Jak prawidłowo dawkować lek OxyNorm?

OxyNorm to silny lek przeciwbólowy należący do grupy opioidów, stosowany w leczeniu bólu o nasileniu umiarkowanym do silnego. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić skuteczne i bezpieczne leczenie.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Ostrzeżenia i środki ostrożności
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

Lek OxyNorm jest wskazany do stosowania u dorosłych i młodzieży w wieku od 12 lat w leczeniu bólu o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, który można odpowiednio złagodzić jedynie za pomocą opioidowych leków przeciwbólowych^[1].

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie leku OxyNorm należy dostosować do nasilenia bólu oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta. Poniżej przedstawiono ogólne zalecenia dotyczące dawkowania:

Dorośli i młodzież (w wieku od 12 lat i powyżej)

• Bolus dożylny: Zaleca się powolne podawanie w postaci bolusa dawki 1–10 mg oksykodonu chlorowodorku przez 1–2 minuty. W przypadku ostrego bólu dawkę należy zwiększać stopniowo do momentu uzyskania optymalnego efektu analgetycznego. Jeśli działanie przeciwbólowe ustępuje, dawkę można powtarzać, zwykle w odstępach 4 godzin^[1].
• Infuzja dożylna: Zalecana dawka początkowa to 2 mg oksykodonu chlorowodorku na godzinę^[1].
• Analgezja sterowana przez pacjenta (PCA): Zalecana jest dawka 0,03 mg oksykodonu chlorowodorku na kg masy ciała, podawana w postaci bolusa, z czasem refrakcji minimum 5 minut^[1].
• Bolus podskórny: Zalecana dawka początkowa to 5 mg oksykodonu chlorowodorku. W przypadku ostrego bólu dawkę należy zwiększać stopniowo do momentu uzyskania optymalnego działania analgetycznego. Jeśli działanie przeciwbólowe ustępuje, dawkę można powtarzać, zwykle w odstępach 4 godzin^[1].
• Infuzja podskórna: Dawka początkowa 7,5 mg oksykodonu chlorowodorku na dobę zalecana u pacjentów nieleczonych wcześniej opioidami. Dawkę należy stopniowo zwiększać w zależności od objawów^[1].

Pacjenci w podeszłym wieku

Najniższa dawka pozwalająca na wystarczającą kontrolę bólu powinna być podawana po starannym zmiareczkowaniu. U pacjentów w podeszłym wieku, u których nie występują jawne klinicznie zaburzenia czynności wątroby lub nerek, nie ma na ogół konieczności dostosowania dawkowania^[1].

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek i wątroby

W tej grupie pacjentów ustalenie dawki początkowej należy oprzeć na ostrożnych i zachowawczych założeniach. Dawkę należy zmniejszyć o połowę względem dawki początkowej zalecanej dla dorosłych, a następnie należy wymiareczkować indywidualnie dawkę skuteczną u danego pacjenta, dostosowując ją do sytuacji klinicznej pacjenta^[1].

Dzieci w wieku poniżej 12 lat

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania oksykodonu u dzieci w wieku poniżej 12 lat nie zostało jeszcze ustalone. Brak dostępnych danych^[1].

Przeciwwskazania

Lek OxyNorm nie powinien być stosowany w następujących przypadkach:

• Nadwrażliwość na oksykodonu chlorowodorek lub na którąkolwiek substancję pomocniczą^[1].
• Ciężka przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP)^[1].
• Serce płucne^[1].
• Ciężka astma oskrzelowa^[1].
• Ciężka depresja oddechowa z niedotlenieniem i/lub hiperkapnia^[1].
• Niedrożność porażenna jelit^[1].

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku OxyNorm należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką w szczególności w następujących przypadkach:

• U pacjentów w podeszłym wieku lub osłabionych^[2].
• U pacjentów z ciężkimi chorobami płuc^[2].
• Podczas stosowania inhibitorów MAO lub jeśli pacjent stosował inhibitor MAO w ciągu ostatnich 2 tygodni^[2].
• U pacjentów z chorobą tarczycy^[2].
• U pacjentów z niewystarczającym wydzielaniem hormonów tarczycy^[2].
• U pacjentów z chorobą Addisona^[2].
• U pacjentów mających trudności w oddawaniu moczu ze względu na powiększony gruczoł krokowy^[2].
• U pacjentów uzależnionych od opioidów obecnie lub w przeszłości^[2].
• U pacjentów cierpiących z powodu objawów odstawienia alkoholu^[2].
• U pacjentów cierpiących na epilepsję lub z predyspozycjami do drgawek^[2].
• U pacjentów z urazami głowy^[2].
• U pacjentów z obniżonym ciśnieniem tętniczym krwi^[2].
• U pacjentów z problemami z pęcherzykiem żółciowym^[2].
• U pacjentów z zapaleniem trzustki^[2].
• U pacjentów z zapalną chorobą jelit^[2].
• U pacjentów z zaparciami^[2].
• U pacjentów z chorobami wątroby lub nerek^[2].
• U pacjentów nadużywających lub uzależnionych od alkoholu^[2].

Słownik pojęć

• Bolus dożylny – Szybkie podanie leku bezpośrednio do żyły w celu uzyskania natychmiastowego efektu terapeutycznego.
• Infuzja dożylna – Podawanie leku dożylnie w sposób ciągły przez dłuższy czas.
• Analgezja sterowana przez pacjenta (PCA) – Metoda podawania leków przeciwbólowych, w której pacjent samodzielnie kontroluje dawkę leku w zależności od potrzeb.
• Depresja oddechowa – Stan, w którym oddychanie jest spowolnione i spłycone, co może prowadzić do niedotlenienia organizmu.
• Serce płucne – Stan, w którym prawa komora serca jest powiększona i osłabiona z powodu przewlekłej choroby płuc.
• Hiperkapnia – Zwiększone stężenie dwutlenku węgla we krwi.
• Niedrożność porażenna jelit – Stan, w którym jelito przestaje pracować, co prowadzi do zatrzymania treści jelitowej.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku