Indeks substancji czynnych

Szakłak amerykański to ziołowy środek przeczyszczający z kory Rhamnus purshiana. Działa poprzez antrachinozyglikozydy (kaskarozydy), które pobudzają perystaltykę jelita grubego. Stosuje się go krótkoterminowo – maks. 7 dni, w dawce 20–30 mg aktywnych składników dziennie. Nie wolno go stosować w ciąży, podczas karmienia piersią ani u dzieci.

Szalotka dostarcza flawonoidów (kwercetyna, izoramnetyna), allicyny i unikatowych saponinów. Badania przedkliniczne sugerują właściwości antyoksydacyjne, przeciwzapalne i przeciwdrobnoustrojowe, a jej skórka zawiera wyjątkowo dużo polifenoli. Większość danych pochodzi z badań na zwierzętach i in vitro.

Szałwia czerwona (Salvia miltiorrhiza, Danshen) to zioło tradycyjnej medycyny chińskiej bogate w tanshinony i kwasy salwianolowe. Wykazuje potencjalne właściwości antyoksydacyjne, przeciwzapalne i kardioprotekcyjne – głównie w badaniach na zwierzętach. Przed stosowaniem skonsultuj się z lekarzem, zwłaszcza jeśli przyjmujesz leki przeciwzakrzepowe lub chemioterapeutyki.

Szałwia muszkatołowa (Salvia sclarea) to zioło z rodziny jasnotowatych, którego olejek eteryczny jest bogaty w octan linalilu, linalool i sklarol. Stosowana w aromaterapii przy bólach menstruacyjnych, objawach menopauzy i stresie. Wstępne badania sugerują działanie hipotensyjne i kortyzolowe, choć dowody są ograniczone. Przeciwwskazana w ciąży i przy stosowaniu leków nasennych.

Szanta biała (Equisetum arvense) to roślina bogata w krzem (do 25% suchej masy), flawonoidy i minerały. Wspiera zdrowie kości, włosów, paznokci i tkanki łącznej, działa łagodnie moczopędnie. Wymaga ostrożności przy długotrwałym stosowaniu ze względu na tiaminazę oraz liczne interakcje lekowe.

Szarłat wyniosły to roślina bogata w flawonoidy, kwasy fenolowe, skwalen i peptydy bioaktywne. Badania laboratoryjne wskazują na działanie antyoksydacyjne i potencjalne wsparcie metabolizmu glukozy oraz cholesterolu. Dane kliniczne są wstępne i wymagają potwierdzenia.

Szczaw kanadyjski to roślina zawierająca antrachinony, flawonoidy i kwas szczawiowy. Stosowany głównie w preparatach złożonych na zapalenie zatok i oskrzeli. Duże dawki mogą powodować kamicę nerkową i uszkodzenie nerek – konieczna ostrożność u osób z chorobami nerek i kobiet w ciąży.

Szczaw kędzierzawy (Rumex crispus) to roślina zielarska z tradycją w ziołolecznictwie europejskim i rdzennoamerykańskim. Korzeń zawiera antrachinony i garbniki działające łagodnie przeczyszczająco i ściągająco. Liście zawierają kwas szczawiowy, który w nadmiarze zagraża nerkom. Nie stosować w ciąży, podczas karmienia piersią ani przy chorobach nerek i wątroby.

Szczaw lancetowaty (rodzaj Rumex) zawiera antrachinony i garbniki o działaniu na układ trawienny. Tradycyjnie stosowany przy zaparciach i problemach skórnych. Brak solidnych badań klinicznych; wymaga ostrożności u osób z chorobami nerek, kobiet w ciąży i karmiących.

Szczaw żółty (Rumex crispus) to zioło tradycyjnie stosowane przy zaparciach, problemach trawiennych i przeciążeniu wątroby. Korzeń zawiera antrachinony, garbniki i flawonoidy; brak potwierdzonych badań klinicznych u ludzi. Nie stosować w ciąży i przy chorobach nerek.

Szczaw zwyczajny (Rumex acetosa) dostarcza flawonoidów, tanin, kwasu szczawiowego i witaminy C. Tradycyjnie używany przy zapaleniu zatok, jako środek moczopędny i przy zaparciach. Duże dawki grożą kamicą nerkową i interakcjami z lekami przeciwzakrzepowymi.

Szczeć pospolita to roślina zielarska stosowana tradycyjnie przy bólach stawów, mięśni i kości. Korzeń zawiera glikozydy irydoidowe, saponiny i flawonoidy. Dowody kliniczne są ograniczone – przed zastosowaniem skonsultuj się z lekarzem, szczególnie w ciąży.