Jak prawidłowo dawkować lek Ceftriaxone TZF?

Lek Ceftriaxone TZF jest antybiotykiem stosowanym w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Środki ostrożności
• Działania niepożądane
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Wskazania do stosowania

Lek Ceftriaxone TZF jest wskazany do leczenia różnych zakażeń bakteryjnych u dorosłych i dzieci, w tym noworodków. Wskazania obejmują:

• Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
• Pozaszpitalne zapalenie płuc
• Szpitalne zapalenie płuc
• Ostre zapalenie ucha środkowego
• Zakażenia w obrębie jamy brzusznej
• Powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek)
• Zakażenia kości i stawów
• Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich
• Rzeżączka
• Kiła
• Bakteryjne zapalenie wsierdzia

Produkt można również stosować w leczeniu zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, rozsianej postaci boreliozy, w przedoperacyjnym zapobieganiu zakażeniom miejsc operowanych oraz w leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym^[1].

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie leku Ceftriaxone TZF zależy od ciężkości, wrażliwości, umiejscowienia i rodzaju zakażenia, a także od wieku oraz czynności wątroby i nerek pacjenta. Poniżej przedstawiono zalecane dawki dla różnych grup wiekowych i stanów klinicznych^[1]:

Dorośli i młodzież w wieku powyżej 12 lat (≥50 kg)

• 1 do 2 g raz na dobę – pozaszpitalne zapalenie płuc, zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, zakażenia w obrębie jamy brzusznej, powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek)
• 2 g raz na dobę – szpitalne zapalenie płuc, powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, zakażenia kości i stawów
• 2 do 4 g raz na dobę – leczenie pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym, bakteryjne zapalenie wsierdzia, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych

Dzieci i młodzież

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15. dnia do 12 lat (<50 kg):

• 50 do 80 mg/kg mc. raz na dobę – zakażenia w obrębie jamy brzusznej, powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), pozaszpitalne zapalenie płuc, szpitalne zapalenie płuc
• 50 do 100 mg/kg mc. (maksymalnie 4 g) raz na dobę – powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, zakażenia kości i stawów, leczenie pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym
• 80 do 100 mg/kg mc. (maksymalnie 4 g) raz na dobę – bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
• 100 mg/kg mc. (maksymalnie 4 g) raz na dobę – bakteryjne zapalenie wsierdzia

Noworodki w wieku 0-14 dni

• 20 do 50 mg/kg mc. raz na dobę – zakażenia w obrębie jamy brzusznej, powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), pozaszpitalne zapalenie płuc, szpitalne zapalenie płuc, zakażenia kości i stawów, leczenie pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym
• 50 mg/kg mc. raz na dobę – bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bakteryjne zapalenie wsierdzia

Osoby w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawki zalecanej dla dorosłych pod warunkiem zadowalającej czynności wątroby i nerek^[1].

Pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby

Nie ma konieczności dostosowania dawki w lekkich lub umiarkowanych zaburzeniach czynności wątroby pod warunkiem, że czynność nerek nie jest zaburzona. Nie ma danych z badań dotyczących pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby^[1].

Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek nie ma konieczności zmniejszania dawki ceftriaksonu pod warunkiem, że czynność wątroby nie jest zaburzona. Tylko w schyłkowej niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min) dawka ceftriaksonu nie powinna być większa niż 2 g na dobę^[1].

Przeciwwskazania

Lek Ceftriaxone TZF jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ceftriakson, jakąkolwiek inną cefalosporynę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Nie należy go stosować u wcześniaków w wieku do 41 tygodni licząc od ostatniej miesiączki oraz u noworodków urodzonych o czasie (w wieku do 28 dni) z hiperbilirubinemią, żółtaczką lub z hipoalbuminemią lub kwasicą^[1].

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Ceftriaxone TZF należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką, jeśli pacjent niedawno otrzymał lub ma niedługo otrzymać produkty zawierające wapń, miał biegunkę po leczeniu antybiotykiem, ma problemy z wątrobą lub nerkami, kamienie żółciowe lub kamienie nerkowe, inne choroby, takie jak niedokrwistość hemolityczna, stosuje dietę niskosodową lub występują u niego objawy ciężkich reakcji w obrębie skóry^[2].

Działania niepożądane

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane ceftriaksonu to eozynofilia, leukopenia, małopłytkowość, biegunka, wysypka i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. W razie wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej lub skórnej, należy niezwłocznie powiedzieć o tym lekarzowi^[2].

Słownik pojęć

• Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych – infekcja bakteryjna błon otaczających mózg i rdzeń kręgowy.
• Pozaszpitalne zapalenie płuc – zapalenie płuc, które rozwija się poza szpitalem.
• Szpitalne zapalenie płuc – zapalenie płuc, które rozwija się w szpitalu, zwykle po 48 godzinach od przyjęcia.
• Ostre zapalenie ucha środkowego – infekcja ucha środkowego, która rozwija się nagle i jest bolesna.
• Powikłane zakażenia dróg moczowych – infekcje dróg moczowych, które są trudniejsze do leczenia z powodu obecności czynników ryzyka, takich jak kamienie nerkowe.
• Rzeżączka – choroba przenoszona drogą płciową wywołana przez bakterię Neisseria gonorrhoeae.
• Kiła – choroba przenoszona drogą płciową wywołana przez bakterię Treponema pallidum.
• Bakteryjne zapalenie wsierdzia – infekcja wewnętrznej wyściółki serca (wsierdzia).
• Neutropenia – stan, w którym liczba neutrofili (rodzaj białych krwinek) we krwi jest niska.
• Encefalopatia bilirubinowa – uszkodzenie mózgu spowodowane wysokim poziomem bilirubiny we krwi noworodków.

Podsumowanie