Przeciwwskazania i sytuacje, w których nie należy zażywać leku Dagrafors

Lek Dagrafors, zawierający dapagliflozynę, jest stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2, niewydolności serca oraz przewlekłej choroby nerek. Pomimo jego skuteczności, istnieją pewne przeciwwskazania i sytuacje, w których nie należy go stosować. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na ten temat.

Spis treści

• Uczulenie na dapagliflozynę
• Cukrzycowa kwasica ketonowa
• Martwicze zapalenie powięzi krocza
• Cukrzyca typu 1
• Choroby nerek
• Choroby wątroby
• Niskie ciśnienie tętnicze
• Odwodnienie
• Zakażenia układu moczowego
• Interakcje z innymi lekami
• Ciąża i karmienie piersią

Uczulenie na dapagliflozynę

Nie należy stosować leku Dagrafors, jeśli pacjent ma uczulenie na dapagliflozynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku^[2]. Objawy uczulenia mogą obejmować obrzęk twarzy, języka lub gardła, trudności z połykaniem, pokrzywkę i utrudnione oddychanie.

Cukrzycowa kwasica ketonowa

Pacjenci z cukrzycą typu 2 powinni być świadomi ryzyka wystąpienia cukrzycowej kwasicy ketonowej, która jest rzadkim, ale poważnym powikłaniem^[1]. Objawy mogą obejmować nudności, wymioty, ból brzucha, silne pragnienie, szybkie i głębokie oddechy, splątanie, niezwykłą senność lub zmęczenie, słodki zapach oddechu, słodki lub metaliczny posmak w jamie ustnej oraz szybką utratę masy ciała.

Martwicze zapalenie powięzi krocza

Martwicze zapalenie powięzi krocza, znane również jako zgorzel Fourniera, jest rzadkim, ale ciężkim zakażeniem tkanek miękkich zewnętrznych narządów płciowych^[1]. Objawy mogą obejmować ból, wrażliwość na dotyk, zaczerwienienie lub obrzęk zewnętrznych narządów płciowych albo okolicy między narządami płciowymi a odbytem, z jednoczesną gorączką lub ogólnie złym samopoczuciem.

Cukrzyca typu 1

Lek Dagrafors nie jest zalecany do stosowania u pacjentów z cukrzycą typu 1, ponieważ nie jest skuteczny w leczeniu tej choroby^[2]. Cukrzyca typu 1 zazwyczaj rozpoczyna się u osób młodych, których organizm nie produkuje żadnej insuliny.

Choroby nerek

Pacjenci z chorobami nerek powinni skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem leczenia lekiem Dagrafors^[2]. Lekarz może zalecić stosowanie dodatkowego lub innego leku w celu kontrolowania stężenia cukru we krwi.

Choroby wątroby

Pacjenci z chorobami wątroby mogą wymagać mniejszej dawki leku Dagrafors^[2]. Lekarz może rozpocząć leczenie od dawki 5 mg, jeśli u pacjenta występują choroby wątroby.

Niskie ciśnienie tętnicze

Pacjenci przyjmujący leki obniżające ciśnienie tętnicze i mający niskie ciśnienie tętnicze w wywiadzie (hipotensja) powinni zachować ostrożność podczas stosowania leku Dagrafors^[2]. Lek może zwiększać ryzyko odwodnienia i hipotensji.

Odwodnienie

Pacjenci, którzy są odwodnieni, powinni unikać stosowania leku Dagrafors^[2]. Objawy odwodnienia mogą obejmować dużą suchość lub lepkość w jamie ustnej, wydalanie małej ilości moczu lub niewydalanie moczu oraz szybkie bicie serca.

Zakażenia układu moczowego

Pacjenci, u których często występują zakażenia układu moczowego, powinni skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem leczenia lekiem Dagrafors^[2]. Lek może zwiększać ryzyko zakażeń układu moczowego.

Interakcje z innymi lekami

Pacjenci przyjmujący inne leki, takie jak diuretyki, insulina, pochodne sulfonylomocznika lub lit, powinni poinformować o tym lekarza przed rozpoczęciem leczenia lekiem Dagrafors^[2]. Lek może wpływać na stężenie tych leków we krwi.

Ciąża i karmienie piersią

Lek Dagrafors nie jest zalecany do stosowania w drugim i trzecim trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią^[2]. Pacjentki w ciąży lub karmiące piersią powinny skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem leczenia.

Słownik pojęć

• Cukrzycowa kwasica ketonowa – poważne powikłanie cukrzycy, charakteryzujące się wysokim stężeniem ciał ketonowych we krwi.
• Martwicze zapalenie powięzi krocza – rzadkie, ale ciężkie zakażenie tkanek miękkich zewnętrznych narządów płciowych, znane również jako zgorzel Fourniera.
• Hipotensja – niskie ciśnienie tętnicze krwi.
• Diuretyki – leki pomagające usunąć wodę z organizmu.
• Insulina – hormon regulujący poziom cukru we krwi.
• Pochodne sulfonylomocznika – leki stosowane w leczeniu cukrzycy typu 2, zwiększające wydzielanie insuliny.
• Lit – lek stosowany w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku