Jak prawidłowo dawkować lek Osaver?

W artykule szczegółowo omówimy dawkowanie leku Osaver, w tym jak i kiedy go stosować. Informacje te są oparte na dokumentach dotyczących charakterystyki produktu leczniczego oraz ulotki leku.

Spis treści

• Dawkowanie u dorosłych
• Dawkowanie u dzieci i młodzieży
• Specjalne grupy pacjentów
• Sposób podawania
• Przedawkowanie
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Dawkowanie u dorosłych

Zalecana dawka początkowa olmesartanu medoksomilu wynosi 10 mg raz na dobę. U pacjentów, u których dawka 10 mg nie jest wystarczająca do uzyskania odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego, dawkę można zwiększyć do 20 mg raz na dobę. Jeśli konieczne jest dalsze obniżenie ciśnienia tętniczego, dawkę olmesartanu medoksomilu można zwiększyć maksymalnie do 40 mg na dobę lub można rozważyć dołączenie leczenia hydrochlorotiazydem^[1].

Dawkowanie u dzieci i młodzieży

Zalecana dawka początkowa olmesartanu medoksomilu u dzieci w wieku od 6. do poniżej 18. roku życia wynosi 10 mg raz na dobę. U dzieci, u których nie ma odpowiedniej kontroli ciśnienia krwi w tej dawce, dawkę olmesartanu medoksomilu można zwiększyć do 20 mg raz na dobę. Jeśli konieczne jest dodatkowe zmniejszenie ciśnienia krwi, u dzieci o masie >35 kg, dawkę olmesartanu medoksomilu można zwiększyć maksymalnie do 40 mg. U dzieci o wadze <35 kg, dawka dobowa nie powinna przekraczać 20 mg^[1].

Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (w wieku 65 lat i powyżej): U pacjentów w podeszłym wieku zazwyczaj nie ma konieczności dostosowania dawki. Jeśli konieczne jest zwiększenie dawki do dawki maksymalnej 40 mg na dobę, należy uważnie kontrolować ciśnienie tętnicze krwi^[1].

Zaburzenia czynności nerek: Ze względu na ograniczone doświadczenia ze stosowaniem większych dawek u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 20-60 ml/min) maksymalna dawka olmesartanu medoksomilu wynosi 20 mg raz na dobę. Nie zaleca się stosowania olmesartanu medoksomilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <20 ml/min)^[1].

Zaburzenia czynności wątroby: U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby nie ma konieczności dostosowania dawki. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zalecana dawka początkowa olmesartanu medoksomilu wynosi 10 mg raz na dobę, a dawka maksymalna nie powinna przekraczać 20 mg raz na dobę^[1].

Sposób podawania

W celu ułatwienia stosowania, zaleca się przyjmowanie produktu leczniczego Osaver codziennie o tej samej porze, podczas posiłku lub niezależnie od posiłków, np. w czasie śniadania. Tabletkę należy połknąć popijając odpowiednią ilością płynu (np. szklanką wody). Tabletek nie należy żuć^[1].

Przedawkowanie

Najbardziej prawdopodobnym skutkiem przedawkowania jest niedociśnienie tętnicze. W razie przedawkowania należy uważnie monitorować stan pacjenta, zastosować leczenie objawowe i wspomagające. Brak danych dotyczących możliwości usunięcia olmesartanu z organizmu przy pomocy dializy^[1].

Słownik pojęć

• Olmesartan medoksomil – substancja czynna leku Osaver, należąca do grupy antagonistów receptora angiotensyny II, stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego.
• Niedociśnienie – stan, w którym ciśnienie krwi jest niższe niż normalnie, co może prowadzić do zawrotów głowy i omdleń.
• Klirens kreatyniny – wskaźnik używany do oceny funkcji nerek, mierzący zdolność nerek do filtrowania kreatyniny z krwi.
• Hydrochlorotiazyd – lek moczopędny, często stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego.

Podsumowanie

Osaver jest lekiem stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku od 6. do poniżej 18. roku życia. Zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg raz na dobę, a w razie potrzeby może być zwiększona do 20 mg lub 40 mg. Lek należy przyjmować codziennie o tej samej porze, popijając odpowiednią ilością płynu. W przypadku przedawkowania należy monitorować stan pacjenta i zastosować leczenie objawowe. Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy, objawy grypopodobne i zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku