Przeciwwskazania do stosowania leku Losmina

Lek Losmina, zawierający enoksaparynę sodową, jest stosowany w leczeniu i zapobieganiu zakrzepom krwi. Jednakże, jak każdy lek, ma swoje przeciwwskazania, które należy wziąć pod uwagę przed rozpoczęciem terapii. W tym artykule omówimy, kiedy nie należy stosować leku Losmina oraz jakie są potencjalne ryzyka związane z jego stosowaniem.

Spis treści

• Kiedy nie stosować leku Losmina
• Ostrzeżenia i środki ostrożności
• Interakcje z innymi lekami
• Słownik pojęć

Kiedy nie stosować leku Losmina

Istnieje kilka sytuacji, w których stosowanie leku Losmina jest przeciwwskazane:

• Uczulenie na enoksaparynę sodową lub którykolwiek z pozostałych składników leku. Objawy reakcji uczuleniowej mogą obejmować wysypkę, trudności w połykaniu lub oddychaniu, obrzęk ust, twarzy, gardła lub języka^[2].
• Uczulenie na heparynę lub inne heparyny drobnocząsteczkowe, takie jak nadroparyna, tinzaparyna lub dalteparyna^[2].
• Małopłytkowość poheparynowa – reakcja na heparynę, która spowodowała poważny spadek liczby krwinek odpowiedzialnych za krzepnięcie krwi (płytek krwi) w okresie ostatnich 100 dni lub obecność przeciwciał przeciwko enoksaparynie^[2].
• Nasilone krwawienie lub stan medyczny związany z podwyższonym ryzykiem krwawienia, na przykład wrzody żołądka, niedawno przebyty zabieg chirurgiczny mózgu lub oka, w tym niedawno przebyty udar krwotoczny^[2].
• Znieczulenie podpajęczynówkowe lub zewnątrzoponowe bądź nakłucie lędźwiowe w ciągu 24 godzin od stosowania leku Losmina w leczeniu zakrzepów krwi^[2].

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Losmina należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, jeśli:

• Pacjent kiedykolwiek stwierdził reakcję na heparynę, która spowodowała duży spadek liczby płytek krwi^[2].
• Pacjent ma zaplanowane znieczulenie podpajęczynówkowe, zewnątrzoponowe lub nakłucie lędźwiowe^[2].
• Pacjentowi wszczepiono zastawkę serca^[2].
• Pacjent ma zapalenie wsierdzia (zakażenie błony wyściełającej od wewnątrz serce)^[2].
• Pacjent miał lub ma wrzody żołądka^[2].
• Pacjent niedawno przebył udar mózgu^[2].
• Pacjent ma nadciśnienie tętnicze^[2].
• Pacjent ma cukrzycę lub występują u niego problemy dotyczące naczyń krwionośnych w oku spowodowane przez cukrzycę (retinopatia cukrzycowa)^[2].
• Pacjent niedawno przebył zabieg chirurgiczny oka lub mózgu^[2].
• Pacjent jest w podeszłym wieku (powyżej 65 lat), a zwłaszcza jeśli jest w wieku powyżej 75 lat^[2].
• Pacjent ma choroby nerek^[2].
• Pacjent ma choroby wątroby^[2].
• Pacjent ma niedowagę lub nadwagę^[2].
• Pacjent ma podwyższone stężenie potasu we krwi^[2].
• Pacjent aktualnie stosuje leki, które mogą powodować krwawienia^[2].

Interakcje z innymi lekami

Przed rozpoczęciem stosowania leku Losmina należy poinformować lekarza o wszystkich lekach stosowanych obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku stosowania następujących leków:

• Warfarina – lek stosowany w celu rozrzedzenia krwi^[2].
• Aspiryna (kwas acetylosalicylowy), klopidogrel lub inne leki stosowane w celu zapobiegania tworzenia się zakrzepów krwi^[2].
• Wstrzyknięcia dekstranu – stosowanego jako preparat krwiozastępczy^[2].
• Ibuprofen, diklofenak, ketorolak lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne stosowane w leczeniu bólu i obrzęku^[2].
• Prednizolon, deksametazon lub inne leki stosowane w leczeniu astmy, reumatoidalnego zapalenia stawów oraz innych schorzeń^[2].
• Leki zwiększające stężenie potasu we krwi, takie jak sole potasu, leki moczopędne, niektóre leki stosowane w chorobach serca^[2].

Słownik pojęć

• Enoksaparyna sodowa – substancja czynna leku Losmina, należąca do grupy heparyn drobnocząsteczkowych, stosowana w leczeniu i zapobieganiu zakrzepom krwi.
• Małopłytkowość poheparynowa – stan, w którym dochodzi do znacznego spadku liczby płytek krwi w wyniku reakcji na heparynę.
• Retinopatia cukrzycowa – uszkodzenie naczyń krwionośnych w siatkówce oka spowodowane przez cukrzycę.
• Znieczulenie podpajęczynówkowe – rodzaj znieczulenia, w którym lek znieczulający jest wstrzykiwany do przestrzeni podpajęczynówkowej w celu znieczulenia dolnej części ciała.
• Znieczulenie zewnątrzoponowe – rodzaj znieczulenia, w którym lek znieczulający jest wstrzykiwany do przestrzeni zewnątrzoponowej w celu znieczulenia dolnej części ciała.