Cukrzyca to choroba polegająca na zaburzeniach metabolicznych, wynikających z nieprawidłowej gospodarki węglowodanowej organizmu. Obecnie stanowi ona ogromny problem społeczny — w Polsce cukrzyca typu 1 dotyczy 1 osoby na około 205 000 mieszkańców, zaś cukrzyca typu 2 obejmuje ponad 2 miliony chorych Polaków. Chociaż zewsząd słyszymy głosy, że siedzący tryb życia i złe nawyki żywieniowe przyczyniają się do rozwoju cukrzycy, to powtarzanie takich ogólników bywa dla pacjentów bardzo szkodliwe [1].

Cukrzyca cukrzycy nierówna, czyli czym się różni typ 1 od 2?

Nie wszystkie typy cukrzycy wynikają z naszych błędów żywieniowych czy ze zbyt małej aktywności fizycznej. Cukrzyca typu 1, choć nie ma do końca poznanej przyczyny, prawdopodobnie ma podłoże autoimmunologiczne. Oznacza to, że komórki układu odpornościowego zaczynają walczyć z własnymi komórkami trzustki, doprowadzając tym samym do jej uszkodzenia. Trzustka jest kluczowym narządem w przebiegu cukrzycy, gdyż to właśnie ona odpowiada za produkcję insuliny — hormonu regulującego poziom glukozy we krwi. Nieprawidłowy poziom stężenia glukozy w przebiegu cukrzycy typu 1 wynika z niedoboru insuliny, gdyż uszkodzony narząd nie jest w stanie jej efektywnie produkować. (Czytaj także: Cukrzyca – jakie powikłania może powodować?)

Cukrzyca typu 2 stanowi około 80% wszystkich przypadków cukrzycy. W jej przebiegu podwyższony poziom glukozy nie jest wynikiem braku insuliny, a jej nieprawidłowym wydzielaniem i/lub działaniem. W jej rozwoju decydującą rolę odgrywają czynniki środowiskowe, w tym mała aktywność fizyczna, nieodpowiednia dieta itp. Co więcej, cukrzycy typu 2 często towarzyszy otyłość (zwłaszcza brzuszna) oraz nadciśnienie tętnicze. O ile na rozwój cukrzycy typu 2 mamy wpływ, o tyle typ 1 występuje niezależnie od nas [1,2].

REKLAMA
REKLAMA

Kogo dotyczy typ 1,a kogo typ 2?

Cukrzycę typu 1 diagnozuje się zazwyczaj u dzieci oraz u pacjentów poniżej 30. roku życia. Z kolei cukrzyca typu 2 dotyczy dorosłych, głównie po 30. roku życia. Co ważne, typ 1 często określa się mianem „choroby wieku dziecięcego”, co często wprowadza ludzi w błąd. Takie sformułowanie może sugerować, że pacjenci, osiągając dojrzałość, przestaną chorować i wyzdrowieją, a tymczasem cukrzyca typu 1 jest chorobą nieuleczalną, z którą będą zmagać się do końca życia [1].

Jak się rozwija cukrzyca?

Cukrzyca typu 1 ma dużo bardziej gwałtowny przebieg w porównaniu do typu 1. Typowe objawy, takie jak wzmożone pragnienie, częste oddawanie moczu, spadek masy ciała, pojawiają się nagle i są bardzo nasilone. Brak szybkiej reakcji i wdrożenia odpowiedniej farmakoterapii może doprowadzić nawet do zgonu pacjenta. 

Cukrzyca typu 2 rozwija się powoli i stopniowo, często przez lata. Nierzadko pacjenci nie mają świadomości, że mogą być chorzy. Szacuje się, że około 50% chorych na cukrzycę typu 2 nawet nie podejrzewa, że może im coś dolegać. Tymczasem skrycie rozwijająca się, nieleczona cukrzyca może wywołać bardzo poważne powikłania [1]. (Czytaj także: Otyłość vs nowe leki przeciwcukrzycowe)

Cukrzyca to podstępna choroba. Przewlekła hiperglikemia może bowiem powodować uszkodzenia wielu narządów, w tym oczu, nerek, czy serca. O ile nie mamy wpływu na rozwój cukrzycy typu 1, o tyle rozwój typu 2 możemy w dużej mierze ograniczyć swoim stylem życia: odpowiednią dietą i adekwatną aktywnością fizyczną.