Jak prawidłowo dawkować lek FEIBA NF?

FEIBA NF to lek stosowany w leczeniu i zapobieganiu krwawieniom u pacjentów z hemofilią A i B, powikłaną obecnością inhibitorów czynników krzepnięcia. W artykule omówimy szczegółowo dawkowanie leku, sposób jego podawania oraz ważne informacje dotyczące jego stosowania.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Monitorowanie leczenia
• Przeciwwskazania
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

FEIBA NF jest stosowany w leczeniu i zapobieganiu krwawieniom u pacjentów z hemofilią A i hemofilią B powikłaną obecnością inhibitorów czynników krzepnięcia. Może być również stosowany u osób niecierpiących na hemofilię, ale posiadających nabyte inhibitory czynników VIII, IX i XI^[1].

Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie należy rozpocząć i prowadzić pod nadzorem lekarza mającego doświadczenie w leczeniu zaburzeń krzepnięcia^[1]. Dawkowanie oraz czas leczenia zależą od ciężkości zaburzenia, umiejscowienia i rozległości krwawienia oraz od stanu klinicznego pacjenta^[2]. Poniżej przedstawiamy szczegółowe zalecenia dotyczące dawkowania:

Krwotoki samoistne

• Krwotoki do stawów, mięśni i tkanek miękkich: Zaleca się dawkę 50-75 j./kg mc. w 12-godzinnych odstępach. Leczenie należy prowadzić do czasu uzyskania wyraźnych objawów poprawy klinicznej, takich jak ustąpienie bólu, zmniejszenie obrzęku lub uruchomienie stawu^[1].
• Krwotoki z błon śluzowych: Zaleca się dawkę 50 j./kg mc. co 6 godzin z równoczesną dokładną obserwacją pacjenta. Jeżeli krwawienie nie ustaje, dawkę można zwiększyć do 100 j./kg mc., nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 200 j./kg mc.^[1].
• Inne ciężkie krwotoki: W ciężkich krwotokach, takich jak krwawienie do centralnego układu nerwowego, zaleca się dawkę 100 j./kg mc. w 12-godzinnych odstępach. W indywidualnych przypadkach można podawać FEIBA NF w 6-godzinnych odstępach do czasu uzyskania wyraźnej poprawy klinicznej^[1].

Zabiegi chirurgiczne

• Zaleca się podawanie 50-100 j./kg mc. w 6-godzinnych odstępach, zwracając uwagę, by nie przekroczyć maksymalnej dawki dobowej^[1].

Profilaktyka

• Leczenie profilaktyczne krwawień u pacjentów z wysokim mianem inhibitora i częstymi krwawieniami: Zaleca się dawkę 70-100 j./kg mc. co drugi dzień. Jeżeli krwawienie u pacjenta nie ustępuje, dawkę można zwiększyć do 100 j./kg mc. podawanych codziennie lub stopniowo ją zmniejszać^[1].
• Leczenie profilaktyczne krwawień u pacjentów z wysokim mianem inhibitorów w trakcie indukcji stanu tolerancji immunologicznej (ITI): FEIBA NF można podawać jednocześnie z koncentratami czynnika VIII, w dawkach 50-100 j./kg mc. dwa razy na dobę, aż miano inhibitora obniży się do <2 j.B.^[1].

Monitorowanie leczenia

W przypadku niedostatecznej odpowiedzi na leczenie produktem leczniczym FEIBA NF zaleca się oznaczenie liczby płytek krwi, ponieważ wystarczająca ilość czynnościowo sprawnych płytek jest niezbędna do skuteczności produktu^[1]. Badania układu krzepnięcia takie jak czas krzepnięcia krwi (WBCT), tromboelastogram (TEG) i czas krzepnięcia kaolinowo-kefalinowy (aPTT) zwykle pokazują tylko niewielkie skrócenie i niekoniecznie odzwierciedlają poprawę kliniczną^[1].

Przeciwwskazania

FEIBA NF nie należy stosować w następujących sytuacjach, jeżeli istnieje możliwość zastosowania innego leczenia^[1]:

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek z substancji pomocniczych.
• Rozsiane wykrzepianie śródnaczyniowe (DIC).
• Ostra zakrzepica lub zator (w tym zawał mięśnia sercowego).

Słownik pojęć

• Hemofilia A – Wrodzone zaburzenie krzepnięcia krwi spowodowane niedoborem czynnika VIII.
• Hemofilia B – Wrodzone zaburzenie krzepnięcia krwi spowodowane niedoborem czynnika IX.
• Inhibitor – Przeciwciało, które neutralizuje działanie czynnika krzepnięcia.
• Rozsiane wykrzepianie śródnaczyniowe (DIC) – Stan, w którym dochodzi do nadmiernego krzepnięcia krwi w naczyniach, prowadzący do zużycia czynników krzepnięcia i krwawień.
• Indukcja stanu tolerancji immunologicznej (ITI) – Proces mający na celu wyeliminowanie inhibitorów czynników krzepnięcia poprzez długotrwałe podawanie koncentratów tych czynników.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku