Jak prawidłowo dawkować lek Cefuroxime TZF?

Cefuroxime TZF to antybiotyk stosowany w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych. W artykule omówimy szczegółowo dawkowanie tego leku, w tym jak i kiedy go stosować, aby zapewnić skuteczność terapii i minimalizować ryzyko działań niepożądanych.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie
• Sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Działania niepożądane
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

Cefuroxime TZF jest wskazany w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych u dorosłych i dzieci, w tym noworodków. Lek stosuje się w leczeniu:

• Pozaszpitalnego zapalenia płuc
• Zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli
• Powikłanych zakażeń dróg moczowych, w tym odmiedniczkowego zapalenia nerek
• Zakażeń tkanek miękkich: zapalenie skóry i tkanki podskórnej, róża oraz zakażenia ran
• Zakażeń w obrębie jamy brzusznej
• Zapobiegania zakażeniom po operacjach w obrębie przewodu pokarmowego, ortopedycznych, układu sercowo-naczyniowego, ginekologicznych (również po cesarskim cięciu)

W leczeniu i zapobieganiu zakażeniom, w których ryzyko wystąpienia bakterii beztlenowych jest bardzo duże, cefuroksym należy podawać wraz z dodatkowymi, odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi^[1].

Dawkowanie

Dawkowanie leku Cefuroxime TZF zależy od wieku pacjenta, masy ciała, rodzaju i ciężkości zakażenia oraz funkcji nerek. Poniżej przedstawiono zalecane dawki dla różnych grup pacjentów:

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥40 kg

• Pozaszpitalne zapalenie płuc i zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli: 750 mg co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo)
• Zakażenia tkanek miękkich: 1,5 g co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo)
• Zakażenia w obrębie jamy brzusznej: 1,5 g co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo)
• Powikłane zakażenia dróg moczowych: 1,5 g co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo)
• Ciężkie zakażenia: 750 mg co 6 godzin (dożylnie)
• Zapobiegawczo w chirurgii: 1,5 g podczas wprowadzania do znieczulenia, następnie 750 mg co 8 godzin przez następne 24 godziny^[1].

Dzieci o masie ciała <40 kg

• Niemowlęta w wieku >3 tygodnie i dzieci: 30 do 100 mg/kg mc./dobę (dożylnie) podane w 3 lub 4 dawkach dzielonych
• Niemowlęta (w wieku od urodzenia do 3 tygodni): 30 do 100 mg/kg mc./dobę (dożylnie) podane w 2 lub 3 dawkach dzielonych^[1].

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki, dlatego u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek zalecane jest zmniejszenie dawki leku:

• Klirens kreatyniny >20 mL/min/1,73 m²: nie jest konieczne zmniejszenie dawki typowej (750 mg do 1,5 g trzy razy na dobę)
• Klirens kreatyniny 10-20 mL/min/1,73 m²: 750 mg dwa razy na dobę
• Klirens kreatyniny <10 mL/min/1,73 m²: 750 mg raz na dobę
• Pacjenci hemodializowani: kolejną dawkę 750 mg należy podać dożylnie lub domięśniowo po zakończeniu każdej dializy^[1].

Sposób podawania

Cefuroxime TZF może być podawany w kroplówce (infuzja dożylna) lub jako wstrzyknięcie podane bezpośrednio do żyły lub domięśniowo. Wstrzyknięcia domięśniowe należy wykonywać głęboko w stosunkowo duże mięśnie. Nie należy wstrzykiwać w jedno miejsce więcej niż 750 mg. Dawki większe niż 1,5 g należy podawać dożylnie^[1].

Przeciwwskazania

Nie należy stosować leku Cefuroxime TZF, jeśli pacjent ma uczulenie na antybiotyki cefalosporynowe lub którykolwiek z pozostałych składników leku. Leku nie można również stosować u pacjentów, którzy kiedykolwiek mieli ciężką reakcję uczuleniową na jakikolwiek inny rodzaj antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy lub karbapenemy)^[2].

Działania niepożądane

Jak każdy lek, Cefuroxime TZF może powodować działania niepożądane. Najczęstsze z nich to ból w miejscu wstrzyknięcia, obrzęk i zaczerwienienie wzdłuż żyły. Inne działania niepożądane mogą obejmować reakcje alergiczne, wysypki skórne, zaburzenia żołądka i jelit oraz zakażenia grzybicze^[2].

Słownik pojęć

• Pozaszpitalne zapalenie płuc – Zakażenie płuc, które rozwija się poza szpitalem.
• Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli – Nasilenie objawów przewlekłego zapalenia oskrzeli, takich jak kaszel i duszność.
• Powikłane zakażenia dróg moczowych – Zakażenia dróg moczowych, które są trudniejsze do leczenia z powodu obecności dodatkowych czynników ryzyka.
• Róża – Ostre zakażenie skóry i tkanki podskórnej wywołane przez bakterie.
• Odmiedniczkowe zapalenie nerek – Zakażenie nerek, które może prowadzić do poważnych powikłań.
• Infuzja dożylna – Podawanie leku bezpośrednio do żyły za pomocą kroplówki.
• Wstrzyknięcie domięśniowe – Podawanie leku bezpośrednio do mięśnia za pomocą strzykawki.
• Klirens kreatyniny – Miara wydolności nerek, określająca zdolność nerek do filtrowania kreatyniny z krwi.
• Hemodializa – Proces oczyszczania krwi z toksyn za pomocą specjalnej maszyny, stosowany u pacjentów z niewydolnością nerek.
• Beta-laktamy – Grupa antybiotyków, do której należą penicyliny, cefalosporyny, monobaktamy i karbapenemy.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku