Liszajec Bockharta

Liszajec Bockharta to zakaźne powierzchowne zapalenie mieszków włosowych wywołane przez gronkowca złocistego (Staphylococcus aureus). Charakteryzuje się występowanie pęcherzyków i strupów.

Liszajec Bockharta wywołany jest przez gronkowca złocistego (Staphylococcus aureus). Do zakażenia może dojść w wyniku znacznej potliwości, mikrourazów, maceracji skóry, a także często występuje u osób z obniżoną odpornością.

Liszajec Bockharta objawia się zmianami grudkowato-pęcherzykowymi lub delikatnymi krostami, które mogą pękać i pozostawiać żółtą skorupę. Wykwit jest często przebijany przez włos, który łatwo jest wyrwać z mieszka włosowego. Zmiany najczęściej zlokalizowane są na głowie, szyi, tułowiu, kończynach, pośladkach, w pachwinach i pod pachami. Mogą być zgrupowane lub rozsiane. Dodatkowo wykwitom skórnym może towarzyszyć ból lub świąd. Zwykle nie pozostawiają po sobie blizn. 

Diagnoza liszajca Bockharta stawiana jest głównie na podstawie samych objawów i obrazu klinicznego. W celu rozróżnienia od innych form zapalenia mieszków włosowych, które mogą powstawać w wyniku zakażeń grzybiczych, opryszki lub innych bakterii należy wykonać posiew.

Leczenie liszajca Bockharta obejmuje głównie leczenie miejscowymi środkami odkażającymi. Czasami w przypadku opornych na leczenie zmian, może być konieczne leczenie miejscowymi i/lub doustnymi antybiotykami.

Istnieje kilka metod zapobiegania wystąpieniu liszajca Bockharta. Należą do nich: dokładne mycie rąk, niedzielenie się produktami higieny osobistej, używanie mydła antybakteryjnego, dbanie o higienę osobistą, mycie i dezynfekcja skaleczeń i zadrapań oraz unikanie dotykania pęcherzy.