dodatkowe drugorzędowe punkty końcowe obejmowały równoważność C trough trastuzumabu w surowicy w cyklu 7. dla trastuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo w porównaniu z trastuzumabem podawanym dożylnie, wyniki dotyczące skuteczności (na podstawie ocenianej lokalnie całkowitej odpowiedzi patologicznej, tpCR) i wyniki dotyczące bezpieczeństwa. Dane demograficzne były dobrze zrównoważone pomiędzy obiema grupami, a mediana wieku pacjentów leczonych w ramach badania wyniosła 51 lat. Większość pacjentów miała chorobę z obecnością receptorów hormonalnych (61,2%), zajęciem węzłów chłonnych (57,6%) i była rasy białej (65,8%).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Równoważność ekspozycji na pertuzumab i trastuzumab zawarte w produkcie leczniczym Phesgo, patrz punkt 5.2. Profil bezpieczeństwa, patrz punkt 4.8. Analiza drugorzędowego punktu końcowego oceny skuteczności, tpCR (ocenianej lokalnie), zdefiniowanego jako brak choroby inwazyjnej w piersi i pachowych węzłach chłonnych (ypT0/is, ypN0) została przedstawiona w Tabeli 4. Tabela 4: Podsumowanie całkowitej odpowiedzi patologicznej (tpCR)

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Phesgo (n=248) Podany dożylnie pertuzumab + trastuzumab(n=252)
tpCR (ypT0/is, ypN0) 148 (59,7%) 150 (59,5%)
Dokładny 95 % CI dla odsetka tpCR1 (53,28; 65,84) (53,18; 65,64)
Różnica w odsetku tpCR (grupa podskórna minusdożylna) 0,15
95 % CI dla różnicy w odsetku tpCR2 -8,67 do 8,97

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
1 Przedział ufności dla jednej próbki dwumianowej metodą Pearson-Clopper 2. W tym obliczeniu została użyta korekta ciągłości Haucka-Andersona. PHRANCESCA (MO40628) W badaniu MO40628 oceniano bezpieczeństwo zmiany z dożylnego podawania pertuzumabu i trastuzumabu na produkt leczniczy Phesgo podawanym podskórnie i odwrotnie (patrz punkt 4.8), a głównym celem badania była ocena preferencji pacjentów wobec dożylnej lub podskórnej drogi podania: 85% pacjentów preferowało podanie podskórne, natomiast 13,8% preferowało podanie dożylne, a 1,2% nie miało preferencji. Do tego badania krzyżowego z 2 grupami włączono ogółem 160 pacjentów: 80 pacjentów przydzielono losowo do grupy A (3 cykle dożylnie podawanego pertuzumabu i trastuzumabu, a następnie 3 cykle produktu leczniczego Phesgo) i 80 pacjentów przydzielono losowo do grupy B (3 cykle produktu leczniczego Phesgo, a następnie 3 cykle dożylnie podawanego pertuzumabu i trastuzumabu).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W analizie pierwotnej mediana ekspozycji na leczenie adjuwantowe pertuzumabem i trastuzumabem (zarówno przy podawaniu dożylnym, jak i podskórnym) wynosiła 11 cykli (zakres: od 6 do 15). Doświadczenie kliniczne ze stosowaniem pertuzumabu podawanego dożylnie w skojarzeniu z trastuzumabem w leczeniu HER2-dodatniego raka piersi Doświadczenie kliniczne ze stosowaniem dożylnego pertuzumabu w skojarzeniu z trastuzumabem opiera się na danych z dwóch randomizowanych badań II fazy z leczeniem neoadjuwantowym wczesnego raka piersi (jedno badanie kontrolowane), nierandomizowanego badania II fazy z leczeniem neoadjuwantowym, randomizowanego badania III fazy z leczeniu adjuwantowym i randomizowanego badania III fazy oraz badania II fazy z jedną grupą pacjentów z przerzutowym rakiem piersi. Nadekspresję HER2 oznaczano w laboratorium centralnym i definiowano jako wynik 3+ otrzymany metodą IHC lub jako stosunek amplifikacji HER2 metodą ISH ≥ 2,0 w badaniach opisanych poniżej.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wczesny rak piersi Leczenie neoadjuwantowe W leczeniu neoadjuwantowym ryzyko związane z miejscowo zaawansowanym i zapalnym rakiem piersi uznaje się za wysokie, bez względu na status obecności receptorów hormonalnych. Podczas oceny ryzyka w raku piersi we wczesnym stadium należy wziąć pod uwagę rozmiar guza, stopień zaawansowania, status receptorów hormonalnych i przerzuty do węzłów chłonnych. Wskazanie do stosowania w leczeniu neoadjuwantowym raka piersi opiera się na wykazanej poprawie odsetka pełnej całkowitej odpowiedzi patologicznej oraz tendencji do poprawy przeżycia wolnego od choroby (ang. disease-free survival , DFS), które mimo wszystko nie stanowią o ani nie mierzą precyzyjnie korzyści w odniesieniu do wyników długoterminowych, takich jak przeżycie całkowite (ang. overall survival , OS) lub DFS.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
NEOSPHERE (WO20697) NEOSPHERE to wieloośrodkowe, międzynarodowe, randomizowane, kontrolowane badanie II fazy nad stosowaniem pertuzumabu, które zostało przeprowadzone z udziałem 417 dorosłych pacjentek z nowo rozpoznanym, wczesnym, zapalnym lub miejscowo zaawansowanym HER2-dodatnim rakiem piersi (T2-4d; pierwotny guz o średnicy > 2cm), które wcześniej nie otrzymywały trastuzumabu, chemioterapii lub radioterapii. Pacjentki z przerzutami, obustronnym rakiem piersi, klinicznie istotnymi kardiologicznymi czynnikami ryzyka (patrz punkt 4.4) lub LVEF < 55% nie zostały włączone do badania. Większość pacjentek była w wieku poniżej 65 lat. Pacjentki randomizowano do jednego z następujących schematów leczenia neoadjuwantowego przez 4 cykle przed operacją:  Trastuzumab plus docetaksel  Pertuzumab plus trastuzumab i docetaksel  Pertuzumab plus trastuzumab  Pertuzumab plus docetaksel Randomizację przeprowadzono ze stratyfikacją według typu raka piersi (operacyjny, miejscowo zaawansowany lub zapalny) oraz dodatniego statusu receptora estrogenowego (ER) lub progesteronowego (PgR).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pertuzumab podawano dożylnie w dawce początkowej 840 mg, a następnie 420 mg co trzy tygodnie. Trastuzumab podawano dożylnie w dawce początkowej 8 mg/kg mc., a następnie 6 mg/kg mc. co trzy tygodnie. Docetaksel podawano dożylnie w dawce początkowej 75 mg/ m 2 pc., a następnie 75 mg/m 2 pc. lub 100 mg/m 2 pc. (jeśli był tolerowany) co 3 tygodnie. Po operacji wszystkie pacjentki otrzymały 3 cykle 5-fluorouracylu (600 mg/m 2 ), epirubicyny (90 mg/m 2 ), cyklofosfamidu (600 mg/m 2 ) (FEC) podane dożylnie co trzy tygodnie, a trastuzumab podawano dożylnie co trzy tygodnie do zakończenia pierwszego roku terapii. Pacjentki, które przed operacją przyjmowały jedynie pertuzumab plus trastuzumab, po operacji otrzymywały zarówno FEC, jak i docetaksel. Pierwszorzędowym punktem końcowym badania był odsetek całkowitej odpowiedzi patologicznej (ang. pathological complete response , pCR) w piersi (ypT0/is).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Drugorzędowymi punktami końcowymi skuteczności były: odsetek odpowiedzi klinicznych, częstość wykonywania operacji oszczędzającej (tylko guzy T2-3), DFS i przeżycie wolne od progresji choroby (ang. progression-free survival , PFS). Dodatkowe odsetki pCR w analizie eksploracyjnej obejmowały status zajęcia węzłów chłonnych (ypT0/isN0 i ypT0N0). Dane demograficzne były dobrze zrównoważone (mediana wieku wyniosła 49-50 lat, większość była rasy białej (71%)), a wszyscy pacjenci byli płci żeńskiej. Ogółem u 7% pacjentek występował zapalny rak piersi, u 32% – miejscowo zaawansowany raka piersi, a u 61% – operacyjny rak piersi. Około połowa pacjentek w każdej grupie badania miała dodatni status receptorów hormonalnych (definiowany jako ER-dodatni i (lub) PgR-dodatni). Wyniki dotyczące skuteczności przedstawiono w Tabeli 5.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W grupie pacjentek otrzymujących pertuzumab plus trastuzumab i docetaksel zaobserwowano statystycznie istotną poprawę odsetka pCR (ypT0/is) w porównaniu z pacjentkami otrzymującymi trastuzumab i docetaksel (45,8% w porównaniu z 29,0%, wartość p = 0,0141). Obserwowano spójny obraz wyników bez względu na definicję pCR. Uważa się, że różnica w odsetku pCR będzie się prawdopodobnie przekładać na klinicznie znaczącą różnicę w długoterminowych skutkach leczenia, co znajduje poparcie w wydłużeniu PFS (współczynnik ryzyka [HR] = 0,69; 95% CI 0,34; 1,40) i DFS (HR = 0,60; 95% CI 0,28; 1,27). Odsetki pCR oraz wielkość korzyści terapeutycznych ze stosowania pertuzumabu (pertuzumab plus trastuzumab i docetaksel w porównaniu z pacjentami otrzymującymi trastuzumab i docetaksel) były niższe w podgrupie pacjentek z guzami z obecnością receptorów hormonalnych (różnica 6% w odsetkach pCR w piersi) niż u pacjentek z guzami bez receptorów hormonalnych (różnica 26,4% w odsetkach pCR w piersi).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Odsetki pCR były podobne u pacjentek z chorobą kwalifikującą się do operacji oraz u pacjentek z chorobą miejscowo zaawansowaną. Liczba pacjentek z zapalnym rakiem piersi była zbyt mała, by wyciągnąć jakiekolwiek ostateczne wnioski, ale odsetek pCR był większy u pacjentek, które otrzymywały pertuzumab plus trastuzumab i docetaksel. TRYPHAENA (BO22280) Badanie TRYPHAENA to wieloośrodkowe, randomizowane badanie kliniczne fazy II prowadzone z udziałem 225 dorosłych pacjentek z HER2-dodatnim miejscowo zaawansowanym, operacyjnym lub zapalnym rakiem piersi (T2-4d; guz pierwotny o średnicy > 2 cm), u których wcześniej nie stosowano trastuzumabu, chemioterapii ani radioterapii. Pacjentki z przerzutami, obustronnym rakiem piersi, klinicznie istotnymi czynnikami ryzyka kardiologicznego (patrz punkt 4.4) lub LVEF < 55% nie były włączane do badania. Większość pacjentek miała mniej niż 65 lat.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentki randomizowano do jednego z trzech następujących schematów leczenia neoadjuwantowego przed operacją:  3 cykle FEC, a następnie 3 cykle docetakselu, wszystkie podawane równocześnie z pertuzumabem i trastuzumabem  3 cykle tylko FEC, a następnie 3 cykle docetakselu podawanego równocześnie z trastuzumabem i pertuzumabem  6 cykli TCH w skojarzeniu z pertuzumabem. Randomizację prowadzono ze stratyfikacją według typu raka piersi (operacyjny, miejscowo zaawansowany lub zapalny) oraz dodatniego statusu receptorów ER i (lub) PgR. Pertuzumab był podawany dożylnie w dawce początkowej 840 mg, a następnie 420 mg co trzy tygodnie. Trastuzumab podawano dożylnie w dawce początkowej 8 mg/kg mc., a następnie 6 mg/kg mc. co trzy tygodnie. FEC (5-fluorouracyl [500 mg/m 2 pc.], epirubicynę [100 mg/m 2 pc.], cyklofosfamid [600 mg/m 2 pc.]) podawano dożylnie co trzy tygodnie przez 3 cykle. Docetaksel podawano w dawce początkowej 75 mg/m 2 pc.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
we wlewie dożylnym co trzy tygodnie z możliwością zwiększenia dawki według decyzji badacza do 100 mg/m 2 pc. w razie dobrej tolerancji dawki początkowej. Natomiast w grupie leczonej pertuzumabem w skojarzeniu z TCH docetaksel podawano dożylnie w dawce 75 mg/m 2 pc. (bez możliwości zwiększenia dawki), a karboplatynę (AUC 6) podawano dożylnie co trzy tygodnie. Po operacji wszystkie pacjentki otrzymywały trastuzumab do zakończenia jednego roku terapii. Pierwszorzędowym punktem końcowym tego badania było bezpieczeństwo kardiologiczne w okresie terapii neoadjuwantowej w badaniu. Drugorzędowymi punktami końcowymi oceny skuteczności były: odsetek pCR w piersi (ypT0/is), DFS, PFS i OS. Dane demograficzne były dobrze zrównoważone między grupami badania (mediana wieku wyniosła 49-50 lat, większość była rasy białej [77%]), a wszyscy pacjenci byli płci żeńskiej. Ogółem u 6% pacjentek występował zapalny rak piersi, u 25% – miejscowo zaawansowany rak piersi, a u 69% – operacyjny rak piersi.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Około połowa pacjentek w każdej grupie terapeutycznej miała status ER- dodatni i (lub) PgR-dodatni. W porównaniu do opublikowanych danych dla podobnych schematów bez pertuzumabu obserwowano wysokie odsetki pCR we wszystkich 3 grupach terapeutycznych (patrz Tabela 5). Obserwowano spójny obraz wyników bez względu na zastosowaną definicję pCR. Odsetki pCR były niższe w podgrupie pacjentek z guzami z obecnością receptorów hormonalnych (zakres 46,2% do 50,0%) niż u pacjentek z guzami bez receptorów hormonalnych (zakres 65,0% do 83,8%). Odsetki pCR były podobne u pacjentek z chorobą operacyjną oraz u pacjentek z chorobą miejscowo zaawansowaną. Liczba pacjentek z zapalnym rakiem piersi była zbyt mała, by wyciągnąć jakiekolwiek ostateczne wnioski. Tabela 5 Badania NEOSPHERE (WO20697) i TRYPHAENA (BO22280): przegląd danych o skuteczności (populacja zgodna z zaplanowanym leczeniem)

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne

NEOSPHERE (WO20697) TRYPHAENA (BO22280)
Pertuzumab+
Parametr Trastuzu mab+docetak selN=107 Pertuzuma b+trastuzuma b+docetaksel N=107 Pertuzuma b+trastuzuma bN=107 Pertuzuma b+docetakse lN=96 trastuzumab+FECpertuzumab+trastuzumab+docetaksel FECPertuzumab+trastuzumab+docetaksel N=75 Pertuzumab+TCH N=77
N=73
Odsetek 31(29,0%)[20,6;38,5]
pCR w
obrębiepiersi (ypT0/is) 49 (45,8%)[36,1; 55,7] 18 (16,8%)[10,3; 25,3] 23 (24,0%)[15,8; 33,7] 45 (61,6%)[49,5; 72,8] 43 (57,3%)[45,4; 68,7] 51 (66,2%)[54,6; 76,6]
n (%)
[95% CI]1
Różnica
odsetków pCR2[95% CI]3 +16,8 %[3,5; 30,1] -12,2 %[-23,8; -0,5] -21,8 %[-35,1; -8,5] NA NA NA
Wartość p (z korektą Simesa dla testuCMH)4 0,0141(vs. trastuzumab+docetaksel) 0,0198(vs. trastuzumab+docetaksel) 0,0030(vs. pertuzumab+ trastuzumab+docetaksel) NA NA NA
Odsetek
pCR w
obrębie
piersi i 23
węzłów (21,5%) 42 (39,3%) 12 (11,2%) 17 (17,7%) 41 (56,2%) 41 (54,7%) 49 (63,6%)
chłonnych [14,1; [30,3; 49,2] [5,9; 18,8] [10,7; 26,8] [44,1; 67,8] [42,7; 66,2] [51,9; 74,3]
(ypT0/is 30,5]
N0)
n (%)
[95% CI]
ypT0 N0 n (%) [95% CI] 13(12,1%)[6,6; 19,9] 35 (32,7%)[24,0; 42,5] 6 (5,6%)[2,1; 11,8] 13 (13,2%)[7,4; 22,0] 37 (50,7%)[38,7; 62,6] 34 (45,3%)[33,8; 57,3] 40 (51,9%)[40,3; 63,5]
Odpowiedźkliniczna5 79(79,8%) 89 (88,1%) 69 (67,6%) 65 (71,4%) 67 (91,8%) 71 (94,7%) 69 (89,6%)

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
FEC: 5-fluorouracyl, epirubicyna, cyklofosfamid; TCH: docetaksel, karboplatyna i trastuzumab, CMH: Cochran–Mantel–Haenszel 1. Przedział ufności CI 95% dla jednej próby z rozkładu dwumianowego wyznaczony metodą Pearsona- Cloppera. 2. Terapie w schemacie pertuzumab+trastuzumab+docetaksel i pertuzumab+trastuzumab są porównywane z terapią trastuzumabem+docetakselem, podczas gdy terapia pertuzumab+docetaksel jest porównywana ze schematem pertuzumab+trastuzumab+docetaksel. 3. Przybliżony przedział ufności CI 95% dla różnicy dwóch odsetków odpowiedzi wyznaczony metodą Haucka- Andersona. 4. Wartość p w teście Cochrana-Mantela-Haenszela z korektą Simesa uwzględniającą liczebność. 5. Odpowiedź kliniczna oznacza pacjentki z najlepszą całkowitą odpowiedzią CR lub PR w okresie leczenia neoadjuwantowego (w obrębie pierwotnej zmiany w piersi).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
BERENICE (WO29217) BERENICE to nierandomizowane, otwarte, wieloośrodkowe, międzynarodowe badanie II fazy przeprowadzone z udziałem 401 pacjentów z HER2-dodatnim, miejscowo zaawansowanym, zapalnym rakiem piersi lub rakiem piersi we wczesnym stadium (z guzami pierwotnymi o średnicy  2 cm lub z zajęciem węzłów chłonnych). Badanie BERENICE obejmowało dwie równoległe grupy pacjentów. Pacjenci kwalifikujący się do leczenia neoadjuwantowego trastuzumabem w skojarzeniu z chemioterapią opartą na antracyklinach/taksanach zostali przydzieleni przed zabiegiem chirurgicznym do grupy otrzymującej jeden z dwóch następujących schematów:  Kohorta A – 4 cykle doksorubicyny i cyklofosfamidu podawane w schemacie „dose dense” raz na dwa tygodnie, po których następowały 4 cykle leczenia pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i paklitakselem.  Kohorta B – 4 cykle FEC, po których następowały 4 cykle leczenia pertuzumabem w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Po leczeniu chirurgicznym wszyscy pacjenci otrzymywali dożylnie pertuzumab i trastuzumab co 3 tygodnie do ukończenia jednego roku terapii. Pierwszorzędowym punktem końcowym w badaniu BERENICE jest bezpieczeństwo kardiologiczne w okresie leczenia neoadjuwantowego w badaniu. Pierwszorzędowy punkt końcowy dotyczący bezpieczeństwa kardiologicznego, tj. częstość występowania LVD klasy III/IV według NYHA i zmniejszenia LVEF był zgodny z wcześniejszymi danymi dotyczącymi leczenia neoadjuwantowego (patrz punkty 4.4 i 4.8). Leczenie adjuwantowe W schemacie leczenia adjuwantowego, na podstawie danych z badania APHINITY pacjenci z HER2- dodatnim wczesnym rakiem piersi zagrożeni wysokim ryzykiem nawrotu są definiowani jako pacjenci z zajęciem węzłów chłonnych lub brakiem receptorów hormonalnych. APHINITY (BO25126) APHINITY to wieloośrodkowe, randomizowane badanie III fazy kontrolowane placebo, przeprowadzone metodą podwójnie ślepej próby z udziałem 4804 pacjentów z HER2-dodatnim wczesnym rakiem piersi, u których dokonano chirurgicznego usunięcia guza pierwotnego przed randomizacją.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Następnie pacjenci zostali losowo przydzieleni do grup otrzymujących pertuzumab lub placebo, w skojarzeniu z adjuwantowym leczeniem trastuzumabem i chemioterapią. Dla każdego pacjenta badacze wybrali jeden z następujących schematów chemioterapii opartej na antracyklinach lub bez antracyklin:  3 lub 4 cykle FEC lub 5-fluorouracylu, doksorubicyny i cyklofosfamidu (FAC), a następnie 3 lub 4 cykle docetakselu lub 12 cykli paklitakselu podawanego raz na tydzień  4 cykle AC lub epirubicyny i cyklofosfamidu (EC), a następnie 3 lub 4 cykle docetakselu lub 12 cykli paklitakselu podawanego raz na tydzień  6 cykli docetakselu w skojarzeniu z karboplatyną Pertuzumab i trastuzumab podawano dożylnie (patrz punkt 4.2) co 3 tygodnie począwszy od 1. dnia pierwszego cyklu zawierającego taksan, łącznie przez 52 tygodnie (do 18 cykli) lub do nawrotu choroby, wycofania zgody lub wystąpienia niepoddającej się leczeniu toksyczności.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5-fluorouracyl, epirubicynę, doksorubicynę, cyklofosfamid, docetaksel, paklitaksel i karboplatynę podawano w standardowych dawkach. Po zakończeniu chemioterapii pacjenci otrzymywali radioterapię i (lub) leczenie hormonalne zgodnie z lokalnie przyjętym standardowym postępowaniem klinicznym. Pierwszorzędowym punktem końcowym tego badania było przeżycie wolne od choroby inwazyjnej (ang. invasive disease-free survival , IDFS), definiowane jako czas od randomizacji do pierwszego wystąpienia miejscowej lub regionalnej wznowy inwazyjnego raka piersi w tej samej piersi co choroba pierwotna, wznowy odległej, inwazyjnego raka piersi w drugiej piersi lub zgonu z dowolnej przyczyny. Drugorzędowymi punktami końcowymi oceny skuteczności były: IDFS obejmujące drugiego pierwotnego raka niebędącego rakiem piersi, OS, DFS, odstęp między wznowami (ang. recurrence-free interval , RFI) i odstęp między wznowami odległymi (ang. distant recurrence-free interval , DRFI).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Dane demograficzne były dobrze zrównoważone między dwiema grupami badania. Mediana wieku wyniosła 51 lat, a ponad 99% pacjentów stanowiły kobiety. U większości pacjentów stwierdzono zajęcie węzłów chłonnych (63%) i (lub) dodatni status receptorów hormonalnych (64%); większość pacjentów była rasy białej (71%). Po medianie obserwacji wynoszącej 45,4 miesiąca badanie APHINITY wykazało 19% (HR = 0,81; 95% CI 0,66; 1,00 wartość p 0,0446) redukcję ryzyka wznowy lub zgonu u pacjentów losowo przydzielonych do grupy otrzymującej pertuzumab w porównaniu z pacjentami losowo przydzielonymi do grupy otrzymującej placebo. Wyniki skuteczności otrzymane w badaniu APHINITY podsumowano w Tabeli 6. i na Rycinie 1. Tabela 6 Ogólna skuteczność: populacja zgodna z zaplanowanym leczeniem

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Pertuzumab + trastuzumab + chemioterapiaN=2400 Placebo + trastuzumab + chemioterapiaN=2404
Pierwszorzędowy punkt końcowy
Przeżycie wolne od choroby inwazyjnej (IDFS)
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 171 (7,1%) 210 (8,7%)
HR [95% CI] 0,81 [0,66; 1,00]
Wartość p (logarytmiczny test rang,stratyfikowany1) 0,0446
Odsetek 3-letniego przeżycia bez zdarzenia2 [95% CI] 94,1 [93,1; 95,0] 93,2 [92,2; 94,3]
Drugorzędowe punkty końcowe1
IDFS, w tym drugi pierwotny rak niebędącyrakiem piersi
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 189 (7,9%) 230 (9,6%)
HR [95% CI] 0,82 [0,68; 0,99]
Wartość p (logarytmiczny test rang,stratyfikowany1) 0,0430
Odsetek 3-letniego przeżycia bez zdarzenia2 [95% CI] 93,5 [92,5; 94,5] 92,5 [91,4; 93,6]
Przeżycie wolne od choroby (DFS)
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 192 (8,0%) 236 (9,8%)
HR [95% CI] 0,81 [0,67; 0,98]
Wartość p (logarytmiczny test rang,stratyfikowany1) 0,0327
Odsetek 3-letniego przeżycia bez zdarzenia2 [95% CI] 93,4 [92,4; 94,4] 92,3 [91,2; 93,4]
Przeżycie całkowite (OS)3
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem 80 (3,3%) 89 (3,7%)
HR [95% CI] 0,89 [0,66; 1,21]
Wartość p (logarytmiczny test rang,stratyfikowany1) 0,4673
Odsetek 3-letniego przeżycia bez zdarzenia2 [95% CI] 97,7 [97,0; 98,3] 97,7 [97,1; 98,3]

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Objaśnienia skrótów (Tabela 6): HR: współczynnik ryzyka; CI: przedział ufności; ITT: zgodna z zamiarem leczenia 1. Wszystkie analizy były stratyfikowane z uwzględnieniem statusu zajęcia węzłów, wersji protokołu, statusu receptorów hormonalnych badanego centralnie i schematu chemioterapii adjuwantowej. 2. Odsetek 3-letniego przeżycia bez zdarzeń podano na podstawie estymatorów Kaplana-Meiera. 3. Dane z pierwszej analizy etapowej. Rycina 1 Krzywa Kaplana-Meiera przedstawiająca przeżycie wolne od choroby inwazyjnej
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
IDFS= przeżycie wolne od choroby inwazyjnej; CI= przedział ufności; Pla= placebo; Ptz= pertuzumab; T= trastuzumab. Szacunkowa wartość IDFS po 4 latach wyniosła 92,3% w grupie leczonej pertuzumabem w porównaniu z 90,6% w grupie otrzymującej placebo. W chwili dokonywania szacunkowej oceny mediana obserwacji wyniosła 45,4 miesiąca. Wyniki analizy podgrup W chwili przeprowadzania analizy pierwotnej korzyści ze stosowania pertuzumabu były bardziej widoczne u pacjentów z podgrup zwiększonego ryzyka nawrotu choroby: u pacjentów z zajęciem węzłów chłonnych lub bez obecności receptorów hormonalnych (patrz Tabela 7). Tabela 7 Wyniki skuteczności w podgrupach według statusu zajęcia węzłów chłonnych i statusu receptora hormonalnego 1

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Populacja Liczba zdarzeń IDFS/całkowita liczba N (%) Niestratyfikowany HR (95% CI)
Pertuzumab + trastuzumab + chemioterapia Placebo + trastuzumab + chemioterapia
Status zajęcia węzłów chłonnych
Pozytywny 139/1503 (9,2%) 181/1502 (12,1%) 0,77(0,62; 0,96)
Negatywny 32/897(3,6%) 29/902(3,2%) 1,13(0,68; 1,86)
Status receptorów hormonalnych
Negatywny 71/864 (8,2%) 91/858 (10,6%) 0,76(0,56; 1,04)
Pozytywny 100/1536 (6,5%) 119/1546 (7,7%) 0.86(0,66; 1,13)

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
1 Wstępnie zdefiniowane analizy podgrup bez korekty dla wielokrotnych porównań, zatem wyniki są uważane za opisowe. Szacunkowe odsetki IDFS w podgrupie pacjentów z zajęciem węzłów chłonnych wyniosły 92,0% w porównaniu z 90,2% po 3 latach oraz 89,9% w porównaniu z 86,7% po 4 latach odpowiednio u pacjentów leczonych pertuzumabem i u pacjentów otrzymujących placebo. W podgrupie pacjentów bez zajęcia węzłów chłonnych szacunkowe odsetki IDFS wyniosły 97,5% w porównaniu z 98,4% po 3 latach oraz 96,2% w porównaniu z 96,7% po 4 latach odpowiednio u pacjentów leczonych pertuzumabem i u pacjentów otrzymujących placebo. W podgrupie z negatywnym statusem receptorów hormonalnych szacunkowe odsetki IDFS wyniosły 92,8% w porównaniu z 91,2% po 3 latach oraz 91,0% w porównaniu z 88,7% po 4 latach odpowiednio u pacjentów leczonych pertuzumabem i u pacjentów otrzymujących placebo.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W podgrupie pacjentów z receptorami hormonalnymi szacunkowe odsetki IDFS wyniosły 94,8% w porównaniu z 94,4% po 3 latach oraz 93,0% w porównaniu z 91,6% po 4 latach odpowiednio u pacjentów leczonych pertuzumabem i u pacjentów otrzymujących placebo. Wyniki leczenia zgłaszane przez pacjentów (ang. Patient Reported Outcomes , PRO) Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały ocenę ogólnego stanu zdrowia zgłaszaną przez pacjentów, funkcjonowanie w rolach i sprawność fizyczną oraz objawy leczenia oceniane za pomocą kwestionariuszy EORTC QLQ-C30 i EORTC QLQ-BR23. W analizach wyników leczenia zgłaszanych przez pacjentów różnicę wynoszącą 10 punktów uznawano za znaczącą klinicznie. Sprawność fizyczna pacjentów, ogólny stan zdrowia i ocena biegunek wykazywały klinicznie znaczącą zmianę podczas chemioterapii w obu grupach terapeutycznych.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W tym czasie średnie zmniejszenie sprawności fizycznej od wartości początkowych wyniosło -10,7 (95% CI-11,4; -10,0) w grupie otrzymującej pertuzumab oraz -10,6 (95% CI -11,4; -9,9) w grupie otrzymującej placebo; ogólny stan zdrowia wyniósł -11,2 (95% CI -12,2; -10,2) w grupie otrzymującej pertuzumab i -10,2 (95% CI -11,1; -9,2) w grupie otrzymującej placebo. Zmiana w objawach biegunki zwiększyła się do +22,3 (95% CI 21,0; 23,6) w grupie otrzymującej pertuzumab w porównaniu z +9,2 (95% CI 8,2; 10,2) w grupie otrzymującej placebo. Następnie w obu grupach wyniki dotyczące sprawności fizycznej i ogólnego stanu zdrowia powróciły do wartości początkowych podczas terapii ukierunkowanej molekularnie. Objawy biegunki powróciły do stanu początkowego po zakończeniu terapii anty-HER2 w grupie otrzymującej pertuzumab. Dołączenie pertuzumabu do trastuzumabu w skojarzeniu z chemioterapią nie miało wpływu na ogólne funkcjonowanie pacjenta w rolach przez cały czas trwania badania.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Rak piersi z przerzutami Pertuzumab w skojarzeniu z trastuzumabem i docetakselem Badanie CLEOPATRA (WO20698) to wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane placebo badanie III fazy z zastosowaniem podwójnie ślepej próby z udziałem 808 pacjentów z HER2- dodatnim przerzutowym rakiem piersi lub z nieoperacyjną wznową miejscową. Do badania nie włączono pacjentów z klinicznie istotnymi kardiologicznymi czynnikami ryzyka (patrz punkt 4.4). Ze względu na wyłączenie z badania pacjentów z przerzutami do mózgu nie ma danych dotyczących działania pertuzumab na przerzuty do mózgu. Dane dotyczące pacjentów z nieoperacyjnym miejscowym nawrotem choroby są bardzo ograniczone. Pacjenci zostali losowo przydzieleni w stosunku 1:1 do grupy otrzymującej placebo + trastuzumab + docetaksel lub pertuzumab + trastuzumab + docetaksel. Pertuzumab i trastuzumab były podawane w dawkach standardowych w 3-tygodniowym schemacie leczenia.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjenci byli leczeni pertuzumabem i trastuzumabem do wystąpienia progresji choroby, wycofania zgody lub niepoddającej się leczeniu toksyczności. Dawka początkowa docetakselu wynosiła 75 mg/m 2 pc. i była podawana we wlewie dożylnym co trzy tygodnie przez co najmniej 6 cykli. Jeśli dawka początkowa była dobrze tolerowana, badacz mógł zwiększyć dawkę docetakselu do 100 mg/m 2 pc. według własnej oceny. Pierwszorzędowym punktem końcowym badania był PFS oceniany przez niezależną jednostkę kontrolną (ang. independent review facility , IRF) i zdefiniowany, jako czas od dnia randomizacji do dnia wystąpienia progresji choroby lub zgonu (z dowolnej przyczyny), jeśli zgon wystąpił w ciągu 18 tygodni od ostatniej oceny nowotworu. Drugorzędowymi punktami końcowymi oceny skuteczności było OS, PFS (oceniane przez badacza), odsetek odpowiedzi obiektywnych (ang. objective response rate , ORR), czas trwania odpowiedzi i czas do progresji objawów według kwestionariusza jakości życia FACT B.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
U około połowy pacjentów w każdej leczonej grupie stwierdzono obecność receptorów hormonalnych (definiowanych jako dodatni ER i (lub) dodatni PgR) i u około połowy pacjentów w każdej leczonej grupie wcześniej stosowano terapię adjuwantową lub neoadjuwantową. Większość tych pacjentów otrzymała wcześniej antracykliny, a 11% wszystkich pacjentów otrzymało wcześniej trastuzumab. Łącznie 43 % pacjentów w obu grupach otrzymywało wcześniej radioterapię. Mediana LVEF u pacjentów w punkcie początkowym wynosiła 65,0% (zakres 50% – 88%) w obu grupach. Wyniki skuteczności z badania CLEOPATRA podsumowano w Tabeli 8. Wykazano statystycznie istotną poprawę PFS ocenianego przez IRF w grupie leczonej pertuzumabem w porównaniu z grupą otrzymującą placebo. Wyniki dotyczące PFS ocenianego przez badacza były podobne do wyników dotyczących PFS ocenianego przez IRF. Tabela 8 Podsumowanie wyników skuteczności z badania CLEOPATRA

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Parametr Placebo+ trastuzumab+ docetaksel n=406 Pertuzumab+trastuzumab+ docetaksel n=402 HR (95% CI) Wartość p
Czas przeżycia wolnego od progresji choroby (niezależna ocena) – pierwszorzędowy punkt końcowy*Liczba pacjentów ze zdarzeniemMediana miesięcy 242 (59%)12,4 191 (47,5%)18,5 0,62[0,51;0,75] <0,0001
Całkowity czas przeżycia – drugorzędowy punkt końcowy**Liczba pacjentów ze zdarzeniemMediana miesięcy 221 (54,4%)40,8 168 (41,8%)56,5 0,68[0,56;0,84] 0,0002
Odsetek obiektywnych
odpowiedzi (ORR)^ –
drugorzędowy punkt końcowy
Liczba pacjentów z chorobą 336 343 Różnice w 0,0011
mierzalną 233 (69,3%) 275 (80,2%) ORR:
Pacjenci z odpowiedzią*** [64,1; 74,2] [75,6; 84,3] 10,8%
95% CI dla ORR 14 (4,2%) 19 (5,5%) [4,2; 17,5]
Odpowiedź całkowita (CR) 219 (65,2%) 256 (74,6%)
Odpowiedź częściowa (PR) 70 (20,8%) 50 (14,6%)
Stabilizacja choroby (SD) 28 (8,3%) 13 (3,8 %)
Progresja choroby (PD)
Czas trwania odpowiedzi†^
n= 233 275
Mediana tygodni 54,1 87,6
95% CI dla mediany [46;64] [71;106]

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
* Pierwotna analiza przeżycia wolnego od progresji choroby, data zakończenia zbierania danych 13 maja 2011 r. ** Ostateczne przeżycie całkowite zależne od zdarzeń, data zakończenia zbierania danych 11 lutego 2014 r. *** Pacjenci, u których uzyskano najlepszą odpowiedź całkowitą w postaci potwierdzonej CR lub PR według kryteriów RECIST. † Ocena u pacjentów, u których uzyskano najlepszą odpowiedź całkowitą w postaci CR lub PR. ^ Odsetek odpowiedzi obiektywnych i czas trwania odpowiedzi opierały się na ocenie nowotworu przez IRF. We wszystkich wcześniej określonych podgrupach pacjentów, w tym podgrupach wyodrębnionych na podstawie czynników stratyfikacji – regionu geograficznego i wcześniejszej terapii adjuwantowej /neoadjuwantowej lub leczenia de novo raka piersi z przerzutami – obserwowano podobne wyniki (patrz Rycina 2).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Analiza eksploracyjna post hoc wykazała, że w przypadku pacjentów, którzy wcześniej byli leczeni trastuzumabem (n=88), współczynnik ryzyka dla PFS w ocenie IRF wyniósł 0,62 (95% CI 0,35; 1,07) w porównaniu z 0,60 (95% CI 0,43; 0,83) dla pacjentów, którzy wcześniej otrzymali terapię bez trastuzumabu (n=288). Rycina 2 PFS oceniane przez IRF według podgrup pacjentów
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Ostateczną analizę OS zależną od zdarzeń przeprowadzono, kiedy 389 pacjentów zmarło (221 w grupie leczonej placebo i 168 w grupie leczonej pertuzumabem). Utrzymano statystycznie istotną poprawę OS na korzyść grupy leczonej pertuzumabem (HR = 0,68; p = 0,0002, logarytmiczny test rang), obserwowaną uprzednio w analizie pośredniej OS (wykonanej rok po pierwszej analizie). Mediana czasu do zgonu wyniosła 40,8 miesiąca w grupie otrzymującej placebo i 56,5 miesiąca w grupie leczonej pertuzumabem (patrz Tabela 8, Rycina 3). Opisowa analiza OS przeprowadzona po zakończeniu badania po śmierci 515 pacjentów (280 z grupy otrzymującej placebo i 235 z grupy leczonej pertuzumabem) wykazała, że statystycznie znamienny pozytywny wpływ na OS na korzyść grupy leczonej pertuzumabem utrzymywał się w czasie po medianie obserwacji trwającej 99 miesięcy (HR = 0,69; p < 0,0001 w logarytmicznym teście rang; mediana czasu do zgonu 40,8 miesiąca [grupa otrzymująca placebo] w porównaniu z 57,1 miesiąca [grupa leczona pertuzumabem]).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Szacunkowy odsetek przeżycia w punkcie czasowym wyznaczonym po 8 latach wyniósł 37% w grupie leczonej pertuzumabem i 23% w grupie otrzymującej placebo. Rycina 3 Krzywa Kaplana-Meiera przedstawiająca przeżycie całkowite zależne od zdarzeń
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
HR= współczynnik ryzyka; CI= przedział ufności; Pla= placebo; Ptz= pertuzumab; T= trastuzumab; D= docetaksel. Nie zaobserwowano statystycznie istotnych różnic pomiędzy dwiema grupami terapeutycznymi pod względem jakości życia związanej ze zdrowiem ocenianej na podstawie wyników FACT-B TOI-PFB. Dzieci i młodzież Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego Phesgo we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży w raku piersi (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wyniki dotyczące PK dla pierwszorzędowego punktu końcowego, czyli stężenia C trough pertuzumabu w Cyklu 7. (tj. przed podaniem dawki w cyklu 8.) wykazały równoważność pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo (średnia geometryczna 88,7 µg/ml) z dożylnie podawanym pertuzumabem (średnia geometryczna 72,4 µg/ml) przy stosunku średnich geometrycznych wynoszącym 1,22 (90% CI: 1,14-1,33). Dolna granica dwustronnego 90% przedziału ufności dla stosunku średnich geometrycznych pertuzumabu wchodzącego w skład produktu leczniczego Phesgo i pertuzumabu podawanego dożylnie wyniosła 1,14, tj. była większa niż określony a priori margines 0,8. Wyniki dotyczące PK w odniesieniu do drugorzędowego punktu końcowego, czyli stężenia C trough trastuzumabu w Cyklu 7. (tj.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakokinetyczne
przed podaniem dawki leku w Cyklu 8.) wykazały równoważność trastuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo (średnia geometryczna 57,5 µg/ml) w porównaniu z dożylnym trastuzumabem (średnia geometryczna 43,2 µg/ml) przy stosunku średnich geometrycznych wynoszącym 1,33 (90% CI: 1,24-1,43). Wchłanianie Mediana maksymalnego stężenia w surowicy (C max ) pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo oraz czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (T max ) wyniosły odpowiednio 157 µg/ml i 3,82 dnia. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej stwierdzono, że bezwzględna dostępność biologiczna wyniosła 0,712, a szybkość pierwszego rzędu wchłaniania leku (Ka) wynosi 0,348 (1/dobę). C max trastuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo i T max wyniosły odpowiednio 114 µg/ml i 3,84 dnia. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej stwierdzono, że bezwzględna dostępność biologiczna wyniosła 0,771, a szybkość pierwszego rzędu wchłaniania leku (Ka) wynosi 0,404 (1/dobę).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Dystrybucja Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej objętość dystrybucji w kompartmencie centralnym (V c ) pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo u typowego pacjenta wyniosła 2,77 litra. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej V c trastuzumabu podawanego podskórnie u typowego pacjenta wyniosła 2,91 litra. Metabolizm Metabolizm produktu leczniczego Phesgo nie był bezpośrednio badany. Przeciwciała są usuwane głównie w wyniku rozpadu. Eliminacja Na podstawie analizy PK populacyjnej klirens pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo wyniósł 0,163 l/dobę, a okres półtrwania w fazie eliminacji (t 1/2 ) wyniósł około 24,3 dnia. Na podstawie analizy PK populacyjnej klirens trastuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo wyniósł 0,111 l/dobę. Szacuje się, że t rastuzumab osiągnie stężenia <1 µg/ml (około 3% przewidywanej populacji osiągnie C min,ss , lub około 97% wyeliminuje lek) u co najmniej 95% pacjentów po 7 miesiącach od podania ostatniej dawki.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Pacjenci w podeszłym wieku Nie przeprowadzono badań analizujących farmakokinetykę produktu leczniczego Phesgo u pacjentów w podeszłym wieku. W analizach PK populacyjnej pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo i pertuzumabu podawanego dożylnie stwierdzono, że wiek nie ma istotnego wpływu na PK pertuzumabu. W analizach PK populacyjnej trastuzumabu podawanego podskórnie lub dożylnie stwierdzono, że wiek nie ma wpływu na dyspozycję trastuzumabu. Zaburzenia czynności nerek Nie przeprowadzono badań analizujących farmakokinetykę produktu leczniczego Phesgo u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Na podstawie analiz PK populacyjnej pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo i pertuzumabu podawanego dożylnie wykazano, że zaburzenia czynności nerek nie mają wpływu na ekspozycję na pertuzumab; jednak w analizach farmakokinetyki populacyjnej uwzględniono tylko ograniczone dane pochodzące od pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Właściwości farmakokinetyczne
W analizie PK populacyjnej trastuzumabu podawanego podskórnie i dożylnie wykazano, że zaburzenia czynności nerek nie mają wpływu na dyspozycję trastuzumabu. Zaburzenia czynności wątroby Nie przeprowadzono formalnego badania PK z udziałem pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Analizy farmakokinetyki populacyjnej pertuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo wykazały, że łagodne zaburzenia czynności wątroby nie wpływają na ekspozycję na pertuzumab. Jednak w analizach PK populacyjnej uwzględniono tylko ograniczone dane pochodzące od pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. Cząsteczki IgG1, takie jak pertuzumab i trastuzumab są katabolizowane przez enzymy proteolityczne podlegające szerokiej dystrybucji, nieograniczającej się do tkanki wątrobowej. Z tego względu jest mało prawdopodobne, by zmiany w czynności wątroby wpływały na eliminację pertuzumabu i trastuzumabu.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących skojarzenia pertuzumabu, trastuzumabu i ludzkiej rekombinowanej hialuronidazy podawanych podskórnie. Pertuzumab Nie przeprowadzono specyficznych badań oceniających wpływ pertuzumabu na płodność zwierząt. Z badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie można wyciągnąć ostatecznych wniosków, co do negatywnego wpływu na męskie organy rozrodcze małp Cynomolgus. Toksykologiczne badania wpływu na rozrodczość prowadzono na ciężarnych małpach Cynomolgus od 19 do 50 GD włącznie (ang. Gestational Day – GD; dzień ciąży) stosując lek w dawkach początkowych 30 do 150 mg/kg mc., po których podawano dwa razy w tygodniu dawkę 10 do 100 mg/kg mc. Takie poziomy dawek skutkowały osiągnięciem klinicznie istotnych poziomów ekspozycji będących 2,5- do 20-krotnie większych od dawek podskórnych zalecanych dla ludzi, w odniesieniu do C max .
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dożylne podawanie pertuzumabu od GD 19 do GD 50 włącznie (okres organogenezy) wywoływało efekt embriotoksyczny, z zależnym od dawki zwiększeniem liczby zgonów embrionalno-płodowych między GD 25 a GD 70. Częstość zgonów embrionalno-płodowych wynosiła 33, 50 i 85% u ciężarnych samic małp otrzymujących dwa razy w tygodniu dawki pertuzumabu wynoszące odpowiednio, 10, 30 i 100 mg/kg mc. (od 4- do 35-krotnie większe od dawek zalecanych dla ludzi, w odniesieniu do C max ). Po wykonaniu cesarskiego cięcia w GD 100, w grupach wszystkich dawek pertuzumabu stwierdzono występowanie małowodzia, zmniejszonej względnej masy płuc i nerek oraz obraz mikroskopowy świadczący o niedorozwoju nerek, co jest spójne z opóźnionym rozwojem nerek. Odnotowano poza tym – spójne z ograniczeniami rozwoju płodowego – wtórne w stosunku do małowodzia, niedorozwój płuc (1 z 6 w grupie 30 mg/kg mc.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
i 1 z 2 w grupie 100 mg/kg mc.), defekt przegrody międzykomorowej (1 z 6 w grupie 30 mg/kg mc.), obecność cienkiej przegrody międzykomorowej (1 z 2 w grupie 100 mg/kg mc.) i niewielkie wady szkieletu (zewnętrzne – 3 z 6 w grupie 30 mg/kg mc.). W 100. dniu ciąży ekspozycja na pertuzumab była obserwowana u potomstwa we wszystkich grupach otrzymujących lek, na poziomie 29% do 40% poziomu w surowicy matczynej. U małp Cynomolgus (gatunku wiążącego IgG) podskórne podanie pertuzumabu (250 mg/kg mc./tydzień przez 4 tygodnie) i dożylne podanie pertuzumabu (w dawce do 150 mg/kg mc. raz na tydzień maksymalnie przez 26 tygodni) było dobrze tolerowane, z wyjątkiem rozwoju biegunki. Po dożylnym podaniu pertuzumabu w dawkach 15 mg/kg mc. i większych, odnotowano przerywaną łagodną biegunkę związaną z leczeniem. W podgrupie małp przewlekłe podawanie dawki leku (26 dawek podawanych co tydzień) spowodowało wystąpienie epizodów ciężkiej biegunki wydzielniczej.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Stosowano leczenie biegunki w tym, dożylne uzupełnianie płynów (z wyjątkiem eutanazji jednego ze zwierząt, dawka 50 mg/kg mc.). Trastuzumab Badania dotyczące rozrodczości przeprowadzono na małpach Cynomolgus podając im drogą dożylną dawki do 16 razy większe od dawki podtrzymującej trastuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo stosowanej u ludzi, wynoszącej 600 mg i nie zaobserwowano zmniejszenia płodności, ani niekorzystnego działania na płód. Obserwowano transport łożyskowy trastuzumabu w ciągu wczesnego (od 20. do 50. dnia ciąży) i późnego (dni od 120. do 150. dnia ciąży) okresu rozwoju płodowego. Nie odnotowano dowodów na występowanie toksyczności ostrej lub toksyczności związanej z wielokrotnymi dawkami trastuzumabu w badaniach trwających do 6 miesięcy, ani nie obserwowano toksycznego wpływu na reprodukcję w teratologii, w odniesieniu do płodności samic lub w badaniach późnej toksyczności ciążowej/transportu łożyskowego. Trastuzumab nie jest genotoksyczny.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badanie trehalozy, głównej substancji pomocniczej, nie ujawniło żadnych działań toksycznych. Nie przeprowadzano długoterminowych badań na zwierzętach, dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego trastuzumabu ani określających wpływu na płodność samców. Badanie przeprowadzone u karmiących małp Cynomolgus , którym dożylnie podawano trastuzumab w dawkach do 16 razy większych od dawki podtrzymującej 600 mg trastuzumabu zawartego w produkcie leczniczym Phesgo podawanej ludziom wykazały, że trastuzumab jest wydzielany z mlekiem po urodzeniu potomstwa. Ekspozycja na trastuzumab w okresie prenatalnym i obecność trastuzumabu w surowicy krwi u noworodków małp, nie była związana z jakimkolwiek niekorzystnym wpływem na ich wzrost i rozwój od urodzenia do 1 miesiąca życia. Hialuronidaza Hialuronidaza występuje w większości tkanek organizmu ludzkiego.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane niekliniczne dotyczące rekombinowanej ludzkiej hialuronidazy nie wykazały szczególnego zagrożenia dla ludzi w oparciu o konwencjonalne badania toksyczności wielokrotnych dawek z uwzględnieniem punktów końcowych dotyczących bezpieczeństwa farmakologicznego. Badania toksyczności reprodukcyjnej z użyciem rekombinowanej ludzkiej hialuronidazy wykazały działanie toksyczne dla zarodka i płodu myszy przy dużym narażeniu ogólnoustrojowym, jednak nie stwierdzono w nich potencjału teratogennego. Przeprowadzono badanie na królikach z zastosowaniem pojedynczej dawki i 13-tygodniowe badanie toksyczności na małpach Cynomolgus z zastosowaniem wielokrotnych dawek trastuzumabu w postaci podskórnej. Celem badania na królikach była analiza tolerancji po podaniu miejscowym. Badanie 13- tygodniowe przeprowadzono w celu potwierdzenia, że zmiana na podskórną drogę podania i zastosowanie substancji pomocniczej, rekombinowanej ludzkiej hialuronidazy, nie miały wpływu na bezpieczeństwo stosowania trastuzumabu.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Trastuzumab podawany podskórnie był dobrze tolerowany zarówno miejscowo, jak i ogólnoustrojowo.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Rekombinowana ludzka hialuronidaza L-histydyna L-histydyny chlorowodorek jednowodny α,α-trehaloza dwuwodna Sacharoza L-metionina Polisorbat 20 (E432) Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Produkt leczniczy Phesgo to roztwór gotowy do użycia, którego nie należy mieszać ani rozcieńczać z innymi produktami leczniczymi. 6.3 Okres ważności 18 miesięcy. Po pobraniu produktu leczniczego z fiolki do strzykawki pozostaje on stabilny fizycznie i chemicznie przez 28 dni w temperaturze 2 °C-8 °C w miejscu chronionym przed światłem oraz przez 24 godziny (łączny czas pozostawania w fiolce i strzykawce) w temperaturze otoczenia (maksymalnie 30°C) w rozproszonym świetle dziennym. Ponieważ produkt leczniczy Phesgo nie zawiera żadnych substancji konserwujących przeciw rozwojowi mikroorganizmów, z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt leczniczy należy natychmiast zużyć.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dane farmaceutyczne
Jeśli nie zostanie natychmiast zużyty, za czas i warunki przechowywania roztworu przed podaniem odpowiada użytkownik i zwykle nie powinno trwać to dłużej niż 24 godziny w temperaturze 2°C do 8°C, chyba, że pobranie roztworu do strzykawki miało miejsce w kontrolowanych i atestowanych warunkach aseptycznych. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C-8°C). Nie zamrażać. Przechowywać fiolkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania produktu leczniczego po pierwszym otwarciu, patrz punkty 6.3 i 6.6. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Phesgo 600 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań Opakowanie z jedną fiolką ze szkła borokrzemowego typu I o pojemności 15 ml, zakończoną gumową zatyczką laminowaną żywicą fluorową, zawierająca 10 ml roztworu 600 mg pertuzumabu i 600 mg trastuzumabu. Zatyczka jest szczelnie zamknięta aluminiowym kapslem i pokryta plastikową zdejmowalną nakrywką.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dane farmaceutyczne
Phesgo 1200 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań Opakowanie z jedną fiolką ze szkła borokrzemowego typu I o pojemności 20 ml, zakończoną gumową zatyczką laminowaną żywicą fluorową, zawierająca 15 ml roztworu 1200 mg pertuzumabu i 600 mg trastuzumabu. Zatyczka jest szczelnie zamknięta aluminiowym kapslem i zakryta plastikową zdejmowalną nakrywką w kolorze morskiej zieleni. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Przed podaniem należy uważnie obejrzeć produkt leczniczy Phesgo, aby upewnić się, że nie zawiera wytrąconych cząstek ani przebarwień. W przypadku zaobserwowania wytrąconych cząstek lub przebarwień fiolkę należy wyrzucić zgodnie z lokalnie obowiązującymi wytycznymi. Nie wstrząsać fiolką. Do pobrania roztworu produktu leczniczego Phesgo z fiolki i podskórnego wstrzyknięcia potrzebna jest strzykawka, igła do pobierania roztworu i igła do iniekcji.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dane farmaceutyczne
Produkt leczniczy Phesgo może być wstrzykiwany za pomocą igieł do iniekcji podskórnych w rozmiarze 25G-27G, o długości 3/8"(10 mm)-5/8"(16 mm). Produkt leczniczy Phesgo wykazuje zgodność ze stalą nierdzewną, polipropylenem, poliwęglanem, polietylenem, poliuretanem, polichlorkiem winylu oraz kopolimerem fluorowym etylen/propylen. Ponieważ produkt leczniczy Phesgo nie zawiera żadnych substancji konserwujących przeciw rozwojowi mikroorganizmów, z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt leczniczy należy natychmiast zużyć. Jeśli nie zostanie natychmiast zużyty przygotowanie powinno odbywać się w kontrolowanych i walidowanych warunkach aseptycznych. Po pobraniu roztworu do strzykawki zaleca się zastąpienie igły do pobierania nakładką na strzykawkę, co pozwoli uniknąć wysychania roztworu w strzykawce i obniżenia jakości produktu leczniczego. Należy oznaczyć strzykawkę odklejaną naklejką.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 1200 mg
Dane farmaceutyczne
Igła do wstrzyknięć podskórnych musi zostać nałożona na strzykawkę bezpośrednio przed podaniem leku, a następnie należy skorygować objętość roztworu do 15 ml w przypadku stosowania produktu leczniczego Phesgo 1200 mg/600 mg lub do 10 ml w przypadku stosowania produktu leczniczego Phesgo 600 mg/600 mg. Produkt leczniczy Phesgo jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Phesgo 600 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań Phesgo 1200 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Phesgo 600 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań Jedna fiolka z 10 ml roztworu zawiera 600 mg pertuzumabu i 600 mg trastuzumabu. Każdy ml roztworu zawiera 60 mg pertuzumabu i 60 mg trastuzumabu. Phesgo 1200 mg/600 mg roztwór do wstrzykiwań Jedna fiolka z 15 ml roztworu zawiera 1200 mg pertuzumabu i 600 mg trastuzumabu. Każdy ml roztworu zawiera 80 mg pertuzumabu i 40 mg trastuzumabu. Pertuzumab i trastuzumab są humanizowanymi przeciwciałami monoklonalnymi o charakterze immunoglobulin (Ig)G1 wytwarzanymi w komórkach ssaczych (jajnika chomika chińskiego) w technologii rekombinacji kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Roztwór klarowny do opalizującego, w kolorze bezbarwnym do lekko brązowawego, o pH 5,2-5,8, osmolalności 270-370 i 275-375 mOsmol/kg odpowiednio w przypadku roztworu 1200 mg/600 mg i 600 mg/600 mg.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Rak piersi we wczesnym stadium (ang. early breast cancer , EBC) Produkt leczniczy Phesgo jest wskazany do stosowania w skojarzeniu z chemioterapią w:  leczeniu neoadjuwantowym dorosłych pacjentów chorych na HER2-dodatniego raka piersi, miejscowo zaawansowanego, zapalnego lub we wczesnym stadium z wysokim ryzykiem wznowy (patrz punkt 5.1)  leczeniu adjuwantowym dorosłych pacjentów chorych na HER2-dodatniego raka piersi we wczesnym stadium z wysokim ryzykiem wznowy (patrz punkt 5.1) Rak piersi z przerzutami (ang. metastatic breast cancer , MBC) Produkt leczniczy Phesgo jest wskazany do stosowania w skojarzeniu z docetakselem u dorosłych pacjentów chorych na HER2-dodatniego raka piersi z przerzutami lub z nieresekcyjną wznową miejscową, którzy nie byli leczeni wcześniej za pomocą terapii przeciw-HER2 lub chemioterapii choroby przerzutowej.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem leczniczym Phesgo powinno być rozpoczynane wyłącznie pod nadzorem lekarza doświadczonego w podawaniu leków przeciwnowotworowych. Produkt leczniczy Phesgo powinien być podawany przez osobę należącą do fachowego personelu medycznego przygotowaną do leczenia anafilaksji oraz w warunkach pełnej i natychmiastowej dostępności urządzeń niezbędnych przy resuscytacji (patrz punkt 4.4). Aby zapobiec błędom w podawaniu leku ważne jest, by sprawdzić etykietę fiolki upewniając się, że produktem leczniczym przygotowanym i podawanym pacjentowi jest produkt leczniczy Phesgo. Pacjenci obecnie przyjmujący dożylnie pertuzumab i trastuzumab mogą zmienić leczenie na produkt leczniczy Phesgo. Zmiana leczenia z dożylnego pertuzumabu i trastuzumabu na produkt leczniczy Phesgo (lub odwrotnie) była przedmiotem badania MO40628 (patrz punkty 4.8 i 5.1).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
Dawkowanie Pacjenci leczeni produktem leczniczym Phesgo muszą mieć guz wykazujący ekspresję HER2, definiowaną jako wynik 3+ w badaniu immunohistochemicznym (IHC) i (lub) współczynnik ≥ 2.0 w badaniu metodą hybrydyzacji in situ (ISH), oceniane za pomocą zwalidowanego testu. Aby zapewnić dokładność i odtwarzalność wyników, badanie musi zostać przeprowadzone w wyspecjalizowanym laboratorium, mogącym zapewnić walidację procedur badania. Pełna instrukcja przeprowadzenia badania i interpretacji wyników, patrz ulotki dołączone do opakowań ze zwalidowanymi testami HER2. W Tabeli 1 zamieszczono zalecenia dotyczące dawkowania produktu leczniczego Phesgo we wczesnym lub przerzutowym raku piersi. Tabela 1: Zalecane dawkowanie i podawanie produktu leczniczego Phesgo

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie

Dawka (niezależnie od masy ciała) Przybliżony czas trwania wstrzyknięcia podskórnego Czas obserwacjiab
Dawka nasycająca 1200 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu 8 minut 30 minut
Dawka podtrzymująca (co 3 tygodnie) 600 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu 5 minut 15 minut

CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
a Należy obserwować pacjentów pod kątem reakcji związanych z wstrzyknięciem leku i reakcji nadwrażliwości b Okres obserwacji powinien rozpocząć się po podaniu produktu leczniczego Phesgo i zakończyć się przed jakimkolwiek następnym podaniem chemioterapii U pacjentów otrzymujących taksan podanie produktu leczniczego Phesgo powinno poprzedzać podanie taksanu. Podczas stosowania docetakselu jednocześnie z produktem leczniczym Phesgo zalecana dawka początkowa docetakselu wynosi 75 mg/m 2 pc., a następnie może zostać zwiększona do 100 mg/m 2 pc., w zależności od wybranego schematu dawkowania i tolerancji dawki początkowej. Docetaksel można także podawać w dawce 100 mg/m 2 pc. w 3-tygodniowym schemacie dawkowania od początku leczenia, także w zależności od wybranego schematu dawkowania. W przypadku stosowania schematu opartego na karboplatynie, zalecana dawka docetakselu wynosi 75 mg/m 2 pc. przez cały czas leczenia (bez zwiększania dawki).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
W przypadku paklitakselu podawanego z produktem leczniczym Phesgo w leczeniu adjuwantowym, zalecana dawka paklitakselu wynosi 80 mg/m 2 pc. raz na tydzień przez 12 cotygodniowych cykli. U pacjentów otrzymujących schematy oparte na antracyklinach, produkt leczniczy Phesgo należy podawać po ukończeniu całego schematu leczenia antracykliną (patrz punkt 4.4). Rak piersi z przerzutami Produkt leczniczy Phesgo należy podawać w skojarzeniu z docetakselem. Leczenie produktem leczniczym Phesgo można kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub niepoddającej się leczeniu toksyczności, nawet jeśli leczenie docetakselem zostało przerwane (patrz punkt 4.4). Rak piersi we wczesnym stadium W leczeniu neoadjuwantowym produkt leczniczy Phesgo należy podawać przez 3 do 6 cykli w skojarzeniu z chemioterapią, w ramach pełnego schematu leczenia wczesnego raka piersi (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
W leczeniu adjuwantowym produkt leczniczy Phesgo należy podawać łącznie przez jeden rok (maksymalnie przez 18 cykli bądź do wystąpienia nawrotu choroby lub niemożliwych do opanowania działań toksycznych, w zależności od tego, które z tych zdarzeń wystąpi wcześniej), w ramach pełnego cyklu leczenia wczesnego raka piersi i niezależnie od czasu przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego. Leczenie powinno obejmować standardową chemioterapię opartą na antracyklinach i (lub) taksanach. Podawanie produktu leczniczego Phesgo powinno rozpoczynać się w 1. dniu pierwszego cyklu zawierającego podanie taksanu i powinno być kontynuowane nawet po zakończeniu chemioterapii. Opóźnienie lub pominięcie dawki Jeśli czas pomiędzy dwoma kolejnymi wstrzyknięciami wynosi:  mniej niż 6 tygodni, należy jak najszybciej podać dawkę podtrzymującą produktu leczniczego Phesgo 600 mg/600 mg. Później należy kontynuować stosowanie schematu podawania co 3 tygodnie.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
 6 tygodni lub więcej, należy ponownie podać dawkę nasycającą produktu leczniczego Phesgo 1200 mg/600 mg, a następnie dawkę podtrzymującą produktu leczniczego Phesgo 600 mg/600 mg podawaną co 3 tygodnie. Modyfikacje dawki Nie zaleca się zmniejszania dawki produktu leczniczego Phesgo. Może zajść potrzeba zakończenia leczenia produktem leczniczym Phesgo, według uznania lekarza. Pacjenci mogą kontynuować leczenie w okresach odwracalnej mielosupresji wywołanej chemioterapią, jednak w tym czasie należy ich uważnie monitorować pod kątem powikłań neutropenii. Modyfikacja dawki docetakselu i innych chemioterapeutyków, patrz właściwa Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL). Zmiana z dożylnie podawanego pertuzumabu i trastuzumabu na produkt leczniczy Phesgo  U pacjentów otrzymujących dożylnie pertuzumab i trastuzumab, u których od ostatniej dawki minęło mniej niż 6 tygodni, produkt leczniczy Phesgo należy podawać w dawce podtrzymującej wynoszącej 600 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu w kolejnych podaniach co 3 tygodnie.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
 U pacjentów otrzymujących dożylnie pertuzumab i trastuzumab, u których od podania ostatniej dawki minęło co najmniej 6 tygodni, produkt leczniczy Phesgo należy podać w dawce nasycającej wynoszącej 1200 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu, a w kolejnych podaniach w dawce podtrzymującej wynoszącej 600 mg pertuzumabu/600 mg trastuzumabu co 3 tygodnie. Zaburzenia czynności lewej komory Podawanie produktu leczniczego Phesgo należy wstrzymać na co najmniej 3 tygodnie w przypadku wystąpienia jakichkolwiek przedmiotowych i podmiotowych objawów sugerujących zastoinową niewydolność serca. Należy zakończyć leczenie produktem leczniczym Phesgo po potwierdzeniu objawów niewydolności serca (więcej informacji, patrz punkt 4.4). Pacjenci z przerzutowym rakiem piersi Przed leczeniem frakcja wyrzutowa lewej komory serca (ang. left ventricular ejection fraction , LVEF) powinna wynosić ≥ 50%.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
Podawanie produktu leczniczego Phesgo należy wstrzymać na co najmniej 3 tygodnie w następujących przypadkach:  zmniejszenie LVEF do wartości mniejszej niż 40%  wartość LVEF wynosząca 40%-45% w wyniku zmniejszenia o ≥ 10 punktów procentowych poniżej wartości sprzed leczenia. Podawanie produktu leczniczego Phesgo można wznowić, jeśli LVEF powróci do wartości > 45% lub do wartości 40-45% przy różnicy wynoszącej < 10 punktów procentowych poniżej wartości sprzed leczenia. Pacjenci z wczesnym rakiem piersi Przed leczeniem wartość LVEF u pacjentów powinna wynosić ≥ 55% (≥ 50% po zakończeniu leczenia antracykliną wchodzącą w skład schematu chemioterapii, jeśli jest podawana). Podawanie produktu leczniczego Phesgo należy wstrzymać na co najmniej 3 tygodnie w przypadku zmniejszenia LVEF do wartości mniejszej niż 50% w wyniku spadku o ≥ 10 punktów procentowych poniżej wartości sprzed leczenia.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
Podawanie produktu leczniczego Phesgo można wznowić, jeśli LVEF powróciła do wartości ≥ 50% lub do wartości, dla której różnica pomiędzy stanem sprzed leczenia wynosi < 10 punktów procentowych. Szczególne populacje pacjentów Pacjenci w podeszłym wieku Nie obserwowano ogólnych różnic w skuteczności i bezpieczeństwie stosowania produktu leczniczego Phesgo u pacjentów w wieku ≥ 65 lat i < 65 lat. Nie ma konieczności dostosowania dawki produktu leczniczego Phesgo u pacjentów w wieku ≥ 65 lat. Dane dotyczące pacjentów w wieku > 75 lat są ograniczone. Ocena bezpieczeństwa stosowania u pacjentów w podeszłym wieku, patrz punkt 4.8. Zaburzenia czynności nerek Nie ma potrzeby dostosowania dawki produktu leczniczego Phesgo u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, z uwagi na ograniczone dane farmakokinetyczne (PK) (patrz punkt 5.2).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
Zaburzenia czynności wątroby Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność produktu leczniczego Phesgo nie były badane u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Jest mało prawdopodobne, by pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby wymagali dostosowania dawki produktu leczniczego Phesgo. Specyficzne dostosowanie dawki nie jest zalecane (patrz punkt 5.2). Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Phesgo u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Stosowanie produktu leczniczego Phesgo u dzieci i młodzieży we wskazaniu rak piersi nie jest właściwe. Sposób podawania Produkt leczniczy Phesgo należy podawać wyłącznie we wstrzyknięciu podskórnym. Produkt leczniczy Phesgo nie jest przeznaczony do podawania dożylnego. Należy zmieniać miejsca wstrzyknięcia tylko z lewego uda na prawe i odwrotnie.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
Nowe wstrzyknięcie należy podawać w odległości co najmniej 2,5 cm od poprzedniego miejsca podania, wstrzykując lek w zdrową skórę, nigdy zaś w miejsca, gdzie skóra jest zaczerwieniona, posiniaczona, tkliwa dotykowo lub stwardniała. Dawki nie należy dzielić na dwie strzykawki lub dwa miejsca podania. Podczas leczenia produktem leczniczym Phesgo inne produkty lecznicze do podskórnego podawania należy w miarę możliwości wstrzykiwać w inne miejsca. Dawkę nasycającą i dawkę podtrzymującą należy podawać odpowiednio przez 8 i 5 minut. Zaleca się obserwację przez 30 minut po zakończeniu podawania dawki nasycającej produktu leczniczego Phesgo i przez 15 minut po zakończeniu podawania dawki podtrzymującej, pod kątem reakcji związanych z wstrzyknięciem leku (patrz punkty 4.4 i 4.8). Reakcje związane z wstrzyknięciem leku Wstrzyknięcie leku można spowolnić lub przerwać, jeśli u pacjenta wystąpią objawy związane z wstrzyknięciem (patrz punkt 4.4 i punkt 4.8).
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Dawkowanie
W łagodzeniu objawów układowych pomocne może być także takie leczenie, jak podanie tlenu, agonistów receptorów beta, leków przeciwhistaminowych, szybkie dożylne podanie płynów oraz leki przeciwgorączkowe. Reakcje nadwrażliwości/anafilaksja Wstrzyknięcie należy natychmiast przerwać i nie wznawiać, jeśli u pacjenta wystąpi reakcja w 4. stopniu nasilenia według NCI CTCAE (anafilaksja), skurcz oskrzeli lub zespół ostrej niewydolności oddechowej (patrz punkt 4.4 i punkt 4.8). Instrukcja dotycząca stosowania i postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Phesgo, roztwór do wstrzykiwań, 600 mg + 600 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Letnia apteczka

Sprawdź »

Co warto w niej mieć?

Lek bez recepty

Urosept

tabletki

Infekcje dróg moczowych

Poznaj działanie

Suplement diety

Vesvein Nogi

tabletki

Krążenie żylne

Poznaj działanie

Suplement diety

Osavi Kolagen & Elektrolity Witalność i Blask

pomarańcza-grejfrut

Kolagen i elektrolity

Poznaj działanie

Lek bez recepty

Alax

tabletki

Zaparcia

Poznaj działanie

Kosmetyk

Alantandermoline złuszczający

krem

Pielęgnacja stóp

Poznaj działanie

Klasyfikacja układów i narządów	Działanie niepożądane	Częstość
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze	Zakażenie	Bardzo często
Zapalenie nosogardzieli	Bardzo często
Posocznica neutropeniczna	Często
Zapalenie pęcherza	Często
Grypa	Często
Zapalenie zatok	Często
Infekcje skóry	Często
Zapalenie śluzówki nosa	Często
Infekcje górnych dróg oddechowych	Często
Infekcje układu moczowego	Często
Zapalenie gardła	Często
Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy)	Rozwój nowotworu złośliwego	Nieznana
Progresja choroby nowotworowej	Nieznana
Zaburzenia krwi i układu chłonnego	Gorączka neutropeniczna	Bardzo często
Niedokrwistość	Bardzo często
Neutropenia	Bardzo często
Zmniejszenie liczby białychkrwinek/leukopenia	Bardzo często
Trombocytopenia	Bardzo często
Hipoprotrombinemia	Nieznana
Trombocytopenia immunologiczna	Nieznana
Zaburzenia układuimmunologicznego	Nadwrażliwość	Często
+Reakcja anafilaktyczna	Rzadko
+Wstrząs anafilaktyczny	Rzadko
Zaburzenia metabolizmu iodżywiania	Zmniejszenie masy ciała	Bardzo często
Jadłowstręt	Bardzo często
Zespół rozpadu guza	Nieznana
Hiperkaliemia	Nieznana
Zaburzenia psychiczne	Bezsenność	Bardzo często
Lęk	Często
Depresja	Często

Skala	Wzór barwienia	Wynik oceny nadekspresji HER2
0	Brak wybarwienia lub wybarwieniebłony komórkowej obserwowane w< 10% komórek guza	Negatywny
1+	Blade/ledwie zauważalne wybarwieniewykryte w > 10% komórek guza. Wkomórkach są wybarwione jedynie części ich błony komórkowej	Negatywny
2+	Lekkie do umiarkowanego całkowite wybarwienie błony komórkowej wykrywane w > 10% komórek guza	Wątpliwy
3+	Silne wybarwienie całkowite błonykomórkowej wykrywane w > 10% komórek guza	Dodatni

Skala	Materiał chirurgiczny – wzór barwienia	Materiał biopsyjny – Wzór barwienia	Wynik ocenynadekspresji HER2
0	Brak wybarwienia lubwybarwienie błonykomórkowej obserwowane w < 10% komórek guza	Brak wybarwienia lub wybarwienie błony komórkowej jakiejkolwiek komórki guza	Negatywny
1+	Blade/ledwie zauważalnewybarwienie wykryte w≥ 10% komórek guza; w komórkach są wybarwione jedynie części ich błony komórkowej	Grupa komórek nowotworowych z bladym/ledwie zauważalnym wybarwieniem błony komórkowej niezależnie od odsetka wybarwionych komórek	Negatywny
2+	Lekkie do umiarkowanego całkowite, podstawnoboczne lub boczne wybarwienie błony komórkowejwykrywane w ≥ 10% komórek guza	Grupa komórek nowotworowych z lekkim do umiarkowanego całkowitym, podstawnobocznym lub bocznym wybarwieniem błony komórkowej niezależnie ododsetka wybarwionych komórek	Wątpliwy
3+	Silne całkowite, podstawnoboczne lub boczne wybarwienie błony komórkowej wykrywane w≥ 10% komórek guza	Grupa komórek nowotworowych z silnym całkowitym, podstawnobocznym lub bocznym wybarwieniem błony komórkowej niezależnie od odsetkawybarwionych komórek	Dodatni

Parametry	Monoterapia	Leczenie skojarzone
	Herceptin1N=172	Herceptin +paklitaksel2 N=68	paklitaksel2N=77	Herceptin +docetaksel3 N=92	docetaksel3N=94
Odsetek odpowiedzi (95 CI %)	18%(13 – 25)	49%(36 – 61)	17%(9 – 27)	61%(50 – 71)	34%(25 – 45)
Mediana czasu trwania odpowiedzi(w miesiącach)(95 CI %)	9,1(5,6 – 10,3)	8,3(7,3 – 8,8)	4,6(3,7 – 7,4)	11,7(9,3 – 15,0)	5,7(4,6 – 7,6)
Mediana czasu do progresji (miesiące) (95 CI %)	3,2(2,6 – 3,5)	7,1(6,2 – 12,0)	3,0(2,0 – 4,4)	11,7(9,2 – 13,5)	6,1(5,4 – 7,2)
Mediana czasu przeżycia (w miesiącach)(95 CI %)	16,4(12,3 – no)	24,8(18,6 – 33,7)	17,9(11,2 – 23,8)	31,2(27,3 –40,8)	22,74(19,1 – 30,8)

	Mediana czasu obserwacji12 miesięcy*	Mediana czasu obserwacji8 lat*
Parametry	Obserwacja N=1693	Herceptin1 rokN = 1693	ObserwacjaN=1697***	Herceptin1 rok N = 1702***
Czas wolny od objawów choroby
– Liczba pacjentów, u którychwystąpiło zdarzenie	219 (12,9 %)	127 (7,5 %)	570 (33,6 %)	471 (27,7 %)
– Liczba pacjentów, u których niewystąpiło zdarzenie	1474 (87,1 %)	1566 (92,5 %)	1127 (66,4 %)	1231 (72,3 %)
Wartość p względem obserwacji	< 0,0001	< 0,0001
Współczynnik ryzyka względemobserwacji	0,54	0,76
Czas wolny od nawrotu
– Liczba pacjentów, u którychwystąpiło zdarzenie	208 (12,3 %)	113 (6,7 %)	506 (29,8 %)	399 (23,4 %)
– Liczba pacjentów, u których niewystąpiło zdarzenie	1485 (87,7 %)	1580 (93,3 %)	1191 (70,2 %)	1303 (76,6 %)
Wartość p względem obserwacji	< 0,0001	< 0,0001
Współczynnik ryzyka względemobserwacji	0,51	0,73
Czas wolny od przerzutówodległych
– Liczba pacjentów, u którychwystąpiło zdarzenie	184 (10,9 %)	99 (5,8 %)	488 (28,8 %)	399 (23,4 %)
– Liczba pacjentów, u których niewystąpiło zdarzenie	1508 (89,1 %)	1594 (94,6 %)	1209 (71,2 %)	1303 (76,6 %)
Wartość p względem obserwacji	< 0,0001	< 0,0001
Współczynnik ryzyka względemobserwacji	0,50	0,76
Całkowity czas przeżycia (zgon)
– Liczba pacjentów, u którychwystąpiło zdarzenie	40 (2,4 %)	31 (1,8 %)	350 (20,6 %)	278 (16,3 %)
– Liczba pacjentów, u których niewystąpiło zdarzenie	1653 (97,6 %)	1662 (98,2 %)	1347 (79,4 %)	1424 (83,7 %)
Wartość p względem obserwacji	0,24	0,0005
Współczynnik ryzyka względemobserwacji	0,75	0,76

Parametr	AC→P (n = 1679)	AC→PH (n = 1672)	Współczynnik ryzyka względnego AC→P(95% CI)wartość p
Czas przeżycia bez objawów chorobyLiczba pacjentów ze zdarzeniem (%)	261 (15,5)	133 (8,0)	0,48 (0,39, 0,59)p <0,0001
Odległy nawrótLiczba pacjentów ze zdarzeniem	193 (11,5)	96 (5,7)	0,47 (0,37, 0,60)p <0,0001
Zgon (zdarzenie w zakresiecałkowitego czasu przeżycia)Liczba pacjentów ze zdarzeniem	92 (5,5)	62 (3,7)	0,67 (0,48, 0,92)p = 0,014**

Parametr	AC→P(N=2032)	AC→PH(N=2031)	Współczynnik znamienności statystycznej p wobec AC→P	Współczynnik Ryzyka (HR)wobec AC→P (95% CI)
Zgony (zdarzenia dla OS): Liczba pacjentów ze zdarzeniem (%)	418 (20,6%)	289 (14,2%)	< 0,0001	0,64(0,55; 0,74)

Parametr	AC→D(N=1073)	AC→DH(N=1074)	Współczynnik ryzyka względnego AC→D(95% CI)wartość p
Czas przeżycia bez choroby
Liczba pacjentów ze	195	134	0,61 (0,49, 0,77)
zdarzeniem			p< 0,0001
Odległy nawrót
Liczba pacjentów ze	144	95	0,59 (0,46, 0,77)
zdarzeniem			p<0,0001
Ogólne przeżycie (zgon)
Liczba pacjentów ze	80	49	0,58 (0,40, 0,83)
zdarzeniem			p=0,0024

Parametr	AC→D(N=1073)	DCarbH (N=1074)	Współczynnik ryzyka względnego AC→D(95% CI)
Czas przeżycia bez choroby
Liczba pacjentów ze	195	145	0,67 (0,54, 0,83)
zdarzeniem			p=0,0003
Odległy nawrót
Liczba pacjentów ze	144	103	0,65 (0,50, 0,84)
zdarzeniem			p=0,0008
Zgon (zdarzenie w zakresieogólnego czasu przeżycia)
Liczba pacjentów ze	80	56	0,66 (0,47, 0,93)
zdarzeniem			p=0,0182

	ACPH(vs. ACP) (NSABP B-31 i NCCTG N9831) *	ACDH(vs. ACD) (BCIRG 006)	DCarbH (vs. ACD) (BCIRG 006)
Pierwotna analiza skuteczności Współczynnik ryzyka w zakresie DFS(95 % CI)wartość p	0,48(0,39, 0,59) p<0,0001	0,61(0,49, 0,77)p< 0,0001	0,67(0,54, 0,83) p=0,0003
Długoterminowa analiza skuteczności** Współczynnik ryzyka w zakresie DFS(95 % CI)wartość p	0,61(0,54, 0,69) p<0,0001	0,72(0,61, 0,85) p<0,0001	0,77(0,65, 0,90) p=0,0011
Analiza retrospektywna eksploracyjna Współczynnik ryzyka w zakresie DFS i objawowych incydentów sercowych wdługoterminowej obserwacji**(95 % CI)	0,67(0,60, 0,75)	0,77(0,66, 0,90)	0,77(0,66, 0,90)

Schemat redukcji dawki(Dawka początkowa wynosi 3,6 mg/kg)	Zredukowana dawka
Pierwsze zmniejszenie dawki	3 mg/kg
Drugie zmniejszenie dawki	2,4 mg/kg
Konieczne dalsze zmniejszenie dawki	Przerwać leczenie

Parametr	Chemioterapia +Herceptin (n=115)	Sama chemioterapia (n=116)
Przeżycie wolne od zdarzenia			Współczynnik
			ryzyka
			(95% CI)
Liczba pacjentów ze	46	59	0,65 (0,44, 0,96)
zdarzeniem			p=0,0275
Całkowita odpowiedź	40 %	20,7 %	P=0,0014
patologiczna* (95 % CI)	(31,0, 49,6)	(13,7, 29,2)
Przeżycie całkowite			Współczynnik
			ryzyka
			(95 % CI)
Liczba pacjentów ze			0,59 (0,35, 1,02)
zdarzeniem	22	33	p=0,0555

Parametr	FP N=290	FP+H N=294	HR (95% CI)	wartość p
Przeżycie całkowite,Mediana w miesiącach	11,1	13,8	0,74 (0,60-0,91)	0,0046
Przeżycie wolne odprogresji,Mediana w miesiącach	5,5	6,7	0,71 (0,59-0,85)	0,0002
Czas do progresji choroby, Mediana w miesiącach	5,6	7,1	0,70 (0,58-0,85)	0,0003
Całkowity odsetekodpowiedzi, %	34,5%	47,3%	1,70a (1,22, 2,38)	0,0017
Czas odpowiedzi, Medianaw miesiącach	4,8	6,9	0,54 (0,40-0,73)	< 0,0001

Schemat	Pierwotny typ nowotworu	N	Cmin (µg/ml)	Cmax (µg/ml)	AUC0-21dni(µg.dzień/ml)
	MBC	805	28,7(2,9 – 46,3)	182(134 – 280)	1376(728 – 1998)
8mg/kg + 6mg/kg co trzy tygodnie
EBC	390		176(127 – 227)	1390(1039 – 1895)
AGC	274
	23,1	132	1109
	(6,1 – 50,3)	(84,2 – 225)	(588 – 1938)
4mg/kg + 2mg/kg co tydzień	MBC	805	37,4(8,7 – 58,9)	76.5(49,4 – 114)	1073(597 – 1584)
EBC	390	38,9(25,3 – 58,8)	76.0(54,7 – 104)	1074(783 – 1502)

Schemat	Pierwotny typ nowotworu	N	Cmin,ss* (µg/ml)	Cmax,ss** (µg/ml)	AUCss, 0-21dni(µg.dzień/ml)	Czas do osiągnięcia stanu równowagi***(tydzień)
	MBC	805	44,2	179	1736	12
	(1,8 – 85,4)	(123 – 266)	(618 – 2756)
8mg/kg + 6mg/kg cotrzy tygodnie
EBC	390	53,8(28,7 – 85,8)	184(134 – 247)	1927(1332 -2771)	15
AGC	274				9
	32,9	131	1338
	(6,1 – 88,9)	(72,5 -251)	(557 – 2875)
4mg/kg + 2mg/kg co tydzień	MBC	805	63,1(11,7 – 107)	107(54,2 – 164)	1710(581 – 2715)	12
EBC	390	72,6(46 – 109)	115(82,6 – 160)	1893(1309 -2734)	14

Schemat	Pierwotny typ nowotworu	N	Całkowity zakres CL od Cmax,ss do Cmin,ss(l/dzień)	Zakres t1/2 od Cmax,ss do Cmin,ss (dzień)
8mg/kg + 6mg/kg co trzy tygodnie	MBC	805	0,183 – 0,302	15,1 – 23,3
EBC	390	0,158 – 0,253	17,5 – 26,6
AGC	274	0,189 – 0,337	12,6 – 20,6
4mg/kg + 2mg/kg co tydzień	MBC	805	0,213 – 0,259	17,2 – 20,4
EBC	390	0,184 – 0,221	19,7 – 23,2

	Mediana czasu obserwacji 12 miesięcy*	Mediana czasu obserwacji 8 lat**
Parametr	Obserwacja n = 1 693	Herceptin przez1 rokn = 1 693	Obserwacja n = 1 697***	Herceptin przez 1 rokn = 1 702***
Czas przeżycia bez objawów choroby
– Liczba pacjentów, u którychwystąpiło zdarzenie	219 (12,9 %)	127 (7,5 %)	570 (33,6 %)	471 (27,7 %)
– Liczba pacjentów, u których niewystąpiło zdarzenie	1474 (87,1 %)	1566 (92,5 %)	1127 (66,4 %)	1231 (72,3 %)
Wartość p względem obserwacji	< 0,0001	< 0,0001
Hazard względny do obserwacji	0,54	0,76
Czas przeżycia bez nawrotu choroby
– Liczba pacjentów, u którychwystąpiło zdarzenie	208 (12,3 %)	113 (6,7 %)	506 (29,8 %)	399 (23,4 %)
– Liczba pacjentów, u których niewystąpiło zdarzenie	1485 (87,7 %)	1580 (93,3 %)	1191 (70,2 %)	1303 (76,6 %)
Wartość p względem obserwacji	< 0,0001	< 0,0001
Hazard względny do obserwacji	0,51	0,73
Czas przeżycia bez przerzutówodległych
– Liczba pacjentów, u którychwystąpiło zdarzenie	184 (10,9 %)	99 (5,8 %)	488 (28,8 %)	399 (23,4 %)
– Liczba pacjentów, u których niewystąpiło zdarzenie	1508 (89,1 %)	1594 (94,6 %)	1209 (71,2 %)	1303 (76,6 %)
Wartość p względem obserwacji	< 0,0001	< 0,0001
Hazard względny do obserwacji	0,50	0,76
Całkowity czas przeżycia (zgon)
– Liczba pacjentów, u którychwystąpiło zdarzenie	40 (2,4 %)	31 (1,8 %)	350 (20,6 %)	278 (16,3 %)
– Liczba pacjentów, u których niewystąpiło zdarzenie	1653 (97,6 %)	1662 (98,2 %)	1347 (79,4 %)	1424 (83,7 %)
Wartość p względem obserwacji	0,24	0,0005
Hazard względny do obserwacji	0,75	0,76

Parametr	AC→P (n=1679)	AC→PH (n=1672)	Współczynnik ryzyka względnego AC→P(95% CI)wartość p
Czas przeżycia bez chorobyLiczba pacjentów ze zdarzeniem (%)	261 (15,5)	133 (8,0)	0,48 (0,39, 0,59) p<0,0001
Odległy nawrót Liczba pacjentów ze zdarzeniem	193 (11,5)	96 (5,7)	0,47 (0,37, 0,60) p<0,0001
Zgon (zdarzenie w zakresie ogólnego czasu przeżycia): Liczba pacjentów zezdarzeniem	92 (5,5)	62 (3,7)	0,67 (0,48, 0,92)p=0,014**

Parametr	AC→P (N=2032)	AC→PH(N=2031)	Współczynnik znamienności statystycznej p wobec AC→P	Współczynnik Ryzyka (HR)wobecAC→P(95% CI)
Zgony (zdarzenia dla OS) Liczba pacjentów ze zdarzeniem (%)	418 (20,6%)	289 (14,2%)	< 0,0001	0,64(0,55, 0,74)

Parametr	Chemioterapia + Herceptin (n=115)	Sama chemioterapia (n=116)
Przeżycie wolne od zdarzenia			Współczynnik
			ryzyka
			(95% CI)
Liczba pacjentów ze	46	59	0,65 (0,44, 0,96)
zdarzeniem			p=0,0275
Całkowita odpowiedź	40%	20,7%	P=0,0014
patologiczna* (95% CI)	(31,0, 49,6)	(13,7, 29,2)
Przeżycie całkowite			Współczynnik
			ryzyka
Liczba pacjentów ze			(95% CI)
zdarzeniem	22	33	0,59 (0,35, 1,02)
			p=0,0555

	Herceptin IV (N = 263)	Herceptin SC (N=260)
pCR (brak inwazyjnych komórek nowotworowych w piersi)	107 (40,7%)	118 (45,4%)
Nieodpowiadający na leczenie	156 (59,3%)	142 (54,6%)
Dokładnie 95% CI dla współczynnika pCR*	(34,7; 46,9)	(39,2; 51,7)
Różnica w pCR (SC minus IV ramię)	4,70
Dolna granica jednostronna 97,5% CI dla różnic wpCR**	-4,0

Trastuzumab – porównanie substancji czynnych

Spis treści

Trastuzumab, lapatynib i pertuzumab – co je łączy?

Kiedy stosuje się trastuzumab, lapatynib i pertuzumab?

Mechanizm działania i właściwości farmakokinetyczne – podobieństwa i różnice

Właściwości farmakokinetyczne – szczegóły

Przeciwwskazania i środki ostrożności – na co zwrócić uwagę?

Bezpieczeństwo stosowania u szczególnych grup pacjentów

Porównanie w pigułce – najważniejsze różnice i podobieństwa

Terapie ukierunkowane na HER2 – skuteczność i bezpieczeństwo

Pytania i odpowiedzi

Czym różni się trastuzumab od lapatynibu i pertuzumabu?

W jakich przypadkach stosuje się pertuzumab?

Czy można łączyć lapatynib z trastuzumabem?

Czy leki te są bezpieczne w ciąży?

Stosowanie leków w skojarzeniu

Najczęstsze działania niepożądane

Praktyczne wskazówki dotyczące leczenia

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgNazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgWskazania do stosowania

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgWskazania do stosowania

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgWskazania do stosowania

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDawkowanie

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDawkowanie

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDawkowanie

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDawkowanie

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDawkowanie

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDawkowanie

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDawkowanie

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDawkowanie

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgPrzeciwwskazania

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgInterakcje

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgInterakcje

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgInterakcje

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgInterakcje

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgInterakcje

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgWpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgWpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgWpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgWpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgPrzedawkowanie

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wskazania do stosowania

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wskazania do stosowania

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wskazania do stosowania

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Dawkowanie

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Przeciwwskazania

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Interakcje

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Przedawkowanie

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Herceptin, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 150 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Pierwotny typ nowotworu i schemat dawkowania	Cykl	N	Cmin (µg/ml)	Cmax (µg/ml)	AUC0-21dni(µg.dzień/ml)
EBC 600 mgHerceptin SC co trzy tygodnie	Cykl 1	297	28,2(14,8 – 40,9)	79,3(56,1 – 109)	1065(718 – 1504)
Cykl 7 (stan równowagi)	297	75,0(35,1 – 123)	149(86,1 – 214)	2337(1258 – 3478)

Modyfikacje dawki u pacjentów z EBC
Działanie niepożądane	Nasilenie	Modyfikacja leczenia
Małopłytkowość	Stopień 2.–3. w dniu wyznaczonego podania leku (25 000 do < 75 000/mm3)	Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy liczba płytek krwi zwiększy się do stopnia  1. (≥ 75 000/mm3), a następnie stosować dawkę na tym samym poziomie. Jeśli u pacjenta konieczne jest dwukrotne opóźnienie podania leku z powodu małopłytkowości, należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom.
Stopień 4. w dowolnym momencie< 25 000/mm3	Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy liczba płytek krwi zwiększy się do stopnia  1. (≥ 75 000/mm3), a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
Zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT)	Stopień 2.-3.(> 3,0 do ≤ 20  GGN w dniu wyznaczonego podania leku	Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy AlAT zmniejszy się do stopnia ≤ 1., a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
Stopień 4.(> 20  GGN w dowolnym momencie)	Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
Zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej (AspAT)	Stopień 2.(> 3,0 do ≤ 5  GGN w dniu wyznaczonego podania leku )	Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy AspAT zmniejszy się do stopnia ≤ 1., a następnie stosować dawkę na tym samym poziomie.
Stopień 3.(> 5 do ≤ 20  GGN w dniu wyznaczonego podania leku )	Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy AspAT zmniejszy się do stopnia ≤ 1., a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
Stopień 4.(> 20  GGN w dowolnym momencie)	Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.

Modyfikacje dawki u pacjentów z EBC
Hiperbilirubinemia	TBILI> 1,0 do ≤ 2,0  GGN w dniu wyznaczonego podania leku	Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy stężenie bilirubiny całkowitej zmniejszy się do ≤ 1,0 × GGN, a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
TBILI> 2  GGN w dowolnym momencie	Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
Polekowe uszkodzeniewątroby (DILI)	Aminotransferazy w surowicy > 3 x GGN i jednocześnie bilirubina całkowita > 2  GGN	Definitywnie zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna przy braku innej prawdopodobnej przyczyny wzrostu stężenia enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny, np. przerzutów do wątroby lub jednocześnie przyjmowanych leków.
Guzkowy przerost regeneracyjny (NRH)	Wszystkie stopnie nasilenia	Definitywnie zakończyć leczeniekoniugatem trastuzumab emtanzyna.
Zaburzenia czynnościlewej komory serca	LVEF < 45%	Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna.Powtórzyć ocenę LVEF w ciągu 3 tygodni. Jeśli wartość LVEF < 45% potwierdzi się, zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
LVEF 45% do < 50%, przy czym zmniejszenie wynosi ≥ 10 punktów procentowych względem wartości wyjściowej*	Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna.Powtórzyć ocenę LVEF w ciągu 3 tygodni. Jeśli LVEF nadal wynosi < 50% i nie wróciła do wartości mieszczących się w zakresie <10 punktów procentowych względem wartości wyjściowej, należy zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
LVEF 45% do < 50%, przy czym zmniejszenie wynosi < 10 punktów procentowych względem wartości wyjściowej*	Kontynuować leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.Powtórzyć ocenę LVEF w ciągu 3tygodni.
LVEF ≥ 50%	Kontynuować leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
Neuropatia obwodowa	Stopień 3.- 4.	Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu ustąpienia neuropatii obwodowej do stopnia  
Niewydolność serca	Objawowa CHF,LVSD stopnia 3.- 4. lubniewydolność serca stopnia 3.- 4. lub niewydolność serca stopnia 2., której towarzyszy LVEF < 45%	Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.

Modyfikacje dawki u pacjentów z EBC
Toksyczny wpływ na płuca	Śródmiąższowa choroba płuc(ILD) lub zapalenie płuc	Definitywnie zakończyć leczeniekoniugatem trastuzumab emtanzyna.
Zapalenie płuc spowodowane radioterapią	Stopień 2.	Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna, jeśli zdarzenie nie ustąpi pod wpływem standardowego leczenia.
Stopień 3.– 4.	Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.

Modyfikacje dawki u pacjentów z MBC
Działanie niepożądane	Nasilenie	Modyfikacja leczenia
Małopłytkowość	Stopień 3.(25 000 do  50 000/mm3)	Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy liczba płytek krwi zwiększy się do stopnia  1. (≥ 75 000/mm3), a następnie stosować dawkę na tym samym poziomie.
Stopień 4. 25 000/mm3)	Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy liczba płytek krwi zwiększy się do stopnia  1. (≥ 75 000/mm3), a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
Zwiększenie aktywności aminotransferaz (AspAT/AlAT)	Stopień 2.( 2,5 do ≤ 5  GGN)	Stosować dawkę na tym samym poziomie.
Stopień 3.( 5 do ≤ 20  GGN)	Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy AspAT/AlAT zmniejszy się do stopnia ≤ 2., a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
Stopień 4.( 20  GGN)	Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.
Hiperbilirubinemia	Stopień 2.( 1,5 do ≤ 3  GGN)	Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy stężenie bilirubiny całkowitej zmniejszy się do stopnia ≤ 1., a następnie stosować dawkę na tym samym poziomie.
Stopień 3.( 3 do ≤ 10  GGN)	Nie podawać koniugatu trastuzumab emtanzyna do czasu, gdy stężenie bilirubiny całkowitej zmniejszy się do stopnia ≤ 1., a następnie zmniejszyć dawkę o jeden poziom.
Stopień 4.( 10  GGN)	Zakończyć leczenie koniugatem trastuzumab emtanzyna.

Klasyfikacja układów inarządów	Bardzo częste	Częste	Niezbyt częste
Zakażenia i zarażeniapasożytnicze	zakażenie układumoczowego
Zaburzenia krwi i układuchłonnego	małopłytkowość,niedokrwistość	neutropenia,leukopenia
Zaburzenia układuimmunologicznego		nadwrażliwość naprodukt leczniczy
Zaburzenia metabolizmu iodżywiania		hipokaliemia
Zaburzenia psychiczne	Bezsenność

Parametr	Trastuzumab emtanzyna (N=490)
Wszystkie stopnie łącznie(%)	Stopień 3. (%)	Stopień 4. (%)
Wątrobowe
Hiperbilirubinemia	21	<1	0
Zwiększenie aktywnościAspAT	98	8	<1
Zwiększenie aktywności AlAT	82	5	<1
Hematologiczne
Małopłytkowość	85	14	3
Niedokrwistość	63	5	1
Neutropenia	41	4	<1
Potas
Hipokaliemia	35	3	< 1

Parametr	Trastuzumab emtanzyna (N=740)
Wszystkie stopniełącznie (%)	Stopień 3. (%)	Stopień 4. (%)
Wątrobowe
Hiperbilirubinemia	11	0	0
Zwiększenie aktywności AspAT	79	<1	0
Zwiększenie aktywności AlAT	55	<1	0
Hematologiczne
Małopłytkowość	51	4	2
Niedokrwistość	31	1	0
Neutropenia	24	1	0
Potas
Hipokaliemia	26	2	<1

	Trastuzumab N = 743	Trastuzumab emtanzynaN = 743
Pierwszorzędowy punkt końcowy
Przeżycie wolne od choroby inwazyjnej (IDFS)3
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem	165 (22,2%)	91 (12,2%)
HR [95% CI]	0,50 [0,39; 0,64]
wartość p (logarytmiczny test rang, bez stratyfikacji)	<0,0001
Odsetek braku zdarzeń w okresie 3 lat2, % [95% CI]	77,02 [73,78; 80,26]	88,27 [85,81; 90,72]
Drugorzędowe punkty końcowe1
Przeżycie całkowite (OS)
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem	56 (7,5%)	42 (5,7%)
HR [95% CI]	0,70 [0,47, 1,05]
wartość p (logarytmiczny test rang, bez stratyfikacji)	0,0848
Odsetek przeżycia w okresie 5 lat2, % [95% CI]	86,8 [80,95, 92,63]	92,1 [89,44, 94,74]
IDFS, z uwzględnieniem zdarzenia – drugi pierwotny nowotwór niebędący rakiem piersi3
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem	167 (22,5%)	95 (12,8%)
HR [95% CI]	0,51 [0,40; 0,66]
wartość p (logarytmiczny test rang, bez stratyfikacji)	<0,0001
Odsetek braku zdarzeń w okresie 3 lat2, % [95% CI]	76,9 [73,65; 80,14]	87,7 [85,18; 90,18]
Przeżycie wolne od choroby (DFS) 3
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem	167 (22,5%)	98 (13,2%)
HR [95% CI]	0,53 [0,41; 0,68]
wartość p (logarytmiczny test rang, bez stratyfikacji)	<0,0001
Odsetek braku zdarzeń w okresie 3 lat2, % [95% CI]	76,9 [73,65; 80,14]	87,41 [84,88; 89,93]
Odstęp między randomizacją a nawrotem odległym(DRFI)3
Liczba (%) pacjentów ze zdarzeniem	121 (16,3%)	78 (10,5%)
HR [95% CI]	0,60 [0,45; 0,79]
wartość p (logarytmiczny test rang, bez stratyfikacji)	0,0003
Odsetek braku zdarzeń w okresie 3 lat2, % [95% CI]	83,0 [80,10; 85,92]	89,7 [87,37; 92,01]

	Lapatynib +Kapecytabina n = 496	Trastuzumab emtanzynan = 495
Pierwszorzędowe punkty końcowe
Czas przeżycia bez progresji choroby (PFS) wg niezależnego komitetu oceniającego
Liczba (%) pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie	304 (61,3%)	265 (53,5%)
Mediana PFS (miesiące)	6,4	9,6
Współczynnik ryzyka (HR) (stratyfikowany*)	0,650
95% przedział ufności (CI) HR	(0,549; 0,771)
p (test log-rank, stratyfikowany*)	< 0,0001
Czas przeżycia całkowitego (OS)**
Liczba zgonów (%)	182 (36,7%)	149 (30,1%)
Mediana czasu przeżycia (miesiące)	25,1	30,9
Współczynnik ryzyka (HR) (stratyfikowany*)	0,682
95% przedział ufności (CI) HR	(0,548; 0,849)
p (test log-rank*)	0,0006
Główne drugorzędowe punkty końcowe
PFS określany przez badacza
Liczba (%) pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie	335 (67,5%)	287 (58,0%)
Mediana PFS (miesiące)	5,8	9,4
Współczynnik ryzyka (HR) (95% CI)	0,658 (0,560, 0,774)
p (test log-rank*)	< 0,0001
Odsetek obiektywnych odpowiedzi (ORR)
Pacjenci z chorobą mierzalną	389	397
Liczba pacjentów z obiektywną odpowiedzią (%)	120 (30,8%)	173 (43,6%)
Różnica (95% Cl)	12,7% (6,0; 19,4)
p (test chi-kwadrat Mantela-Haenszela*)	0,0002
Czas trwania obiektywnej odpowiedzi (miesiące)
Liczba pacjentów z obiektywną odpowiedzią	120	173
Mediana czasu odpowiedzi (95% CI)	6,5 (5,5; 7,2)	12,6 (8,4; 20,8)