Współczesna diagnostyka laboratoryjna grypy opiera się na kilku głównych metodach, które różnią się dokładnością, czasem wykonania oraz dostępnością. Wybór odpowiedniej metody diagnostycznej zależy od sytuacji klinicznej, miejsca wykonania badania oraz czasu potrzebnego na uzyskanie wyniku1.
Testy molekularne – złoty standard diagnostyki
Testy molekularne, znane również jako testy amplifikacji kwasów nukleinowych (NAAT), wykrywają specyficzne sekwencje DNA lub RNA wirusa zamiast antygenów czy przeciwciał. Charakteryzują się znacznie wyższą czułością w porównaniu z testami antygenowymi i mogą wykryć wirusy znacznie wcześniej w próbkach klinicznych2.
RT-PCR (odwrotna transkrypcja-reakcja łańcuchowa polimerazy) jest uważana za złoty standard diagnostyki grypy. Test ten obejmuje trzy zasadnicze etapy: ekstrakcję wirusowego RNA z próbek klinicznych, odwrotną transkrypcję wirusowego RNA do jednoniciowego cDNA przy użyciu enzymu odwrotnej transkryptazy oraz amplifikację produktu PCR połączoną z fluorescencyjną detekcją znakowanych produktów PCR3.
Konwencjonalne testy molekularne, w tym RT-PCR w czasie rzeczywistym i multipleksowy PCR, mają czas do uzyskania wyników od 1 do 8 godzin i charakteryzują się wysoką czułością oraz bardzo wysoką swoistością. Potrafią rozróżnić grypę typu A i B, jak również podtypy grypy A, a multipleksowy PCR wykrywa także inne wirusy oddechowe i patogeny bakteryjne4.
Szybkie testy molekularne
Szybkie testy molekularne stanowią kompromis między dokładnością testów RT-PCR a szybkością uzyskiwania wyników. Zapewniają rezultaty w ciągu 15-30 minut przy zachowaniu wysokiej czułości i swoistości. Potrafią rozróżnić grypę typu A i B, ale nie mogą różnicować podtypów grypy A4.
Te testy wykorzystują technologię wykrywania kwasów nukleinowych wirusowych w próbkach z górnych dróg oddechowych z czułością wynoszącą 90-95% i wysoką swoistością5. IDSA zaleca stosowanie szybkich testów molekularnych zamiast szybkich testów diagnostycznych grypy (RIDTs) u pacjentów ambulatoryjnych w celu poprawy wykrywania infekcji wirusem grypy5.
Szybkie testy diagnostyczne grypy (RIDTs)
Szybkie testy diagnostyczne grypy to testy wykrywające antygeny, które mogą zidentyfikować antygeny wirusowe w ciągu 10-15 minut. Wykorzystują przeciwciała monoklonalne skierowane przeciwko wirusowemu nukleoproteinowi i stosują techniki immunoenzymatyczne lub immunochromatograficzne2.
Główną zaletą RIDTs jest szybkość – większość z nich została dopuszczona do stosowania w miejscu opieki nad pacjentem, co oznacza, że wyniki można uzyskać podczas jednej wizyty. Jednak charakteryzują się one ograniczoną czułością wykrywania grypy w porównaniu ze standardami referencyjnymi do laboratoryjnego potwierdzenia testowania, takimi jak RT-PCR czy hodowla wirusowa6.
Metaanaliza testów szybkich antygenowych grypy wykazała łączną czułość 62,3% i łączną swoistość 98,2%. Wadami RIDTs są wysokie wyniki fałszywie ujemne, szczególnie podczas epidemii, wyniki fałszywie dodatnie w okresach niskiej aktywności grypy oraz brak równomierności w wykrywaniu antygenów wirusowych7.
Immunofluorescencja bezpośrednia i pośrednia
Test immunofluorescencji bezpośredniej (DFA), znany również jako test przeciwciał immunofluorescencyjnych (IFA), to test antygenowy rutynowo stosowany do diagnostyki infekcji wirusem grypy. Metoda ta wykorzystuje przeciwciała i barwniki fluorescencyjne na pobranej próbce, umożliwiając wykrywanie wirusa grypy w celu postawienia diagnozy8.
Bezpośrednia i pośrednia immunofluorescencja wymaga 1-4 godzin na wykonanie i charakteryzuje się umiarkowanie wysoką czułością oraz wysoką swoistością9. Niektóre laboratoria oferują bezpośrednie testy immunofluorescencyjne na świeżych próbkach, ale testy te wymagają dużego nakładu pracy i personelu oraz są mniej czułe niż metody hodowlane10.
Hodowla wirusowa
Hodowla wirusowa, w tym hodowla w skorupkach wirusowych, wymaga 1-3 dni i charakteryzuje się umiarkowanie wysoką czułością oraz najwyższą swoistością, ale nie jest przydatna do szybkiego zarządzania klinicznego i jest wykorzystywana do nadzoru zdrowia publicznego9. Konwencjonalna hodowla wymaga 3-10 dni9.
Hodowla wirusowa jest uważana za złoty standard diagnostyki grypy, ale jest bardzo czasochłonna ze średnim czasem oczekiwania na wynik wynoszącym 7 dni. Z drugiej strony, RT-PCR w czasie rzeczywistym i testowanie w skorupkach wirusowych wymagają odpowiednio średnio 4 godzin i 48 godzin11.
IDSA zaleca, aby lekarze nie stosowali hodowli wirusowej do wstępnej lub podstawowej diagnostyki grypy, ponieważ wyniki nie będą dostępne w odpowiednim czasie, aby wpłynąć na zarządzanie kliniczne, ale hodowlę wirusową można rozważyć w celu potwierdzenia ujemnych wyników testów z RIDTs i testów immunofluorescencyjnych12.
Testowanie serologiczne
Testowanie serologiczne w kierunku grypy nie jest zalecane do podejmowania decyzji klinicznych. Właściwe testowanie serologiczne do diagnostyki grypy wymaga sparowanych surowic z fazy ostrej i rekonwalescencji pobranych w odstępie 2-3 tygodni13.
Testy serologiczne najczęściej stosowane do wykrywania odpowiedzi przeciwciał specyficznych dla wirusa grypy obejmują test hamowania hemaglutynacji (HAI), test mikroneutralizacji lub neutralizacji wirusa (VN), test pojedynczej hemolizy radialnej (SRH), test wiązania dopełniacza, test immunoenzymatyczny (ELISA) oraz Western blot8.
Testowanie serologiczne powinno być stosowane wyłącznie do retrospektywnych badań epidemiologicznych i nie jest zalecane do diagnostyki pierwotnej ze względu na konieczność pobrania próbek w fazie ostrej i rekonwalescencji. Testowanie pojedynczej próbki nie jest interpretowalne i nie ma zastosowania w diagnostyce grypy14.
Porównanie dokładności różnych metod
Dokładność różnych metod diagnostycznych grypy znacznie się różni. RT-PCR jest uważany za najdokładniejszą metodę diagnostyki z czułością 90-100% i swoistością w zależności od szczepu, wieku pacjenta i dnia testowania15.
RIDTs charakteryzują się swoistością 90-95%, co skutkuje niewielką liczbą wyników fałszywie dodatnich. Ich raportowana czułość waha się od zaledwie 4,4% do 100%, najczęściej między 40-70%, dlatego wyniki fałszywie ujemne są częste, szczególnie podczas szczytów sezonu grypowego15.
Szybkie testy molekularne mogą wykryć między 90-95% infekcji grypowych, podczas gdy szybkie testy antygenowe wykrywają tylko 50-70% przypadków16. Ta znaczna różnica w czułości ma istotne implikacje kliniczne, szczególnie przy podejmowaniu decyzji o leczeniu przeciwwirusowym.


















