Jak prawidłowo dawkować lek Theophyllinum Tramco?

Lek Theophyllinum Tramco jest stosowany w leczeniu objawowym stanów chorobowych z ostrymi napadami duszności, związanych ze zwężeniem oskrzeli, w przebiegu astmy oskrzelowej, przewlekłego zapalenia oskrzeli, rozedmy płuc oraz stanu astmatycznego. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania tego leku.

Spis treści

• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Środki ostrożności
• Interakcje z innymi lekami
• Działania niepożądane
• Słownik pojęć

Dawkowanie i sposób podawania

Lek Theophyllinum Tramco jest przeznaczony do stosowania dożylnego. Terapeutyczne stężenie teofiliny w surowicy wynosi 10 do 20 μg/ml (56 do 112 μmol/l). Teofilina w stężeniu większym niż 20 μg/ml (112 μmol/l) może działać toksycznie^[1]. Ze względu na duże różnice osobnicze w farmakokinetyce teofiliny i wąski indeks terapeutyczny, lek należy dawkować indywidualnie. Należy monitorować stężenie teofiliny w surowicy.

Dawkę należy obliczać na podstawie beztłuszczowej masy ciała, ponieważ teofilina nie dystrybuuje się do tkanki tłuszczowej. Teofilinę można podawać zgodnie z poniższą tabelą w przerywanym lub ciągłym wlewie dożylnym z szybkością 5 do 10 mg/minutę, w czasie nie krótszym niż jedna godzina. Teofiliny nie należy podawać z szybkością większą niż 25 mg/min^[1].

Pacjenci nieotrzymujący aktualnie innych preparatów teofiliny:

• Dzieci w wieku 6 miesięcy do 9 lat: Dawka początkowa: 5 mg/kg mc./godz., Dawka na pierwsze 12 godz.: 1,0 mg/kg mc./godz., Dawka podtrzymująca na czas leczenia powyżej 12 godz.: 0,85 mg/kg mc./godz.
• Dzieci w wieku 10 do 16 lat oraz dorośli palący od niedawna: Dawka początkowa: 5 mg/kg mc./godz., Dawka na pierwsze 12 godz.: 0,85 mg/kg mc./godz., Dawka podtrzymująca na czas leczenia powyżej 12 godz.: 0,7 mg/kg mc./godz.
• Dorośli niepalący bez współistniejących chorób: Dawka początkowa: 5 mg/kg mc./godz., Dawka na pierwsze 12 godz.: 0,6 mg/kg mc./godz., Dawka podtrzymująca na czas leczenia powyżej 12 godz.: 0,43 mg/kg mc./godz.
• Pacjenci z zastoinową niewydolnością serca, niewydolnością wątroby: Dawka początkowa: 5 mg/kg mc./godz., Dawka na pierwsze 12 godz.: 0,4 mg/kg mc./godz., Dawka podtrzymująca na czas leczenia powyżej 12 godz.: 0,1 mg/kg mc./godz.
• Inni pacjenci, w tym pacjenci z przerostem prawej komory serca: Dawka początkowa: 5 mg/kg mc./godz., Dawka na pierwsze 12 godz.: 0,5 mg/kg mc./godz., Dawka podtrzymująca na czas leczenia powyżej 12 godz.: 0,26 mg/kg mc./godz.

Podawać natychmiast po założeniu zestawu do wlewu. Dodatkowe produkty lecznicze należy wprowadzać przez wkłucie w tym samym miejscu butelki, w którym później zostanie umieszczony przyrząd do przetaczania. Dokładnie wymieszać. Postępować zgodnie z zasadami aseptyki. Nie należy przechowywać roztworów, do których wprowadzono dodatkowe produkty lecznicze^[1].

Przeciwwskazania

Teofilina jest przeciwwskazana u pacjentów z:

• Nadwrażliwością na teofilinę lub inne pochodne ksantyn
• Nadwrażliwością na którąkolwiek substancję pomocniczą
• Świeżym zawałem mięśnia sercowego
• Marskością wątroby
• Ostrym obrzękiem płuc
• Ostrym zapaleniem lub ciężką niewydolnością wątroby
• Skłonnością do drgawek
• U dzieci w wieku poniżej 6 miesięcy^[1]

Środki ostrożności

Szczególnie ostrożnie należy stosować teofilinę u osób z nadciśnieniem tętniczym, z chorobami krążeniowo-oddechowymi, zaburzeniami rytmu serca i innymi chorobami układu sercowo-naczyniowego. Zaleca się zachowanie ostrożności podczas stosowania u pacjentów z niewydolnością wątroby i nerek, przewlekłymi schorzeniami płuc, w wieku powyżej 55 lat (zwłaszcza u mężczyzn), w podeszłym wieku, z niewydolnością mięśnia sercowego, nadczynnością tarczycy, posocznicą i niewydolnością wielonarządową, chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, porfirią, cukrzycą, jaskrą, u osób z długo utrzymującą się podwyższoną temperaturą ciała, u dzieci w pierwszym roku życia, w zakażeniach wirusowych, w trakcie szczepień, w przypadku jednoczesnego leczenia lekami spowalniającymi metabolizm teofiliny, a także przez pewien okres po ich odstawieniu^[1].

Interakcje z innymi lekami

Nasilenie działania toksycznego teofiliny może wystąpić przy jednoczesnym podawaniu z efedryną lub innymi bronchodilatorami, halotanem, glikozydami naparstnicy, rezerpiną. Antybiotyki makrolidowe, cymetydyna, furosemid, enoksacyna, cyprofloksacyna, klindamycyna, linkomycyna, flukonazol, antagoniści kanału wapniowego (np. werapamil, diltiazem), allopurinol, propranolol, propafenon, fluwoksamina, meksyletyna, tiklopidyna, wiloksazyna, metotreksat, interferon, doustne środki antykoncepcyjne, szczepionka przeciw grypie zwiększają stężenie teofiliny we krwi. Barbiturany, karbamazepina, primidon, ryfampicyna, sulfinpirazon, dziurawiec oraz palenie tytoniu zmniejszają stężenie teofiliny we krwi^[1].

Działania niepożądane

Następujące działania niepożądane odnotowane po wprowadzeniu produktu do obrotu, dla innych produktów o podobnym składzie wymieniono zgodnie z klasyfikacja układów i narządów MedDRA, zalecaną terminologią i ciężkością, gdy było to możliwe. Częstość występowania poniższych działań niepożądanych jest nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)^[1]:

• Zaburzenia serca: tachykardia, uczucie kołatania serca, arytmie, ból wieńcowy (dusznica) u osób z chorobą naczyń wieńcowych.
• Zaburzenia układu nerwowego: nadmierne pobudzenie, niepokój, bezsenność, bóle i zawroty głowy, drżenia mięśniowe. Przy wyższych stężeniach mogą pojawić się koszmary senne i drgawki, mogą wystąpić stany zamroczenia i dezorientacji.
• Zaburzenia naczyniowe: spadek ciśnienia krwi, a przy zbyt szybkim wlewie teofiliny nawet wstrząs.
• Zaburzenia żołądka i jelit: nudności, wymioty, refluks żołądkowo-przełykowy, ból w nadbrzuszu, biegunka, zwiększenie kwaśności soku żołądkowego i zaostrzenie choroby wrzodowej.
• Zaburzenia nerek i dróg moczowych: albuminuria, nasilenie diurezy, hematuria.
• Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: gorączka, przyspieszenie częstości oddechu.

Słownik pojęć

• Teofilina – substancja czynna leku Theophyllinum Tramco, należąca do grupy ksantyn, która rozkurcza mięśnie gładkie dróg oddechowych i zmniejsza nasilenie reakcji alergicznych.
• Indeks terapeutyczny – zakres stężeń leku we krwi, w którym lek jest skuteczny i bezpieczny.
• Farmakokinetyka – nauka zajmująca się badaniem losów leku w organizmie, w tym jego wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania.
• Bronchodilatatory – leki rozszerzające oskrzela, stosowane w leczeniu astmy i innych chorób układu oddechowego.
• Posocznica – ciężka infekcja ogólnoustrojowa, zwana również sepsą, która może prowadzić do niewydolności wielonarządowej.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku