Jak prawidłowo dawkować lek Osaver HCT?

Spis treści

• Wprowadzenie
• Dawkowanie dla dorosłych
• Dawkowanie dla pacjentów w podeszłym wieku
• Dawkowanie dla pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
• Dawkowanie dla pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
• Dzieci i młodzież
• Sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Słownik pojęć
• Podsumowanie
• Materiały źródłowe

Wprowadzenie

Lek Osaver HCT jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Zawiera dwie substancje czynne: olmesartan medoksomil i hydrochlorotiazyd. Olmesartan medoksomil działa poprzez rozluźnianie naczyń krwionośnych, a hydrochlorotiazyd zwiększa wydalanie moczu, co pomaga obniżyć ciśnienie krwi^[1].

Dawkowanie dla dorosłych

Lek Osaver HCT nie jest przeznaczony do rozpoczynania leczenia, ale jest wskazany dla pacjentów, u których ciśnienie krwi nie jest odpowiednio kontrolowane podczas stosowania olmesartanu medoksomilu w monoterapii^[1]. Zalecana dawka to jedna tabletka na dobę. Dawkowanie zależy od wcześniejszego leczenia i może wynosić:

• 20 mg + 12,5 mg
• 20 mg + 25 mg
• 40 mg + 12,5 mg
• 40 mg + 25 mg

W przypadku braku odpowiedniej kontroli ciśnienia, lekarz może zwiększyć dawkę^[2].

Dawkowanie dla pacjentów w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku 65 lat i starszych zalecana jest taka sama dawka jak u dorosłych. Należy jednak ściśle monitorować ciśnienie krwi^[1].

Dawkowanie dla pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min), maksymalna dawka olmesartanu wynosi 20 mg na dobę. Produkt Osaver HCT o mocy 20 mg + 12,5 mg lub 20 mg + 25 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Produkt Osaver HCT o mocy 40 mg + 12,5 mg lub 40 mg + 25 mg jest przeciwwskazany we wszystkich stopniach zaburzeń czynności nerek^[1].

Dawkowanie dla pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby

Produkt Osaver HCT o mocy 20 mg + 12,5 mg lub 20 mg + 25 mg należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby. Produkt Osaver HCT o mocy 40 mg + 12,5 mg lub 40 mg + 25 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanymi oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby^[1].

Dzieci i młodzież

Nie ustalono bezpieczeństwa ani skuteczności stosowania leku Osaver HCT u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat^[1].

Sposób podawania

Tabletkę należy połykać, popijając dostateczną ilością płynu (np. jedną szklanką wody). Tabletki nie należy żuć. Tabletka powinna być przyjmowana o tej samej porze każdego dnia. Lek Osaver HCT można przyjmować z posiłkiem lub niezależnie od posiłków^[1].

Przeciwwskazania

Lek Osaver HCT nie powinien być stosowany w następujących przypadkach^[1]:

• Nadwrażliwość na substancje czynne lub jakiekolwiek inne substancje będące pochodnymi sulfonamidu
• Ciężkie zaburzenia czynności nerek
• Oporna na leczenie hipokaliemia, hiperkalcemia, hiponatremia i objawowa hiperurykemia
• Ciężkie zaburzenia czynności wątroby
• Cholestaza i niedrożność dróg żółciowych
• Drugi i trzeci trymestr ciąży
• Jednoczesne stosowanie z produktami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek

Słownik pojęć

• Nadciśnienie tętnicze – stan, w którym ciśnienie krwi w tętnicach jest podwyższone.
• Olmesartan medoksomil – substancja czynna, która działa poprzez rozluźnianie naczyń krwionośnych.
• Hydrochlorotiazyd – substancja czynna, która zwiększa wydalanie moczu, co pomaga obniżyć ciśnienie krwi.
• Klirens kreatyniny – wskaźnik używany do oceny funkcji nerek.
• Cholestaza – stan, w którym przepływ żółci z wątroby jest zablokowany.

Podsumowanie

Lek Osaver HCT jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Zalecana dawka to jedna tabletka na dobę, a dawkowanie zależy od wcześniejszego leczenia. Lek należy przyjmować codziennie o tej samej porze, popijając wodą. Przeciwwskazania obejmują m.in. ciężkie zaburzenia czynności nerek i wątroby oraz drugi i trzeci trymestr ciąży. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku