Mukowiscydoza na różnych kontynentach – analiza epidemiologiczna

Epidemiologia mukowiscydozy charakteryzuje się znacznymi różnicami regionalnymi, które odzwierciedlają nie tylko różnice genetyczne między populacjami, ale także nierówności w dostępie do opieki zdrowotnej i systemów diagnostycznych na całym świecie1.

Europa – najwyższe wskaźniki występowania

Europa charakteryzuje się najwyższym poziomem występowania mukowiscydozy na świecie2. Częstość występowania waha się między 1:2000 a 1:3000 urodzeń3, przy czym w niektórych regionach wskaźniki są jeszcze wyższe. Najwyższą częstość występowania odnotowano w części Anglii – 1:377 żywo urodzonych dzieci3.

Przewalence w Europie szacuje się na około 8-12 przypadków na 100 000 mieszkańców4. We Francji, gdzie od 2002 roku prowadzi się systematyczny przesiew noworodków, częstość występowania różni się regionalnie – od 1:2500 w północno-zachodniej Francji do 1:10 000 na południowym wschodzie4. W kraju tym szacuje się około 2 miliony nosicieli heterozygotycznych4.

Wysoka częstość występowania mukowiscydozy w Europie spowodowała, że kraje tego kontynentu wprowadziły intensywne programy przesiewowe2. Mukowiscydoza jest najczęstszą chorobą genetyczną dotykającą populację europejską z częstością około 1:2000-3500 żywo urodzonych dzieci5.

Istotne: W wielu krajach europejskich obecność mukowiscydozy jest testowana natychmiast po urodzeniu za pomocą testu potowego, co pozwala na wczesne wykrycie i rozpoczęcie leczenia. To sprawia, że Europa ma jedne z najlepszych wyników leczenia na świecie.

Ameryka Północna

W Ameryce Północnej częstość mukowiscydozy wynosi 1 przypadek na każde 2500 osób6. W Stanach Zjednoczonych żyje obecnie około 40 000 osób z mukowiscydozą78, a rocznie diagnozuje się około 1000 nowych przypadków7.

Częstość występowania w USA różni się znacznie między stanami – od 1,2 przypadków na 100 000 mieszkańców na Hawajach do 24,6 na 100 000 w Vermont9. Te różnice odzwierciedlają różnorodność etniczną populacji amerykańskiej oraz wzorce migracji historycznej.

W populacji białej pochodzenia północnoeuropejskiego w USA częstość wynosi 1 przypadek na 3200-3500 osób, podczas gdy u Latynos jest to 1 na 9200-9500, u Afroamerykanów 1 na 15 000-17 000, a u Azjatów amerykańskich 1 na 31 00010.

Azja – najniższe wskaźniki na świecie

Azja charakteryzuje się najniższymi wskaźnikami występowania mukowiscydozy na świecie6. Częstość występowania w populacji azjatyckiej wynosi od 1:2560 do 1:350 00011, co jest znacznie niższe niż w populacji kaukaskiej. Wśród Azjatów na Hawajach częstość wynosi zaledwie 1:90 000 żywo urodzonych dzieci3.

Według danych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) brakuje szczegółowych informacji o częstości występowania mukowiscydozy w Azji6. Może to wynikać z braku rejestracji, ponieważ wiadomo, że wiele krajów azjatyckich nie posiada krajowych rejestrów mukowiscydozy6.

Mukowiscydoza w populacji azjatyckiej jest rzadziej zgłaszana z powodu niedodiagnozowania i braku scentralizowanych rejestrów pacjentów12. Badania kliniczne przypadków mukowiscydozy z Azji dokumentują ciężki przebieg choroby12. Spektrum wariantów CFTR w tej populacji jest dość heterogeniczne, a częstość mutacji F508del wśród Azjatów jest niska w porównaniu z Kaukazczykami12.

Ważne: W Chinach przeprowadzono systematyczne szacowanie częstości występowania mukowiscydozy, wykazując, że spektrum genetyczny genu CFTR w populacji chińskiej znacznie różni się od populacji kaukaskiej, co wymaga zastosowania chińsko-specyficznego panelu przesiewowego.

Kraje arabskie i Bliski Wschód

W krajach Bliskiego Wschodu częstość występowania szacuje się na 1:30 000-50 000, podczas gdy częstość występowania wynosi 1:2000-5800 żywo urodzonych dzieci13. Częstość występowania waha się od 1:2000 do 1:100 000 w zależności od kraju13.

W krajach arabskich mukowiscydoza została zgłoszona z częstością od 1:2500 do 1:700014. Częstość występowania w krajach arabskich szacuje się na 1:2560 do 1:15 000, prawdopodobnie z powodu pochodzenia etnicznego i stopnia pokrewieństwa, który szacuje się na około 65%14.

Częstość występowania wynosi 1:2500 żywo urodzonych dzieci w Jordanii i 1:5000 w Bahrajnie14. Mediana przeżywalności w krajach arabskich jest niska, szacowana na 10-20 lat14, co znacznie kontrastuje z krajami rozwiniętymi.

Afryka – znaczne niedodiagnozowanie

Pierwszy przypadek mukowiscydozy w Afryce został zgłoszony w 1959 roku u noworodka z Południowej Afryki6. Oficjalne statystyki WHO pokazują 70%-79% występowania mutacji w genach CFTR w Tunezji i Algierii6.

W południowej Afryce częstość nosicielstwa wynosi 1 na 42 osoby, z obliczoną częstością występowania 1 na 7056 urodzeń3. Jednak w Afryce zgłoszono przypadki mukowiscydozy, ale nie podjęto skoordynowanych wysiłków w celu ustalenia epidemiologii molekularnej tej choroby na kontynencie15.

Przegląd literatury ujawnił raporty z tylko 12 z 54 państw afrykańskich dotyczące analizy molekularnej mutacji obecnych u podejrzanych pacjentów z mukowiscydozą, co skutkowało identyfikacją 79 mutacji15. Kilka czynników uniemożliwia identyfikację pacjentów z mukowiscydozą na kontynencie afrykańskim w krytycznym 6-tygodniowym oknie czasowym16.

Ameryka Łacińska

W Ameryce Łacińskiej częstość występowania wynosi 1:1600-14 000 żywo urodzonych noworodków, a w Meksyku 1:8500 żywo urodzonych noworodków z częstością wykrywalności wariantów patogennych wynoszącą 41,6%17. Częstość występowania w Ameryce Łacińskiej waha się od 1:3900 do 1:85003.

W Meksyku i Ameryce Łacińskiej oczekiwana długość życia na początku lat 90. wynosiła średnio tylko 9 lat. Dzięki zastosowaniu nowych terapii i lepszej kontroli choroby średnie przeżycie wynosi 18 lat17, co nadal znacznie odbiega od wskaźników krajów rozwiniętych.

Wyzwania w globalnej rejestracji

Znaczna liczba krajów, szczególnie tych położonych w Afryce, częściach Azji i częściach Ameryki Południowej, nie ma żadnego lub ma ograniczony system rejestracji2. Zgodnie z zebranymi informacjami, realistycznie można stwierdzić, że ponad 50% krajów na różnych kontynentach nie ma informacji2.

W niektórych częściach świata mukowiscydoza jest niedodiagnozowana, a prawdziwa częstość występowania choroby nie jest znana. Dotyczy to Ameryki Łacińskiej, Afryki i Indii. Brak wiedzy o chorobie, słaby dostęp do opieki zdrowotnej, mylące diagnozy, wysoki poziom śmiertelności niemowląt oraz niska oczekiwana długość życia przyczyniają się do niedodiagnozowania choroby18.

Istnieje oczywista potrzeba dalszych badań związanych z mukowiscydozą w krajach arabskich, z naciskiem na badania podłużne, które pomogą w dalszym zrozumieniu powikłań związanych z mukowiscydozą, jakości życia i oczekiwanej długości życia. Rejestry mukowiscydozy na poziomie lokalnym i regionalnym są również niezbędne w celu ustalenia prawdziwej liczby pacjentów z mukowiscydozą w krajach arabskich19.

Pytania i odpowiedzi

W jakich regionach świata mukowiscydoza występuje najczęściej?

Najwyższą częstość występowania mukowiscydozy obserwuje się w Europie (1:2000-3000 urodzeń) i Ameryce Północnej (1:2500). Szczególnie wysokie wskaźniki odnotowano w północno-zachodniej Europie, gdzie w części Anglii częstość wynosi nawet 1:377.

Dlaczego w Azji mukowiscydoza występuje tak rzadko?

W populacji azjatyckiej częstość mukowiscydozy wynosi 1:2560 do 1:350 000, co wynika z różnic genetycznych. Spektrum mutacji CFTR w populacji azjatyckiej znacznie różni się od populacji kaukaskiej, a częstość mutacji F508del jest znacznie niższa.

Czy we wszystkich krajach prowadzi się rejestrację przypadków mukowiscydozy?

Nie, ponad 50% krajów na świecie nie ma systemów rejestracji mukowiscydozy. Szczególnie dotyczy to krajów Afryki, części Azji i Ameryki Południowej, co prowadzi do znacznego niedodiagnozowania choroby.

Jakie są różnice w przeżywalności między regionami?

W krajach rozwiniętych (Europa, Ameryka Północna) mediana przeżywalności wynosi około 50 lat, podczas gdy w krajach arabskich tylko 10-20 lat, a w Ameryce Łacińskiej około 18 lat. Różnice wynikają z dostępu do opieki zdrowotnej.

Co wpływa na regionalne różnice w epidemiologii mukowiscydozy?

Różnice wynikają z czynników genetycznych (różne spektra mutacji CFTR), dostępu do opieki zdrowotnej, programów przesiewowych, systemów rejestracji oraz czynników socjoekonomicznych. W krajach rozwijających się często brakuje podstawowej infrastruktury diagnostycznej.

Reklama
Reklama