Dawkowanie leku Ampitar: Jak i kiedy stosować?

Spis treści

• Wstęp
• Dawkowanie dla dorosłych
• Dawkowanie dla dzieci
• Kontrola leczenia
• Szczególne grupy pacjentów
• Przygotowanie roztworu
• Słownik pojęć
• Materiały źródłowe

Wstęp

Lek Ampitar zawiera ampicylinę, która jest antybiotykiem z grupy penicylin. Jest stosowany w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych. W artykule omówimy szczegółowo dawkowanie leku Ampitar dla dorosłych i dzieci, kontrolę leczenia oraz przygotowanie roztworu do wstrzykiwań i infuzji.

Dawkowanie dla dorosłych

Dawkowanie leku Ampitar dla dorosłych zależy od rodzaju zakażenia oraz jego nasilenia:

• Domięśniowo: 500 mg 4 razy na dobę^[1].
• Wstrzyknięcie dożylne: 500 mg do 2 g 4-6 razy na dobę. 2 g należy wstrzykiwać powoli przez co najmniej 3-4 minuty^[1].
• Ciągła infuzja dożylna: 6 do 12 g na dobę. Zaleca się użycie pompy infuzyjnej^[1].
• Infuzja dożylna przerywana: 2 g 4-6 razy na dobę^[1].
• Profilaktyka zapalenia wsierdzia: 2 g dożylnie w pojedynczej dawce na 30 do 60 minut przed zabiegiem^[1].

Dawkowanie dla dzieci

Dawkowanie leku Ampitar dla dzieci również zależy od rodzaju zakażenia oraz wieku dziecka:

• Domięśniowo: 50 mg/kg masy ciała na dobę, podzielone na cztery dawki podawane co 6 godzin. U noworodków i wcześniaków zaleca się 25-50 mg/kg w dwóch dawkach podzielonych^[1].
• Dożylnie: 100-200 mg/kg masy ciała na dobę w ciężkich zakażeniach. W bakteryjnym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych dawkę można zwiększyć do 400 mg/kg masy ciała na dobę (podzieloną na cztery dawki)^[1].
• Profilaktyka zapalenia wsierdzia: 50 mg/kg dożylnie w pojedynczej dawce na 30 do 60 minut przed zabiegiem^[1].

Kontrola leczenia

W przypadku długotrwałego leczenia (powyżej 2-3 tygodni) należy monitorować czynność wątroby i nerek oraz morfologię krwi^[1]. W przypadku ostrego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wywołanego przez Listeria monocytogenes i posocznicy u noworodków ampicylinę podaje się w skojarzeniu z innym antybiotykiem^[1].

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z klirensem kreatyniny (CrCl) >30 mL/min. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek (CrCl ≤30 mL/min) zaleca się zmniejszenie dawki^[1]:

• CrCl 20-30 mL/min: zmniejszyć dawkę do ⅔
• CrCl <20 mL/min: zmniejszyć dawkę do ⅓

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek nie należy przekraczać dawki 1 g ampicyliny co 8 godzin^[1].

Przygotowanie roztworu

Przed podaniem leku należy sprawdzić wygląd roztworu. Roztwór powinien być przejrzysty i praktycznie wolny od cząstek. Oto instrukcje przygotowania roztworu^[1]:

• Wstrzyknięcia domięśniowe: Rozpuścić 1 g w 4 mL wody do wstrzykiwań.
• Wstrzyknięcia dożylne: Rozpuścić 1 g w 10 mL wody do wstrzykiwań. Rozpuścić 2 g w 20 mL wody do wstrzykiwań.
• Infuzja przerywana: Rozpuścić 1 g w 100 mL izotonicznego roztworu chlorku sodu (0,9%). Rozpuścić 2 g w 100 mL izotonicznego roztworu chlorku sodu (0,9%) lub wody do wstrzykiwań.
• Infuzja ciągła: Rozpuścić 2 g w 15 mL wody do wstrzykiwań. Otrzymany roztwór dodać do 500 mL izotonicznego roztworu chlorku sodu (0,9%).

Słownik pojęć

• Ampicylina – antybiotyk z grupy penicylin, stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych.
• Penicyliny – grupa antybiotyków stosowanych w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych.
• Profilaktyka – działania mające na celu zapobieganie chorobom.
• Infuzja dożylna – podawanie leku bezpośrednio do żyły za pomocą kroplówki.
• Klirens kreatyniny (CrCl) – wskaźnik oceniający funkcję nerek.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku