Wskazania do stosowania leku <a href="/tag/flekainid/” title=”flekainid” class=”to-tag” data-termid=”19853″>Flecainide acetate Holsten

Flecainide acetate Holsten to lek przeciwarytmiczny stosowany w leczeniu różnych zaburzeń rytmu serca. W artykule omówimy, jakie schorzenia i dolegliwości leczy ten lek, jakie są jego wskazania do stosowania oraz jakie środki ostrożności należy zachować podczas jego przyjmowania.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Środki ostrożności
• Działania niepożądane
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

Lek Flecainide acetate Holsten jest stosowany w leczeniu różnych zaburzeń rytmu serca, w tym:

• Nawrotny węzłowy częstoskurcz przedsionkowo-komorowy – jest to rodzaj arytmii, w której serce bije bardzo szybko z powodu dodatkowych dróg przewodzenia impulsów elektrycznych^[1].
• Arytmia związana z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a – jest to zaburzenie rytmu serca spowodowane obecnością dodatkowych dróg przewodzenia impulsów elektrycznych w sercu^[1].
• Ciężka objawowa i zagrażająca życiu napadowa arytmia komorowa – jest to rodzaj arytmii, która może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, jeśli nie jest odpowiednio leczona^[1].
• Napadowe arytmie przedsionkowe – obejmują migotanie przedsionków, trzepotanie przedsionków i częstoskurcz, które mogą powodować poważne objawy kliniczne^[1].

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie leku Flecainide acetate Holsten zależy od rodzaju arytmii oraz indywidualnych potrzeb pacjenta. Ogólne zalecenia dotyczące dawkowania to:

• Arytmie nadkomorowe: Zalecana dawka początkowa to 50 mg dwa razy na dobę. W razie konieczności dawkę można zwiększyć do maksymalnie 300 mg na dobę^[1].
• Arytmie komorowe: Zalecana dawka początkowa to 100 mg dwa razy na dobę. Maksymalna dawka to 400 mg na dobę^[1].
• Pacjenci w podeszłym wieku: Maksymalna początkowa dawka dobowa powinna wynosić 50 mg dwa razy na dobę, a dawka nie powinna przekraczać 300 mg na dobę^[1].
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: Maksymalna dawka początkowa to 100 mg na dobę, a dawka powinna być dostosowywana w zależności od skuteczności i tolerancji^[1].
• Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: Dawka nie powinna przekraczać 100 mg na dobę^[1].

Przeciwwskazania

Lek Flecainide acetate Holsten nie powinien być stosowany w następujących przypadkach:

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą^[1].
• Niewydolność serca i pacjenci z zawałem mięśnia sercowego w wywiadzie^[1].
• Długotrwałe migotanie przedsionków, u których nie doszło do próby konwersji do rytmu zatokowego^[1].
• Zaburzenia czynności komór, wstrząs kardiogenny, ciężka bradykardia i ciężkie niedociśnienie tętnicze^[1].
• Stosowanie w skojarzeniu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (antagonistami kanałów sodowych)^[1].
• Hemodynamicznie istotna choroba zastawek serca^[1].
• Zespół Brugadów^[1].

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Flecainide acetate Holsten należy wziąć pod uwagę następujące środki ostrożności:

• Leczenie powinno odbywać się pod bezpośrednim nadzorem szpitalnym lub specjalistycznym u pacjentów z nawrotnym węzłowym częstoskurczem przedsionkowo-komorowym oraz arytmią związaną z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a^[1].
• Przed rozpoczęciem stosowania leku należy skorygować zaburzenia gospodarki elektrolitowej, takie jak hipokaliemia i hiperkaliemia^[1].
• Pacjenci z istotnymi zaburzeniami wątroby powinni być dokładnie monitorowani, a dawka nie powinna przekraczać 100 mg na dobę^[1].
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek powinni być monitorowani pod kątem stężenia leku w osoczu^[1].
• Pacjenci z wszczepionym na stałe stymulatorem serca powinni być leczeni z zachowaniem ostrożności, a dawka nie powinna przekraczać 200 mg na dobę^[1].

Działania niepożądane

Podobnie jak inne leki przeciwarytmiczne, flekainid może wywołać arytmię. Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi są:

• Zawroty głowy i zaburzenia widzenia, które występują u około 15% leczonych pacjentów^[1].
• Blok przedsionkowo-komorowy drugiego i trzeciego stopnia, bradykardia, niewydolność serca, ból w klatce piersiowej, zawał mięśnia sercowego, niedociśnienie tętnicze, blok zatokowy, częstoskurcz (przedsionkowy i komorowy) i kołatanie serca^[1].
• Zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, zmniejszenie liczby krwinek białych i zmniejszenie liczby płytek krwi^[1].
• Omamy, depresja, splątanie, lęk, utrata pamięci, bezsenność^[1].
• Zapalenie płuc, zwłóknienie płuc, choroba śródmiąższowa płuc^[1].

Słownik pojęć

• Arytmia – zaburzenie rytmu serca, które może objawiać się nieregularnym, zbyt szybkim lub zbyt wolnym biciem serca.
• Nawrotny węzłowy częstoskurcz przedsionkowo-komorowy – rodzaj arytmii, w której serce bije bardzo szybko z powodu dodatkowych dróg przewodzenia impulsów elektrycznych.
• Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a – zaburzenie rytmu serca spowodowane obecnością dodatkowych dróg przewodzenia impulsów elektrycznych w sercu.
• Napadowa arytmia komorowa – rodzaj arytmii, która może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, jeśli nie jest odpowiednio leczona.
• Migotanie przedsionków – rodzaj arytmii, w której przedsionki serca biją nieregularnie i szybko.
• Trzepotanie przedsionków – rodzaj arytmii, w której przedsionki serca biją bardzo szybko, ale regularnie.
• Częstoskurcz – rodzaj arytmii, w której serce bije bardzo szybko.
• Bradykardia – zbyt wolne bicie serca.
• Niedociśnienie tętnicze – niskie ciśnienie krwi.
• Blok przedsionkowo-komorowy – zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych między przedsionkami a komorami serca.
• Zespół Brugadów – genetyczne zaburzenie rytmu serca, które może prowadzić do nagłej śmierci sercowej.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku