Jak prawidłowo dawkować lek Noxap?

Lek Noxap jest stosowany w leczeniu noworodków z hipoksyjną niewydolnością oddechową oraz pacjentów dorosłych i dzieci poddawanych zabiegom chirurgicznym serca z ostrym nadciśnieniem płucnym. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania leku Noxap, oparte na dokumentach “Charakterystyka produktu leczniczego” oraz “Ulotka leku”.

Spis treści

• Dawkowanie u noworodków
• Dawkowanie u dorosłych i dzieci
• Odstawianie leku
• Środki ostrożności
• Słownik pojęć

Dawkowanie u noworodków

Lek Noxap jest stosowany w leczeniu noworodków z przetrwałym nadciśnieniem płucnym (PPHN). Przepisywanie tlenku azotu powinien nadzorować lekarz z doświadczeniem w intensywnej opiece medycznej noworodków. Lek ten można stosować tylko na oddziałach noworodkowych, na których przeprowadzono odpowiednie szkolenie z zakresu systemów do podawania tlenku azotu^[1].

Noworodki > 34. tygodnia wieku ciążowego: maksymalna zalecana dawka produktu leczniczego Noxap wynosi 20 ppm i nie należy jej przekraczać. Możliwie jak najszybciej i w ciągu pierwszych 4–24 godzin leczenia dawkę należy stopniowo zmniejszyć do 5 ppm lub niższej, pod warunkiem utrzymania parametrów klinicznych utlenowania i ciśnienia w tętnicy płucnej w pożądanych zakresach, dopasowując w ten sposób dawkę do indywidualnych potrzeb pacjenta^[1].

Dawkowanie u dorosłych i dzieci

Lek Noxap jest stosowany w leczeniu nadciśnienia płucnego związanego z zabiegami chirurgicznymi dotyczącymi serca. Tlenek azotu można stosować tylko pod nadzorem lekarza doświadczonego w dziedzinie anestezjologii i intensywnej opieki medycznej w przypadku chorób serca i klatki piersiowej oraz na oddziałach leczenia tych chorób, na których przeprowadzono odpowiednie szkolenie z zakresu systemów do podawania tlenku azotu^[1].

Zalecana dawka początkowa wynosi 20 ppm. Dawkę należy stopniowo dostosować do uzyskania najmniejszej skutecznej dawki i tylko w wyjątkowych sytuacjach należy ją zwiększać powyżej poziomu 20 ppm do maksymalnej wartości wynoszącej 40 ppm. Skutki inhalacji tlenkiem azotu pojawiają się szybko. Obniżenie ciśnienia w tętnicy płucnej i zwiększenie natlenienia obserwuje się w ciągu 5–20 minut^[1].

Odstawianie leku

Z powodu ryzyka wystąpienia efektu z „odbicia” nie wolno gwałtownie przerywać podawania leku Noxap. Leczenie produktem leczniczym Noxap należy przerywać dopiero po stabilizacji parametrów klinicznych w satysfakcjonujących zakresach lub, w przypadku hipoksyjnej niewydolności oddechowej, gdy zapotrzebowanie na wspomaganie oddychania (FiO2 i PEEP) znacząco spadnie, lub po 96 godzinach leczenia^[1].

Po podjęciu decyzji o przerwaniu leczenia produktem leczniczym Noxap należy zmniejszyć stężenie wdychanego tlenku azotu do 1 ppm w okresie od 30 minut do godziny. W przypadkach hipoksyjnej niewydolności oddechowej, gdy natlenienie jest stabilne podczas podawania produktu leczniczego Noxap w dawce 1 ppm, należy zwiększyć FiO2 o 10–20%, po czym leczenie lekiem Noxap można zakończyć^[1].

Środki ostrożności

Podczas leczenia lekiem Noxap należy zachować szczególną ostrożność w przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności lewej komory serca, ponieważ lek może prowadzić do niewydolności serca i obrzęku płuc^[2]. Należy również monitorować stężenie methemoglobiny, ponieważ podwyższone stężenie może ograniczać zdolność do transportowania tlenu w krwiobiegu^[2].

Słownik pojęć

• Hipoksyjna niewydolność oddechowa – Stan, w którym poziom tlenu we krwi jest zbyt niski, co może prowadzić do niewydolności oddechowej.
• Methemoglobinemia – Stan, w którym methemoglobina, forma hemoglobiny, która nie może przenosić tlenu, jest obecna we krwi w nadmiernych ilościach.
• ECMO (membranowe natlenianie pozaustrojowe) – Technika wspomagania oddychania i krążenia, która wykorzystuje sztuczne płuca do natleniania krwi poza ciałem pacjenta.
• PPHN (przetrwałe nadciśnienie płucne noworodków) – Stan, w którym ciśnienie w tętnicach płucnych noworodka jest zbyt wysokie, co utrudnia przepływ krwi przez płuca i utrudnia natlenienie krwi.

Lek Noxap jest stosowany w leczeniu noworodków z hipoksyjną niewydolnością oddechową oraz pacjentów dorosłych i dzieci poddawanych zabiegom chirurgicznym serca z ostrym nadciśnieniem płucnym. Dawkowanie leku zależy od stanu klinicznego pacjenta i jest nadzorowane przez doświadczonych lekarzy. Ważne jest stopniowe odstawianie leku, aby uniknąć efektu z odbicia.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku