Spis treści

• Wprowadzenie
• Dawkowanie leku Crusia
• Instrukcje dotyczące używania ampułko-strzykawek
• Zmiana leczenia przeciwzakrzepowego
• Słownik pojęć
• Materiały źródłowe

Wprowadzenie

Lek Crusia zawiera enoksaparynę sodową, która jest heparyną drobnocząsteczkową (HDCz). Lek ten działa na dwa sposoby: zapobiega powiększaniu się istniejących zakrzepów krwi oraz zapobiega formowaniu się nowych zakrzepów we krwi pacjenta^[1]. W artykule omówimy szczegółowo dawkowanie leku Crusia, instrukcje dotyczące jego stosowania oraz zmiany leczenia przeciwzakrzepowego.

Dawkowanie leku Crusia

Dawkowanie leku Crusia zależy od przyczyny jego stosowania oraz stanu zdrowia pacjenta. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania w różnych sytuacjach klinicznych^[1][2]:

Leczenie zakrzepów występujących we krwi pacjenta

• Zazwyczaj stosowana dawka wynosi 150 j.m. (1,5 mg) na każdy kilogram masy ciała raz dziennie lub 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała dwa razy na dobę.
• Lekarz zdecyduje, jak długo pacjent powinien otrzymywać lek Crusia.

Zapobieganie tworzenia się zakrzepów we krwi pacjenta

W zależności od sytuacji klinicznej, dawkowanie może się różnić:

• Zabieg chirurgiczny lub okres ograniczonych możliwości poruszania się z powodu choroby: Dawka jest uzależniona od ryzyka powstawania zakrzepu u danego pacjenta. Pacjent będzie otrzymywał lek Crusia w dawce 2000 j.m. (20 mg) lub 4000 j.m. (40 mg) każdego dnia. W przypadku planowanego zabiegu chirurgicznego pierwsze wstrzyknięcie zazwyczaj wykonuje się 2 godziny lub 12 godzin przed zabiegiem.
• Ograniczone możliwości poruszania się z powodu choroby: Pacjent zazwyczaj otrzymuje lek Crusia w dawce 4000 j.m. (40 mg) każdego dnia.
• Zawał serca typu NSTEMI: Zazwyczaj stosowana dawka leku to 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała co 12 godzin. Lekarz może również zalecić przyjmowanie aspiryny (kwasu acetylosalicylowego).
• Zawał serca typu STEMI u osób w wieku poniżej 75 lat: Początkowa dawka leku Crusia wynosząca 3000 j.m. (30 mg) zostanie podana we wstrzyknięciu dożylnym, a następnie 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała co 12 godzin.
• Zawał serca typu STEMI u osób w wieku 75 lat lub starszej: Zazwyczaj stosowana dawka leku to 75 j.m. (0,75 mg) na każdy kilogram masy ciała co 12 godzin. Maksymalna ilość leku Crusia w pierwszych dwóch dawkach wynosi 7500 j.m. (75 mg).

Zapobieganie tworzeniu się skrzepów krwi w rurkach dializatora

• Zazwyczaj stosowana dawka leku to 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała.
• Lek Crusia wstrzykuje się do rurki odprowadzającej krew z organizmu (do tzw. linii tętniczej) w chwili rozpoczęcia sesji dializy. Taka ilość zazwyczaj wystarcza na 4-godzinną sesję dializacyjną. W razie konieczności lekarz może podać pacjentowi dodatkową dawkę 50 j.m. do 100 j.m. (0,5 do 1 mg) na każdy kilogram masy ciała.

Instrukcje dotyczące używania ampułko-strzykawek

Samodzielne wykonanie wstrzyknięcia leku Crusia może być konieczne po powrocie do domu. Poniżej przedstawiamy szczegółowe instrukcje dotyczące używania ampułko-strzykawek^[2]:

Przygotowanie miejsca wstrzyknięcia

• Wybrać miejsce wstrzyknięcia w prawej lub lewej części brzucha, co najmniej 5 cm od pępka w stronę boków.
• Umyć ręce i oczyścić miejsce wstrzyknięcia gazikiem nasączonym alkoholem lub wodą z mydłem.
• Usiąść lub położyć się w wygodnej pozycji, tak by być rozluźnionym.

Wybór dawki

• Ostrożnie zdjąć nasadkę igły ze strzykawki.
• Nie wciskać tłoka przed wykonaniem wstrzyknięcia w celu usunięcia pęcherzyków powietrza.
• Jeśli dawka zależy od masy ciała, może być konieczne dostosowanie dawki w strzykawce zgodnie z przepisaną dawką.

Wstrzyknięcie

• Strzykawkę należy trzymać w dłoni, którą pacjent pisze (tak jak ołówek). Drugą dłonią delikatnie chwycić palcem wskazującym i kciukiem oczyszczoną skórę brzucha, tworząc fałd skórny między palcami.
• Strzykawkę należy trzymać igłą skierowaną w dół (pionowo pod kątem 90°). Całą długość igły wprowadzić w fałd skórny.
• Nacisnąć kciukiem tłok, aby wprowadzić lek do tkanki tłuszczowej brzucha.
• Wyjąć igłę z miejsca wstrzyknięcia, wyciągając ją na wprost.

Zmiana leczenia przeciwzakrzepowego

Zmiana leczenia przeciwzakrzepowego może być konieczna w różnych sytuacjach klinicznych. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na ten temat^[2]:

Zmiana leku Crusia na leki rozrzedzające krew zwane antagonistami witaminy K (np. warfarynę)

Lekarz zaleci pacjentowi badania krwi w celu oznaczenia współczynnika INR oraz na tej podstawie poinformuje pacjenta, kiedy należy przerwać przyjmowanie leku Crusia.

Zmiana leków rozrzedzających krew zwanych antagonistami witaminy K (np. warfaryny) na lek Crusia

Należy odstawić lek zawierający antagonistę witaminy K. Lekarz zaleci pacjentowi badanie krwi w celu oznaczenia współczynnika INR oraz na tej podstawie poinformuje pacjenta, kiedy należy rozpocząć przyjmowanie leku Crusia.

Zmiana leku Crusia na bezpośrednie doustne leki przeciwzakrzepowe

Należy przerwać przyjmowanie leku Crusia. Następnie należy rozpocząć przyjmowanie bezpośredniego doustnego leku przeciwzakrzepowego 0–2 godziny przed zaplanowanym czasem wykonania następnego wstrzyknięcia; a następnie należy normalnie kontynuować przyjmowanie leku.

Zmiana leczenia bezpośrednim doustnym lekiem przeciwzakrzepowym na lek Crusia

Należy przerwać przyjmowanie bezpośredniego doustnego leku przeciwzakrzepowego. Leczenie lekiem Crusia można rozpocząć dopiero po upływie 12 godzin od przyjęcia ostatniej dawki bezpośredniego doustnego leku przeciwzakrzepowego.

Słownik pojęć

• Enoksaparyna sodowa – substancja czynna leku Crusia, heparyna drobnocząsteczkowa stosowana w profilaktyce i leczeniu zakrzepów krwi.
• Heparyna drobnocząsteczkowa (HDCz) – rodzaj heparyny o mniejszej masie cząsteczkowej, stosowana w celu zapobiegania i leczenia zakrzepów krwi.
• INR – międzynarodowy współczynnik znormalizowany, stosowany do monitorowania działania antagonistów witaminy K.
• STEMI – zawał serca z uniesieniem odcinka ST, rodzaj zawału serca charakteryzujący się specyficznymi zmianami w elektrokardiogramie (EKG).
• NSTEMI – zawał serca bez uniesienia odcinka ST, rodzaj zawału serca, który nie wykazuje specyficznych zmian w EKG.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku