Zespół hipermobilności stawów jest schorzeniem genetycznym dziedziczonym w rodzinach, dlatego jego wystąpienia nie można zapobiec12. Niemniej jednak, gdy już się rozwinie, istnieją liczne strategie pozwalające na skuteczne zarządzanie objawami i zapobieganie powikłaniom. Wczesne wykrycie i odpowiednie postępowanie mogą znacząco poprawić jakość życia pacjentów oraz zminimalizować ryzyko uszkodzeń stawów3.
Podstawowe zasady prewencji powikłań
Głównym celem działań prewencyjnych jest ochrona stawów przed urazami oraz wzmocnienie struktur stabilizujących4. Pierwszym krokiem w zarządzaniu zespołem hipermobilności stawów jest edukacja pacjenta o charakterze schorzenia – należy podkreślić, że jest to nieprogresywne, niezapalne zaburzenie tkanki łącznej5. Zrozumienie natury schorzenia pomaga w akceptacji ograniczeń i motywuje do przestrzegania zaleceń terapeutycznych.
Skuteczne leczenie można osiągnąć poprzez modyfikację stylu życia, zmianę programu ćwiczeń, ochronę stawów i stosowanie prawidłowej mechaniki ciała5. Długoterminowe zarządzanie zespołem hipermobilności stawów koncentruje się przede wszystkim na modyfikacji aktywności, szczególnie tych, które wywołują objawy. Nadmierne ruchy stawów są bowiem związane z rozwojem objawów u pacjentów z tym schorzeniem5.
Wzmacnianie mięśni i stabilizacja stawów
Mięśnie zapewniają stabilność stawom, dlatego trening siłowy jest niezbędny do zarządzania bólem i zapobiegania urazom3. Fizjoterapeuta opracuje program specjalnie dostosowany do potrzeb pacjenta, koncentrując się na wzmocnieniu kluczowych grup mięśniowych. Wzmocnienie odpowiednich mięśni może pomóc w utrzymaniu stabilności stawów i zmniejszeniu ryzyka urazów3.
Szczególnie ważne jest utrzymanie siły mięśni wokół dotkniętych stawów, co zapewni dodatkowe wsparcie i poprawi stabilność stawów6. Ćwiczenia o niskim wpływie, takie jak pływanie i jazda na rowerze, pomogą utrzymać siłę mięśni, sprawność fizyczną i dobre samopoczucie6. Normalne aktywności, takie jak zajęcia wychowania fizycznego, zabawa i taniec, powinny być kontynuowane i zachęcane6.
Modyfikacja aktywności fizycznej i ochrona stawów
Pacjenci powinni unikać nadmiernego lub powtarzalnego podnoszenia ciężkich przedmiotów oraz innych czynności wywołujących nadmierne napięcie lub stres w już tak hipermobilnych stawach7. Zaleca się ćwiczenia o niskim oporze, które pomagają zwiększyć napięcie mięśniowe i stabilizować luźne stawy7. Fizjoterapia prowadzona przez terapeutę doświadczonego w pracy z pacjentami z zaburzeniami tkanki łącznej i dysfunkcją stawów może być bardzo pomocna w zarządzaniu długoterminowym zdrowiem7.
Pacjenci powinni minimalizować urazy stawów, unikając nadmiernego wyprostu lub blokowania stawów. Powtarzający się nadmierny wyprost stawów może prowadzić do pourazowego zapalenia stawów z towarzyszącym bólem stawów8. Jednak odpowiednie ćwiczenia wzmacniające i starannie monitorowany trening siłowy o niskim poziomie mogą poprawić stabilność stawów8. Zalecane jest kierownictwo fizjoterapeuty8.
Ochrona stawów w codziennym życiu
Istnieją praktyczne sposoby ochrony stawów w codziennych czynnościach. Dzieci nie powinny siedzieć ze skrzyżowanymi nogami z obiema kolanami zgiętymi, powinny lekko zginać kolana podczas stania, nosić buty z dobrymi podporami łuku oraz zaprzestać nietypowych ruchów stawów, które hipermobilne dzieci często używają do zabawiania przyjaciół9. Unikanie „sztuczek towarzyskich” i pokazywania znajomym oraz rodzinie, jak bardzo można się zgiąć, jest ważne, ponieważ może to nadmiernie rozciągnąć stawy10.
Dzieci powinny nosić wspierające buty sportowe i obuwie, szczególnie gdy stopy lub kolana bolą. Dobra pozycja stóp może pomóc w łagodzeniu bólu kolan i nóg11. W domu powinny być zachęcane do chodzenia boso (lub w skarpetkach antypoślizgowych), ponieważ wzmacnia to stopy11.
Wsparcie ortopedyczne i techniczne
Jeśli staw jest zbyt luźny, może być potrzebne dodatkowe wsparcie, aby umożliwić wykonywanie niektórych czynności. Fizjoterapeuta może zastosować taping stawów, indywidualne szyny lub aparaty ortodontyczne12. Mogą również używać tych urządzeń, aby pomóc w podtrzymywaniu stawu podczas ćwiczeń12. Techniki te mogą zmniejszyć ryzyko urazu i pozwolić na dłuższe wykonywanie czynności12. Aparaty ortodontyczne i inne wsparcia rzadko są zalecane do ciągłego użytku12. Zobacz więcej: Wsparcie ortopedyczne w zespole hipermobilności stawów
Wkładki do butów i ortezy są również pomocne, gdy dotyczy to stóp/kostek, są słabe lub płaskie13. Dla niektórych osób lekarze zalecają szyny, aparaty ortodontyczne lub taping w celu ochrony dotkniętych stawów podczas aktywności9.
Edukacja i samokontrola
Fizjoterapeuta może pomóc w lepszym zrozumieniu schorzenia i sposobu, w jaki może przyczyniać się do bólu i problemów z wykonywaniem określonych czynności14. Mogą edukować o znaczeniu odpowiedniego nawodnienia (picia wystarczającej ilości zdrowych płynów) i odżywiania14. Fizjoterapeuta pomoże w opracowaniu strategii zarządzania schorzeniem14. Zobacz więcej: Edukacja i samokontrola w zespole hipermobilności stawów
Edukacja pacjentów o modyfikacjach stylu życia, opcjach zarządzania i oczekiwaniach to jedna z najważniejszych interwencji4. Zachęcanie do optymalizacji snu, ochrony stawów poprzez odpowiednią ilość regularnych ćwiczeń fizycznych (o niskim wpływie i niskim oporze), kontrolę masy ciała, unikanie używania substancji oraz spożywanie zdrowej diety może zmniejszyć ból, urazy i zmęczenie oraz wspierać mobilność i funkcjonalność4.
Długoterminowa perspektywa i rokowanie
Hipermobilność często poprawia się z wiekiem, a rodziny powinny być świadome, że główne ryzyko wynika z uniemożliwienia dzieciom prowadzenia normalnego życia10. Pozostawanie aktywnym i silnym jest ważne i pomaga zmniejszyć ból stawów, ponieważ sprawność i równowaga poprawiają się z czasem10. Większość dzieci i młodych ludzi odczuwa poprawę bólu i trudności dzięki wymienionym powyżej środkom, a dla większości hipermobilność prawdopodobnie nie będzie powodować problemów w przyszłości, pod warunkiem że pozostaną sprawni i silni6.
Chociaż nie ma lekarstwa na zespół hipermobilności stawów, wszystkie te problemy można kontrolować, a wiele osób z tym schorzeniem może prowadzić pełne i aktywne życie, współpracując z doświadczonym podiatrem, który rozumie ich stan i jest w stanie zapobiegać oraz leczyć dalszy ból i urazy15.













